யெமன்

	யெமன் பற்றிய நூலக ஆதாரங்கள்
	உங்கள் நூலகத்தில் உள்ள ஆதாரங்கள்; மற்ற நூலகங்களில் உள்ள ஆதாரங்கள்;

யெமன் குடியரசு
யெமன் குடியரசு ٱلْجُمْهُورِيَّةُ ٱلْيَمَنِيَّةُ (அரபி); அல்-சும்குரிய்யா அல்-யமனிய்யா
	கொடி சின்னம்
	குறிக்கோள்: ٱللَّهُ، ٱلْوَطَنُ، ٱلثَوْرَةُ، ٱلْوَحْدَةُ; அல்லா, அல்-வதான், அத்-தவ்ரா, அல்-வக்தா; "கடவுள், தாய் நாடு, புரட்சி, ஒற்றுமை"
	நாட்டுப்பண்: الجمهورية المتحدة; அல்-சும்கூரிய்யா அல்-முத்தகிதா; "ஐக்கியக் குடியரசு"
தலைநகரம்	சனா; 15°20′54″N 44°12′23″E / 15.34833°N 44.20639°E
அரசாங்கத்தின் இருப்பிடம்	ஏடன்
பெரிய நகர்	தலைநகரம்
அலுவல்,; தேசிய மொழி	அரபி
இனக் குழுகள் (2000)	92.8% அரேபியர்; 3.7% சோமாலியர்; 1.1% ஆப்பிரிக்க-அரேபியர்; 1.0% இந்திய-பாக்கித்தானியர்; 1.4% பிறர்;
சமயம் (2020)	~99.1% இசுலாம் (அதிகாரப்பூர்வம்) 65% சன்னி; 35% சியா; ; ~0.9% பிறர்;
மக்கள்	யெமனி; யெமனியர்
அரசாங்கம்	ஒரு தற்காலிக அரசாங்கத்தின் கீழான ஒருமுக பகுதியளவு-அதிபராட்சியுடைய குடியரசு
• அதிபராட்சி தலைமைத்துவ மன்றத்தின் அதிபர்	இரசத் அல்-அலீமி
• பிரதமர்	சாயே அல்-சிந்தானி
• பிரதிநிதிகள் அவையின் அதிபர்	சுல்தான் அல்-பரகானி
• சுரா மன்றத்தின் சபாநாயகர்	அகமது ஒபைது பின் தகேர்
சட்டமன்றம்	நாடாளுமன்றம்
• மேலவை	சுரா மன்றம்
• கீழவை	பிரதிநிதிகள் அவை
நிறுவப்படுதல்
• ஒன்றிணைக்கப்படுதல்	22 மே 1990
• தற்போதைய அரசியலமைப்பு	16 மே 1991
பரப்பு
• மொத்தம்	455,503 km2 (175,871 sq mi) (54-ஆவது)
• நீர் (%)	புறக்கணிக்கத்தக்க அளவு
மக்கள் தொகை
• 2023 மதிப்பீடு	3,26,84,503 (48-ஆவது)
• அடர்த்தி	71.8/km2 (186.0/sq mi) (143-ஆவது)
மொ.உ.உ. (கொ.ஆ.ச.)	2025 மதிப்பீடு
• மொத்தம்	$69.960 பில்லியன் (117-ஆவது)
• தலைவிகிதம்	$1,670 (183-ஆவது)
மொ.உ.உ. (பெயரளவு)	2025 மதிப்பீடு
• மொத்தம்	▼ $17.400 பில்லியன் (135-ஆவது)
• தலைவிகிதம்	▼ $416 (190-ஆவது)
ஜினி (2014)	36.7; மத்திமம்
மமேசு (2023)	0.470; தாழ் · 184-ஆவது
நாணயம்	யெமனி ரியால் (YER)
நேர வலயம்	ஒ.அ.நே+3 (ஒசநே+03:00 (அரேபிய தர நேரம்))
அழைப்புக்குறி	+967
ஐ.எசு.ஓ 3166 குறியீடு	YE
இணையக் குறி	.ye; اليمن.

யெமன் (Yemen)^[e] அல்லது ஏமன் அல்லது அதிகாரப்பூர்வமாக யெமன் குடியரசு (Republic of Yemen)^[f] என்பது மேற்கு ஆசியாவிலுள்ள ஒரு நாடு ஆகும்.^[11] தெற்கு அரேபியாவில் அமைந்துள்ள இந்நாடானது சுகுத்திரா தீவுக் கூட்டத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்நாட்டின் வடக்கே சவூதி அரேபியாவும், வடகிழக்கே ஓமானும், கிழக்கே அரபிக் கடலும், தெற்கே ஏடன் வளைகுடாவும், மேற்கே செங்கடலும் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளன. சீபூத்தீ, எரித்திரியா, ஆப்பிரிக்காவின் கொம்புப் பகுதியிலுள்ள சோமாலியா ஆகிய நாடுகளுடன் இந்நாடு கடல் எல்லைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளது. 4,55,503 சதுர கிலோமீட்டர்கள் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ள^[5] இந்நாடானது தோராயமாக 2,000 கிலோமீட்டர்கள் நீளமுடைய கடற்கரையையும் கொண்டுள்ளது. அரபுத் தீபகற்பத்தில் பரப்பளவு^[12] மற்றும் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் இரண்டாவது மிகப் பெரிய நாடாக யெமன் திகழ்கிறது. இந்நாட்டின் அரசியலைப்பின் படியான தலைநகரமாகவும், மிகப் பெரிய நகரமாகவும் சனா திகழ்கிறது. யெமனின் மக்கள் தொகையானது 3.47 கோடி என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில் பெரும்பான்மையானவர்கள் முசுலிம் அரேபியர்களாக உள்ளனர்.

இந்நாட்டின் புவியியல் அமைவிடம் காரணமாக 7,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல நாகரிகங்கள் சந்திக்கும் வழியில் யெமன் இருந்து வந்துள்ளது. நவீன எத்தியோப்பியா மற்றும் எரித்திரியாவின் பகுதிகள் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்திய ஒரு செழித்து வளர்ந்த வணிக இராச்சியத்தை சபேயர் அமைத்தனர்.^[13]^[14]^[15] பொ. ஊ. 275-இல் இம்யரிய இராச்சியமானது ஆட்சிக்கு வந்தது. யெமனின் தற்போதைய நிலப்பரப்பின் பெரும் பகுதியில் இது பரவியிருந்தது. யூத சமயத்தால் கடுமையான தாக்கத்துக்கு உள்ளாகியிருந்தது.^[16] நான்காம் நூற்றாண்டில் கிறித்தவம் இங்கு பரவியது. இதைத் தொடர்ந்து ஏழாம் நூற்றாண்டில் இசுலாம் துரிதமாகப் பரவியது. இசுலாமுக்கு இந்நாடு மதம் மாறியதிலிருந்து இசுலாமியக் கற்றலின் ஒரு மையமாக யெமன் உருவானது. தொடக்க கால இசுலாமியப் படையெடுப்புகளில் ஒரு முக்கியமான பங்கை யெமனியத் துருப்புக்கள் ஆற்றின.^[17] நூற்றாண்டுகளுக்கு, இந்நாடு காப்பி உற்பத்தி செய்யும் ஒரு முதன்மையான நாடாகத் திகழ்ந்தது. மோச்சா துறைமுகத்தின் வழியாக இந்நாட்டிலிருந்து காபி ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. ஒன்பதாம் மற்றும் 16-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் பல்வேறு அரசமரபுகள் இங்கு தோன்றின.^[18] 19-ஆம் நூற்றாண்டின் போது இந்நாடானது உதுமானிய மற்றும் பிரித்தானியப் பேரரசுகளுக்கு இடையில் பிரித்துக் கொள்ளப்பட்டது. முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, யெமன் இராச்சியமானது நிறுவப்பட்டது. 1962-இல் இந்த இராச்சியமானது வடக்கு யெமன் உள்நாட்டுப் போரைத் தொடர்ந்து யெமன் அரபுக் குடியரசாக (வடக்கு யெமன்) உருவானது. 1967-இல் பிரித்தானியா ஏடன் பாதுகாப்புப் பகுதியிலிருந்து யெமன் மக்கள் சனநாயகக் குடியரசானது (தெற்கு யெமன்) சுதந்திரத்தைப் பெற்றது. மத்திய கிழக்கில் முதல் மற்றும் ஒரேயொரு பொதுவுடைமைவாத அரசாக உருவானது. 1900-இல் இரு யெமன் அரசுகளும் ஒன்றிணைந்து நவீன யெமன் குடியரசை அமைத்தன. அரேபிய வசந்தம் நடைபெற்ற 2012-இல் தான் இராசினாமா செய்யும் வரை அலி அப்துல்லா சாலி இந்நாட்டின் முதல் அதிபராகப் பணியாற்றினார்.^[19]^[20]

2011-இலிருந்து ஓர் அரசியல் பிரச்சினையை யெமன் தாங்கிக் கொண்டு வந்துள்ளது. வறுமை, வேலைவாய்ப்பின்மை, இலஞ்ச ஊழல், யெமனின் அரசியலமைப்பைத் திருத்தியமைக்க அதிபர் சாலியின் திட்டம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக வீதிப் போராட்டங்களால் இக்காலமானது குறிக்கப்படுகிறது.^[21] 2015 வாக்கில் பன்னாட்டு அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் அதிபராட்சி தலைமைத்துவ மன்றம் மற்றும் ஹூத்திகளின் அதியுயர் அரசியல் மன்றம் உள்ளிட்ட பல அமைப்புகள் அரசாங்க நிர்வாகத்திற்கென போட்டியிடுவதுடன் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் உள்நாட்டுப் போரில் இந்நாடானது மூழ்கியுள்ளது. இச்சண்டையானது ஒரு கடுமையான மனிதநேயம் சார்ந்த பிரச்சினைகளுக்கு வழி வகுத்துள்ளது.^[22]^[23]^[24]^[25]^[26]^[27]

உலகின் மிகக் குறைவான வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளில் ஒன்றாக யெமன் திகழ்கிறது.^[28] நீடித்த வளர்ச்சிக்குப் பெரும் தடைகளை இந்நாடு கண்டு வருகிறது.^[29] மத்திய கிழக்கு மற்றும் வட ஆப்பிரிக்காவில் மிக ஏழ்மையான நாடுகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.^[30] 2019-இல் மனிதநேய உதவிகள் தேவைப்படும் நிலையிலுள்ள மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்களை யெமன் கொண்டுள்ளதாக ஐநா குறிப்பிட்டது. இவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 2.40 கோடி அல்லது இந்நாட்டின் மொத்த மக்கள் தொகையில் கிட்டத்தட்ட 75% என்று குறிப்பிட்டது.^[31] அரபு நாடுகள் கூட்டமைப்பு, ஐக்கிய நாடுகள் அவை, கூட்டுசேரா இயக்கம், இசுலாமிய ஒத்துழைப்பு அமைப்பு ஆகிய அமைப்புகளின் ஓர் உறுப்பினராக இந்நாடு உள்ளது.^{[சான்று தேவை]}

பெயர்க் காரணம்

யம்னட் என்ற சொல்லானது முதன் முதலில் ஓர் இம்யர் மன்னனான சம்மர் யகுரிசுவின் பட்டத்தைக் குறிப்பிடும் பழைய தெற்கு அரேபியப் பொறிப்புகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இச்செல்லானது அரேபியத் தீபகற்பத்தின் தென்மேற்குக் கடற்கரையையும், ஏடன் மற்றும் அத்ரமௌத்துக்கு இடையிலான தெற்குக் கடற்கரையையும் அநேகமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது.^[32]^[33]

ஒரு சொற்பிறப்பானது யெமன் என்ற பெயரை ய்ம்ன்ட் என்ற சொல்லிலிருந்து தருவிக்கிறது. ய்ம்ன்ட் என்ற சொல்லின் இலக்கிய ரீதியிலான பொருள் "தெற்கு" ஆகும். ஏனெனில், அரபு மொழியானது கிழக்கை நோக்கிய பார்வையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தான் திசைகளைத் தருவிக்கிறது. எனவே, "வலது" என்ற பொருளுடைய ய்ம்ன் (தெற்கு அரேபிய எழுத்துகளில் 𐩺𐩣𐩬) என்பது இங்கு அடிக்கோடிட்டு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மொழியியல் வேர்ச் சொல் ஆகும்.^[34] பிற ஆதாரங்கள் யெமன் என்ற பெயரானது யம்ன் அல்லது யும்ன் ஆகிய சொற்களுடன் தொடர்புடையது என்று குறிப்பிடுகின்றன. இதன் பொருள் "ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட" என்பதாகும். ஏனெனில், அரேபியாவின் எஞ்சிய பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும் போது இந்நாடானது செழிப்பாக உள்ளது.^[35]^[36]

வரலாறு

பண்டைக் கால வரலாறு

கிழக்கு மற்றும் மேற்கு நாகரிகங்களுக்கு இடையில் தன் நீண்ட கடல் எல்லையுடன் யெமனானது அரேபியத் தீபகற்பத்திற்கு மேற்கே வணிக ரீதியில் உத்தி ரீதியிலான அமைவிடத்துடன் பண்பாடுகள் சந்திக்கும் இடத்தில் நீண்ட காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. பொ. ஊ. மு. 5,000-ஆம் ஆண்டிலிருந்தே வடக்கு யெமனின் மலைகளில் பெரும் குடியிருப்புகளானவை இருந்து வந்துள்ளன.^[37] சபா, அத்திரமௌத், கதபான், மைன் ஆகியவை தெற்கு அரேபியாவின் நான்கு முக்கியமான இராச்சியங்கள் ஆகும்.^[38]^[15] ^[39]

இதில் சபாவானது (அரபி: سَـبَـأ)^[40]^[41] விவிலிய சபா என்று எண்ணப்படுகிறது. இந்த நான்கிலேயே மிக முக்கியமான கூட்டமைப்பாக இது திகழ்ந்தது.^[42] சபா ஆட்சியாளர்கள் ஒன்றிணைப்பவர் என்ற பொருளுடையதாக பொதுவாக எண்ணப்படும் ஒரு பட்டத்தை வைத்துக் கொண்டனர்.^[43] ஏனெனில், முகர்ரிப்பின் பங்கானது பல்வேறு பழங்குடியினங்களை தங்களது இராச்சியத்தின் கீழ் கொண்டு வருவதாக இருந்தது.^[44] பொ. ஊ. மு. 940 வாக்கில் சபாவானது மரீப்பின் பெரிய அணையைக் கட்டியது.^[45]

பொ. ஊ. மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கதபான், அத்திரமௌத், மைன் ஆகியவை சபாவிலிருந்து சுதந்திரமாக இயங்கத் தொடங்கின. தங்களுடைய தலைநகரை பரகிசுவில் கொண்டிருந்த மைன் தேதானுக்கு விரிவடைந்தது.^[46] பொ. ஊ. மு. 50-இல் கதபானின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மைன் மீது தங்களது கட்டுப்பாட்டை நிறுவியதன் மூலம் தெற்கு அரேபியாவில் தங்களது ஆதிக்க நிலையை சபா மீண்டும் பெற்றது.^[47]

எகிப்துக்கான உரோமானியத் தலைவரான அயேலியசு கல்லசு சபாக்களுக்கு எதிராக ஓர் இராணுவப் படையெடுப்புக்குத் தலைமை தாங்கினார்.^[48] மரீப்பை அடையும் முன்னரே 10,000 பேரைக் கொண்ட உரோமானிய இராணுவமானது தோற்கடிக்கப்பட்டது.^[49] உரோமானியர்கள் மரீப்பை அடைய ஆறு மாதங்களையும், எகிப்துக்குத் திரும்ப 60 நாட்களையும் எடுத்துக் கொண்டனர்.^[50]

மன்னர் பதவிக்கு அம்தான் மற்றும் இம்யர் ஆகிய இரு பிரிவினரும் உரிமை கோரியதால் நாடானது அமைதியின்மையில் மூழ்கியது. சீபா மற்றும் து ரய்தானின் மன்னன் பட்டத்திற்கு இவர்கள் சண்டையிட்டனர்.^[51] சபாக்களுக்கு எதிராக அக்சமுடன் து ரய்தான் கூட்டணி வைத்துக் கொண்டார்.^[52] பகில் பழங்குடியினக் கூட்டமைப்பின் தலைவனும், சபா மற்றும் து ரய்தானின் மன்னனுமாகிய எல் சரீ யாதிப், இம்யர் மற்றும் அக்சமுக்கு எதிராக வெற்றிகரமான இராணுவப் படையெடுப்புகளைத் தொடங்கினார்.^[53] இவரது ஆட்சியின் போது தான் சனா முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியது. ஏனெனில், தன்னுடைய குடியிருக்கும் இடமாக கும்தான் அரண்மனையை இவர் கட்டமைத்தார்.^{[சான்று தேவை]}

பொ. ஊ. 100 வாக்கில் அம்தானிடமிருந்து சனாவை இம்யர்கள் இணைத்துக் கொண்டனர்.^[54] அசீதி பழங்குடியினத்தவர் கிளர்ச்சி செய்தனர். பொ. ஊ. 180 வாக்கில் சனாவை மீண்டும் பெற்றனர்.^[55] 275 வாக்கில் அத்திரமௌத், நச்ரான், திகமா ஆகிய இடங்களை சம்மர் யகுரிசு கைப்பற்றினார். இவ்வாறாக, யெமனை ஒன்றிணைத்து இம்யர் ஆட்சியை நிலை நிறுத்தினார்.^[56]^[57] இம்யர்கள் பல கடவுட் கொள்கையை நிராகரித்தனர். ஒரு கடவுட் கொள்கை கொண்ட இரகுமானியத்தைப் பின்பற்றினர்.^[58]

515 வாக்கில் சமய நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் இம்யர் அதிகரித்து வந்த நிலையாக பிரிவினைக்கு உள்ளானது. இங்கு நடந்த உள்நாட்டுப் பிரச்சினையானது அக்சம் தலையிடுவதற்கு வழி வகுத்தது. தன்னுடைய யூத எதிரிகளுக்கு எதிராக கடைசி இம்யர் மன்னனான மாதிகாரீப் யாபூர் அக்சமின் ஆதரவைப் பெற்றிருந்தார். மாதிகாரீப் ஒரு கிறித்தவராவார்.^[59] பாரசீகத்துடன் கூட்டணி வைத்திருந்த லாக்குமியர்களுக்கு^[60] எதிராக தெற்கு ஈராக்கில் ஒரு படையெடுப்பை இவர் தொடங்கினார். இச்சண்டையில் அரேபியர்கள் பைசாந்தியத்தின் ஆதரவுடன் கூட்டணியைக் கொண்டிருந்தனர்.^[59]

521 வாக்கில் மாதிகாரீப் யாபூரின் இறப்பிற்குப் பிறகு, து நுவாசு என்றழைக்கப்பட்ட ஓர் இம்யாரிய யூத போர்ப் பிரபு அதிகாரத்திற்கு உயர்ந்தார். பேரரசர் முதலாம் சசுடினியன் இம்யர்கள் பாரசீகத்தைத் தாக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். அக்சமை மதம் மாற்றுவதிலும்,^[61] பண்பாட்டுத் தாக்கத்திற்கு உள்ளாக்குவதிலும் உரோமானியர்கள் வெற்றியடைந்தனர்.^[62]

ஒரு கெந்திய இளவரசனான யசீது பின் கப்சத், ஆபிரகா^{[யார்?]} மற்றும் அவரது அரேபியக் கிறித்தவக் கூட்டாளிகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்தார். மரீபின் பெரிய அணையானது சேதப்படுத்தப்பட்ட போது ஓர் உடன்படிக்கையானது எட்டப்பட்டது.^[63] 570 வாக்கில் ஆபிரகா இறந்ததற்குப் பிறகு சாசானியர்கள் யெமனை இணைத்துக் கொண்டனர். அவர்களது ஆட்சியின் கீழ் ஏடன் மற்றும் சனா தவிர்த்து யெமனானது பெருமளவு சுயாட்சியைக் கொண்டிருந்தது. இந்த இணைப்பானது பண்டைக் கால தெற்கு அரேபிய நாகரிகத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. இனங்களுக்கு இடையில் இந்நாடானது சிதறியது. இசுலாம் வரும் வரை இந்நிலை இருந்தது.^[64]

இசுலாமிய சகாப்தம்

630 வாக்கில் சனா மற்றும் அதைச் சுற்றியிருந்த பகுதிகளுக்குத் தன் மருமகன் அலீயை இறைதூதர் முகம்மது அனுப்பினார். அந்நேரத்தில், அரேபியாவிலேயே மிக முன்னேறிய பகுதியாக யெமன் திகழ்ந்தது.^[65] பானு அம்தான் கூட்டமைப்பானது இசுலாமை ஏற்றுக் கொண்ட முதல் பழங்குடியினங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. தற்கால தையீசில் உள்ள அல்-சனாத்திற்கு முவாத் இப்னு சபாலை முகம்மது அனுப்பினார். பல்வேறு பழங்குடியினத் தலைவர்களுக்கு மடல்களை அனுப்பினார்.^[66] இம்யர் உள்ளிட்ட பெரிய பழங்குடியினங்கள் 630-631 வாக்கில் "தூதுக் குழுக்களின் ஆண்டு" என்ற காலத்தின் போது மதீனாவுக்குத் தூதுக் குழுக்களை அனுப்பினர். 630-க்கு முன்னரே பல யெமானியர் இசுலாமை ஏற்றுக் கொண்டனர். அம்மார் இப்னு யாசிர், அல்-அலா அல்-அத்ராமி, மிக்தத் இப்னு அசுவத், அபு மூசா அசாரி, சர்கபீல் இப்னு அசானா உள்ளிட்டோர் இதில் அடங்குவர். இரகுமானிய மதத்தின் இறை தூதராக தன்னைத் தானே அறிவித்துக் கொண்ட அப்காலா இப்னு காப் அல்-அன்சி எஞ்சியிருந்த பாரசீகர்களை வெளியேற்றினார். பய்ருசு அல்-தய்லாமி என்றழைக்கப்பட்ட பாரசீகப் பூர்வீகத்தைக் கொண்ட ஓர் யெமானியரால் இவர் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார். யூதர்களுடன் நச்ரானில் முதன்மையாகத் தங்கியிருந்த கிறித்தவர்கள் ஜிஸ்யாவைச் (அரபி: جِـزْيَـة) செலுத்த ஒப்புக் கொண்டனர். வகாப் இப்னு முனாபி மற்றும் காப் அல்-அக்பர் போன்ற சில யூதர்கள் இசுலாமுக்கு மதம் மாறினாலும் இவ்வாறாகச் செலுத்தினர்.^[67]

ராசிதீன் கலீபகத்தின் ஆட்சியின் போது யெமன் நிலைத்தன்மையுடன் இருந்தது. எகிப்து, ஈராக்கு, பாரசீகம், லெவண்டு, அனத்தோலியா, வடக்கு ஆப்பிரிக்கா, சிசிலி, அந்தாலூசியா ஆகிய பகுதிகளுக்குள் இசுலாமிய விரிவாக்கத்தில் ஒரு திருப்பு முனை ஏற்படுத்திய பங்கை யெமானியப் பழங்குடியினங்கள் ஆற்றின.^[68]^[69]^[70] சிரியாவில் குடியமர்ந்த யெமானியப் பழங்குடியினங்கள் உமையா ஆட்சியை நிலை நிறுத்துவதில் பெருமளவுக்குப் பங்களித்தன. குறிப்பாக, முதலாம் மர்வானின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது பங்களித்தன. மர்ச் ராகித் யுத்தத்தின் போது இவரது பக்கம் கின்டா போன்ற சக்தி வாய்ந்த யெமானியப் பழங்குடியினங்கள் இருந்தன.^[71]^[72]

818 வாக்கில் திகமாவில் சியாதிய அரசமரபை முகம்மது இப்னு அப்துல்லா இப்னு சியாத் நிறுவினார். கலியிலிருந்து (தற்கால சவூதி அரேபியா) ஏடன் வரை இந்த அரசானது விரிவடைந்திருந்தது. இவர்கள் பெயரளவில் அப்பாசியக் கலீபகத்தை அங்கீகரித்தனர். ஆனால், சபிதிலிருந்து சுதந்திரமாக ஆட்சி செய்தனர்.^[73] தம் அமைவிடம் காரணமாக இவர்கள் அபிசீனியாவுடன் ஒரு சிறப்பு உறவு முறையைக் கொண்டிருந்தனர். தக்லக் தீவுகளின் தலைவர் அடிமைகள், மேலும் அம்பர் மற்றும் சிறுத்தைத் தோல்களை யெமனின் ஆட்சியாளருக்கு ஏற்றுமதி செய்தார்.^[74] செங்கடலின் நெடுகில் திகமா கடற்கரை நிலத்தின் ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டுமே இவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டிருந்தனர். உயர் நிலங்கள் மற்றும் அத்திரமௌத் ஆகிய பகுதிகள் மீது இவர்கள் என்றுமே கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கவில்லை.^[75] சாடாவிலிருந்து தைசு வரை உயர் நிலங்கள் மீது தங்களது ஆட்சியை யூபீரியர் என்றழைக்கப்பட்ட ஓர் இம்யர் இனமானது நிறுவியது. அதே நேரத்தில், அத்திரமௌத்தானது இபாதி வலுவூட்டல் பகுதியாகத் திகழ்ந்தது. பகுதாதுவிலிருந்த அப்பாசியர்களுடன் அனைத்து வித கூட்டணியையும் இவர்கள் நிராகரித்தனர்.^[73]

முதல் சைதி இமாமான யகுயா இப்னு அல்-உசய்ன் 893-இல் யெமனுக்கு வந்தார். பழங்குடியினப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்காக மதீனாவிலிருந்து சாடாவிற்கு அழைக்கப்பட்ட ஒரு மதகுருவும், நீதிபதியும் இவர் ஆவார்.^[76] தன்னுடைய போதனைகளைப் பின்பற்றுமாறு யகுயா உள்நாட்டுப் பழங்குடியினத்தவரை எற்கச் செய்தார். இந்த சமயப் பிரிவானது மெதுவாக உயர் நிலப்பகுதிகள் முழுவதும் பரவத் தொடங்கியது. "இமாமகத்து இரட்டை இறக்கைகள்" என்று பிற்காலத்தில் அறியப்பட்ட அசீத் மற்றும் பகில் பழங்குடியினங்கள் இவரது அதிகாரத்தை ஏற்றுக் கொண்டன.^[77] 897-இல் சைதி இமாமகத்தை இவர் நிறுவினார். சாடா மற்றும் நச்ரானில் தன்னுடைய தாக்கத்தை யகுயா நிறுவினார். 901-இல் யூபிரியர்களிடமிருந்து சனாவைக் கைப்பற்றவும் கூட இவர் முயற்சித்தார். ஆனால், கடுமையான தோல்வியை அடைந்தார்.^{[சான்று தேவை]}

1040 வாக்கில் வடக்கு உயர் நிலங்களில் சுலாய்கிய அரசமரபானது நிறுவப்பட்டது. அந்நேரத்தில், யெமனானது வெவ்வேறு உள்நாட்டு அரசமரபுகளால் ஆளப்பட்டது. 1060-இல் அலி இப்னு முகம்மது அல்-சுலாய்கி சபீதை வென்றார். அதன் ஆட்சியாளரும், நசாகிய அரசமரபைத் தோற்றுவித்தவருமான அல்-நசாவைக் கொன்றார்.^[78] 1162-இல் ஏடனை சுலாய்கியர் கைப்பற்றியதற்குப் பிறகு சுலாய்கியரின் கைகளில் அத்திரமௌத்தானது வீழ்ச்சியடைந்தது.^[79]

1063 வாக்கில் அலி பெரிய யெமனை அடிபணிய வைத்தார்.^[80] பிறகு இவர் எசாசுவை நோக்கி அணி வகுத்தார். மக்காவை ஆக்கிரமித்தார்.^[81] அசுமா பின்ட் சிகாபுடன் அலிக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டது. அசுமா தன்னுடைய கணவருடன் யெமனை நிர்வகித்தார்.^[82]

மெக்காவிற்குத் தான் செல்லும் வழியில் 1084-இல் நசாவின் மகன்களால் அலி அல்-சுலாய்கி கொல்லப்பட்டார். இவரது மகனான அகமது அல்-முகர்ரம் சபீதிற்கு ஓர் இராணுவத்திற்குத் தலைமை தாங்கிச் சென்றார். அங்கு குடியிருந்தவர்களில் 8,000 பேரைக் கொன்றார்.^[83] இவர் பிறகு ஏடனை நிர்வகிக்க சுராயியரைப் பதவியில் அமர்த்தினார். காயமடைந்த அல்-முகர்ரம் 1087-இல் ஓய்வு பெற்றார். அதிகாரத்தைத் தன்னுடைய மனைவி அர்வா அல்-சுலாய்கியின் கைகளில் ஒப்படைத்தார்.^[84] இராணி அர்வா சுலாய்கிய அரசமரபின் இருப்பிடத்தை சனாவிலிருந்து சிப்லாவிற்கு மாற்றினார். நடு யெமனில் இப் என்ற நகரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய பட்டணம் சிப்லா ஆகும். பிறகு, இவர் இசுமாயிலி மதப்பரப்புனர்களை இந்தியாவிற்கு அனுப்பி வைத்தார். இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவுடைய இசுமாயிலி சமூகமானது இந்தியாவில் இவர்களால் அமைக்கப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.^[85]

1138-இல் தான் இறக்கும் வரை இராணி அர்வா தொடர்ந்து ஆட்சி செய்தார்.^[85] யெமானிய வரலாற்றியல், இலக்கியம், பிரபல நாட்டுப்புறக் கதைகள் ஆகியவற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதன் படி, இவர் ஒரு பெரிய மற்றும் மிகவும் விரும்பப்பட்ட இறையாண்மையுடைய ஆட்சியாளராக நினைவுபடுத்தப்படுகிறார். இவற்றில் இவர் பல்கிசு அல்-சுக்ரா (பொருள். சேபாவின் இளைய இராணி) என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்.^[86] அர்வாவின் இறப்பிற்குப் பிறகு சீக்கிரமே நாடானது ஐந்து போட்டியிட்ட சிறு அரசமரபுகளிடையே சமய நம்பிக்கைகளின் நெடுகில் பிரிக்கப்பட்டது.^[87] எகிப்தில் பாத்திமிய கலீபகத்தை அய்யூப்பிய அரசமரபானது பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிந்தது. தாங்கள் அதிகாரத்திற்கு வந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சலாகுத்தீன் தனது தம்பி துரான் சாவை 1174-இல் யெமனை வெல்வதற்காக அனுப்பி வைத்தார்.^[88]

1174-இல் மகுதியர்களிடமிருந்து சபீதை துரான் சா வென்றார். பிறகு, சூனில் ஏடனை நோக்கி அணி வகுத்தார். சுரயியரிடமிருந்து அதைக் கைப்பற்றினார்.^[89] 1175-இல் சனாவின் அம்தானிய சுல்தான்கள் அய்யூப்பியரை எதிர்த்துத் தாக்குப் பிடித்தனர். 1189 வரை சனாவைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வர அய்யூப்பியர்களால் இயலவில்லை.^[90] அய்யூப்பிய ஆட்சியானது தெற்கு மற்றும் நடு யெமனில் நிலையானதாக இருந்தது. இப்பகுதியின் சிறிய அரசுகளை நீக்குவதில் இவர்கள் வெற்றியடைந்தனர். அதே நேரத்தில், இசுமாயிலி மற்றும் சைதி பழங்குடியினத்தவர் தொடர்ந்து ஏராளமான கோட்டைகளில் வாழ்ந்து வந்தனர்.^[90]

வடக்கு யெமனில் சைதி வலுவூட்டல் பகுதியைக் கைப்பற்றுவதில் அய்யூப்பியர்கள் தோல்வியடைந்தனர்.^[91] 1191-இல் சிபம் கவ்கபானின் சைதிகள் கிளர்ச்சி செய்தனர். 700 அய்யூப்பியப் படை வீரர்களைக் கொன்றனர்.^[92] இமாம் அப்துல்லா பின் அம்சா 1197-இல் இமாமகத்தை அறிவித்தார். யெமனின் அய்யூப்பியச் சுல்தானான அல்-முயிசு இசுமாயிலை எதிர்த்துச் சண்டையிட்டார். இமாம் அப்துல்லா முதலில் தோற்கடிக்கப்பட்டார். ஆனால், 1198-இல் சனா மற்றும் தாமர் ஆகிய பகுதிகளை வெல்ல அவரால் முடிந்தது.^[93] 1202-இல் அல்-முயிசு இசுமாயில் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார்.^[94]

1217-இல் தான் இறக்கும் வரை அய்யூப்பியர்களுக்கு எதிரான தனது போராட்டத்தை அப்துல்லா பின் அம்சா தொடர்ந்து நடத்தினார். இவரது இறப்பிற்குப் பிறகு சைதி சமூகமானது இரு எதிரி இமாம்களுக்கு இடையில் பிரிந்தது. சைதிகள் சிதறுண்டனர். 1219-இல் அய்யூப்பியருடன் ஓர் உடன்படிக்கையானது கையொப்பமிடப்பட்டது.^[95] 1226-இல் தாமரில் அய்யூப்பிய இராணுவமானது தோற்கடிக்கப்பட்டது.^[95] அய்யூப்பிய சுல்தான் மசூத் யூசுப் 1228-இல் மக்காவிற்குச் சென்றார். திரும்பி வரவேயில்லை.^[96] 1223-இல் மாறாக இவர் எகிப்துக்குச் செல்லும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார் என பிற ஆதாரங்கள் பரிந்துரைக்கின்றன.^[97]

இரசூலிய அரசமரபானது 1229-இல் உமறு இப்னு அலியால் நிறுவப்பட்டது. 1223-இல் அய்யூப்பியர்களால் துணை ஆளுநராக இவர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். 1229-இல் கடைசி அய்யூப்பிய ஆட்சியாளர் யெமனை விட்டு வெளியேறிய போது இவர் இந்நாட்டிலேயே ஒரு காப்பளராகத் தங்கினார். "அல்-மாலிக் அல்-மன்சூர்" (அல்லாவால் உதவப்படும் மன்னன்) என்ற பட்டத்தை வைத்துக் கொண்டதன் மூலம் ஒரு சுதந்திரமான மன்னனாகத் தன்னைத் தானே இவர் இறுதியாக அறிவித்துக் கொண்டார்.^[97]

உமறு முதலில் தன்னைத் தானே சபீதில் நிறுவிக் கொண்டார். பிறகு மலைப் பாங்கான உட்புற நிலப்பகுதிக்கு நகர்ந்தார். முக்கியமான உயர் நில மையமான சனாவைக் கைப்பற்றினார். எனினும், இரசூலியத் தலைநகரங்களாக சபீதும், தைசுவும் திகழ்ந்தன. 1249-இல் இவர் தனது உடன் பிறப்பின் பிள்ளையால் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார்.^[96] தன்னுடைய தந்தையைக் கொன்றவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்ட பிரிவை உமறுவின் மகனான யூசுப் தோற்கடித்தார். வடக்கு உயர் நிலத்தில் இன்னும் நிலப்பரப்புகளைக் கொண்டிருந்த சைதி இமாம்களால் நடத்தப்பட்ட ஏராளமான பதில் தாக்குதல்களை இவர் நொறுக்கினார். முதன்மையாகத் தன்னுடைய எதிரிகளுக்கு எதிராகத் தான் பெற்ற வெற்றிகளின் காரணமாக இவர் மரியாதைக்குரிய பட்டமான "அல்-முசாபர்" (வெற்றியாளர்) என்ற பட்டத்தை பெற்றார்.^[98]

1258-இல் மங்கோலியர்களிடம் பகுதாது வீழ்ச்சியடைந்ததற்குப் பிறகு முதலாம் அல்-முசாபர் யூசுப் கலீபா என்ற பட்டத்தை எடுத்துக் கொண்டார்.^[98] இந்நகரத்தின் உத்தி ரீதியிலான அமைவிடம் மற்றும் ஏடனுக்கு அருகில் இருந்த நிலை ஆகியவற்றின் காரணமாக தன்னுடைய இராச்சியத்தின் அரசியல் தலைநகரமாக தைசு நகரத்தை இவர் தேர்ந்தெடுத்தார்.^[99] ஷாஃபிʽஈ மத்ஹபு பள்ளிச் சிந்தனையை நிலைமை நிறுத்த ஏராளமான மதராசாக்களை இரசூலிய சுல்தான்கள் கட்டமைத்தனர். இந்நடவடிக்கைகள் வெற்றிகரமாக அமைந்தன.^[100] தங்களது ஆட்சியின் கீழ் தைசு மற்றும் சபீது ஆகியவை இசுலாமியக் கற்றலின் பெரும் பன்னாட்டு மையங்களாக உருவாயின.^[101] இம்மன்னர்களும் தங்களது சொந்த நிலையில் கற்றறிந்த நபர்களாகத் திகழ்ந்தனர். இவர்கள் முக்கியமான நூலகங்களை மட்டும் கொண்டிராமல், வானியல் மற்றும் மருத்துவம் முதல் வேளாண்மை மற்றும் மரபியல் என பல்வேறுபட்ட தலைப்புகள் குறித்து நூல்களையும் எழுதினர்.^[99]

இவர்கள் எகிப்தின் மம்லுக் சுல்தானகத்துடன் கடினமான உறவுமுறையைக் கொண்டிருந்தனர். ஏனெனில், மம்லுக்குகள் இவர்களை ஒரு கீழ்ப்படிந்த அரசாகக் கருதினர்.^[99] எசாசுவின் கட்டுப்பாடு மற்றும் மக்காவில் கஃபாவில் கிஸ்வாவை அளிக்கும் உரிமை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு இவர்களுக்கு இடையில் போட்டி இருந்தது.^[99] அடுத்த மன்னனாக யார் வருவது என்ற பிரச்சினை குறித்து மனக் குறை கொண்ட குடும்ப உறுப்பினர்களால் இந்த அரசமரபானது அதிகரித்து வந்த நிலையாக அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளானது. இதனுடன் அவ்வப்போது நிகழ்ந்த பழங்குடியினக் கிளர்ச்சிகளும் அச்சுறுத்தலாக விளங்கின. வடக்கு உயர் நிலங்களில் சைதி இமாம்களுடன் உராய்வுப் போரில் இவர்கள் ஈடுபட்டிருந்ததால் இக்கிளர்ச்சிகள் நடைபெற்றன.^[101] இரசூலிய ஆட்சியின் கடைசி 12 ஆண்டுகளின் போது இந்நாடானது இராச்சியத்திற்குப் போட்டியிட்ட பல்வேறு நபர்களுக்கிடையே பிரிக்கப்பட்டது. இரசூலியர் பலவீனமடைந்ததானது பொ. ஊ. 1454-இல் யெமனைக் கைப்பற்றி யெமனின் புதிய ஆட்சியாளர்களாகத் தம்மைத் தாமே நிறுவிக் கொள்ள பானு தாகேர் இனத்திற்கு வாய்ப்பை அளித்தது.^[100]

தாகிரியர் இராடாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஓர் உள்நாட்டு இனம் ஆவர். இவர்கள் பள்ளிகளையும், பள்ளிவாசல்களையும், நீர்பாசனக் கால்வாய்களையும், மேலும் சபீத், ஏடன், இரடா, சுபான் ஆகிய இடங்களில் நீர்த் தொட்டிகளையும், பாலங்களையும் கட்டினர். இவர்களது மிகவும் நன்றாக அறியப்பட்ட நினைவுச் சின்னமானது 1504-இல் இராடா மாவட்டத்தில் கட்டப்பட்ட அமீரியா மதராசா ஆகும்.^[102] சய்தி இமாம்களைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது அயல்நாட்டுத் தாக்குதல்களுக்கு எதிராகத் தங்களைத் தாங்களே தற்காத்துக் கொள்ளவோ இயலாத மிகவும் பலவீனமானவர்களாகத் தாகிரியர் திகழ்ந்தனர்.^{[சான்று தேவை]}

தாகிரிய ஆட்சிப் பகுதியானது எவ்வளவு செல்வம் மிக்கது என்பதை உணர்ந்த மம்லுக்குள் இதை வெல்ல முடிவு செய்தனர்.^[103] சய்தி இமாம் அல்-முதவக்கில் யகுயா சராபதீனுக்கு விசுவாசமான படைகளின் ஆதரவுடன் மம்லுக் இராணுவமானது ஒட்டு மொத்த தாகிரிய ஆட்சிப் பரப்பையும் வென்றது. ஆனால், 1517-இல் ஏடனைக் கைப்பற்றுவதில் தோல்வியடைந்தது. மம்லுக் வெற்றியானது குறுகிய காலமே நீடித்திருந்தது. உதுமானியப் பேரரசானது எகிப்தை வென்றது. கடைசி மம்லுக் சுல்தானைக் கெய்ரோவில் தூக்கு தண்டனைக்கு உள்ளாக்கியது.^[103] 1538 வரை யெமனை வெல்ல வேண்டும் என உதுமானியர்கள் முடிவெடுக்கவில்லை. துருக்கிய ஆக்கிரமிப்புக்கு அசைக்க இயலாத, ஊக்கம் மிக்க எதிர்ப்பைக் காட்டியதன் மூலம்^[104] சய்தி உயர் நிலப் பழங்குடியினங்களானவை தேசியக் கதாநாயகர்களாக உருவாயினர்.^[105] மம்லுக்குகள் எகிப்துடன் யெமனை இணைக்க முயற்சித்தனர். அபோன்சோ டி அல்புகெர்க்கே தலைமையிலான போர்த்துகேயர் சுகுத்திரா தீவை ஆக்கிரமித்தனர். 1513-இல் ஏடன் மீது ஒரு தோல்வியடைந்த தாக்குதலை நடத்தினர்.^[106]

போர்த்துகேயர்

15-ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி போர்த்துகல் யெமனுக்குள் தலையிடத் தொடங்கியது. சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு ஏடன் துறைமுகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இக்காலத்தின் போது சுகுத்திரா தீவில் ஒரு மதில் சுவர்களையுடைய பிறநாடுசூழ் பகுதியைப் பேணியது. 16-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து இந்தியப் பெருங்கடல் வணிகத்திற்கு ஓர் உடனடி அச்சுறுத்தலைப் போர்த்துகேயர் ஏற்படுத்தினர். எனவே, மம்லுக்குகள் உசேன் அல்-குர்தியின் தலைமையின் கீழ் ஓர் இராணுவத்தை இந்த ஊடுருவாலர்களுடன் சண்டையிடுவதற்காக அனுப்பினார்.^[107] 1515-இல் மம்லுக் சுல்தான் சபீதிற்குச் சென்றார். போர்த்துகேயர்களுக்கு எதிரான சிகாத் போருக்குத் தேவைப்படும் பணத்திற்காக தாகிரி சுல்தான் அமீர் பின் அப்துல் வகாபுடன் தூதரக உறவுமுறைப் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தினார் அவர்களை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக மம்லுக்குகள் உணவு மற்றும் குடிநீர்ப் பற்றாக்குறைக்கு உள்ளாயினர். யெமன் கடற்கரையில் வந்திறங்கினர். தங்களுக்குத் தேவைப்பட்ட உணவுப் பொருட்களைப் பெறுவதற்காக திகமா கிராமத்தவருக்குத் தொல்லை கொடுக்கத் தொடங்கினர்.^{[சான்று தேவை]}

செங்கடல் மீது போர்த்துகலுக்கு இருந்த ஆர்வமானது ஒரு புறம் எத்தியோப்பியாவிலிருந்த தனது கிறித்தவக் கூட்டாளியுடன் தகவல் தொடர்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்,^{[தெளிவுபடுத்துக]} மற்றொரு புறம் பின் பகுதியிலிருந்து மக்கா மற்றும் அரேபிய நிலப்பரப்புகளைத் தாக்குவதற்கு தனக்கு இயன்ற நிலையைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதாகும். அதே நேரத்தில், மசாலாப் பொருட்களின் வணிகத்தில் முழுமையான ஆதிக்கத்தை இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதில் போர்த்துகலுக்கு ஆர்வம் இருந்தது. ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அரேபியாவின் கடற்கரைகளில் இருந்த நகரங்களின் வணிகத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவது முதன்மையான உள் நோக்கமாக இருந்தது.^[108] இதற்காகத் தங்களுக்குடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த அனைத்து துறைமுகங்கள் மற்றும் இராச்சியங்களை இராணுவத்தைப் பயன்படுத்தி அல்லது இணங்க வைத்து அவர்கள் மீது செல்வாக்கு மற்றும் ஆதிக்கம் செலுத்தப் போர்த்துகல் விரும்பியது. இப்பகுதியிலிருந்த பிற அரேபிய அரசுகளிடமிருந்து சுதந்திரத்தைப் பேணுவதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த அரேபியக் கூட்டாளிகளைத் தனது செல்வாக்கின் கீழ் வைத்துக் கொள்வதென்பது போர்த்துகேயருக்கு பொதுவான எண்ணமாக இருந்தது.^[109]

நவீன சகாப்தம்

உதுமானியர்கள் யெமனில் பாதுகாப்பதற்கு இரு அடிப்படை ஆர்வங்களைக் கொண்டிருந்தனர் - இசுலாமியப் புனித நகரங்களான மக்காவும், மதீனாவும், மற்றும் மசாலாப் பொருட்கள் மற்றும் ஜவுளிகளுக்கான இந்தியாவுடனான வணிக வழி. இரண்டுமே அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருந்தன. 16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதியில் இந்தியப் பெருங்கடல் மற்றும் செங்கடலில் போர்த்துகேயரின் வருகையால் இரண்டாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டது கிட்டத்தட்ட அழிந்து விட்டது.^[110] எகிப்தின் உதுமானிய ஆளுநரான அதீம் சுலேய்மான் பாசா 1538-இல் ஏடனுக்குள் புயலெனப் புகுந்தார். 1539-இல் உதுமானிய அதிகார அமைப்பை விரிவாக்கி சபீதையும் உள்ளே கொண்டு வந்தார். யெமன் எயாலத்துவின் நிர்வாகத் தலைமையகமாக இதை ஆக்கினார். இறுதியாக திகமாவை அதன் முழு அளவுடன் கைப்பற்றினார்.^[111] உதுமானிய ஆளுநர்கள் உயர் நிலங்கள் மீது குறிப்பிடப்படும் அளவுக்குக் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இவர்கள் முதன்மையாகத் தெற்கு கடற்கரைப் பகுதியில், குறிப்பாக, சபீத், மொச்சா, ஏடன் ஆகிய பகுதிகளைச் சுற்றியிருந்த இடங்களில் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தனர்.^[112]

1632-இல் அல்-முவாயத் முகம்மது மக்காவை வெல்வதற்காக 1,000 பேரைக் கொண்ட ஒரு தொலைதூரப் பயணப் படையை அனுப்பினார்.^[113] இராணுவமானது வெற்றி முகத்தில் நகரத்துக்குள் நுழைந்தது. நகரத்தின் ஆளுநரைக் கொன்றது.^[113] யெமானியர்களுடன் சண்டையிடுவதற்காக எகிப்திலிருந்து ஓர் இராணுவத்தை உதுமானியர்கள் அனுப்பினர்.^[113] வெல்வதற்கு மிக அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள வீரர்களை துருக்கிய இராணுவமானது கொண்டிருந்ததைக் கண்ட யெமானிய இராணுவமானது மக்காவுக்கு வெளியே இருந்த ஒரு பள்ளத்தாக்கிற்குப் பின் வாங்கியது.^[114] குடிநீர் வழங்கிய கிணறுகளில் பதுங்கியிருந்த யெமானியர்களை உதுமானியத் துருப்புகள் தாக்கின. இத்திட்டமானது வெற்றிகரமாக நடந்தது. யெமானியர்களுக்கு இரு நூறுக்கும் அதிகமான உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணமானது. இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தாகத்தால் இறந்தனர்.^[114] பழங்குடியினத்தவர் இறுதியாகச் சரணடைந்தனர். யெமனுக்குத் திரும்பி வந்தனர்.^[115] அல்-முவாயத் முகம்மது 1644-இல் இறந்தார். இவருக்குப் பிறகு அல்-மன்சூர் அல்-காசிமின் மற்றொரு மகனான அல்-முதவக்கில் இசுமாயில் பதவிக்கு வந்தார். இவர் யெமனை அதன் முழு அளவுடன் கைப்பற்றினார்.^[116]^[117]^[118]^[119]

யெமன் உலகிலேயே காபி உற்பத்தி செய்யும் ஒரேயொரு நாடாகத் திகழ்ந்தது.^[120] பாரசீகத்தின் சபாவியர், எசாசுவின் உதுமானியர், இந்தியாவின் முகலாயர், எத்தியோப்பியா ஆகிய அரசுகளுடன் தூதரக உறவு முறைகளை இந்நாடு நிறுவியது. 18-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் காபி மரங்களைக் கள்ளக் கடத்தல் செய்து கிழக்கிந்தியத் தீவுகள், கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா, மேற்கிந்தியத் தீவுகள், இலத்தீன் அமெரிக்கா ஆகிய இடங்களிலிருந்த தங்களது சொந்தக் குடியேற்றங்களில் அறுவடை செய்ததன் மூலம் காபி உற்பத்தியில் யெமானியர் கொண்டிருந்த ஏகபோகத்தை ஐரோப்பியர்கள் மாற்றினர்.^[121] இமாமகமானது மன்னரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு ஓர் ஒத்திசைவான செயல் முறையைப் பின்பற்றவில்லை. குடும்ப சச்சரவுகளும், பழங்குடியின அடி பணியாமையும் 18-ஆம் நூற்றாண்டில் காசிம் அரசமரபு அரசியல் ரீதியாக வீழ்ச்சியடைவதற்கு வழி வகுத்தது.^[122]

இந்தியாவிற்குச் செல்லும் வழியில் தங்களது நீராவிக் கப்பல்களுக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு நிலக்கரிக் கிடங்கை அமைக்கப் பிரித்தானியர் இடம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சுயசிலிருந்து மும்பைக்குச் சென்று ஒரு முறை சுற்றி வர 700 டன்கள் நிலக்கரியானது தேவைப்பட்டது. பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவன அதிகாரிகள் ஏடனை இப்பயன்பாட்டிற்கு எனத் தேர்ந்தெடுத்தனர். சனாவின் சய்தி இமாமுடன் ஓர் ஒப்பந்தத்தை அடைய பிரித்தானியப் பேரரசு முயற்சித்தது. மொச்சாவில் பிரித்தானியர் காலூன்றுவதற்கு அனுமதியளிக்கும் என்ற நிலை இருந்தது. தங்களது நிலையைப் பெற இயலாத போது பிரித்தானியர் இதே போன்றதொரு ஒப்பந்தத்தை இலகேச்சின் சுல்தானிடமிருந்து பெற்றனர். ஏடனில் ஒரு நிலையை உருவாக்கப் பிரித்தானியருக்கு இது வாய்ப்பளித்தது.^[123] பிரித்தானியரால் ஏடனை ஆக்கிரமிக்க முடிந்தது. ஏடனிலிருந்து இலகேச் சுல்தானை வெளியேற்றினர். தங்களது "பாதுகாப்பை" ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைக்கு அவரைத் தள்ளினர்.^[123] நவம்பர் 1839-இல் 5,000 பழங்குடியினத்தவர் இப்பட்டணத்தை மீண்டும் கைப்பற்ற முயற்சித்தனர். ஆனால், முறியடிக்கப்பட்டனர். 200 பழங்குடியினத்தவர் கொல்லப்பட்டனர்.^{[சான்று தேவை]}

இந்தியா, கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா, தென்கிழக்கு ஆசியா ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து புலம் பெயர்ந்தவர்களால் ஏடன் ஓர் உலகளாவிய நகரமாக வளர்ந்தது. 1850-இல் இந்நகரத்தின் உண்மையான குடியிருப்புவாசிகளாக வெறும் 980 அரேபியர்களே பதிவு செய்திருந்தனர்.^[124] ஏடனில் பிரித்தானிய இருப்பானது உதுமானியர்களுடன் பிரச்சனைகளை உண்டாக்கியது. ஒட்டு மொத்த அரேபியா முழுவதும் தாங்கள் இறையாண்மையைக் கொண்டுள்ளதாக பிரித்தானியரிடம் துருக்கியர்கள் அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறினர். இறைதூதர் முகம்மதுவுக்குப் பின் பதவிக்கு வந்தவர்களாகவும், பிரபஞ்ச அளாவியக் கலீபகத்தின் தலைவராகவும் யெமன் உள்ளிட்ட பகுதிகள் மீதும் தாங்கள் இறையாண்மையைக் கொண்டுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டனர்.^[125]

பிரித்தானியர் ஆட்சி செய்த துணைக் கண்டத்திலிருந்து செங்கடல் மற்றும் அரேபியாவிற்கு பிரித்தானிய விரிவாக்கம் செய்யலாம் என்பது குறித்து உதுமானியர்கள் கவலை கொண்டனர். இரு நூற்றாண்டுகள் இல்லாதிருந்ததற்குப் பிறகு, 1849-இல் திகமாவிற்கு உதுமானியர்கள் திரும்பி வந்தனர்.^[126] சய்தி இமாம்களுக்கு மத்தியில் எதிர்ப்புகளும், தடங்கல்களும் ஏற்பட்டன. இமாம்களுக்கும், அவர்களது துணைப் பதவியில் உள்ளவர்களுக்கும் ஏற்பட்டன. உலமா, பழங்குடியினங்களின் தலைவர்கள், மேலும் பிற பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்களுடனும் இப்பிரச்சனைகள் இருந்தன. யெமனுக்குச் சட்டம் ஒழுங்கைத் திருப்பிக் கொண்டு வர சனாவின் சில குடிமக்கள் கவலையுடன் இருந்தனர். நாட்டை அமைதிப்படுத்த திகம்மாவிலிருந்த உதுமானிய பாசாவிடம் வேண்டினர்.^[127] 1869-இல் சுயசு கால்வாய் திறக்கப்பட்டதானது யெமனில் தொடர்ந்து இருப்பது என்று உதுமானிய முடிவை வலிமைப்படுத்தியது.^[128] 1873 வாக்கில் வடக்கு உயர் நிலங்களை வெல்வதில் உதுமானியர்கள் வெற்றி பெற்றனர். யெமன் விலாயத்தின் நிர்வாகத் தலைநகரமாக சனா உருவானது.

உதுமானியர்கள் தங்களது முந்தைய அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொண்டனர். உயர் நிலப் பகுதிகளில் உள்ளூர்ப் பிரபுக்களின் அதிகாரத்தைக் குறைப்பதற்கு நடவடிக்கைகளை எடுத்தனர். யெமானிய சமூகத்தை மதச் சார்பற்றதாக ஆக்கவும் கூட இவர்கள் முயற்சித்தனர். இதே நேரத்தில் யெமானிய யூதர்கள் யெமானிய தேசியவாதப் பார்வைகளில் தங்களைத் தாங்களே பார்க்கத் தொடங்கினர்.^[129] இவர்களது கிளர்ச்சி செய்த தலைவர்களை மன்னித்தது மற்றும் அத்தலைவர்களை நிர்வாகப் பதவிகளுக்கு நியமித்தது ஆகியவற்றின் மூலம் பழங்குடியினங்களை உதுமானியர்கள் இணங்க வைத்தனர். நாட்டின் பொருளாதார நலத்தை மேம்படுத்துவதற்காக ஒரு தொடர்ச்சியான சீர்திருத்தங்களை இவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினர். எனினும், யெமனில் உதுமானிய நிர்வாகத்தில் இலஞ்ச ஊழலானது பரவலானதாக இருந்தது. யெமனில் பணியாற்றுவதை பெரும்பாலானவர்கள் தவிர்த்ததால் அதிகாரிகளிலேயே மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தவர்களே யெமனில் நியமிக்கப்பட்டனர்.^[130] உயர் நிலங்கள் மீதான தங்களது கட்டுப்பாட்டை ஒரு தற்காலிக காலத்திற்கு உதுமானியர்கள் மீண்டும் நிலை நிறுத்தினர்.^[126] டான்சிமாத் சீர்திருத்தங்கள் என்றழைக்கப்பட்ட சீர்திருத்தங்களானவை மரபு வழியாக உள்ளதாக சய்தி பழங்குடியினங்கள் கருதின. 1876-இல் அசீத் மற்றும் பகில் பழங்குடியினங்கள் உதுமானியர்களுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டன. கிளர்ச்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வர பரிசுகளை வழங்கி துருக்கியர்கள் இவர்களை இணங்க வைத்தனர்.^[131]

பழங்குடியினத் தலைவர்கள் இணங்க வைப்பதற்குக் கடினமானவர்களாக இருந்தனர். நிலத்தை அமைதிப்படுத்தும் உதுமானிய முயற்சிகளை முடிவில்லாத வன்முறைச் சுழற்சியானது மட்டுப்படுத்தியது. உதுமானிய இராணுவமானது உயர் நிலங்களிலிருந்து வெளியேறி திகமாவுக்குள் மட்டும் தம்மை வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், சய்தி பழங்குடியினங்களுக்கு எதிராக தொடர்ச்சியான இராணுவ நடவடிக்கைகளை எடுப்பதன் மூலம் தேவையின்றி தம்மைத் தாமே சுமைக்கு உள்ளாக்கக் கூடாது என அகமது இசத்து பாசா முன் மொழிந்தார்.^[130] 1904-இல் துருக்கியர்களுக்கு எதிராக ஒரு கிளர்ச்சிக்கு இமாம் யகுயா அமிதத்தீன் தலைமை தாங்கினார். உதுமானிய நிர்வகிக்கும் ஆற்றலுக்குக் கிளர்ச்சியாளர்கள் தடங்கல்களை ஏற்படுத்தினர்.^[132] குறிப்பாக, 1904 மற்றும் 1911-க்கு இடையிலான கிளர்ச்சிகளானவை உதுமானியர்களுக்கு சேதத்தை ஏற்படுத்தின. ஓர் ஆண்டுக்கு 10,000 வீரர்கள் வரையும், 5 இலட்சம் பிரித்தானிய பவுண்டுகள் வரையும் இழப்பை ஏற்படுத்தின.^[133] 1911-இல் இமாம் யகுயா அமிதத்தீனுடன் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் உதுமானியர்கள் கையொப்பமிட்டனர். இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ், இமாம் யகுயா சய்தி வடக்கு உயர் நிலங்களின் சுயாட்சியுடைய தலைவராக அங்கீகரிக்கப்பட்டார். 1918-இல் தாங்கள் வெளியேறும் வரை நடு-தெற்குப் பகுதியிலிருந்த ஷாஃபிʽஈ மத்ஹபு பகுதிகளை உதுமானியர்கள் தொடர்ந்து ஆட்சி செய்தனர்.^{[சான்று தேவை]}

1913-ஆம் ஆண்டின் ஆங்கிலேய-உதுமானிய உடன்படிக்கையைத் தொடர்ந்து 1914-இல் பிரித்தானியரும், உதுமானியரும் அரேபியாவை இரு பகுதிகளாகப் பிரித்தனர்: உதுமானியக் கட்டுப்பாடு மற்றும் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்த வடமேற்குப் பகுதி, பிரித்தானியக் கட்டுப்பாடு மற்றும் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்த தென்கிழக்குப் பகுதி.^[134] பிற்காலத்தில் செங்கருநீலக் கோடு என்று அறியப்பட்ட ஒரு மேற்கொண்ட ஒப்பந்தமானது பேச்சுவார்த்தைக்கு உள்ளானது.^[134]

1911-இலிருந்து இமாம் யகுயா அமீதெத்தீன் அல்-முதவக்கில் வடக்கு உயர் நிலங்களைச் சுதந்திரமாக ஆட்சி செய்து வந்தார். இப்பகுதியிலிருந்து யெமானிய நிலங்களை வெல்லும் படையெடுப்பைத் தொடங்கினார். 1925-இல் யகுயா இத்ரிசியரிடமிருந்து அல்-குதய்தாவைக் கைப்பற்றினார்.^[135] 1927-இல் யகுயாவின் படைகளானவை ஏடன், தைசு, இப் ஆகிய இடங்களிலிருந்து சுமார் 50 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தன. ஐந்து நாட்களுக்குப் பிரித்தானியரால் குண்டு வீச்சுக்கு உள்ளாயின. இவர்கள் பின் வாங்கும் நிலைக்கு உள்ளாயினர்.^[136] முதன்மையாக மாரீபின் மதிச் கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த சிறிய பெடோயின் படைகளானவை சப்வாவைத் தாக்கின. ஆனால், பிரித்தானியரால் குண்டு வீச்சுக்கு உள்ளாயின. பின் வாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன.^{[சான்று தேவை]}

யெமனின் மன்னனாக யகுயாவை முதன் முதலில் 1926-இல் அங்கீகரித்த அரசாக இத்தாலியப் பேரரசு திகழ்ந்தது. இது பிரித்தானியருக்குப் பெரும் அளவிலான கவலையையும், அச்ச உணர்வையும் உருவாக்கியது. பெரிய யெமன் மீதான இறையாண்மைக்கு இமாம் யகுயாவின் உரிமை கோரலை அங்கீகரித்ததாக இது புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. பெரிய யெமன் பகுதிக்குள் ஏடன் பாதுகாப்புப் பகுதியும், அசீரும் உள்ளடங்கியிருந்தன.^[137] இத்ரிசியர் அப்துல்லா பின் அப்துல் அசீசு பக்கம் திரும்பி யகுயாவிடமிருந்து தங்களுக்கான பாதுகாப்பை வேண்டினர். எனினும், 1932-இல் இத்ரிசியர் இப்னு சவூதுடனான தங்களது உடன்படிக்கையை முறித்தனர். இப்னு சவூதிற்கு எதிராக உதவி வேண்டுவதற்காக யகுயாவிடம் மீண்டும் சென்றனர். இப்னு சவூத் இத்ரிசியரின் அதிகாரத்தைக் குறைக்கச் செய்தார். தன்னுடைய சொந்த சவூதி நிலப்பரப்புக்குள் இந்த நிலப்பரப்புகளை இணைக்கும் தன்னுடைய விருப்பத்தை வெளிக் காட்டினார்.^[138]^[139] அனைத்து இத்ரிசிய மேலாட்சிப் பகுதியையும் திரும்பக் கொடுக்குமாறு யகுயா குறிப்பிட்டார்.^[138]

யகுயா மற்றும் இப்னு சவூதுக்கு இடையிலான பேச்சுவார்த்தைகளானவை பலனற்றவை என்று நிரூபணமானது. 1934-ஆம் ஆண்டின் சவூதி-யெமானியப் போருக்குப் பிறகு மே 1934-இல் இப்னு சவூத் ஒரு போர் நிறுத்தத்தை அறிவித்தார்.^[140] சவூதி கைதிகளை விடுவிக்கவும், சவூதி கட்டுப்பாட்டில் இத்ரிசியரைச் சரணடைய வைக்கவும் இமாம் யகுயா ஒப்புக் கொண்டார். நச்ரான், அசீர், சாசான் ஆகிய மூன்று மாகாணங்களை 20 ஆண்டுகளுக்கு இமாம் யகுயா விட்டுக் கொடுத்தார்.^[141] 1934-இல் பிரித்தானிய அரசாங்கத்துடன் மற்றுமொரு ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பிட்டார். ஏடன் பாதுகாப்புப் பகுதி மீது பிரித்தானிய இறையாண்மையை இமாம் 40 ஆண்டுகளுக்கு அங்கீகரித்தார்.^[142] குதய்தா மீது கொண்டிருந்த அச்சம் காரணமாக யகுயா இந்தக் கோரிக்கைகளுக்கு ஒப்புக் கொண்டார் என்று குறிப்பிடப்பட்டது.^{[சான்று தேவை]}

1890-இல் அசசு, அல்-பயேதா, தைசு ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான யெமானிய மக்கள் துறைமுகங்களில் பணியாற்றவும், தொழிலாளிகளாகப் பணியாற்றவும் ஏடனுக்குப் புலம் பெயர்ந்தனர். முன்னர் பெரும்பாலும் அயல்நாட்டவரைக் கொண்டிருந்த பகுதியாகத் திகழ்ந்ததால் அரேபியர்கள் அற்ற பகுதி என்று அறிவிக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு, முதன்மையாக அரேபியரைக் கொண்ட ஒரு பகுதியாக ஏடனின் மக்கள் தொகையானது மாறுவதற்கு இது உதவி புரிந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஏடன் அதிகரித்த பொருளாதார வளர்ச்சியைக் கண்டது. நியூயார்க்குக்குப் பிறகு உலகிலேயே இரண்டாவது மிக பரபரப்பான துறைமுகமாக உருவானது.^[143] தொழிலாளர் ஒன்றியங்களின் வளர்ச்சிக்குப் பிறகு தொழிலாளர்களின் துறைகளுக்கு இடையே ஒரு விரிசலானது வெளிப்படையாக தெரிந்தது.^[143] 1943-இல் ஆக்கிரப்புக்கு எதிரான முதல் அறிகுறிகளானவை தொடங்கின. ஏடனில் முதல் அரேபிய கழகம் மற்றும் பள்ளியை முகம்மது அலி லுக்மன் நிறுவினார். ஓர் ஒன்றியத்தை நோக்கிப் பணியாற்றிய முதல் நபர் ஆனார்.^[144]

ஏடன் குடியேற்றமானது ஒரு கிழக்குக் குடியேற்றம் மற்றும் ஒரு மேற்குக் குடியேற்றம் என்று பிரிக்கப்பட்டது. இவை மேற்கொண்டு 23 சுல்தானகங்கள் மற்றும் அமீரகங்கள், மற்றும் சுல்தானகங்களுடன் எந்தவித உறவு முறைகளையும் கொண்டிராத பல சுதந்திரமான பழங்குடியினங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன. சுல்தானகங்கள் மற்றும் பிரித்தானியாவுடனான ஒப்பந்தமானது, பாதுகாப்பு, மற்றும் அயல்நாட்டு உறவு முறைகள் மீதான பிரித்தானியரின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டு ஆகியவற்றை விளக்கமாகக் குறிப்பிட்டது. இலகேச் சுல்தானகத்தில் மட்டுமே சுல்தான் மதிப்புப் பெயருடன் குறிப்பிடப்பட்டார்.^[145] நாடுகளின் ஆட்சியாளர்களுக்கு அதிக சுதந்திரத்தை வழங்கியதன் மூலம் அரேபிய தேசியவாதத்தை எதிர் கொள்வதற்காக பிரித்தானியரால் தெற்கு அரேபியக் கூட்டமைப்பானது உருவாக்கப்பட்டது.^[146]

தெற்கிலிருந்த பலருக்கு பிரித்தானிய ஆட்சிக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுவதற்கு அகத்தூண்டுதலாக வடக்கு யெமானிய உள்நாட்டுப் போரானது திகழ்ந்தது. யெமனின் தேசிய விடுதலை முன்னணியானது கக்தான் முகம்மது அல்-சாபியின் தலைமைத்துவத்துடன் உருவாக்கப்பட்டது. அனைத்து சுல்தானகங்களையும் அழித்து, இறுதியாக யெமன் அரேபியக் குடியரசுடன் ஒன்றிணைய தேசிய விடுதலை முன்னணியானது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தது. இந்த முன்னணிக்குக் கிடைத்த பெரும்பாலான ஆதரவானது இரத்பான் மற்றும் யாபாவிலிருந்து வந்தது. எனவே, பிரித்தானியர் "பாக்கு வெட்டி நடவடிக்கையைத்" தொடங்கினர். இந்நடவடிக்கையால் சனவரி 1964-இல் இரத்பான் முழுவதுமாக எரிக்கப்பட்டது.^[147]

சுதந்திரத்திற்குப் பின்

நவீனத்துவம் முதவக்கிலிய முடியாட்சி அமைப்பால் போதிய அளவுக்குக் கொண்டு வரப்படாததை எதிர்த்த வட்டங்களில் இருந்த சிலர் மீது அரேபிய தேசியவாதமானது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 1962-இல் இமாம் அகமது பின் யகுயா இறந்த போது இது வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கியது. இவருக்கு பின் இவரது மகன் ஆட்சிக்கு வந்தார். ஆனால், இராணுவ அதிகாரிகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தனர். வடக்கு யெமன் உள்நாட்டுப் போரை இது தீப்பொறியாகப் பற்ற வைத்தது.^[148]^[149] அமீதத்தீன் வேத்தியலாளர்கள் சவூதி அரேபியா, பிரித்தானியா, யோர்தானால் ஆதரவு பெற்றனர். அதே நேரத்தில், இராணுவக் கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு எகிப்து ஆதரவளித்தது. அமீதத்தீன் வேத்தியலாளர்களின் ஆதரவாளர்கள் பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு ஆயுதங்களையும், நிதியுதவியும் வழங்கினர். ஆனால், ஓரளவுக்கு சிறிய இராணுவப் படைகளும் களமிறக்கப்பட்டன. எகிப்து கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு ஆயுதங்களையும், நிதியுதவியையும் வழங்கியது. ஆனால், சண்டையில் பங்கெடுப்பதற்காக ஒரு பெரிய இராணுவப் படையையும் அனுப்பியது. யெமனில் எகிப்திய இராணுவத்தைப் பரபரப்பாக வைத்திருப்பதற்காக வேத்தியலாளர்களுக்கு இசுரேல் இரகசியமாக ஆயுதங்களை வழங்கியது. ஆறு ஆண்டுகள் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிறகு இராணுவக் கிளர்ச்சியாளர்கள் யெமன் அரபுக் குடியரசை அமைத்தனர்.^[150]

வடக்கில் புரட்சியானது ஏடன் அவசரநிலை காலத்துடன் ஒத்துப் போகிறது. தெற்கில் பிரித்தானிய ஆட்சியை இந்த அவசர நிலையானது முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது.^[151] 30 நவம்பர் 1967-இல் தெற்கு யெமன் அரசானது உருவாக்கப்பட்டது. இது ஏடன், மற்றும் தெற்கு அரேபியாவின் முந்தைய பாதுகாப்புப் பகுதியை உள்ளடக்கியிருந்தது. இந்த சமதர்ம அரசானது பிற்காலத்தில் அலுவல்பூர்வமாக தெற்கு யெமன் என்று அறியப்பட்டது. தேசியமயமாக்கும் ஒரு செயல் முறையானது தொடங்கியது.^[152]

இரு யெமனிய நாடுகளுக்கு இடையிலான உறவுமுறைகளானவை அமைதி மற்றும் எதிர்ப்பு என்று நிலையற்று இருந்தன. சோவியத் ஒன்றியான் தலைமையிலான கிழக்குக் குழுமமானது தெற்கிற்கு ஆதரவளித்தது. இதை ஒத்த தொடர்புகளை வடக்கால் பெற இயலவில்லை. 1972-இல் இரு நாடுகளும் போரில் ஈடுபட்டன. ஒரு போர் நிறுத்தத்துடன் இப்போரானது தீர்க்கப்பட்டது. அரபு நாடுகள் கூட்டமைப்பானது பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு இடையீடு செய்தது. இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளில் இரு நாடுகளும் ஒன்றிணைக்கப்படுவதானது இறுதியாக நடைபெறும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. 1978-இல் அலி அப்துல்லா சாலி யெமன் அரபுக் குடியரசின் அதிபராகப் பெயரிடப்பட்டார்.^[153] போருக்குப் பிறகு சவூதி அரேபியா உள்ளிட்ட அயல் நாடுகளிடமிருந்து தெற்கிற்கு உதவி வருவது குறித்து வடக்கு புகார் தெரிவித்தது.^[154]

1979-இல் இரு நாடுகளுக்கிடையிலான சண்டையானது மீண்டும் தொடங்கியது. ஒன்றிணைக்கும் முயற்சிகளானவை மீண்டும் தொடங்கப்பட்டன.^[153] 1986-இல் தெற்கு யெமன் உள்நாட்டுப் போரில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.^[151] அதிபர் அலி நாசர் முகம்மது வடக்கிற்குத் தப்பியோடினார். தேச துரோகம் செய்ததாகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு இவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ஒரு புதிய அரசாங்கமானது உருவாக்கப்பட்டது.^[153]

1990-இல் யெமனை ஒன்றிணைந்து நிர்வகிப்பது குறித்து ஒரு முழுமையான உடன்பாட்டை இரு அரசாங்கங்களும் எட்டின. 22 மே 1990 அன்று சாலியை அதிபராகக் கொண்டு இரு நாடுகளும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன.^[153] தெற்கு யெமனின் அதிபரான அலி சலேம் அல்-பெயீத் துணை அதிபரானார்.^[153] ஓர் ஒன்றிணைந்த நாடாளுமன்றமானது உருவாக்கப்பட்டது. ஓர் ஒன்றிணைந்து அரசியலமைப்பானது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது.^[153] ஒன்றிணைப்புக்குப் பிறகு நடைபெற்ற முதல் தேர்தலான 1993 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் "பொது மக்களின் பேரவையானது" 301 தொகுதிகளில் 122 தொகுதிகளை வென்றது.^[155]^:309

1990 இல் குவைத்து படையெடுப்புப் பிரச்சனைக்குப் பிறகு அரபு நாடுகள் அல்லாத நாடுகள் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிடுவதை யெமனின் அதிபர் எதிர்த்தார்.^[156] 1990 மற்றும் 1991 ஆகிய ஆண்டுகளின் போது ஐநா பாதுகாப்பு அவையின் ஓர் உறுப்பினராக ஈராக்கு மற்றும் குவைத்து தொடர்பான ஐநா பாதுகாப்பு அவையின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான தீர்மானங்களின் மீது வாக்களிப்பதில் யெமன் கலந்து கொள்ளவில்லை.^[157] "... படையைப் பயன்படுத்தும் தீர்மானத்துக்கு" எதிராக வாக்களித்தது. இந்த வாக்களிப்பானது அமெரிக்காவைக் கோபமடையச் செய்தது.^[158] தலையீட்டிற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததற்கு யெமனைத் தண்டிப்பதற்காக 1990 மற்றும் 1991-இல் சவூதி அரேபியா எட்டு இலட்சம் யெமானியர்களை நாட்டை விட்டு வெளியேற்றியது.^[159]

வலிமையான அரசு அமைப்புகள் இல்லாத நிலையில் யெமனில் உயர்ந்தோர் குழாம் அரசியலானது ஒன்று கலந்த அரசாங்கத்தின் ஒரு நடைமுறை ரீவியிலான வடிவமாக இருந்தது. அது உருவாக்கிய சமநிலையைக் குறிப்பால் உணர்த்தி ஏற்றுக் கொண்டதன் வழியாக, போட்டியிட்ட பழங்குடியின, பிராந்திய, சமய, அரசியல் ஆர்வங்களைக் கொண்ட குழுக்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள ஒப்புக் கொண்டனர்.^[160] இந்த அலுவல்பூர்வமற்ற அரசியல் தீர்மானமானது மூன்று நபர்களுக்கு மத்தியில் ஓர் அதிகாரப் பங்கிடும் ஒப்பந்தத்தால் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது: அரசைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ள அதிபர் சாலி; யெமானிய ஆயுதப் படைகளின் பெரும் பங்கினரைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த மேலணித் தளபதி அலி மோசன் அல்-அமர்; இசுலாமிய அல்-இசுலா கட்சியின் முகமும், பழங்குடியின சேக்குகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு அரசியல் பங்குதாரர்களுக்கு நாடு கடந்த புரவல நிதிகளுக்கென சவூதி அரேபியாவால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடையீட்டாளரான அப்துல்லா இப்னு உசய்ன் அல்-அமர்.^[161]^[162]^[163]^[164]^[165] யெமானிய அரசாங்கத்திடமிருந்து பழங்குடியினங்களின் சுயாட்சியை, யெமானிய அரசியல் முடிவுகள் எடுப்பதன் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் ஓர் அமைப்பை சவூதி அரசாங்கத்திடம் கொடுப்பதை எளிதாக்குவதை உள் நோக்கமாகக் கொண்டு சவூதி அரேபியாவின் நிதி வழங்கல்களானவை இருந்தன என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.^[166]

1992-இல் முக்கியமான பட்டணங்களில் உணவு சார்ந்த கலவரங்களைத் தொடர்ந்து முந்தைய இரு யெமானிய நாடுகளின் ஆளுங்கட்சிகளிலிருந்து ஒரு புதிய கூட்டணி அரசாங்கமானது 1993-இல் உருவாக்கப்பட்டது. எனினும், ஆகத்து 1993-இல் துணை அதிபர் அல்-பெயீத் ஏடனுக்குப் பின் வாங்கிச் சென்றார். தன்னுடைய கோரிக்கைகள் நிறைவேற்றப்படும் வரை அரசாங்கத்திற்குத் தான் திரும்ப மாட்டேன் என்று குறிப்பிட்டார். வடக்குப் பகுதியில் தன்னுடைய யெமானிய சமதர்மக் கட்சிக்கு எதிராக நடைபெற்ற வன்முறை, மேலும் தெற்கு பொருளாதார ரீதியில் ஒதுக்கப்படுவது உள்ளிட்டவை இதில் அடங்கியிருந்தன.^[167] அரசியல் பிரச்சனையை முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் பேச்சு வார்த்தைகளானவை 1994-ஆம் ஆண்டு வரை இழுத்தன. அரசியல் உட்சண்டை காரணமாக பிரதமர் அய்தர் அபூ பக்கர் அல்-அத்தாசுவின் அரசாங்கமானது செயலாற்றல் அற்றதாக உருவானது.^[168]

20 பெப்பிரவரி 1994 அன்று யோர்தானின் அம்மானில் வடக்கு மற்றும் தெற்கு தலைவர்களுக்கு இடையில் ஓர் ஒப்பந்தமானது கையொப்பமிடப்பட்டது. ஆனால், இந்த ஒப்பந்தத்தாலும் உள்நாட்டுப் போரை நிறுத்த இயலவில்லை.^[169] இந்தப் பதட்டங்களின் போது, வடக்கு மற்றும் தெற்கு ஆகிய இரு நாடுகளின் இராணுவங்களும் (இராணுவங்கள் என்றுமே இணைக்கப்படவில்லை) தத்தமது எல்லைகளில் குவிந்தன.^[170]

1999-இன் அதிபர் தேர்தலில் 96% ஓட்டுகளுடன் வென்ற போது, யெமனின் முதல் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிபராக அலி அப்துல்லா சாலி உருவானார்.^[155] இவருக்கு எதிராக தெற்கு யெமனின் முந்தைய அதிபரான கக்தான் முகம்மது அல்-சாபியின் மகனான நசீப் கக்தான் அல்-சாபி மட்டுமே போட்டியிட்டார். சாலியின் பொது மக்களின் பேரவைக் கட்சியின் ஓர் உறுப்பினராக இருந்தாலும் நசீப் சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்டார்.^[171]

அமெரிக்கா மீதான செப்டெம்பர் 11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு புஷ்ஷின் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போரில் யெமன் ஒரு கூட்டாளி என அமெரிக்க அதிபர் சார்ச் வாக்கர் புஷ்ஷிடம் அதிபர் சாலி உறுதியளித்தார். 2001-இல் சாலியின் ஆட்சி மற்றும் அதிகாரங்களை விரிவாக்குவதற்கு ஆதரவளிப்பதாக வெளிப்படையாகத் தெரிந்த ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு குறித்து வன்முறையானது ஏற்பட்டது.^{[சான்று தேவை]}

சய்தி பிரிவினரின் தலைவரான மதகுரு உசேன் அல்-ஹூத்தி அரசாங்கத்துக்கு எதிராக ஒரு கிளர்ச்சியைத் தொடங்கிய போது சூன் 2004-இல் யெமனில் ஹூத்தி கிளர்ச்சியானது தொடங்கியது. அரசாங்கத்தைப் பதவியில் இருந்து தூக்கி எறியவும், சியா சட்டத்தை அமல்படுத்தவும் ஹூத்திகள் கிள்ர்ச்சி செய்வதாக யெமன் அரசாங்கம் குறிப்பிட்டது. சியா-எதிர்ப்பு ஒடுக்குமுறை, அரசாங்க ஆக்ரோசம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகத் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வதாக கிளர்ச்சியாளர்கள் பதிலளித்தனர்.^[172] 2005-இல் எரிபொருள் விலை ஏற்றம் குறித்து நாடு முழுவதும் காவல் துறை மற்றும் போராட்டக்காரர்களுக்கு இடையில் நடைபெற்ற சண்டையில் குறைந்தது 36 பேர் இறந்தனர். 2006 அதிபர் தேர்தலில் சாலி 77% ஓட்டுகளுடன் வெற்றி பெற்றார். இவரது முதன்மையான எதிரியான பைசல் பின் சம்லான் 22% வாக்குகளைப் பெற்றார்.^[173]^[174] சாலி மற்றுமொரு பதவிக் காலத்திற்கு 27 செப்டெம்பர் அன்று பதவியேற்றுக் கொண்டார்.^[175]

2008-இல் காவல்துறை, அரசு அலுவலகங்கள், தூதரகங்கள், அயல்நாட்டுத் தொழிலகங்கள், மற்றும் சுற்றுலா இலக்குகள் மீது ஒரு தொடர்ச்சியான குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதல்களானவை நடைபெற்றன. 2008-இல் தேர்தல் சீர்திருத்தத்திற்குக் கோரிக்கை விடுத்து சனாவில் எதிர்க்கட்சிகள் நடத்திய ஒரு பேரணிக்கு பதிலாகக் காவல்துறையின் துப்பாக்கிச் சூடே கிடைத்தது.^[176]

2011-ஆம் ஆண்டின் யெமானிய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் போது தசம ஆயிரக்கணக்கான போராட்டக்காரர்களுடன் எதிர்க் கட்சிகள் முதல் முறையாக இணைந்து சனா பல்கலைக்கழகத்தை நோக்கி அணி வகுக்கின்றனர்.

12 சூன் 2015 அன்று சனா மீதான சவூதி தலைமையிலான வான் தாக்குதல்கள்

2011-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் பிற அரேபிய வசந்த பெரும் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து யெமானிய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களானவை நடைபெற்றன. இந்தப் போராட்டங்களானவை தொடக்கத்தில் வேலைவாய்ப்பின்மை, பொருளாதாரச் சூழ்நிலைகள், இலஞ்ச ஊழல், மேலும் சாலியின் மகன் அதிபர் பதவியைப் பெறும் நிலைக்கு யெமானிய அரசியலமைப்பைத் திருத்தம் செய்வதற்குச் சாதகமான அரசாங்க முன் மொழிவுகளுக்கு எதிராக நடைபெற்றன.^{[சான்று தேவை]}

மார்ச்சு 2011-இல் சனாவில் சனநாயக ஆதரவு முகாம் மீது காவல் துறையின் பதுங்கிச் சுடும் துப்பாக்கி வீரர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். 50-க்கும் மேற்பட்ட மக்களைக் கொன்றனர். மே மாதத்தில் சனாவில் துருப்புகள் மற்றும் பழங்குடியின வீரர்களுக்கு இடையிலான சண்டைகளில் தசம எண்ணிக்கையிலானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்நேரத்தின் வாக்கில் சாலி பன்னாட்டு ஆதரவை இழக்கத் தொடங்கினார். அக்டோபர் 2011-இல் யெமானிய மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர் தவக்குல் கர்மான் அமைதிக்கான நோபல் பரிசை வென்றார். ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவையானது யெமனில் நடைபெற்ற வன்முறையைக் கண்டித்தது. அதிகார மாற்றத்துக்கு அழைப்பு விடுத்தது. 23 நவம்பர் 2011 அன்று சாலி ரியாத்துக்கு அண்டை நாடான சவூதி அரேபியாவில் உள்ள ரியாத்திற்குப் பறந்தார். அரசியல் மாற்றத்திற்கான வளைகுடா ஒத்துழைப்பு மன்றத்தின் திட்டத்தில் கையொப்பமிடுவதற்குச் சென்றார். இத்திட்டத்தை இவர் முன்னர் புறக்கணித்திருந்தார். இந்த ஆவணத்தில் கையொப்பமிடும் போது தன்னுடைய துணைத் தலைவரான துணை அதிபர் அப்திரப்பு மன்சூர் அதிக்கு அதிபர் பதவியின் அலுவலகம் மற்றும் அதிகாரங்களைச் சட்ட ரீதியில் மாற்றுவதற்கு ஒப்புக் கொண்டார்.^[177]

பெப்பிரவரி 2012-இல் போட்டியற்ற அதிபர் தேர்தல்களை வென்று 2 ஆண்டு பதவிக் காலத்திற்கு அதி பதவியேற்றார்.^[178] எதிர்க் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பிரதமர் உள்ளிட்டோரைக் கொண்ட ஓர் ஒன்றிணைந்த அரசாங்கமானது உருவாக்கப்பட்டது. அல்-அதி ஒரு புதிய அரசியலமைப்பின் வரைவை மேற்பார்வையிடுவார் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து 2014-இல் நாடாளுமன்றம் மற்றும் அதிபர் தேர்தல்களானவை நடக்கும் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. பெப்பிரவரி 2012-இல் சாலி திரும்பினார். வீதியில் போராடிய ஆயிரக்கணக்கான போராட்டக்காரர்களிடமிருந்து எதிர்ப்பை எதிர் கொண்டிருந்த போது நாடாளுமன்றமானது குற்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுவதிலிருந்து சாலிக்கு முழுமையான விலககி அளித்தது. சாலியின் மகனான தளபதி அகமது அலி அப்துல்லா சாலி இராணுவ மற்றும் பாதுகாப்புப் படைகளின் பிரிவுகள் மீது ஒரு வலிமையான பிடிப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டுள்ளார்.^{[சான்று தேவை]}

2012 வாக்கில் நடுவண் ஒற்றுமை முகமை மற்றும் அலுவல்பூர்வமற்ற முறையில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட அமெரிக்க இராணுவ இருப்பு ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து யெமானிய குடிமக்கள் மீது அரபுத் தீபகற்ப அல் கொய்தாவால் நடத்தப்பட்ட அதிகரித்து வந்த தீவிரவாதத் தாக்குதல்களுக்கு எதிர் வினையாக அமெரிக்க சிறப்பு-நடவடிக்கை துருப்புகளின் ஒரு சிறிய பிரிவானது நிறுத்தப்பட்டிருந்தது.^[179] நாட்டில் தீவிரவாத நடவடிக்கைகளைக் காட்டி அதன் மூலம் முந்தைய யெமானிய அரசாங்கமானது அர்சியல் ரீதியாக அறுவடை செய்வதாகப் பல ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டினர்.^[180] அதிபர் அப்திரப்பு மன்சூர் அதியின் தேர்தல் வெற்றியைத் தொடர்ந்து யெமானிய இராணுவத்தால் அன்சர் அல்-சரியாவைப் பின்னோக்கித் தள்ளவும், சப்வா ஆளுநரகத்தை மீண்டும் வெல்லவும் முடிந்தது.^{[சான்று தேவை]}

சனாவில் மைய அரசாங்கமானது தொடர்ந்து பலவீனமாக இருந்தது. தெற்கு பிரிவினைவாதிகள், ஹூத்திகள், மேலும் அல்-கொய்தா ஆகிய பிரிவுகளிடமிருந்து வந்த சவால்களால் ஏற்படும் பிரச்சனைகளை தாமதப்படுத்திக் கொண்டு இருந்தது. அதிகாரத்திற்கு வந்ததற்குப் பிறகு ஹூத்தி கிளர்ச்சியானது கடுமையானது. அப்துல்-மாலிக் அல்-ஹூத்தி தலைமையிலான அரசாங்க எதிர்ப்புப் படையானது தலைநகருக்குள் புயலெனப் புகுந்து, அதியை ஓர் "ஒன்றிணைந்த" அரசாங்கத்தை அமைக்க ஒப்புக் கொள்ள வைக்கும் நிலைக்கு, செப்டெம்பர் 2014-இல் தள்ளிய போது பிரச்சனை பெரிதாகியது.^[181] ஹூத்திகள் பிறகு அரசாங்கத்தில் பங்கெடுக்க மறுத்தனர்.^[182] அதி மற்றும் அவரது அமைச்சர்கள் மீது தொடர்ந்து அழுத்தத்தைக் கொடுத்தாலும் மறுத்தனர். அதிபரின் சொந்த தனி வீடு மீது பீரங்கியை வைத்துச் சுட்டும், அவரை வீட்டுக் காவலிலும் வைத்தனர்.^[183] சனவரி 2015-இல் அரசாங்கம் மொத்தமாக இராசினாமா செய்யும் வரை இந்நிலை தொடர்ந்தது.^[184] தொடர்ந்து வந்த மாதத்தில் ஹூத்திகள் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தனர். யெமனில் இடைக்கால அரசாங்கமாக மொகம்மெது அலி அல்-ஹூத்தியின் கீழான புரட்சிகரக் குழுவை அறிவித்தனர். மாற்றாள் அதிபரின் உறவினரான அப்துல்-மாலிக் அல்-ஹுத்தி அரசாங்கத்தைக் கைப்பற்றியதை ஒரு "பெருமைக்குரிய புரட்சி" என்று குறிப்பிட்டார். எனினும், 6 பெப்பிரவரி 2015 அன்று அரசியலமைப்பு அறிவிக்கப்பட்டதானது எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அயல்நாட்டு அரசாங்கங்களால், ஐக்கிய நாடுகள் அவை உள்ளிட்ட அமைப்புகளால், பரவலாக நிராகரிக்கப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.^[25]

சனாவிலிருந்து ஏடனுக்குத் தப்ப அதியால் முடிந்தது. தெற்கில் இவரது பிறந்த இடமாகவும், வலுவூட்டல் பகுதியாகவும் ஏடன் திகழ்ந்தது. 21 பெப்பிரவரி 2015 அன்று இவர் தப்பியோடினார். தன்னுடைய இராசினாமாவை இரத்து செய்த, ஆட்சிக் கவிழ்ப்பைக் கண்டித்த, யெமனின் அரசியலமைப்பு ரீதியிலான அதிபராகத் தன்னை அங்கீகரிக்க அழைப்பு விடுத்த ஒரு தொலைக்காட்சி உரையை இவர் காலதாமதமின்றிக் கொடுத்தார்.^[185] தொடர்ந்து வந்த மாதத்தில் ஏடனை யெமனின் "தற்காலிகத்" தலைநகரமாக அதி அறிவித்தார்.^[186]^[187] எனினும், ஹூத்திகள் வளைகுடா ஒத்துழைப்பு மன்றத்தால் கொண்டு வரப்பட்ட ஒரு திட்டத்தை நிராகரித்தனர். தெற்கே ஏடனை நோக்கி நகரத் தொடங்கினர். அனைத்து அமெரிக்கர்களும் நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டனர். நாட்டிலிருந்து சவூதி அரேபியாவிற்குத் தப்பியோடும் நிலைக்கு அதிபர் அதி தள்ளப்பட்டார். 26 மார்ச்சு 2015 அன்று "தீர்க்கமான புயல் நடவடிக்கையைச்" சவூதி அரேபியா அறிவித்தது. வான் தாக்குதல்களைத் தொடங்கியது. ஹூத்திகளுக்கு எதிராக ஓர் இராணுவக் கூட்டணிக்கு தலைமை தாங்கும் தனது எண்ணங்களை அறிவித்தது. ஹூத்திகளுக்கு ஈரான் உதவுவதாக சவூதி அரேபியா குறிப்பிட்டது. யெமானிய எல்லையில் படைகளைக் குவிக்கத் தொடங்கியது. ஐக்கிய அரபு அமீரகம், குவைத்து, கத்தார், பகுரைன், ஜோர்தான், மொரோக்கோ, சூடான், எகிப்து, பாக்கித்தான் உள்ளிட்ட நாடுகள் சவூதி அரேபியா தலைமையிலான கூட்டணியில் இருந்தன. உளவியல், இலக்காக்குதல், போக்குவரத்துப் பிரிவுகளில் தாங்கள் சவூதி அரேபியாவுக்கு உதவுவதாக அமெரிக்கா அறிவித்தது. ஹூத்திகளிடமிருந்து ஏடனின் கட்டுப்பாட்டை அதியின் துருப்புகள் பெற்றதற்குப் பிறகு சிகாதியக் குழுக்களானவை இந்நகரத்தில் செயல்பாட்டுக்கு வரத் தொடங்கின. 4 மார்ச்சு 2016 அன்று ஏடனில் அறக்கொடை மதப்பரப்புனர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் போன்ற சில தீவிரவாத நிகழ்வுகளானவை இவர்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டன. பெப்பிரவரி 2018-இல் தெற்கு அதிகார மாற்ற மன்றம் எனப்படும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தின் ஆதரவு பெற்ற பிரிவினைவாதக் குழுவால் ஏடன் கைப்பற்றப்பட்டது.^[188]

உள்நாட்டுப் போர் மற்றும் சவூதி தலைமையிலான முற்றுகை ஆகியவற்றின் விளைவாக 2016-ஆம் ஆண்டிலிருந்து யெமன் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. 2017-இல் யெமனில் 50,000-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் பட்டினியால் இறந்தனர்.^[189]^[190] சவூதியின் யெமன் மீதான முற்றுகை உள்ளிட்ட சவூதி தலைமையிலான கூட்டணியின் இராணுவ நடவடிக்கைகளை ஏராளமான விமர்சகர்கள் இனப்படுகொலை என கண்டித்துள்ளனர்.^[191]^[192]^[193] 10 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களைப் பாதித்த வாந்திபேதி பரவலால் பஞ்சமானது இன்னும் மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.^[194] யெமனில் சவூதி அரேபியா தலைமையிலான இராணுவத் தலையீடு மற்றும் யெமன் மீதான முற்றுகை ஆகியவை பஞ்சம் மற்றும் வாந்திபேதி நோய்ப் பரவலுக்குப் பங்களித்துள்ளன.^[195]^[196] 2021-ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் யெமனில் நடைபெறும் போரானது 3.77 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான இறப்புகளுக்குக் காரணமாகவும், இதில் தோராயமாக 70% இறப்புகளானவை 5 வயதிற்கு உட்பட்ட குழந்தைகளாகவும் இருப்பர் என ஐநா மதிப்பிட்டுள்ளது.^[197]^[198]

4 திசம்பர் 2017 அன்று அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றப்பட்ட சர்வாதிகாரியும், முன்னாள் அதிபரும், தேச துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டிருந்த அலி அப்துல்லா சாலி ஹூத்திகள் மற்றும் சாலிக்கு ஆதரவான படைகளுக்கு இடையில் கிளர்ச்சியாளர்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த சனாவுக்கு அருகில் நடைபெற்ற சண்டைகளிலிருந்து தப்பியோட முயற்சிக்கும் போது ஹூத்திகளால் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார்.^[199] சவூதி தலைமையிலான கூட்டணியின் ஆதரவை இழந்ததற்குப் பிறகு யெமனின் அதிபரான அப்து ரப்பு மன்சூர் அதி இராசினாமா செய்தார். ஏப்பிரல் 2022-இல் அதிபர் தலைமைத்துவ மன்றமானது அதிகாரத்தைப் பெற்றது.^[200]

காசா போர் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து இசுரேல் மீது ஏவுகணைகளை ஏவவும், செங்கடலில் யெமனின் கடற்கரைக்கு அருகில் வரும் கப்பல்கள் மீது தாக்கவும் ஹூத்திகள் தொடங்கினர். பாலத்தீனர்களுக்கு ஆதரவாகவும், காசாக்கரைக்குள் மனிதாபிமான உதவிகள் நுழைவதை எளிதாக்குவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டும் இது நடத்தப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டனர்.^[201]^[202]

சூன் 2024-இல் அபுதாபி துறைமுகங்கள் எனும் நிறுவனத்திற்கு ஏடன் பன்னாட்டு துறைமுகத்தைக் குத்தகைக்கு விட ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தின் ஆதரவு பெற்ற தெற்கு அதிகார மாற்ற மன்றத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. நாடாளுமன்றம் மற்றும் பொது மக்களால் இந்த நகர்வுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இந்தக் குத்தகை ஒப்பந்தத்தைப் பகுப்பு ரீதியாக நிராகரித்ததை சுரா மன்றத்தின் 24 உறுப்பினர்களின் ஓர் இணைந்த அறிக்கையானது வெளிப்படுத்தியது. ஏடன் துறைமுகத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதாகவும், தங்களது சொந்தத் துறைமுகங்களைச் செயல்பாட்டில் வைத்திருக்கும் பொருட்டு ஏடன் துறைமுகத்தின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதாகவும் அமீரகத்தவர் குறித்து பொருளாதார நிபுணர்கள் கூறினர். ஏடனின் ஆளுநரான தரிக் சலாம் இந்தக் குத்தகை முயற்சியானது துறைமுகத்தின் மதிப்பைக் குறைப்பதை குறிக்கோளாக கொண்ட முயற்சி எனவும், இத்துறைமுகத்தின் பன்னாட்டு கடல்சார் நிலையைக் குறைக்கும் முயற்சி எனவும் கூறினார்.^[203]^[204]^[205] பொருளாதார வீழ்ச்சி, செயற்பொறுப்புகளை பூர்த்தி செய்ய துபாய் துறைமுகமானது தோல்வியடைந்தது ஆகியவற்றின் காரணமாக 2012-இல் துபாய் துறைமுக உலகம் என்ற நிறுவனத்துடனான இரு சரக்கு முனையங்களைப் பேணும் தன்னுடைய ஒப்பந்தத்தை ஏடன் வளைகுடா துறைமுக நிறுவனமானது முன்னர் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்திருந்தது.^[206]

2025-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் தொடக்கத்தில் ஒரு வெற்றிகரமான இராணுவ நடவடிக்கையைத் தெற்கு அதிகார மாற்ற மன்றமானது நடத்திக் கொண்டிருந்த போதும்,^[207] யெமானிய அரசாங்கத்தின் ஒரு பதில் தாக்குதலால் 2026-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இந்த அமைப்பு தீர்க்கமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டது.^[208]

செப்டெம்பர் 2026-இன் தொடக்கத்தில் தெற்கு-மேற்கு யெமனில் ஓர் இராணுவ நடவடிக்கையை ஹூத்திகள் தொடங்கினர். உத்தி ரீதியிலான துறைமுக நகரமான மொக்கா, துபாப் பட்டணம், பெரீம் தீவு ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினர். உத்தி ரீதியில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பாபுல் மந்தபு நீரிணையின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றனர்.^[209]

புவியியல்

யெமன் 4,55,000 சதுர கிலோமீட்டர்கள் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது.^[5] அரேபியத் தீபகற்பத்தின் தெற்குப் பகுதியில் இது அமைந்துள்ளது.^[210] இந்நாட்டின் பரப்பளவு தமிழகத்தின் நிலப்பரப்பளவைப் போல் சுமார் 3.50 மடங்கு ஆகும். இந்நாட்டின் வடக்கே சவூதி அரேபியாவும், மேற்கே செங்கடலும், தெற்கே ஏடன் வளைகுடாவும், குவார்தபூயி கால்வாயும், கிழக்கே ஓமானும் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளன.^{[சான்று தேவை]}

அனீசு தீவுகள், கமரான் மற்றும் பெரிம் உள்ளிட்ட பல செங்கடல் தீவுகளும், மேலும் அரபிக் கடலில் சுகுத்திரா தீவும் யெமனுக்குச் சொந்தமானவையாகும். இந்தத் தீவுகளிலேயே மிகப் பெரியது சுகுத்திரா ஆகும். இத்தீவுகளில் பெரும்பாலான தீவுகள் எரிமலைகளாகும்: சபல் அல்-தைர் தீவானது 1883 மற்றும் 2007-இல் எரிமலை வெடிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. முதன்மை நிலப்பகுதி யெமனானது தெற்கு அரேபியத் தீபகற்பத்தில் அமைந்து, இவ்வாறாக ஆசியாவின் பகுதியாக இருந்தாலும், செங்கடலில் உள்ள இந்நாட்டின் அனீசு தீவுகளும், பெரிம் தீவுகளும் ஆசியாவுடன் தொடர்பு உடையவையாகும். ஆப்பிரிக்காவின் கொம்புப் பகுதிக்குக் கிழக்கே அமைந்துள்ள சுகுத்திரா தீவுக் கூட்டமானது ஆசியாவை விட ஆப்பிரிக்காவுக்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ளது. இத்தீவுக் கூட்டமானது புவியியல் ரீதியாகவும், உயிரி-புவியியல் ரீதியாகவும் ஆப்பிரிக்காவுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.^[211]

பகுதிகளும், காலநிலையும்

புவியியல் ரீதியாக யெமன் நான்கு முதன்மையான பகுதிகளாகப் பிரிக்கபப்டுகிறது: மேற்கின் கடற்கரைச் சமவெளிகள், மேற்கத்திய உயர் நிலங்கள், கிழக்கத்திய உயர் நிலங்கள், கிழக்கில் றுப்உல் காலீ. யெமனின் ஒட்டு மொத்த செங்கடல் கடற்கரையின் நெடுகில் மிகுந்த வறண்ட மற்றும் தட்டையான கடற்கரைச் சமவெளியை திகமா ("வெப்பமான நிலங்கள்" அல்லது "வெப்பமான பூமி") அமைக்கிறது. வறண்ட நிலை காணப்பட்டாலும், ஏராளமான கடற்கழிகள் இப்பகுதியை மிகவும் சதுப்பு நிலமாக மாற்றுகின்றன. விரிவான பிறை வடிவ சிறு மணல் குன்றுகளும் இப்பகுதியில் காணப்படுகின்றன. திகமாவில் நீர் ஆவியாதலானது உயர் நிலங்களிலிருந்து வரும் நீரோடைகளானவை என்றுமே கடலை அடையாத அளவுக்குக் கடுமையானவையாக உள்ளன. ஆனால், இந்த நீரோடைகள் விரிவான நிலத்தடி நீர்க் கையிருப்புகளுக்குப் பங்களிக்கின்றன. தற்காலத்தில், நிலத்தடி நீரானது வேளாண்மைப் பயன்பாட்டிற்காகக் கடுமையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.^{[சான்று தேவை]}

சனாவுக்கு வடக்கே சுமார் 50 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மடார் என்ற கிராமத்திற்கு அருகில் டைனோசர் காலடித் தடங்களானவை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இப்பகுதியானது ஒரு காலத்தில் சகதியான தட்டைப் பகுதியாக இருந்தது என்பதை இவை காட்டுகின்றன. மேற்கு உயர் நிலங்களின் சரிவில் திகமா திடீரென முடிவுக்கு வருகிறது. தற்போது உணவு உற்பத்திக்கான தேவையை அடைவதற்காக கடுமையாக மலைச்சாரல் படியடுக்குத் தளங்களாக மாற்றப்பட்டுள்ள இப்பகுதியானது அரேபியாவிலேயே மிக அதிக மழைப் பொழிவைப் பெறுகிறது. ஆண்டுக்கு 100 மில்லி மீட்டரிலிருந்து தைசுவில் சுமார் 760 மில்லி மீட்டர் எனவும், இப்பில் 1,000 மில்லி மீட்டர் எனவும் இது துரிதமாக அதிகரிக்கிறது. இப்பகுதியில் வெப்பநிலைகளானவை பகலில் வெது வெதுப்பாகவோ உள்ளன. ஆனால், இரவில் பெருமளவுக்குக் குறைகின்றன.^{[சான்று தேவை]}

நடு உயர் நிலங்களானவை கடல் மட்டத்திலிருந்து 2,000 மீட்டருக்கும் அதிகமான உயரத்தையுடைய ஒரு விரிவான உயர்ந்த பீடபூமியாகும். மழை மறைவு விளைவுகள் காரணமாக மேற்கு உயர் நிலங்களை விட இப்பகுதியானது வறண்டதாக உள்ளது. ஆனால், ஈரமான ஆண்டுகளில் விரிவான பயிர் உற்பத்திக்குப் போதுமான மழைப் பொழிவை இப்பகுதி பெறுகிறது. நீர் சேம இருப்பானது நீர்ப்பாசனத்திற்கும், கோதுமை மற்றும் வாற்கோதுமை வளர்ப்பதற்கும் அனுமதியளிக்கிறது. இப்பகுதியில் தான் சனா அமைந்துள்ளது. யெமன் மற்றும் அரேபியாவில் மிக உயர்ந்த சிகரமானது சபல் அன்-நபி சுவாய்ப் ஆகும். இது சுமார் 3,666 மீட்டர்கள் உயரத்தில் உள்ளது.^[210]^[213] கிழக்கிலுள்ள யெமனின் றுப்உல் காலீ பாலைவனத்தின் பகுதியானது மிகத் தாழ்ந்ததாக உள்ளது. பொதுவாக 1,000 மீட்டருக்கும் குறைவான உயரத்தில் உள்ளது. இது கிட்டத்தட்ட எந்த வித மழைப் பொழிவையும் பெறுவதில்லை. இது ஒட்டக மேய்ப்பாளர்களான பெடோயின்களால் மட்டுமே குடியமரப்பட்டுள்ளது.^{[சான்று தேவை]}

காலநிலை

காலநிலை மாற்றம்^[214] ஏற்படுவதற்குப் பங்களிப்பதற்கு யெமனிடம் சிறிதளவு வழிமுறைகளே இருந்தாலும் உலகின் காலநிலை மாற்றத்தால் மிகவும் பாதிக்கப்பட வாய்ப்புள்ள நாடுகளில் ஒன்றாக யெமன் திகழ்கிறது. காலநிலை மாற்ற விளைவுகளைக் கையாள மிகக் குறைவான ஆயத்த நிலையில் உள்ள நாடுகளில் ஒன்றாகவும் இந்நாடு திகழ்கிறது.^[215] இந்நாட்டின் மக்கள் தொகையில் சுமார் பாதி பேர் குறைந்தது ஒரு முதன்மையான காலநிலை அச்சுறுத்தலுக்குப் பாதுகாப்பற்ற நிலையைக் கொண்டுள்ளனர்.^[216] அதிகரிக்கும் வெப்பநிலைகள், வறட்சி, பாலைவனமாதல், நோய் பரவல், கடல் நீர் மட்டம் உயர்வு உள்ளிட்டவை யெமனைப் பாதிக்கும் உள்ள காலநிலை மாற்ற விளைவுகளாக உள்ளன. காலநிலை மாற்றத்தின் ஒரு விளைவாக யெமனில் புயல்கள், வெள்ளங்கள், நிலச்சரிவுகள் போன்ற மட்டுமீறிய வானிலை நிகழ்வுகளானவை கடுமையாகிக் கொண்டு வருகின்றன. இந்நாட்டில் ஏற்கனவே உள்ள தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறைப் பிரச்சனைகள், குறைந்து வரும் வேளாண்மை மற்றும் மீன் உற்பத்தி ஆகியவற்றை இந்த விளைவுகளானவை ஏற்கனவே மோசமான நிலைக்கு உள்ளாக்கியுள்ளன. யெமானியர்களின் உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுகாதாரத்தின் மீதும் இவை பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன.^[217]

பாரிசு ஒப்பந்தத்தில் இன்னும் இணையாத மூன்று நாடுகளில் ஒன்றாக யெமன் திகழ்கிறது. தேசிய அளவில் உறுதி எடுத்த எந்தவிதப் பங்களிப்புகளையும் இந்நாடு முன் வைக்கவில்லை. 2015-இல் செயல்படுத்த நினைக்கும் தேசிய அளவில் உறுதி எடுத்த பங்களிப்பை இந்நாடு முன் வைத்திருந்தாலும் இவ்வாறான நிலை உள்ளது.^[218]^[219] இந்நாடு காலநிலை மாற்றத்திற்கு ஏற்பத் தகவமைத்துக் கொள்ள உதவுவதற்காக பேரழிவு இடர் வாய்ப்பு மேலாண்மை உத்திகள், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல், நீர் மேலாண்மை, மண் பாதுகாப்பு, காலநிலை மாற்றத்துக்குத் தகுந்த வேளாண்மை ஆகியவற்றில் முதலீடுகளைச் செய்ய உலக வங்கியானது பரிந்துரைத்துள்ளது. எனினும், கல்வி நிலையங்களின் குறைவான கொள்ளளவு மற்றும் பங்குதாரர்களின் ஒத்துழைப்பு பெரிதாக இல்லாதது ஆகியவற்றின் காரணமாக காலநிலை மாற்ற நிதிக்கான வாய்ப்பைப் பெறுவதில் யெமன் சவால்களை எதிர் கொண்டுள்ளது.^[220]

உயிரினப் பல்வகைமை

யெமன் ஆறு நிலப்பரப்புச் சூழ்நிலை மண்டலங்களைக் கொண்டுள்ளது: அரேபியத் தீபகற்பக் கடற்கரைப் பனிமூட்டப் பாலைவனம், சுகுத்திரா தீவுகளின் மிக வறண்ட புதர் நிலங்கள், தென்மேற்கு அரேபிய மலையடிவார சவானா புல்வெளி, தென்மேற்கு அரேபிய மலைப் பாங்கான மர நிலங்கள், அரேபியப் பாலைவனம், செங்கடல் நுபோ-சிந்திய வெப்பமண்டலப் பாலைவனம், மற்றும் பகுதியளவு-பாலைவனம்.^[221] வெப்பமண்டல ஆப்பிரிக்க, சூடானிய தாவரப் புவியியல் பகுதி மற்றும் சகாரா-அரேபியப் பகுதி ஆகியவற்றின் ஒரு கலவையாக இந்நாட்டின் தாவர வகைகள் உள்ளன. ஒப்பீட்டளவில் அதிக மழைப் பொழிவை அம்சமாகக் கொண்டுள்ள சூடானியத் தாவரக் காரணிகளானவை மேற்கு மலைகள் மற்றும் உயர் நில சமவெளிகளின் சில பகுதிகளில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. சகாரா-அரேபிய தாவரக் காரணிகளானவை கடற்கரைச் சமவெளிகள், கிழக்கு மலைப் பகுதிகள், கிழக்கு மற்றும் வடக்கு பாலைவனச் சமவெளிகள் ஆகியவற்றில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.^{[சான்று தேவை]}

யெமனின் தாவரங்களில் பெரும் அளவானவை சூடானியப் பகுதிகளின் வெப்பமண்டல ஆப்பிரிக்கத் தாவர வகைகளைச் சார்ந்தவையாக உள்ளன. சூடானியக் காரணி தாவர இனங்களில் பின்வருபவை குறிப்பிடப்படலாம்: அத்தி இனங்கள், செனெகலியா மெல்லிபேரா (ஆப்பிரிக்க வேல மரம்/கருமுள் மரம்), கிரெவியா வில்லோசா, கொம்மிபோரா இனங்கள், உரோசா அபிசீனிகா (அபிசீனிய ரோசா), கடபா பரினோசா (மொக்கு/முள் கொண்ட குறுமரம் அல்லது செடி) மற்றும் பிற.^[222] சகாரா-அரேபியத் தாவர இனங்களில் பின்வருபவை குறிப்பிடப்படலாம்: பானிகம் துர்கிடம் (ஒரு வகைப் புல்), அயேர்வா சாவானிகா (பெரும் பூளை/பாலைவனப் பருத்தி), சைகோபைலம் சிம்பிலெக்சு (எளிமையான இலையுடைய பீன்சு மொக்கு), பகோனியா இண்டிகா (நெருஞ்சி), சல்சோலா இனங்கள், அகாசியா டோர்டொலிசு (குடை வேல மரம்), அகாசியா அமுலோசு (ஒரு வகை வேல மரம்), அகாசியா எக்ரென்பெர்கியானா (ஒரு வகை வேல மரம்), பேரீச்சை, கிளைப்பனை, காப்பரிசு டெசிடுவா, உகாய், பாலனிடேசு எசிப்தியாகா (பாலைவனப் பேரீச்சை), மற்றும் பல பிற. சகாரா-அரேபியாத் தாவர இனங்களில் பலவானவை விரிவான மணற்பாங்கான கடற்கரைச் சமவெளியில் (திகமா) மட்டுமே காணப்படும் அகணிய இனங்களாகும்.^[223]

மலைப் பகுதிகளில் வாழும் அரேபியச் சிறுத்தையானது இந்நாட்டில் அரிதானதாகக் கருதப்படுகிறது.^[224]

அரசாங்கமும், அரசியலும்

இரசத் அல்-அலீமி
அதிபராட்சி தலைமைத்துவ மன்றத்தின் அதிபர்

சாயே அல்-சிண்டானி
பிரதமர்

ஈரவை முறைமையை உடைய சட்டவாக்க அவையுடன் உள்ள ஓர் ஒருமுக,^[225]^[226]^[227] பகுதியளவு-அதிபராட்சியையுடைய குடியரசு^[228]^[229]^[230] யெமன் ஆகும். 1991-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பின் கீழ், ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிபர், பிரதிநிதிகளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 301 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சபை, மற்றும் நியமிக்கப்படும் 111 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சுரா மன்றம் ஆகியோர் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். நாட்டுத் தலைவராக அதிபரும், அரசுத் தலைவராகப் பிரதமரும் உள்ளனர். சனாவில் யெமனின் ஹூத்தி கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிலப்பரப்புக்கான அரசாங்கத்தை அதியுயர் அரசியல் மன்றமானது (பன்னாட்டளவில் அங்கீகரிக்கப்படாதது) அமைக்கிறது.^{[சான்று தேவை]}

குறைந்தது 15 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் முன் மொழியப்படும் குறைந்தது இரு போட்டியாளர்களிலிருந்து அதிக வாக்கைப் பெறுவதன் மூலம் அதிபர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டுமென 1991-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பானது குறிப்பிடுகிறது. பதிலுக்குப் பிரதமர் அதிபரால் நியமிக்கப்படுகிறார். நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரு பங்கு உறுப்பினர்களால் இது அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். அதிபரின் பதவிக்காலம் ஏழு ஆண்டுகள் ஆகும். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பதவிக்காலம் ஆறு ஆண்டுகள் ஆகும். 18 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், முசுலிம்கள் மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியும்.^[231]

1999-இல் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட யெமனின் (1990-இலிருந்து ஒன்றிணைந்த யெமனின் அதிபராகவும், 1978-இலிருந்து வடக்கு யெமனின் அதிபராகவும் இவர் இருந்து வந்திருந்தாலும்) முதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிபராக அதிபர் அலி அப்துல்லா சாலி உருவானார். செப்டெம்பர் 2006-இல் இவர் அதிபராக மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பன்னாட்டுப் பார்வையாளர்களால் "பகுதியளவு சுதந்திரமாக" நடைபெற்றது என்று குறிப்பிட தேர்தலில் சாலி வெற்றி பெற்றார். வன்முறை, பத்திரிகை சுதந்திரம் மீறப்பட்டது, மோசடிக் குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவை இத்தேர்தல் குறித்து குறிப்பிடப்பட்டாலும் இந்நிலை இருந்தது.^[232] ஏப்பிரல் 2003-இல் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களானவை நடத்தப்பட்டன. பொது மக்களின் பேரவைக் கட்சியானது பெரும்பான்மையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. 2011-ஆம் ஆண்டு வரை தனது அதிகாரத்திற்கு கிட்டத்தட்ட போட்டியற்றவராக சாலி தொடர்ந்து இருந்தார். 2011-ஆம் ஆண்டின் அரபு வசந்தத்தின் விளைவுகள் சேர்த்து, அந்த ஆண்டு மற்றொரு தேர்தலை நடத்த இவர் மறுத்ததால் ஏற்பட்ட உள்நாட்டு அதிருப்தி ஆகியவை பெரும் போராட்டங்களுக்குக் காரணமாயின.^[178] 2012-இல் பதவியில் இருந்து இராசினாமா செய்யும் நிலைக்கு இவர் தள்ளப்பட்டார். யெமானிய அரசியலில் முக்கியமான காரணியாக இவர் தொடர்ந்து இருந்தாலும் இந்நிலை இருந்தது. 2010-களின் நடுப்பகுதியில் ஹூத்திகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய போது இவர் அவர்களுடன் கூட்டணி வைத்திருந்தார்.^[233]

அரசியலமைப்பானது ஒரு சுதந்திரமான நீதித்துறை இருக்க வேண்டுமென அழைப்பு விடுக்கிறது. முந்தைய வடக்கு மற்றும் தெற்கு சட்டத் தொகுதிகளானவை ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன. தனித்தனியான வணிக நீதிமன்றங்கள், மற்றும் சனாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஓர் உச்ச நீதிமன்றம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இந்நாட்டின் சட்ட அமைப்பு உள்ளது. சட்டங்களின் முதன்மையான ஆதாரமாக இசுலாமியச் சட்ட முறைமை திகழ்கிறது. சட்டத்தின் சமய அடிப்படையைக் கொண்டு பல நீதிமன்ற வழக்குகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. பல நீதிபதிகள் சமய அறிஞர்களுடன் சேர்த்து, சட்ட அதிகார அமைப்பினராகவும் உள்ளனர். சிறை அதிகார அமைப்புச் சட்டம், குடியரசு ஆணை எண். 48 (1981), மற்றும் சிறைச் சட்ட ஒழுங்குமுறைகள் ஆகியவை நாட்டின் சிறை அமைப்பைப் பேணுவதற்கான சட்ட வரைவு அமைப்பைத் தருகின்றன.^[234]

பன்னாட்டு ஐடியா என்ற அமைப்பின் சனநாயகச் சுட்டெண்கள் மற்றும் சனநாயகப் பின் தொடர்வு நிலையின் படி, ஒட்டு மொத்த சனநாயக அளவீடுகளில் தாழ்ந்த நிலையிலேயே யெமன் செயலாற்றுகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கம் மற்றும் செயல்படும் நாடாளுமன்றம் உள்ளிட்ட அரசியல் பிரதிநிதித்துவங்களில் குறிப்பான பலவீனங்களானவை காணப்படுகின்றன.^[235]^[236]^[237]

நிர்வாகப் பிரிவுகள்

"அமனத் அல்-அசேமா" (இது அரசியலமைப்புத் தலைநகரான சனாவை உள்ளடக்கியது) என்றழைக்கப்படும் ஒரு நகராட்சி மற்றும் 21 ஆளுநகரங்களாக (முகாபசத்) யெமன் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.^[238] முன்னர் அத்திரமௌத் ஆளுநரகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த சுகுத்திரா தீவை உள்ளடக்கியதாக மேற்கொண்டு ஓர் ஆளுநரகமானது (சோகத்ரா ஆளுநரகம்) திசம்பர் 2013-இல் உருவாக்கப்பட்டது.^[239] ஆளுநரகங்களானவை 333 மாவட்டங்களாகப் (முதேரியா) பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை மேற்கொண்டு 2,210 துணை மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவையும் பிறகு 38,284 கிராமங்களாகப் (2001-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி) பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.

2014-இல் வடக்கில் நான்கு, தெற்கில் இரண்டு, எந்தவிதப் பகுதியிலிருந்தும் வெளியே உள்ளதாக தலைநகரம் சனா என ஆறு பகுதிகளாக நாட்டைப் பிரிக்க அரசியலமைப்புக் குழுவானது ஒரு கூட்டாட்சி மாதிரி அரசாங்கத்தை உருவாக்குவதற்காக முடிவு செய்தது.^[240] அரசாங்கத்துக்கு எதிராக இறுதியாக ஹூத்திகள் ஆட்சியைக் கவிழ்த்ததை நோக்கிய காரணத்திற்கு ஒரு பங்களித்த காரணியாக இந்தக் கூட்டாட்சி முன் மொழிவானது திகழ்ந்தது.^[241]^[242]^[243]

அயல்நாட்டு உறவுகள்

ஐநா, அரபு நாடுகள் கூட்டமைப்பு, இசுலாமிய ஒத்துழைப்பு அமைப்பு ஆகிய அமைப்புகளில் யெமன் உறுப்பினராக உள்ளது. கூட்டுசேரா இயக்கத்திலும் பங்கெடுக்கிறது. அணுக்கரு ஆயுதப் பரவல் தடுப்பு ஒப்பந்தத்திலும் யெமன் உடன்பட்டுள்ளது.

1994-ஆம் ஆண்டில் உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்ததிலிருந்து யெமனின் அண்டை நாடுகளுடன் இயல்பான உறவுமுறைகளை மீண்டும் நிறுவுவதில் தூதரக முனையத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றமானது காணப்பட்டுள்ளது. 2000-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் இரு நாடுகளுக்கு இடையிலான எல்லையின் அமைவிடம் குறித்து 50-ஆண்டு காலப் பிரச்சனையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த ஒரு பன்னாட்டு எல்லை ஒப்பந்தத்தில் யெமனும், சவூதி அரேபியாவும் கையொப்பமிட்டன.^[244] யெமனின் வடக்கு எல்லையானது வரையறுக்கப்படாமல் உள்ளது. ஏனெனில், அரேபியப் பாலைவனமானது எந்தவொரு மனித வாழ்வுக்கான சூழ்நிலையையும் இங்கு தடுக்கிறது. 2004-இல் சவூதி அரேபியாவால் சவூதி-யெமன் எல்லைத் தடுப்பானது கட்டமைக்கப்பட்டது. யெமனில் இருந்து தங்கள் நாட்டிற்குள் அல்-கொய்தா ஆதரவுப் போராளிகளும், போதை மருந்துகளும், ஆயுதங்களும் நுழைவதாக சவூதி அரேபியா குறிப்பிட்டது.^[245]^[246]

மார்ச்சு 2020-இல் டிரம்ப் நிர்வாகமும், சவூதி அரேபியா மற்றும் ஐக்கிய அரபு அமீரகம் உள்ளிட்ட முக்கியமான அமெரிக்கக் கூட்டாளி நாடுகளும் யெமனுக்கு என ஐநா வேண்டிய சுகாதார சேவைத் திட்டங்கள் மற்றும் பிற உதவிகளுக்கான கோடிக் கணக்கான டாலர்களை நிறுத்தின. நிதி நிறுத்தப்பட்டதன் ஓர் விளைவாக ஐநா முகமைகளானவை திட்டங்களை மூடவோ அல்லது அந்தாண்டில் மட்டும் தன் திட்டங்களுக்கான 75%-க்கும் அதிகமான நிதியைக் குறைக்கும் நிலைக்கோ ஐநா முகமைகள் தள்ளப்பட்டதாக மனிதாபிமானப் பணிகளை ஒருங்கிணைக்கும் ஐக்கிய நாடுகளின் அலுவலகமானது குறிப்பிட்டது. இது 80 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்களைப் பாதித்தது. ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தை ஒரு முக்கியமான உறுப்பினராக உள்ளடக்கிய மேற்குலக ஆதரவு பெற்ற ஓர் இராணுவக் கூட்டணிக்குச் சவூதி அரேபியா தலைமை தாங்கியுள்ளது. இந்த இராணுவக் கூட்டணி 2015-இல் யெமன் நாட்டில் ஹூத்தி இயக்கத்தால் அதிகாரத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அரசாங்கத்தை மீண்டும் நிறுவும் ஒரு முயற்சியாக இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட்டது. போர் தசம ஆயிரக்கணக்கான மக்களைக் கொன்றது மற்றும் தசம இலட்சக்கணக்கான மக்களைப் பஞ்சத்தில் தள்ளும் நிலைக்கு யெமனில் நிலவும் சூழ்நிலையை ஐநா சபையானது உலகின் மிக மோசமான மனிதநேயப் பிரச்சினை என்று குறிப்பிட்டது.^[247]

சனவரி 2024-இல் யெமனில் ஹூத்தி போராளி இலக்குகள் மீது ஓர் இராணுவத் தாக்குதலை அமெரிக்கா, பிரிட்டன் மற்றும் கூட்டாளிகளான ஆத்திரேலியா, பகுரைன், கனடா, நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகள் தொடங்கியதாக அதிபர் ஜோ பைடன் அறிவித்தார்.^[248]

இராணுவம்

யெமானிய இராணுவம் (குடியரசுப் பாதுகாவலர்கள் உட்பட), யெமானிய கடற்படை (நில நீர் படைத்துறை வீரர்கள் உட்பட), யெமானிய விமானப்படை (வான் பாதுகாப்புப் படை உட்பட), உத்தி ரீதியிலான சேமக்கையிருப்புப் படைகள் மற்றும் ஆளில்லா வானூர்திப் படைகள் உள்ளிட்டவற்றை இந்நாட்டின் இராணுவப் படைகளானவை உள்ளடக்கியுள்ளன. 2014-இல் தற்போதைய உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கியதிலிருந்து ஆயுதப் படைகளானவை பிரிந்துள்ளன. முதலில் முந்தைய அதிபர் அலி அப்துல்லா சாலிக்கு விசுவாசமானவர்கள் மற்றும் அதிபர் அப்துரப்பு மன்சூர் அதியின் யெமானிய அரசாங்க ஆதரவுப் படைகள்; 2025-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, பன்னாட்டளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிபராட்சி தலைமைத்துவ மன்றம் மற்றும் ஹூத்திகள் தலைமையிலான அதியுயர் அரசியல் மன்றம் ஆகியவற்றுக்கிடையில் பிரிந்துள்ளது. அரசியலமைப்பின் படி, யெமனின் அதிபர் தலைமைத் தளபதியாக உள்ளார். தற்போது, அதிபர் பதவியும், ஆயுதப்படைகளின் உச்சபட்ச தலைமையும் அதிபராட்சி தலைமைத்துவ மன்றத்தின் தலைவராகிய இரசாத் அல்-அலீமி மற்றும் அதியுயர் அரசியல் மன்றத்தின் தலைவரான மகுதி அல்-மசாத் ஆகியோருக்கு இடையில் விவாதிக்கப்பட்டு வரும் சூழ்நிலையில் உள்ளது. உள்நாட்டுப் போருக்கு முன் ஒன்றிணைந்த இராணுவமானது நாட்டின் தலைநகரான சனாவில் தலைமையகத்தைக் கொண்டிருந்தது.

2014-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரே யெமனில் இருந்த இராணுவ வீரர்களின் எண்ணிக்கையானது ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக இருந்தது. ஒட்டு மொத்தமாக அரபுத் தீபகற்பத்தில் சவூதி அரேபியாவிற்குப் பிறகு இரண்டாவது மிகப் பெரிய இராணுவப் படையை யெமன் கொண்டுள்ளது. 2012-இல் செயல்பாட்டில் உள்ள மொத்த துருப்புகளானவை பின்வருமாறு மதிப்பிடப்பட்டன: இராணுவம் 66,700; கடற்படை 7,000; விமானப்படை 5,000. செப்டெம்பர் 2007-இல் அரசாங்கமானது கட்டாய இராணுவப் பணி செய்யும் நிலையை மீண்டும் கொண்டு வந்துள்ளதாக அறிவித்தது. 2006-ஆம் ஆண்டில் யெமானிய இராணுவத்துக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட நிதியானது ஒட்டு மொத்த அரசாங்க வரவு செலவுத் திட்ட அறிக்கையில் தோராயமாக 40% ஆக இருந்தது. பின் வரும் சமீப காலங்களிலும் இது தொடர்ந்து அதிகமாக இருக்குமென எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இராணுவத்தில் ஆள் சேர்ப்புத் தொடங்க இருப்பதாலும், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதாலும் இந்நிலை உள்ளது.

மனித உரிமைகள்

2022-ஆம் ஆண்டில் ஊழல் மலிவுச் சுட்டெண்ணில் பட்டியலிடப்பட்ட 180 நாடுகளில் 176-ஆவது இடத்தைப் பெறும் அளவுக்கு யெமனில் இலஞ்ச ஊழலானது அதிகரித்திருந்தது.^[249] அரசாங்கமும், இதன் பாதுகாப்புப் படைகளும் சித்திரவதை, மனிதத் தன்மையற்ற முறையில் நடத்துதல், மற்றும் நீதி வரம்பை மீறிய மரண தண்டனைகள் ஆகியவற்றுக்கு பொறுப்பானவையாக உள்ளன. குடிமகன்கள் விதிக்கட்டுப்பாடின்றி கைது செய்யப்படுவது, குறிப்பாக தெற்குப் பகுதியில் கைது செய்யப்படுவதும், வீடுகள் விதிக்கட்டுப்பாடற்ற முறையில் ஆய்வு செய்யப்படுவதும் நடைபெறுகிறது. விசாரணைக்கு முந்தைய காவலில் நீண்ட காலத்திற்கு வைப்பதானது இந்நாட்டில் கடுமையான பிரச்சனையாக உள்ளது. நீதித்துறை இலஞ்ச ஊழல், செயலாற்றலற்ற தன்மை, செயலாட்சி அவையானது தலையிடுவது ஆகியவை இந்தச் செயல்பாடுகளை பாதிக்கின்றன. பேச்சு சுதந்திரம், பத்திரிகை சுதந்திரம் மற்றும் சமய சுதந்திரம் ஆகிய அனைத்தும் இந்நாட்டில் வரம்புக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளன.^[250] அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கும் பத்திரிகையாளர்கள் பொதுவாக தொல்லைகளுக்குள்ளாக்கப்பட்டும், காவல்துறையினரால் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டும் வருகின்றனர்.^[157]

2012-ஆம் ஆண்டில் உலகளாவிய பாலின இடைவெளி அறிக்கையில் பட்டியலிடப்பட்ட 135 நாடுகளில் யெமன் கடைசி இடத்தைப் பிடித்தது.^[251] மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகமானது பெண்கள் பாரபட்சமாக நடத்தப்படுதல், அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறை, மேலும் பெண்களுக்குத் திருமண வயதாகக் குறைந்தது 15 இருக்க வேண்டும் என்பதை நீக்கியது ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளது. மாறாக பூப்பெய்தும் வயதானது (சிலரால் 9 வயது என்ற அளவுக்கு குறைவாகக் கூட இருக்கும் என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது) திருமணத்திற்குத் தேவையான வயதாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.^[252] யெமனில் விவாகரத்து செய்யப்பட்ட 10 வயது நுஜூத் அலி என்ற பெண் குழந்தையின் வழக்கு குறித்த செய்திகளானவை இந்நாட்டிலுள்ள குழந்தைத் திருமணப் பிரச்சினைகளை உலக அளவில் வெளிக் காட்டியன.^[253]^[254]^[255]

2017-இல் ஐநா மனித உரிமைகள் மன்றமானது யெமனில் நடப்பதாக சந்தேகிக்கப்படும் மனிதாபிமான சட்ட மற்றும் மனித உரிமைகள் மீறல்களை விசாரிக்க நிபுணர்களின் ஒரு குழுவை உருவாக்குவதற்கு வாக்களித்தது.^[256] திசம்பர் 2021-இல் தி கார்டியன் பத்திரிகையானது, யெமனில் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்த ஐநா விசாரணையை முடிவுக்குக் கொண்டு வர ஓர் அழுத்தம் கொடுக்கும் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக "மானியங்களையும், அச்சுறுத்தல்களையும்" சவூதி அரேபியா பயன்படுத்தியது என்பதை வெளிக் காட்டியது.^[257] சூன் 2020-இல் யெமனின் அதிகாரப்பூர்வமற்ற காவல் தடுப்பு மையங்களில் சித்திரவதை மற்றும் இறப்புகளின் பெரும் அளவை ஒரு மனித உரிமைக் குழுவானது வெளிக் காட்டியது. ஐக்கிய அரபு அமீரகம், சவூதி அரேபியாவின் படைகளும் கைதிகளை மிகவும் அதிர்ச்சியளிக்கும் முறையில் நடத்தும் சில வகைகளுக்குப் பொறுப்பானவையாக உள்ளன. மணிக் கணக்கில் தலைகீழாகத் தொங்க விடப்படுவது மற்றும் பிறப்புறுப்புகளை எரிப்பது உள்ளிட்ட பாலியல் சித்திரவதைகளும் இதில் அடங்கும்.^[258]

2020-ஆம் ஆண்டு ஐநா மக்கள் தொகை நிதியமானது பாலினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வன்முறை சேவைகளைப் பெறும் தேவையானது இந்நாட்டில் 61 இலட்சம் பெண் குழந்தைகளுக்கும், பெண்களுக்கும் இருந்தது என மதிப்பிட்டது. இந்த நிதியமானது கோவிட்-19 பெருந்தொற்று காலத்திற்கு மத்தியில் பாலினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வன்முறை வழக்குகள் அதிகரித்துள்ளதையும் குறிப்பிட்டது. குழந்தைத் திருமணங்களின் விகிதங்கள் அதிகரித்தது, மிகவும் அதிகமாக உள்நாட்டளவில் இடம் பெயர்ந்த நபர்களுக்கு இடையில் அதிகரித்தது என்று குறிப்பிட்டது. 10 - 19 வயதுக்கு இடைப்பட்ட வயதுடைய 5 பெண் குழந்தைகளில் 1 குழந்தையானது உள்நாட்டளவில் இடம் பெயர்ந்த நபர்களுக்கான முகாம்களில் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டுள்ளனர். பொதுவான சமூகங்களில் 8-இல் 1 பெண் குழந்தைக்கு மட்டுமே இது நடைபெறுகிறது.^[259]

ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வெளியுறவுத் துறையானது தனது 2013-ஆம் ஆண்டின் ஆள் கடத்தல் அறிக்கையில் யெமனை மூன்றாம் நிலை நாடு என்று வகைப்படுத்தியது.^[260] ஆள் கடத்தலுக்கு எதிரான குறைவான தரங்களைக் கூட முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்யாததாக இந்நாட்டின் அரசாங்கம் உள்ளது என்பதும், இதைச் சரி செய்வதற்கு முக்கிய முயற்சிகளையும் இந்நாடு எடுப்பதில்லை என்பதும் இதன் பொருளாகும்.^[261] 1962-இல் யெமன் அதிகாரப்பூர்வமாக அடிமை முறையை ஒழித்தது.^[262] ஆனால், இன்னும் இந்நாட்டில் அடிமை முறை பழக்கத்தில் உள்ளது.^[263] 22 சூன் 2020 அன்று மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகமானது ஐநா பொதுச் செயலருக்கு ஒரு வெளிப்படையான மடலை யெமனில் உள்ள குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துமாறு குறிப்பிட்டு எழுதியது.^[264] ஆம்னெசுடி அமைப்பானது, ஆயுதச் சண்டையால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கென உள்ள ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவையின் கண்காணிப்பு மற்றும் அறிவிப்புச் செயல்முறைகளை உடனடியாகச் சரி செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டது.^[265] 14 செப்டெம்பர் 2020-இல் மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகமானது யெமானிய மனித உதவிச் செயல்பாடுகளில் தலையிடுவதற்கு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை விடுத்தது. ஏனெனில், தசம இலட்சக் கணக்கானவர்களின் உயிர்களானவை இடர்வாய்ப்பில் உள்ளதால் இவ்வாறு குறிப்பிட்டது.^[266]

பொருளாதாரம்

1990-இல் இந்நாடு ஒன்றிணைக்கப்பட்டதிலிருந்து மத்திய கிழக்கில் மிக ஏழ்மையான நாடுகளில் ஒன்றாக யெமன் திகழ்கிறது.^[267] 2013-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, யெமன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியாகக் கொள்வனவு ஆற்றல் சமநிலையில் ஐஅ$61.63 பில்லியன் (₹4,40,753.1 கோடி)யைக் கொண்டிருந்தது. இந்நாட்டின் தனிநபர் வருமானமானது ஐஅ$2,500 (₹1,78,790) ஆக இருந்தது. சேவைத்துறையானது மிகப் பெரிய பொருளாதாரத் துறையாகவும் (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 61.4%), இதைத் தொடர்ந்து தொழிற்துறையும் (30.9%), வேளாண்மையும் (7.7%) உள்ளன. இவற்றில் கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தியானது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 25% சதவீதமாகவும், அரசாங்கத்தின் வருவாயில் 63% ஆகவும் உள்ளது.^[4] 2014-இல் உள்நாட்டுப் போரானது தொடங்கியதற்குப் பிறகு இந்நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியானது 50%-க்கும் அதிகமாக, துரிதமாக வீழ்ச்சியடைந்தது.^[268]^[269] சவூதி அரேபியாவின் தலைமையில் நடத்தப்பட்ட முற்றுகை, கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதி மீது ஹூத்திகள் விதித்த செயல்பாட்டு ரீதியிலான தடை ஆகியவையே இதற்குக் காரணமாகும்.^[270]

வேளாண்மை

தானியங்கள், காய்கறிகள், பழங்கள், பருப்பு வகைகள், காட், காப்பி, பருத்தி, பால் பொருட்கள், மீன், பண்ணை விலங்குகள் (செம்மறி ஆடுகள், ஆடுகள், கால்நடைகள், ஒட்டகங்கள்) மற்றும் பண்ணைப் பறவைகள் உள்ளிட்டவை உற்பத்தி செய்யப்படும் முதன்மையான வேளாண்மைப் பொருட்களாக உள்ளன.^[4] பெரும்பாலான யெமானியருக்கு வேலைவாய்ப்பை வேளாண்மை தான் வழங்குகிறது. எனினும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வேளாண்மைத் துறையின் குறைவான பங்களிப்பு, நிகர உணவு வாங்கும் குடும்பங்களின் பெரிய பங்கு (97%) காரணமாக வேளாண்மைத் துறையின் பங்கானது வரம்புக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளது.^[271] சோள சிறுதானியமானது இந்நாட்டின் மிகப் பொதுவான பயிராக உள்ளது. பருத்தியும், பல பழ மரங்களும் கூட இந்நாட்டில் வளர்க்கப்படுகின்றன. இதில் மாம்பழங்களானவை மிக மதிப்புடையவையாக உள்ளன.^{[சான்று தேவை]}

யெமனில் ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக காட் சாகுபடி திகழ்கிறது. மெல்லப்படும் போது ஒரு கிளர்ச்சியூட்டியை வெளியிடும் ஒரு மனக்கிளர்ச்சியூட்டும் தாவரம் இதுவாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் சனா வடிநிலத்திலிருந்து பெறப்படும் நீரில் 40% வரை இதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அளவானது அதிகரித்துக் கொண்டு வருகிறது. சனா வடிநிலத்தில் சில வேளாண்மைப் பழக்கவழக்கங்களானவை வறண்டு கொண்டிருக்கின்றன. இன்றியமையாத பயிர்களை இவை இடமாற்றம் செய்துள்ளன. அதிகரித்த உணவுப் பொருள் விலைகளுக்கு இவை காரணமாக உள்ளன. மாறாக, அதிகரித்து வரும் உணவுப்பொருள் விலைகளும் 2008-ஆம் ஆண்டில் இந்நாட்டின் மக்கள் தொகையில் மேற்கொண்ட 6% பேரை வறுமைக்குள் தள்ளியுள்ளது.^[272] வறுமையான நகரங்களில் 2008-இல் உணவுக் கலவரங்கள் தொடங்குவதற்கும் இது காரணமாகியுள்ளது.^[273] அரசாங்கம் மற்றும் தாவூதி போரா சமூகத்தால் வடக்கு ஆளுநரகங்களில் காபித் தோட்டங்களைக் கொண்டு "காட்"டை இடமாற்றும் முயற்சிகளானவை மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.^[274]

ஏற்றுமதியும், இறக்குமதியும்

2013-இல் இந்நாட்டின் மொத்த ஏற்றுமதியானது ஐஅ$6.694 பில்லியன் (₹47,872.8 கோடி)யாக இருந்தது. முதன்மையான ஏற்றுமதிப் பொருட்களாகக் கச்சா எண்ணெய், காபி, உலர்த்தப்பட்ட மற்றும் உப்பிடப்பட்ட கருவாடு, நீர்மமாக்கப்பட்ட இயற்கை எரிவாயு ஆகியவை திகழ்ந்தன. இந்த பொருட்களானவை முதன்மையாக சீனா (41%), தாய்லாந்து (19.2%), இந்தியா (11.4%), தென் கொரியா (4.4%) ஆகிய நாடுகளுக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. இந்நாட்டின் இறக்குமதிகளானவை மொத்தம் ஐஅ$10.97 பில்லியன் (₹78,453.1 கோடி)யாக இருந்தன. முதன்மையான இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருட்களாக எந்திரங்களும், உபகரணங்களும், உணவுப் பொருட்கள், கால்நடைகள், வேதியியல் பொருட்கள் திகழ்கின்றன. இந்த பொருட்களானவை முதன்மையாக ஐரோப்பிய ஒன்றியம் (48.8%), ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (9.8%), சுவிச்சர்லாந்து (8.8%), சீனா (7.4%), இந்தியா (5.8%) ஆகிய நாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன.^[4]

அரசின் வரவு செலவுத் திட்ட அறிக்கை

2013-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, இந்நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்ட அறிக்கையானது வருவாயாக ஐஅ$7.769 பில்லியன் (₹55,560.8 கோடி)களையும், செலவீனங்களாக ஐஅ$12.31 பில்லியன் (₹88,036.2 கோடி)களையும் கொண்டிருந்தது.^{[சான்று தேவை]} வரிகளும், பிற வருவாய்களும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் தோராயமாக 17.7% ஆக இருந்தன. வரவு செலவுத் திட்ட பற்றாக்குறையாக 10.3% இருந்தது.^{[சான்று தேவை]} இந்நாட்டின் பொதுக் கடனானது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 47.1% ஆகத் திகழ்கிறது.^{[சான்று தேவை]} 2013-இல் சுமார் ஐஅ$5.538 பில்லியன் (₹39,605.6 கோடி) மதிப்புள்ள அந்நியச் செலாவணி மற்றும் தங்கக் கையிருப்புகளை யெமன் கொண்டிருந்தது.^{[சான்று தேவை]} நுகர்வோர் விலைவாசியை அடிப்படையாகக் கொண்டு இதே காலகட்டத்தில் இந்நாட்டின் விலைவாசி உயர்வு வீதமானது 11.8% ஆகத் திகழ்ந்தது.^{[சான்று தேவை]} இந்நாட்டின் வெளிப்புறக் கடனானது ஒட்டு மொத்தமாக ஐஅ$7.806 பில்லியன் (₹55,825.4 கோடி)யாக இருந்தது.^[4] 2024-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, காலநிலை மாற்றத்தை வரம்புக்குட்படுத்தும் பாரிசு ஒப்பந்தத்திற்கு ஏற்பளிக்காத மூன்று நாடுகளில் ஒரு நாடாக இந்நாடு திகழ்வதால் பன்னாட்டு ஆதரவில் சிலவற்றை யெமன் இழந்துள்ளது.^[275]

நீர் வழங்கலும், சுகாதாரமும்

இந்நாட்டிலுள்ள ஒரு முக்கியமான சவாலாக கடுமையான குடிநீர் பிரச்சனை உள்ளது. குறிப்பாக, உயர் நிலங்களில் இந்நிலை உள்ளது. 2009-இல் தி டைம்ஸ் பத்திரிகையானது "குடிநீர் தீர்ந்து போகும் முதல் நாடாக யெமன் உருவாகலாம்" என்று எழுதுவதற்கு இது தூண்டியது.^[276] இரண்டாவது முக்கியமான சவாலாக அதிக அளவிலான வறுமை உள்ளது. சேவை வழங்குவதற்கான செலவுகளை மீட்டெடுப்பதை இது கடினமானதாக ஆக்குகிறது. குடிநீர் வழங்கல் சுகாதாரத்திற்கான வாய்ப்பளிப்பானது குறைவானதாக உள்ளது. அரபு உலகத்தில் மிக வறுமையான நாடாகவும், மிகவும் குடிநீர் குறைந்த நாடாகவும் யெமன் திகழ்கிறது. மூன்றாவதாக திட்டமிட்டு, கட்டமைத்து, இயக்கி, உட்கட்டமைப்பைப் பேணுவதற்கான துறை சார்ந்த அமைப்புகளின் கொள்ளளவானது இந்நாட்டில் வரம்புக்குட்பட்டதாக உள்ளது. கடைசியாக தற்போதுள்ள சேவைகளை அவற்றின் நிலையிலிருந்து மேம்படுத்துவதோ அல்லது அவற்றைப் பேணுவதையும் கூட மிகக் கடினமானதாக இந்நாட்டின் பாதுகாப்புச் சூழ்நிலை ஆக்குகிறது.^{[சான்று தேவை]}

அனைத்து தேவைகளுக்கும் ஒரு சராசரி யெமானிய குடிமகன் ஓராண்டுக்கு வெறும் 140 கனமீட்டர்கள் நீருக்கான வாய்ப்பளிப்பையே பெற்றுள்ளான். அதே நேரத்தில், மத்திய கிழக்கில் சராசரியானது ஆண்டுக்கு 1,000 கனமீட்டர்களாக உள்ளது. நீர் அழுத்தத்திற்கு என்று பன்னாட்டளவில் வரையறுக்கப்பட்ட அளவானது ஓர் ஆண்டுக்கு 1,700 கனமீட்டர்களாக உள்ளது.^[277] இந்நாட்டில் குடிநீருக்கான முதன்மையான ஆதாரமாக நிலத்தடி நீர் உள்ளது. ஆனால், நிலத்தடி நீர்மட்டங்களானவை கடுமையாக இந்நாட்டில் கடுமையாகக் குறைந்துள்ளன. நீருக்கான ஒரு நடைமுறைக்கியன்ற ஆதாரமின்றி யெமன் விடப்பட்டுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, சனாவில் 1970-களில் நிலத்திற்குக் கீழே நீர் மட்டமானது 30 மீட்டர்களிலேயே கிடைத்தது. ஆனால், 2012-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் நீரானது 1,200 மீட்டர்களுக்குக் கீழ் தான் கிடைக்கிறது. யெமானிய அரசாங்கங்களால் நிலத்தடி நீர் மட்டங்களானவை சட்டங்களால் ஒழுங்குபடுத்தப்படவில்லை.^[278]

புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்தில் கூட நிபுணர்கள் யெமனின் குடிநீர் சூழ்நிலையை அதிகரித்து வந்த நிலையாக மிக மோசமானது என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர். குடிநீரே இல்லாத நிலைக்கு ஆளாகும் முதல் நாடாக யெமன் உருவாகலாம் என்று கவலையும் கொண்டிருந்தனர்.^[279] 2015-ஆம் ஆண்டின் யெமானிய உள்நாட்டுப் போரானது இதற்கு ஒரு பங்கு காரணமாக உள்ளது. குடிநீருக்கான மேம்பட்ட வாய்ப்பளிப்பைக் கட்டமைக்கத் தேவையான உட்கட்டமைப்பைக் கட்டமைக்கப்படுவதானது தாமதம் அடைந்துள்ளதாக குறிப்பிடப்படுகிறது. குடிக்க மற்றும் குளிப்பதற்கான நீருக்கான வாய்ப்பளிப்பைப் பெற மக்கள் தொகையில் 80% பேர் வரை போராடுவதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குண்டுவீச்சானது தங்களது வீட்டை விட்டுப் பல யெமானியர்கள் பிற பகுதிகளுக்குச் செல்லும் நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது. புதிய பகுதிகளில் உள்ள கிணறுகள் அதிகரித்த தேவையைக் கொண்டிருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.^[280]

தன்னுடைய கூட்டு அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து ஐக்கிய நாடுகளின் சிறுவர் நிதியமானது 88 இலட்சம் மக்களுக்கு (53 இலட்சம் குழந்தைகள்) பாதுகாப்பான மற்றும் நீடித்து கிடைக்கும் குடிநீருக்கான வாய்ப்பளிப்பை தனது முயற்சிகளை மேம்படுத்தி வழங்கியுள்ளது. யெமனில் தன் அவசரகால வாஷ் (WASH - WAter, Sanitation, Hygiene) உதவியை இந்த நிதியமானது அதிகரித்துள்ளது. உள்நாட்டு வாஷ் அதிகார அமைப்புகள், நீர் அமைப்புகளை சூரிய வெளிச்சத்து உட்பட்டதாக்குதல் மற்றும் மழைநீர் சேமிப்பு ஆகியவற்றின் கொள்ளளவை அதிகரிப்பதன் மூலம் நீடித்த வாஷ் சேவைகளைப் பெறுவதை உறுதி செய்ய முயற்சி மேற்கொண்டுள்ளது.^[281]

மக்கள் தொகையியல்

2021-ஆம் ஆண்டு மதிப்பீட்டின் படி, யெமனின் மக்கள் தொகையானது 3.3 கோடி ஆகும்.^[282]^[283] இந்நாட்டின் மக்கள் தொகையில் 46% பேர் 15 வயதிற்குட்பட்டவர்களாகவும், 2.7% பேர் 65 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களாகவும் உள்ளனர். 1950-இல் இந்நாட்டின் மக்கள் தொகை 43 இலட்சமாகத் திகழ்ந்தது.^[284]^[285] 2050-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் இந்நாட்டின் மக்கள் தொகையானது சுமார் 6 கோடி அதிகரிக்கும் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.^[286] ஒரு பெண்ணுக்கு 4.45 குழந்தைகள் என்ற அளவில் யெமன் உயர்ந்த கருவள விகிதத்தைக் கொண்டுள்ளது.^[287] 1978-இல் தோராயமாக 55,000 பேர்^[288] என்பதிலிருந்து 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதியில் கிட்டத்தட்ட 10 இலட்சமாக சனாவின் மக்கள் தொகையானது துரிதமாக அதிகரித்துள்ளது.^[289]

மக்கள்

வடக்கு ஒற்றும் தெற்கு யெமன் நாடுகளானவை நிறுவப்பட்ட போது பெரும்பாலான சிறுபான்மையினக் குழுக்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறின.^[290] யெமனானது பெரும்பாலும் பழங்குடியினச் சமூகமாகும்.^[291] அக்தம் போன்ற மரபு வழி சாதிக் குழுக்களானவை நகர்ப்புறப் பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன.^[292]

தெற்கு யெமனில் 1 இலட்சம் இந்திய-யெமானியர்கள் வசிக்கின்றனர் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.^[293]^{[better source needed]} யெமானிய யூதர்கள் ஒரு காலத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான சிறுபான்மையினராகத் திகழ்ந்தனர். பிற யூதர்களிடமிருந்து தனித்துவமான ஒரு பண்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர்.^[294]^{[better source needed]} 20-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் பெரும்பாலான யூதர்கள் இசுரேலுக்கு இடம் பெயர்ந்தனர். அரபு மற்றும் முசுலிம் நாடுகளிலிருந்து யூதர்கள் மொத்தமாக வெளியேறியது மற்றும் மந்திரப் பாய் நடவடிக்கையைத் தொடர்ந்து இவ்வாறு வெளியேறினர்.^{[சான்று தேவை]} ஈரானிய யெமானியரும் இந்நாட்டில் வசிக்கின்றனர்.^[295]^[296]

அகதிகளுக்கான பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் பன்னாட்டு ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்ட ஒரேயொரு அரபு நாடாக யெமன் திகழ்கிறது.^[297] 2007-இல் யெமன் 1,24,600 அகதிகளையும், புகலிடம் வேண்டுவோரையும் கொண்டிருந்தது. இவர்கள் முதன்மையாக சோமாலியா, ஈராக்கு, எத்தியோப்பியா,^[298] சிரியாவிலிருந்து வந்தவர்களாவர்.^[299] மேற்கொண்டு 3.34 இலட்சத்துக்கும் அதிகமான யெமானியர்கள் சண்டையால் உள்நாட்டளவில் இடம் பெயர்ந்துள்ளனர்.^[297] வெளிநாடு வாழ் யெமானியர் பெரும்பாலும் அண்டை நாடான சவூதி அரேபியாவில் செறிந்துள்ளனர்.^[300] ஐக்கிய இராச்சியமானது ஒரு சிறிய யெமானிய மக்கள் தொகையைக் கொண்டுள்ளது.^[301]

மொழிகள்

நவீன தரப்படுத்தப்பட்ட அரபியானது இந்நாட்டின் அலுவல் மொழியாக உள்ளது. அதே நேரத்தில், யெமானிய அரபு மொழியானது பேச்சு வழக்கு மொழியாகும். பகுதிகளைப் பொறுத்து ஓரளவுக்கு இது மாறுபடுகிறது. தூரக் கிழக்கு மற்றும் சுகுத்திரா தீவில் பல நவீன தெற்கு அரேபிய மொழிகள் பேசப்படுகின்றன.^[302]^[303] யெமானிய சைகை மொழியானது இந்நாட்டின் கேட்டல் மாற்றுத்திறனாளி சமூகத்தால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.^{[சான்று தேவை]}

தெற்கு செமித்திய மொழிகளானவை யெமானைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவையாகும். யெமனில் பேசப்படும் மிகப் பெரிய தெற்கு செமித்திய மொழியானது மெகுரி ஆகும். தோராயமாக 70,000 பேரால் இது பேசப்படுகிறது. மற்றொரு தெற்கு செமித்திய மொழியான சுகுத்திரி 57,000 பேரால் பேசப்படுகிறது. சுகுத்திரா தீவில் இம்மொழியானது செறிவாக உள்ளது.^[304] யெமன் பழைய தெற்கு அரேபிய மொழிகளுக்குத் தாயகமாக இருந்தது. இம்மொழிகளில் தற்போது இரசீகி மொழி மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.^{[சான்று தேவை]}

சமயம்

யெமனில் சமயம்^[305]

சன்னி			56.36%
சைதி			42.1%
பிறர்			1.54%

அரசின் சமயமாக இசுலாம் திகழ்கிறது. யெமனில் சமயமானது முதன்மையாக இரு முசுலிம் பிரிவுகளை உள்ளடக்கியதாக உள்ளது. அகதிகளுக்கான ஐநா உயர் ஆணையத்தின் அறிக்கையின் படி, சியா சைதிகள் மக்கள் தொகையில் சுமார் 45% ஆக உள்ளனர். சன்னிகள் 53% ஆக உள்ளனர். இந்நாட்டில் இசுமாயிலிகள்,^[306] பன்னிருவர் ஆகிய பிரிவுகளைச் சேர்ந்த குறிப்பிடத்தக்க அளவு சிறுபான்மையினரும் உள்ளனர்.^[307]^[308] சன்னிகள் முதன்மையாக ஷாஃபிʽஈ மத்ஹபுவைப் பின்பற்றுகின்றனர். மாலிகிகள் மற்றும் அன்பாலிகளின் குறிப்பிடத்தக்க அளவு குழுக்களும் சன்னிகளில் உள்ளடக்கியுள்ளனர்.^{[சான்று தேவை]}

மக்கள் தொகையை குறைவாகக் கொண்ட தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்குப் பகுதிகளில் சன்னிகள் பெரும்பான்மையினராக உள்ளனர். யெமானிய மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழும் வடக்கு மற்றும் வடமேற்குப் பகுதியில் சைதிகள் பெரும்பான்மையினராக உள்ளனர். சனா மற்றும் மரீப் போன்ற நகர்ப்புற மையங்களில் இசுமாயிலிகள் செறிவாக உள்ளனர். பெரும் நகரங்களானவை அதிகப்படியான சமயப் பன்முகத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன.^[309]^[310] கல்லப் பன்னாட்டு அமைப்பின் கூற்றுப் படி, அரேபிய நாடுகள் மற்றும் உலக நாடுகளிலேயே சமயத்தைப் பின்பற்றும் மக்களின் மிக அதிக சதவீதத்தை யெமன் கொண்டுள்ளது.^[311]

யெமானியர்களில் சுமார் 0.05% பேர் கிறிஸ்தவ, யூதம், இந்து சமயங்களைப் பின்பற்றுபவர்களாகவோ அல்லது எந்தவித சமயத் தொடர்பும் இல்லாதவர்களாகவோ உள்ளனர். ஓப்பன் டோர் அமைப்பின் 2022-ஆம் ஆண்டு உலகக் கண்காணிப்புப் பட்டியலில் யெமன் ஐந்தாம் இடத்தைப் பெற்றது. கிறித்தவர்கள் மிக அதிகமான ஒடுக்குமுறையை எதிர் கொள்ளும் 50 நாடுகள் குறித்து வெளியிடப்படும் ஒரு வருடாந்திர தரநிலை இதுவாகும்.^[312] யெமனில் உள்ள கிறித்தவர்களின் எண்ணிக்கையின் மதிப்பீடுகளான 25,000^[313] முதல் 41,000^[314] வரை வேறுபடுகின்றன. யெமனில் தோராயமாக 50 அல்லது அதற்கும் குறைவான யூதர்களே எஞ்சியுள்ளனர். 2016 வாக்கில் யூத முகமையால் இசுரேலுக்கு சுமார் 200 யெமானிய யூதர்கள் கொண்டு வரப்பட்டனர்.^[315] 2020-ஆம் ஆண்டின் ஒரு மதிப்பீடானது, யெமனில் வெறும் 26 யூதர்களே இருக்கவும் கூட வாய்ப்புள்ளது என்று குறிப்பிடுகிறது.^[316] 2022-ஆம் ஆண்டின் ஐ நா அறிக்கையானது, ஒரேயொரு யெமானிய யூதர் மட்டுமே இந்நாட்டில் உள்ளதாகக் குறிப்பிட்டது. சில தகவல்கள், இந்நாட்டில் இரகசியமாக யூத சமயத்தைப் பின்பற்றும் ஏராளமான மக்கள் உள்ளனர் என்று குறிப்பிடுகின்றன.^[317]

கல்வி

2010-ஆம் ஆண்டில் வயது வந்தோருக்கான எழுத்தறிவு வீதமானது இந்நாட்டில் 64% ஆக இருந்தது.^[318] ஆறு வயதை அடையும் குழந்தைகளுக்கு அனைவருக்குமான, கட்டாய, இலவசக் கல்வியை அரசாங்கமானது வழங்கினாலும், அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறையானது கட்டாய வருகையானது அமல்படுத்தப்படாமலேயே உள்ளதாகக் குறிப்பிடுகிறது.^{[சான்று தேவை]}

ஆறு மற்றும் 14 வயதுக்கு இடைப்பட்ட குழந்தைகளில் 95% பேருக்கு கல்வியை வழங்குவதையும், கல்வியில் பாலின இடைவெளியைக் குறைப்பதையும் குறிக்கோளாகக் கொண்ட ஒரு திட்டத்தை அரசாங்கமானது கொண்டு வந்தது.^[319] மார்ச்சு 2008-இல் பாலின சமத்துவத்தை மேம்படுத்தவும், இரண்டாம் நிலைக் கல்வியின் தரம் மற்றும் செயலாற்றலை மேம்படுத்தவும் ஒரு 7-ஆன்டுத் திட்டத்தை உலக வங்கியானது அங்கீகரித்தது. கிராமப்புறங்களில் உள்ள பெண்கள் மீது இத்திட்டம் கவனம் செலுத்தியது. இதைத் தொடர்ந்து 1995-இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 5% என்பதிலிருந்து, 2005-இல் 10% ஆக தனது கல்விச் செலவீனத்தை யெமன் அதிகரித்தது.^[157]

உலகப் பல்கலைக்கழகங்களின் இணைய மெட்ரிக் தரநிலையின் படி, இந்நாட்டிலுள்ள மிக உயர்ந்த தரநிலையை உடைய பல்கலைக்கழகங்களாக யெமானிய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் (6532-ஆவது உலகளாவிய தரநிலை), அல் அகாப் பல்கலைக்கழகம் (8930-ஆவது இடம்) மற்றும் சனா பல்கலைக்கழகம் (11,043-ஆவது இடம்) ஆகியவை திகழ்ந்தன.^[320] 2021-இல் உலகளாவிய புத்தாக்க அட்டவணையில் 131-ஆவது இடத்தை யெமன் பெற்றது. 2019-இல் 129 என்ற தரநிலையிலிருந்து இது ஒரு குறைவாகும்.^[321]^[322]^[323]^[324]

பண்பாடு

கட்டடக் கலை

யெமன் தனது வரலாற்று ரீதியிலான கோபுர வீடுகளுக்காக அறியப்படுகிறது. இவை இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தளங்களுடன் கூடியவையாக கட்டப்பட்டுள்ளன. ஒரு பகுதியில் இருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு வடிவம் மற்றும் கட்டுமானப் பொருட்களில் இந்த வீடுகளானவை வேறுபடுகின்றன. இவை பொதுவாக சேறு (திரட்டப்பட்ட மணல் அல்லது வெயிலில் காய வைக்கப்பட்ட சுடாத செங்கல் ஆகிய இரண்டில் ஒன்றால் கட்டப்படுகின்றன), கல் அல்லது இரண்டின் கலவையாலும் சேர்த்துக் கட்டப்படுகின்றன. கூரைகளுக்கும், தளங்களுக்கும் மரங்களானவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.^[325]^[326] சனாவில் உள்ளதைப் போல் சில நேரங்களில் கீழ் தளங்களானவை பெரிய கற்களால் கட்டமைக்கப்பட்டும், உயர் தளங்களானவை மெல்லிய செங்கற்களால் கட்டமைக்கப்பட்டும் உள்ளன.^[326]^[327] சேறானது சில நேரங்களில் வைக்கோலுடன் கலக்கப்படுகிறது. சுவர்களில் சில நேரங்களில் சுண்ணாம்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது.^[326] கடற்கரைப் பட்டணங்களில் பவளப்பாறை கற்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.^[328] பாரம்பரியமாக, வேளாண்மை போன்ற நடைமுறை ரீதியிலான செயல்முறைகளுக்கு தரைத்தளம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நடுத்தளங்களானவை பல-செயல்பாடுகளுக்கான அறைகளை உள்ளடக்கியுள்ளன. உச்சியில் உள்ள தளமானது பொதுவாக பெரிய வரவேற்பு அறையாக (மப்ரச்) திகழ்கிறது. இவற்றிலிருந்து வெளிப்புறத்தைப் பார்க்கும் போது நல்லதொரு காட்சியமைப்பு உள்ளது.^[325]^[326]

அலங்காரங்களானவை பொதுவாக சிப்சம், சுண்ணாம்பு அல்லது சில பிற பூச்சுகளைக் கொண்டு அடிக்கப்படுகின்றன. சனாவில் பொதுவான வடிவங்களானவை முன் பிதுங்கியிருக்கும் வெள்ளையடிக்கப்பட்ட செங்கற்களால் உருவாக்கப்பட்ட வெளிப்புறத்தின் மீது, வடிவியற்கணித உருவங்களின் பட்டைகளை உள்ளடக்கியதாக உள்ளன.^[325] சாந்துப் பூச்சுகளானவை சன்னல்களைச் சுற்றியும் காணப்படுகின்றன.^[329] பகுதியளவு-வட்டமான கண்ணாடி விசிறிகளுக்குள் வண்ணமிடப்பட்ட கண்ணாடிகளில் வடிவியற்கணித அல்லது தாவர உருவங்களானவை பயன்படுத்தப்படலாம். இந்த பாணியானது தர் அல்-அசர் அரண்மனையிலும் காணப்படுகிறது. 1930-களில் வாடி தகரின் (சனாவுக்கு வடக்கே 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில்) ஒரு பாறையான வெளிப்புறப் பகுதியில் கட்டப்பட்ட அரண்மனை இதுவாகும். செழிப்பான சிப்சம் அலங்காரம் மற்றும் வண்ண கண்ணாடி விசிறிகுகளை இது அம்சமாகக் கொண்டுள்ளது.^[325]

இரடா போன்ற சில கிராமங்களும், பட்டணங்களும் ஒரு மதில் சுவரைக் கொண்ட நகர்க் காப்பரணைச் சுற்றிக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன (எடுத்துக்காட்டு இரடா நகர்க் காப்பரண்). பிற ஓர் உயர்ந்த சேற்று-செங்கல் சுவரால் (எடுத்துக்காட்டு சிபாம்) சுற்றி வளைக்கப்பட்டுள்ளன. ஓர் உயரமான இடத்தின் நெடுகில் வீடுகளே வெளிப்புறச் சுவரை அமைக்கும் வகையில் சில கட்டப்பட்டுள்ளன (எடுத்துக்காட்டு கவ்லான்).^[326]

காலப்போக்கில் இந்த அமைப்புகளானவை பழுது பார்க்கப்பட்ட, மறுசீரமைக்கப்பட்ட அதே நேரத்தில், நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்த கட்டடக்கலை பாணியானது தொடர்ந்து பொதுவாக மாற்றமடையாமல் இருந்து வந்துள்ளது.^[325] இந்த வீடுகளில் பலவற்றை தற்போதும் கொண்டிருக்கும் சனாவின் பழைய நகரமானது இதற்கான ஒரு முக்கியமான எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது.^[327]^[330] 1986-இலிருந்து இது ஒரு யுனெசுகோ உலகப் பாரம்பரியக் களமாகத் திகழ்கிறது. தற்போது நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் யெமானிய உள்நாட்டுப் போரால் இந்தப் பாதுகாக்கும் நிலையானது அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருந்தாலும் இந்நிலை தொடர்கிறது.^[330]^[331]^[332] நகரத்திலுள்ள மிகப் பழைய வீடானது அரத் அல்-அலாமி பகுதியிலிருந்து கிடைக்கப் பெற்ற கற்கள் மற்றும் சேற்றைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது என்று நம்பப்படுகிறது. ஏனெனில், இக்கட்டடத்தின் இருப்பானது 14-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே கூட ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.^[327]

நாடக அரங்கு

யெமானிய நாடக அரங்கானது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதிக்குக் காலமிடப்படுகிறது. அனுபவமற்ற மற்றும் தொழில்முறை சார்ந்த (அரசாங்கத்தால் புரவலம் பெற்ற) நாடக அரங்குக் குழுக்கள் நாட்டின் முதன்மையான நகர மையங்களில் கலையை நிகழ்த்துகின்றன. அலி அகமது பா காதிர், முகம்மது அல்-சராபி, வச்தி அல்-அக்தால் போன்ற பல முக்கியமான கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும் நாடகம் சார்ந்த நூல்களை எழுதியுள்ளனர்; மொகம்மது அப்துல்-வாலி, அப்துல் அசீசு அல்-மகலே போன்ற யெமானிய எழுத்தாளர்களால் எழுதப்பட்ட பாடல்களும், புதினங்களும், சிறுகதைகளும் கூட வேடையில் வேடமேற்று நடத்தப்பட்டுள்ளன.^{[சான்று தேவை]}

தவ்பிக் அல்-அக்கீம், சாதல்லா வன்னோசு போன்ற அரேபிய எழுத்தாளர்கள், வில்லியம் சேக்சுபியர், பிரந்தெல்லோ, பெர்தோல்ட் பிரெக்ட், டென்னசி வில்லியம்சு உள்ளிட்ட மேற்குலக எழுத்தாளர்கள் ஆகியோரால் எழுதப்பட்ட நாடகங்களானவை யெமானிய தயாரிப்பு நிறுவனங்களால் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. வரலாற்று ரீதியிலாகக் குறிப்பிட்டால், யெமானியக் நாடக அரங்கின் தொட்டிலாக ஏடன் திகழ்கிறது. சமீபத்திய தசாப்தங்களில் உலக நாடக அரங்க நாளுடன் பொதுவாகச் சேர்ந்தவாறு, ஏராளமான நாடக அரங்கு விழாக்களை யெமன் நடத்தியுள்ளது.^{[சான்று தேவை]}

ஊடகம்

யெமனின் வானொலி ஒலிபரப்பானது 1940-களில் தொடங்கியது.^[333] 1990-இல் ஒன்றிணைக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு, அரசாங்கமானது தன் நிறுவனங்களை மறுசீரமைப்புச் செய்தது. உள்நாட்டளவில் ஒலிபரப்பு செய்த சில மேற்கொண்ட வானொலி நிலையங்களை அமைத்தது. எனினும், 1994-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இந்நிலை மோசமடைந்தது. 1994-ஆம் ஆண்டில் யெமானிய உள்நாட்டுப் போரில் அழிக்கப்பட்ட உட்கட்டமைப்பின் காரணமாக இந்நிலை ஏற்பட்டது.^{[சான்று தேவை]}

தொலைக்காட்சியானது இந்நாட்டின் மிக முக்கியமான ஊடகத் தளமாக விளங்குகிறது. இந்நாட்டில் உள்ள மிகக் குறைவான எழுத்தறிவு வீதத்தைக் கருத்தில் கொள்ளும் போது செய்திகளுக்கான முதன்மையான ஆதாரமாகத் தொலைக்காட்சி விளங்குகிறது. யெமனில் தற்போது ஆறு இலவச அலைவரிசைகளானவை தலைமையகத்தைக் கொண்டுள்ளன. இதில் நான்கு அரசாங்கத்துக்குச் சொந்தமானவையாகும்.^[334] யெமானிய திரைத்துறையானது அதன் தொடக்க நிலைகளில் உள்ளது; 2023-ஆம் ஆண்டு நிலவரப் படி, வெறும் எட்டு யெமானியத் திரைப்படங்களே வெளியிடப்பட்டுள்ளன.^{[சான்று தேவை]}

விளையாட்டு

இந்நாட்டின் மிகப் பிரபலமான விளையாட்டாகக் கால்பந்து விளங்குகிறது. பன்னாட்டுக் காற்பந்துச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு மற்றும் ஆசிய கால்பந்துக் கூட்டமைப்பு ஆகியவற்றில் உறுப்பினராக யெமானியக் கால்பந்து சங்கம் உள்ளது. யெமானிய தேசியக் கால்பந்து அணியானது பன்னாட்டளவிலான போட்டிகளில் பங்கெடுக்கிறது. இந்நாடு பல கால்பந்துக் குழுக்களையும் கொண்டுள்ளது. இவை தேசிய மற்றும் பன்னாட்டுப் போட்டிகளில் போட்டியிடுகின்றன.^{[சான்று தேவை]}

இருசக்கர வாகன இயக்கம், பாறை எறுதல், கடு நடைப் பயணம், நடைப் பிரயாணம் போன்ற வெளிப்புற விளையாட்டுகள், மற்றும் மலையேற்றம் உள்ளிட்ட பிற அதிக சவால்களை உள்ளடக்கிய விளையாட்டுகள் ஆகியவற்றுக்கு யெமனின் மலைகளானவை பல வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. சராவத் மலைகளுக்கு, குறிப்பாக 3,000 மீட்டர்கள் மற்றும் அதற்கு அதிக உயரமுடைய சிகரங்கள் உள்ளிட்ட, குறிப்பாக அன்-நபி சுவாய்ப்^[210]^[213] ஆகியவற்றுக்குச் செல்லும் மலை நடைப்பயணம் மற்றும் மலையேற்றச் சுற்றுலாக்களானவை பருவ காலங்களைப் பொறுத்து உள்நாட்டு மற்றும் பன்னாட்டு ஆல்பைன் முகமைகளால் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன. கடற்கரைப் பகுதிகளும், சுகுத்திராவும் அலைச்சறுக்கு, படிபோர்டிங், பாய்மரக் கப்பலோட்டுதல், நீச்சல், இசுகூபா மூழ்கல் போன்ற நீர் சார்ந்த விளையாட்டுகளுக்கு பல வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. உலகின் மிகச் சிறந்த அலைச்சறுக்கு இடங்களில் சிலவற்றுக்குத் தாயகமாகச் சுகுத்திரா உள்ளது.^{[சான்று தேவை]}

மேற்குக் கடற்கரையில் சரனிக் பழங்குடியினங்களுக்கு மத்தியில் அதிகரித்து வந்த பிரபலத் தன்மையுடையதாக ஒட்டகங்களைத் தாவும் பாரம்பரிய விளையாட்டானது வளர்ந்து வருகிறது. ஒட்டகங்கள் ஒன்றுக்கு பக்கவாட்டில் ஒன்றாக நிறுத்தப்படுகின்றன. ஓடி வந்து அதிகப்படியான ஒட்டகங்களைத் தாவும் போட்டியாளருக்கு வெற்றி வழங்கப்படுகிறது. ஓடும் போதும், தாவும் நேரங்களிலும் சுதந்திரமாக இயங்குவதற்காக தங்களது இடுப்புகளைச் சுற்றி தங்களது அங்கிகளைப் பழங்குடியினத்தவர் (பெண்கள் இதில் பங்கெடுக்க இயலாது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது) சொருகிக் கொள்கின்றனர்.^[335]

2010-ஆம் ஆண்டில் ஏடன் மற்றும் அப்பியானில் 20-ஆவது அரேபிய வளைகுடாக் கோப்பையை நடத்தியதே யெமனின் மிகப் பெரிய விளையாட்டு நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது. இப்போட்டியின் முதல் மூன்று போட்டிகளில் யெமன் தோற்கடிக்கப்பட்டது.^[336]

குறிப்புகள்

↑ அரசியலமைப்புத் தலைநகரம். 2014-இலிருந்து நடைமுறை ரீதியிலான ஔதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்.
↑ Claimed by the Presidential Leadership Council as its provisional capital.^[1]
↑ Disputed by Mahdi al-Mashat of the Houthi-led Supreme Political Council. Despite not holding an official position in the government, Houthi movement leader அப்துல்-மாலிக் அல்-ஹூத்தி controls the SPC.
↑ Disputed by Muhammad Ahmed Miftah of the Supreme Political Council
↑ /ˈjɛmən/ (கேட்க); அரபி: ٱلْيَمَنْ, romanised: al-Yaman.
↑ அரபி: ٱلْجُمْهُورِيَّةُ ٱلْيَمَنِيَّةُ, romanised: al-Jumhūriyya l-Yamaniyya (வார்ப்புரு:ALA-LC), பொருள். the Yemeni Republic.

மேற்கோள்கள்

↑ Al-Sakani, Ali (19 April 2022). "Yemen inaugurates new presidential council". Al Jazeera இம் மூலத்தில் இருந்து 8 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220508025532/https://www.aljazeera.com/news/2022/4/19/yemen-inaugurates-new-presidential-council. "Yemen's Prime Minister Maeen Abdulmalik Saeed, along with other senior government officials, had also arrived in Aden, which serves as Yemen's temporary capital, before the swearing-in ceremony."
↑ "Yemen's Constitution of 1991 with Amendments through 2015" (PDF). Constitute Project. Archived (PDF) from the original on 15 April 2021. Retrieved 31 August 2020.
↑ "Yemen – Flora, Fauna, Ecosystems". பிரித்தானிக்கா கலைக்களஞ்சியம் (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 5 February 2024. Retrieved 8 September 2023.
1 2 3 4 5 "Yemen". Central Intelligence Agency. CIA World Factbook. 6 December 2013. Archived from the original on 8 May 2021. Retrieved 24 January 2021.
1 2 3 "THE NATIONAL STRATEGY FOR ENVIRONMENTAL SUSTAINABILITY 2005–2015 AND NATIONAL ENVIRONMENTAL ACTION PLAN 2005–2010" (PDF). Republic of Yemen Ministry of Water and Environment Environment Protection Agency. p. 6. Archived (PDF) from the original on 30 August 2025. Retrieved 3 December 2024. The area of Yemen is 455,503 sq. km. most of which is rocky land
↑ "Annual Statistical Health Report 2023" (PDF). www.moh.gov.ye. Yemen Ministry of Health. August 2024. p. 11. Retrieved 12 July 2025. ^{[தொடர்பிழந்த இணைப்பு]}
1 2 "World Economic Outlook Database, April 2025". IMF (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 28 April 2025. Retrieved 13 October 2025.
1 2 "World Economic Outlook Database, April 2025" (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 28 April 2025. Retrieved 13 October 2025.
↑ "GINI index (World Bank estimate)". உலக வங்கிக் குழுமம். Archived from the original on 16 December 2020. Retrieved 15 October 2017.
↑ "Human Development Report 2025" (PDF) (in ஆங்கிலம்). ஐக்கிய நாடுகள் வளர்ச்சித் திட்டம். 6 May 2025. Archived (PDF) from the original on 6 May 2025. Retrieved 13 May 2025.
↑ "Yemen | History, Map, Flag, Population, Capital, & Facts | Britannica". www.britannica.com (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 10 May 2021. Retrieved 16 April 2023.
↑ McLaughlin, Daniel (1 February 2008). Yemen. Bradt Travel Guides. p. 3. ISBN 978-1-84162-212-5. Archived from the original on 2 July 2020. Retrieved 11 March 2017.
↑ Burrowes, Robert D. (2010). Historical Dictionary of Yemen. Rowman & Littlefield. p. 319. ISBN 978-0-8108-5528-1.
↑ St. John Simpson (2002). Queen of Sheba: treasures from ancient Yemen. பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம். p. 8. ISBN 0-7141-1151-1.
1 2 "The kingdoms of ancient South Arabia". பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம். Archived from the original on 4 May 2015. Retrieved 22 February 2013.
↑ Yaakov Kleiman (2004). DNA & Tradition: The Genetic Link to the Ancient Hebrews. Devora Publishing. p. 70. ISBN 1-930143-89-3.
↑ Marta Colburn (2002). The Republic of Yemen: Development Challenges in the 21st Century. CIIR. p. 13. ISBN 1-85287-249-7.
↑ Karl R. DeRouen; Uk Heo (2007). Civil Wars of the World: Major Conflicts Since World War II, Volume 1. ABC-CLIO. p. 810. ISBN 978-1-85109-919-1.
↑ Laura Etheredge (2011). Saudi Arabia and Yemen. The Rosen Publishing Group. p. 137. ISBN 978-1-61530-335-9.
↑ Burrowes, Robert. "Why Most Yemenis Should Despise Ex-president Ali Abdullah Saleh". Yemen Times. Archived from the original on 16 June 2017. Retrieved 20 August 2015.
↑ James L. Gelvin (2012). The Arab Uprisings: What Everyone Needs to Know. ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகப் பதிப்பகம். p. 68. ISBN 978-0-19-989177-1.
↑ Mareike Transfeld (2014). "Capturing Sanaa: Why the Houthis Were Successful in Yemen". Muftah. Archived from the original on 21 October 2014. Retrieved 17 October 2014.
↑ Steven A. Zyck (2014). "Mediating Transition in Yemen: Achievements and Lessons" (PDF). International Peace Institute. Archived (PDF) from the original on 14 April 2018. Retrieved 17 October 2014.
↑ Silvana Toska (26 September 2014). "Shifting balances of power in Yemen's crisis". தி வாசிங்டன் போஸ்ட் இம் மூலத்தில் இருந்து 6 October 2014 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20141006145424/http://www.washingtonpost.com/blogs/monkey-cage/wp/2014/09/26/shifting-balances-of-power-in-yemens-crisis/.
1 2 "Houthi leader vows to defend 'glorious revolution'". Al Jazeera. 8 February 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 8 February 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150208030516/http://www.aljazeera.com/news/2015/02/houthi-leader-vows-defend-glorious-revolution-150207145038603.html.
↑ Aboueldahab, Noha. "Yemen's fate was sealed six years ago". Al Jazeera. Archived from the original on 31 August 2020. Retrieved 24 November 2017.
↑ Julian Borger (5 June 2015). "Saudi-led naval blockade leaves 20 m Yemenis facing humanitarian disaster". தி கார்டியன் இம் மூலத்தில் இருந்து 5 June 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150605084858/https://www.theguardian.com/world/2015/jun/05/saudi-led-naval-blockade-worsens-yemen-humanitarian-disaster.
↑ "LDCs at a Glance | Department of Economic and Social Affairs". Economic Analysis & Policy Division | Dept of Economic & Social Affairs | United Nations. 25 May 2008. Archived from the original on 29 March 2022. Retrieved 29 July 2020.
↑ "Least Developed Countries (LDCs) | Department of Economic and Social Affairs". Economic Analysis & Policy Division | Dept of Economic & Social Affairs | United Nations. 23 September 2010. Archived from the original on 20 June 2019. Retrieved 29 July 2020.
↑ "Overview". Archived from the original on 26 April 2024. Retrieved 2 February 2023.
↑ "Yemen: 2019 Humanitarian Needs Overview [EN/AR]". ReliefWeb. United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA). 14 February 2019. Archived from the original on 17 June 2019. Retrieved 17 June 2019.
↑ Jawād ʻAlī (1968) [Digitized 17 February 2007]. الـمـفـصـّل في تـاريـخ العـرب قبـل الإسـلام [Detailed history of Arabs before Islam] (in அரபிக்). Vol. 1. Dār al-ʻIlm li-l-Malāyīn. p. 171.
↑ Neuwirth, Angelika; Sinai, Nicolai; Marx, Michael (2010). The Qur??n in Context: Historical and Literary Investigations Into the Qur??nic Milieu. BRILL. ISBN 9789004176881.
↑ Beeston, A.F.L.; Ghul, M.A.; Müller, W.W.; Ryckmans, J. (1982). Sabaic Dictionary. University of Sanaa, YAR. p. 168. ISBN 2-8017-0194-7.
↑ Vladimir Sergeyevich Solovyov (2007). Enemies from the East?: V. S. Soloviev on Paganism, Asian Civilizations, and Islam. Northwestern University Press. p. 149. ISBN 978-0-8101-2417-2.
↑ Edward Balfour (1873). Cyclopædia of India and of Eastern and Southern Asia, Commercial, Industrial and Scientific: Products of the Mineral, Vegetable and Animal Kingdoms, Useful Arts and Manufactures, Band 5. Printed at the Scottish & Adelphi presses. p. 240.
↑ McLaughlin (2008), p. 4
↑ Atlas, Sabeeha; Qadir, Altaf (September 30, 2024). "Chiefdom, Vassalage and Empire: The Political Structures of Arabia from the First CE to the Advent of Islam". Social Evolution & History 23 (2): 3–43. doi:10.30884/seh/2024.02.01. https://www.sociostudies.org/journal/articles/3776764/. பார்த்த நாள்: August 7, 2026.
↑ Arbach & Rossi 2022, pp. 40–41.
↑ Quran 27:6-93
↑ Quran 34:15-18
↑ Geoffrey W. Bromiley (1979). The International Standard Bible Encyclopedia. Vol. 4. Wm. B. Eerdmans. p. 254. ISBN 0-8028-3784-0.
↑ Nicholas Clapp (2002). Sheba: Through the Desert in Search of the Legendary Queen. Houghton Mifflin Harcourt. p. 204. ISBN 0-618-21926-9.
↑ McLaughlin (2008), p. 5
↑ Jerry R. Rogers; Glenn Owen Brown; Jürgen Garbrecht (1 January 2004). Water Resources and Environmental History. ASCE Publications. p. 36. ISBN 0-7844-7550-4.
↑ Negev, Avraham; Gibson, Shimon, eds. (2001). "Dedan". Archaeological Encyclopedia of the Holy Land. New York and London: Continuum. p. 137. ISBN 0-8264-1316-1. Archived from the original on 23 September 2023. Retrieved 26 July 2021. (Snippet view).
↑ Lionel Casson (2012). The Periplus Maris Erythraei: Text with Introduction, Translation, and Commentary. Princeton University Press. p. 150. ISBN 978-1-4008-4320-6.
↑ Peter Richardson (1999). Herod: King of the Jews and Friend of the Romans. Continuum. p. 230. ISBN 0-567-08675-5.
↑ Hârun Yahya (1999). Perished Nations. Global Yayincilik. p. 115. ISBN 1-897940-87-4.
↑ Jan Retso (2013). The Arabs in Antiquity: Their History from the Assyrians to the Umayyads. Routledge. p. 402. ISBN 978-1-136-87282-2.
↑ Clifford Edmund Bosworth (1989). The Encyclopedia of Islam. Vol. 6. Brill Archive. p. 561. ISBN 9004090827.
↑ Stuart Munro-Hay (2002). Ethiopia, the Unknown Land: A Cultural and Historical Guide. I. B. Tauris. p. 236. ISBN 1-86064-744-8.
↑ G. Johannes Botterweck; Helmer Ringgren (1979). Theological Dictionary of the Old Testament. Vol. 3. Wm. B. Eerdmans Publishing. p. 448. ISBN 0-8028-2327-0.
↑ Jawād ʻAlī (1968) [Digitized 17 February 2007]. الـمـفـصـّل في تـاريـخ العـرب قبـل الإسـلام [Detailed history of Arabs before Islam] (in அரபிக்). Vol. 2. Dār al-ʻIlm lil-Malāyīn. p. 482.
↑ Albert Jamme (1962). Inscriptions From Mahram Bilqis (Marib). Baltimore. p. 392.
↑ Dieter Vogel; Susan James (1990). Yemen. APA Publications. p. 34.
↑ Klaus Schippmann (2001). Ancient South Arabia: from the Queen of Sheba to the advent of Islam. Markus Wiener Publishers. pp. 52–53. ISBN 1-55876-236-1.
↑ Francis E. Peters (1994). Muhammad and the Origins of Islam. SUNY Press. p. 48. ISBN 0-7914-1875-8.
1 2 Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 282. ISBN 978-0-19-533693-1.
↑ Irfan Shahîd (1989). Byzantium and the Arabs in the 5th Century. Dumbarton Oaks. p. 65. ISBN 0-88402-152-1.
↑ "Byzantine Empire | History, Geography, Maps, & Facts | Britannica". www.britannica.com (in ஆங்கிலம்). 15 December 2024. Archived from the original on 4 September 2019. Retrieved 17 January 2025.
↑ Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 293. ISBN 978-0-19-533693-1.
↑ Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 285. ISBN 978-0-19-533693-1.
↑ Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 298. ISBN 978-0-19-533693-1.
↑ Sabarr Janneh. Learning From the Life of Prophet Muhammad. AuthorHouse. p. 17. ISBN 1-4678-9966-6.
↑ Abd al-Muhsin Madʼaj M. Madʼaj The Yemen in Early Islam (9–233/630–847): A Political History p. 12 Ithaca Press, 1988 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0863721028
↑ Nuryansah, Mohamad(2018). "ISRAILIAT CONTRIBUTION IN CONTEMPORARY EXEGESIS: (THE EFFORT TO ESTABLISH ISRAILIAT WHICH IS SILENCED qMAUQUFq AS A SOURCE OF AN INTERPRETATION)". {{{booktitle}}}, Atlantis Press. DOI:10.2991/icqhs-17.2018.6.
↑ Wilferd Madelung The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate p. 199 Cambridge University Press, 15 October 1998 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0521646960
↑ Ṭabarī The History of al-Tabari Vol. 12: The Battle of al-Qadisiyyah and the Conquest of Syria and Palestine A.D. 635–637/A.H. 14–15 pp. 10–11 SUNY Press, 1992 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0791407330
↑ Idris El Hareir The Spread of Islam Throughout the World p. 380 UNESCO, 2011 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9231041533
↑ Nejla M. Abu Izzeddin The Druzes: A New Study of Their History, Faith, and Society BRILL, 1993 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9004097058
↑ Hugh Kennedy The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State p. 33 Routledge, 17 June 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1134531133
1 2 Paul Wheatley The Places Where Men Pray Together: Cities in Islamic Lands, Seventh Through the Tenth Centuries p. 128 University of Chicago Press, 2001 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0226894282
↑ Paul Lunde, Alexandra Porter (2004). Trade and travel in the Red Sea Region: proceedings of Red Sea project I held in the British Museum, October 2002. Archaeopress. p. 20. ISBN 1-84171-622-7. in 976–77 AD[...] the then ruler of Yemen received slaves, as well as amber and leopard skins from the chief of the Dahlak islands (off the coast from Massawa).
↑ Kamal Suleiman Salibi A History of Arabia p. 108 Caravan Books, 1980 OCLC Number: 164797251
↑ Stephen W. Day Regionalism and Rebellion in Yemen: A Troubled National Union p. 31 Cambridge University Press, 2012 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1107022150
↑ Gerhard Lichtenthäler Political Ecology and the Role of Water: Environment, Society and Economy in Northern Yemen p. 55 Ashgate Publishing, Ltd. 2003 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0754609081
↑ J. D. Fage, Roland Anthony Oliver The Cambridge History of Africa, Volume 3 p. 119 Cambridge University Press,1977 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0521209811
↑ William Charles Brice (1981), An Historical Atlas of Islam [cartographic Material], BRILL, p. 338, ISBN 9004061169
↑ Farhad Daftary Ismailis in Medieval Muslim Societies: A Historical Introduction to an Islamic Community p. 92 I. B. Tauris, 2005 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1845110919
↑ Farhad Daftary The Isma'ilis: Their History and Doctrines p. 199 Cambridge University Press, 2007 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1139465783
↑ Fatima Mernissi The Forgotten Queens of Islam p. 14 U of Minnesota Press, 1997 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0816624399
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 237.
↑ Farhad Daftary Ismailis in Medieval Muslim Societies: A Historical Introduction to an Islamic Community p. 93 I. B. Tauris, 2005 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1845110919
1 2 Steven C. Caton Yemen p. 51 ABC-CLIO, 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 159884928X
↑ Bonnie G. Smith (2008). The Oxford Encyclopedia of Women in World History (in அரபிக்). Vol. 4. Oxford University Press. p. 163. ISBN 978-0-19-514890-9.
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 303.
↑ Alexander Mikaberidze (2011). Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO. p. 159. ISBN 978-1-59884-337-8.
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 311.
1 2 Farhad Daftary (2007). The Isma'ilis: Their History and Doctrines. Cambridge University Press. p. 260. ISBN 978-1-139-46578-6.
↑ Josef W. Meri (2004). Medieval Islamic Civilization. Psychology Press. p. 871. ISBN 0-415-96690-6.
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 350.
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 354.
↑ Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 371.
1 2 Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 407.
1 2 Alexander D. Knysh (1999). Ibn 'Arabi in the Later Islamic Tradition: The Making of a Polemical Image in Medieval Islam. SUNY Press. p. 230. ISBN 1-4384-0942-7.
1 2 Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 84. ISBN 8175330082.
1 2 Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 86. ISBN 8175330082.
1 2 3 4 Josef W. Meri; Jere L. Bacharach (2006). Medieval Islamic Civilization: L-Z, index. Taylor & Francis. p. 669. ISBN 0-415-96692-2.
1 2 David J Wasserstein; Ami Ayalon (2013). Mamluks and Ottomans: Studies in Honour of Michael Winter. Routledge. p. 201. ISBN 978-1-136-57917-2.
1 2 Alexander D. Knysh (1999). Ibn 'Arabi in the Later Islamic Tradition: The Making of a Polemical Image in Medieval Islam. SUNY Press. p. 231. ISBN 1-4384-0942-7.
↑ "Yemen Tourism Promotion Board – The Mosque and School of Al-Amiryah". www.yementourism.com. Archived from the original on 16 April 2023. Retrieved 16 April 2023.
1 2 Steven C. Caton Yemen p. 59 ABC-CLIO, 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 159884928X
↑ Bernard Haykel (2003). Revival and Reform in Islam: The Legacy of Muhammad Al-Shawkani. Cambridge University Press. p. 30. ISBN 0-521-52890-9.
↑ Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 94. ISBN 8175330082.
↑ Halil İnalcık; Donald Quataert (1994). An Economic and Social History of the Ottoman Empire, 1300–1914. Cambridge University Press. p. 320. ISBN 0-521-34315-1.
↑ Zurcher, Erik Jan (1 January 1996). "An Economic and Social History of the Ottoman Empire, 1300–1914. Ed. by Halil Inalcik, with Donald Quataert". International Review of Social History. https://www.academia.edu/5720965. பார்த்த நாள்: 21 December 2023.
↑ Silva, António Dinis da Cruz e (1817). Poesias de Antonio Diniz da Cruz e Silva: Segunda parte das Odes pindaricas (in பிரேசிலிய போர்ச்சுகீஸ்). Typografia Lacerdina. Archived from the original on 4 January 2024. Retrieved 26 January 2024.
↑ Barros, Joao de (1628). Asia ... Dos feitos que os Portugueses fezerao no descobrimento e conquista dos mares e terras do Oriente (in பிரேசிலிய போர்ச்சுகீஸ்). Jorge Rodriguez.
↑ Nahrawālī, Muḥammad ibn Aḥmad (6 September 2002). البرق اليماني في الفتح العثماني [Lightning Over Yemen: A History of the Ottoman Campaign in Yemen, 1569–71]. Translated by Smith, Clive. I. B. Tauris. p. 2. ISBN 978-1-86064-836-6.
↑ Nahrawālī (2002), p. 88
↑ Jane Hathaway (2012). A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen. SUNY Press. p. 83. ISBN 978-0-7914-8610-8.
1 2 3 Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 75. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.
1 2 Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 76. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.
↑ Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 78. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.
↑ Kjetil Selvik; Stig Stenslie (2011). Stability and Change in the Modern Middle East. I. B. Tauris. p. 90. ISBN 978-1-84885-589-2.
↑ Anna Hestler; Jo-Ann Spilling (2010). Yemen. Marshall Cavendish. p. 23. ISBN 978-0-7614-4850-1.
↑ Richard N. Schofield (1994). Territorial foundations of the Gulf states. UCL Press. p. 90. ISBN 1-85728-121-7.
↑ Burrowes (2010), p. 295
↑ Nelly Hanna (2005). Society and Economy in Egypt and the Eastern Mediterranean, 1600–1900: Essays in Honor of André Raymond. American Univ in Cairo Press. p. 124. ISBN 9774249372.
↑ Marta Colburn (2002). The Republic of Yemen: Development Challenges in the 21st Century. CIIR. p. 15. ISBN 1-85287-249-7.
↑ Ari Ariel (2013). Jewish-Muslim Relations and Migration from Yemen to Palestine in the Late Nineteenth and Twentieth Centuries. BRILL. p. 24. ISBN 978-9004265370.
1 2 Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 120. ISBN 1-86064-767-7.
↑ R. J. Gavin (1975). Aden Under British Rule, 1839–1967. C. Hurst & Co. Publishers. p. 60. ISBN 0-903983-14-1.
↑ Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 132. ISBN 1-86064-767-7.
1 2 Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 120. ISBN 1-86064-767-7.
↑ Reeva S. Simon; Michael Menachem Laskier; Sara Reguer (2013). The Jews of the Middle East and North Africa in Modern Times. Columbia University Press. p. 390. ISBN 978-0-231-50759-2.
↑ B. Z. Eraqi Klorman (1993). The Jews of Yemen in the Nineteenth Century: A Portrait of a Messianic Community. BRILL. p. 11. ISBN 9004096841.
↑ Ari Ariel (2013). Jewish-Muslim Relations and Migration from Yemen to Palestine in the Late Nineteenth and Twentieth Centuries. BRILL. p. 37. ISBN 978-9004265370.
1 2 Doğan Gürpınar (2013). Ottoman/Turkish Visions of the Nation, 1860–1950. Palgrave Macmillan. p. 71. ISBN 978-1-137-33421-3.
↑ Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 96. ISBN 1-86064-767-7.
↑ B. Z. Eraqi Klorman (1993). The Jews of Yemen in the Nineteenth Century: A Portrait of a Messianic Community. BRILL. p. 12. ISBN 9004096841.
↑ Eugene L. Rogan (2002). Frontiers of the State in the Late Ottoman Empire: Transjordan, 1850–1921. Cambridge University Press. ISBN 0-521-89223-6.
1 2 Schofield 1999.
↑ Bernard Reich (1990). Political Leaders of the Contemporary Middle East and North Africa: A Biographical Dictionary. Greenwood Publishing Group. p. 509. ISBN 0-313-26213-6.
↑ Paul Dresch (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. p. 34. ISBN 0-521-79482-X.
↑ Massimiliano Fiore (2010). Anglo-Italian Relations in the Middle East, 1922–1940. Ashgate Publishing. p. 21. ISBN 978-0-7546-9747-3.
1 2 Madawi al-Rasheed (2002). A History of Saudi Arabia. Cambridge University Press. p. 101. ISBN 0-521-64412-7.
↑ Bernard Reich (1990). Political Leaders of the Contemporary Middle East and North Africa: A Biographical Dictionary. Greenwood Publishing Group. p. 509. ISBN 978-0-313-26213-5.
↑ Madawi al-Rasheed (April 2010). A History of Saudi Arabia. Cambridge University Press. p. 97. ISBN 978-0-521-76128-4.
↑ Raymond A. Hinnebusch; Anoushiravan Ehteshami (2002). The Foreign Policies of Middle East States. Lynne Rienner Publishers. p. 262. ISBN 1-58826-020-8.
↑ Glen Balfour-Paul (1994). The End of Empire in the Middle East: Britain's Relinquishment of Power in Her Last Three Arab Dependencies. Cambridge University Press. p. 60. ISBN 0-521-46636-9.
1 2 Kiren Aziz Chaudhry The Price of Wealth: Economies and Institutions in the Middle East p. 117
↑ Ulrike Freitag Indian Ocean Migrants and State Formation in Hadhramaut: Reform
↑ Don Peretz The Middle East Today p. 490
↑ The Middle East Today By Don Peretz p. 491
↑ Human Rights Human Wrongs By M. S. Gill p. 48
↑ F. Gregory Gause (1990). Saudi-Yemeni Relations: Domestic Structures and Foreign Influence. Columbia University Press. p. 60. ISBN 978-0-231-07044-7. Retrieved 22 February 2013.
↑ Burrowes, Robert, Wenner, Manfred W. "Yemen"; பரணிடப்பட்டது 10 மே 2020 at the வந்தவழி இயந்திரம். Encyclopædia Britannica, 2 April 2025. Accessed 3 April 2025
↑ Dresch, Paul (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. p. 115. ISBN 978-0-521-79482-4. Retrieved 22 February 2013.
1 2 The Editors of Encyclopaedia Britannica. "Yemeni Civil War". Encyclopedia Britannica, 18 January 2024, https://www.britannica.com/event/Yemeni-Civil-War பரணிடப்பட்டது 27 ஆகத்து 2025 at the வந்தவழி இயந்திரம். Accessed 3 April 2025
↑ Schmitthoff, Clive Macmillan, Clive M. Schmitthoff's select essays on international trade law, p. 390
1 2 3 4 5 6 "Yemen profile (timeline)". BBC News. 26 October 2013. Archived from the original on 15 January 2018. Retrieved 14 December 2013. 1978 – Ali Abdullah Saleh named as president of YAR.
↑ Dresch, Paul (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. pp. 120–124.
1 2 Nohlen, Dieter; Grotz, Florian; Hartmann, Christof, eds. (2001). Elections in Asia: A data handbook, Volume I. Oxford: Oxford University Press. pp. 309–310. ISBN 978-0-19-924958-9. Archived from the original on 15 February 2023. Retrieved 7 April 2011.
↑ "Persian Gulf War, Desert Storm – War with Iraqi". Laughtergenealogy.com. Archived from the original on 22 January 2004. Retrieved 22 February 2013.
1 2 3 "Country Profile: Yemen" (PDF). Library of Congress – Federal Research Division. August 2008. Archived (PDF) from the original on 15 May 2011. Retrieved 7 April 2010.
↑ "Fighting al-Qaeda: The Role of Yemen's President Saleh". Realclearworld.com. 17 December 2009. Archived from the original on 9 February 2010. Retrieved 22 February 2013.
↑ Ginny Hill (1 April 2009). "Yemen's point of no return". The Guardian (London) இம் மூலத்தில் இருந்து 7 September 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20170907213633/https://www.theguardian.com/commentisfree/2009/apr/01/yemen-guantanamo-al-qaida.
↑ Ginny Hill; Peter Salisbury; Léonie Northedge; Jane Kinninmont (2013). "Yemen: Corruption, Capital Flight and Global Drivers of Conflict". Chatham House. Archived from the original on 30 March 2015. Retrieved 17 October 2014.
↑ "The Islah Party". Islamopedia Online. 13 December 2012. Archived from the original on 7 April 2015. Retrieved 19 October 2014.
↑ Peter W. Wilson (1994). Saudi Arabia:The Coming Storm. M.E. Sharpe. p. 129. ISBN 978-0-7656-3347-7.
↑ Ginny Hill; Peter Salisbury; Léonie Northedge; Jane Kinninmont (2013). "Yemen: Corruption, Capital Flight and Global Drivers of Conflict". Chatham House. Archived from the original on 30 March 2015. Retrieved 17 October 2014.
↑ John R. Bradley (2012). After the Arab Spring: How Islamists Hijacked The Middle East Revolts. Macmillan. p. 113. ISBN 978-0-230-39366-0.
↑ Bernard Haykel (14 June 2011). "Saudi Arabia's Yemen Dilemma:How to Manage an Unruly Client State". Foreign Affairs. Archived from the original on 28 July 2011. Retrieved 24 October 2014.
↑ Sarah Phillips (2008). Yemen's Democracy Experiment in Regional Perspective. Palgrave Macmillan. p. 99. ISBN 978-0-230-61648-6.
↑ "Civil war". Yca-sandwell.org.uk. Yemeni Community Association in Sandwell. Archived from the original on 16 June 2013. Retrieved 23 February 2013.
↑ U.S. Department of State. Background Notes: Mideast, March 2011. InfoStrategist.com. ISBN 978-1-59243-126-7.
↑ "News", Policemen killed in south Yemen in clash with rebels, UK: BBC, 1 March 2010, archived from the original on 7 February 2022, retrieved 9 May 2022
↑ "Yemen timeline". BBC. 28 November 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 15 January 2018 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20180115164559/http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-14704951.
↑ "In eleventh-hour reversal, President Saleh announces candidacy". IRIN. 25 June 2006. Archived from the original on 5 January 2008. Retrieved 14 December 2010.
↑ "Deadly blast strikes Yemen mosque". BBC News. 2 May 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 December 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20171201160808/http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7379929.stm.
↑ "President Ali Abdullah Saleh Web Site". Presidentsaleh.gov.ye. Archived from the original on 19 December 2010. Retrieved 18 November 2010.
↑ "Saleh re-elected president of Yemen". Al Jazeera. 23 September 2006 இம் மூலத்தில் இருந்து 20 February 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20110220084749/http://english.aljazeera.net/archive/2006/09/200841013335763406.html.
↑ "Yemeni president takes constitutional oath for his new term". News.xinhaunet.com (Xinhua). 27 September 2006 இம் மூலத்தில் இருந்து 7 November 2012 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20121107102318/http://news.xinhuanet.com/english/2006-09/27/content_5146302.htm.
↑ "Car bombs at U.S. embassy in Yemen kill 16". Reuters. 17 September 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220509111722/https://www.reuters.com/article/news-yemen-usa-blast-col-idCAREE77062120080917.
↑ "Yemen's Ali Abdullah Saleh resigns – but it changes little | Brian Whitaker" (in en). the Guardian. 24 November 2011. https://www.theguardian.com/commentisfree/2011/nov/24/yemen-ali-abdullah-saleh-resigns.
1 2 Lewis, Alexandra (May 2012). "Changing Seasons: The Arab Spring's Position Within the Political Evolution of the Yemeni State". Post-war Reconstruction and Development Unit Working Paper Series. 3. http://www.york.ac.uk/media/politics/prdu/documents/publications/PRDU%20Working%20Paper%203%20May%5B1%5D.pdf. ^{[தொடர்பிழந்த இணைப்பு]}
↑ Ghosh, Bobby (17 September 2012). "The End of Al-Qaeda?". Time. New York. Archived from the original on 6 September 2012. Retrieved 24 September 2012.
↑ "Whose Side Is Yemen On?". Foreign Policy (Washington, D.C.). 29 August 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 30 May 2013 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20130530044140/http://www.foreignpolicy.com/articles/2012/08/29/whose_side_is_yemen_on?page=0,1.
↑ "Yemeni Parties, Houthi Rebels Form Unity Government". Voice of America. 21 September 2014 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150109021322/http://www.voanews.com/content/fighting-continues-in-yemen-before-un-peace-deal/2457211.html.
↑ "Yemen Swears In New Government Amid Crisis". The Huffington Post. 9 November 2014 இம் மூலத்தில் இருந்து 23 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150123053739/http://www.huffingtonpost.com/2014/11/09/yemen-government-crisis_n_6128974.html.
↑ "Shiite rebels shell Yemen president's home, take over palace". Newsday. 20 January 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 23 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150123052802/http://www.newsday.com/news/nation/yemen-president-abed-rabbo-mansour-hadi-s-home-shelled-by-shiite-rebels-palace-taken-over-1.9826611.
↑ "Here is what's happening in Yemen". The Washington Post. 22 January 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 22 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150122151313/http://www.washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2015/01/20/whats-happening-in-yemens-potential-coup/.
↑ Rohan, Brian (22 February 2015). "Hadi, a once-quiet leader of a fractious Yemen, strikes defiant pose by reclaiming presidency". U.S. News & World Report இம் மூலத்தில் இருந்து 22 February 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150222225056/http://www.usnews.com/news/world/articles/2015/02/22/hadi-once-quiet-leader-of-yemen-strikes-newly-defiant-pose.
↑ "Yemen's President Hadi declares new 'temporary capital'". Deutsche Welle. 21 March 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 5 June 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150605210805/http://www.dw.de/yemens-president-hadi-declares-new-temporary-capital/a-18332197.
↑ "President Hadi says Aden is Yemen's 'capital'". Al Arabiya. 7 March 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 March 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150309113248/http://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2015/03/07/President-Hadi-says-Aden-is-Yemen-s-capital-.html.
↑ "Yemen's Prime Minister Is Preparing to Flee as Separatists Reach Gates of the Presidential Palace". Time. 30 January 2018. Archived from the original on 2 February 2018. Retrieved 25 January 2019.
↑ Patrick Wintour (16 November 2017). "Saudis must lift Yemen blockade or "untold" thousands will die, UN agencies warn". The Guardian. Archived from the original on 23 December 2017. Retrieved 10 June 2018.
↑ "50,000 children in Yemen have died of starvation and disease so far this year, monitoring group says". Chicago Tribune. Associated Press. 16 November 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 November 2018 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20181101121003/https://www.chicagotribune.com/news/nationworld/ct-save-the-children-yemen-20171116-story.html.
↑ Kentish, Benjamin (9 October 2016). "Saudi-led coalition in Yemen accused of "genocide" after airstrike on funeral hall kills 140". The Independent இம் மூலத்தில் இருந்து 7 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://ghostarchive.org/archive/20220507/https://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/yemen-air-strike-bomb-kills-140-saudi-arabia-usa-white-house-a7352386.html.
↑ Bachman, Jeff (26 November 2018). "US complicity in the Saudi-led genocide in Yemen spans Obama, Trump administrations". The Conversation. Archived from the original on 13 January 2020. Retrieved 13 January 2020. As a scholar of genocide and human rights, I believe the destruction brought about by these attacks combined with the blockade amounts to genocide.
↑ Taves, Harold (23 February 2019). Genocide in Yemen-Is the West Complicit? (Essay). Is there a genocide in Yemen? Based on the definition of genocide: The deliberate killing of a large group of people, especially those of a particular ethnic group or nation. The answer is an unequivocal YES.
↑ "Suspected cholera cases in Yemen surpass one million, reports UN health agency". UN. 22 December 2017. Archived from the original on 4 April 2018. Retrieved 10 June 2018.
↑ Kristof, Nicholas (31 August 2017). "The Photos the U.S. and Saudi Arabia Don't Want You to See". த நியூயார்க் டைம்ஸ் இம் மூலத்தில் இருந்து 17 May 2019 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20190517015710/https://www.nytimes.com/interactive/2017/08/31/opinion/columnists/yemen-famine-cholera.html.
↑ "Saudi de facto blockade starves Yemen of food and medicine". Reuters. 11 October 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 11 October 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20171011101505/http://www.reuters.com/investigates/special-report/yemen-saudi-blockade/.
↑ "Yemen war will have killed 377,000 by year's end: UN". France 24. 23 November 2021 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 December 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20211209140921/https://www.france24.com/en/live-news/20211123-yemen-war-will-have-killed-377-000-by-year-s-end-un.
↑ "Yemen war deaths will reach 377,000 by end of the year: UN". Al Jazeera. 23 November 2021 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 February 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220201125144/https://www.aljazeera.com/news/2021/11/23/un-yemen-recovery-possible-in-one-generation-if-war-stops-now.
↑ "Ali Abdullah Saleh, Yemen's former leader, killed in Sanaa". BBC News. 4 December 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 8 April 2019 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20190408044810/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-42225574.
↑ "Yemen's President Hadi has effectively been sacked by Saudi Arabia". Middle East Monitor. 20 April 2022 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 October 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20221009072559/https://www.middleeastmonitor.com/20220420-yemens-president-hadi-has-effectively-been-sacked-by-saudi-arabia/.
↑ "US warship intercepts missiles fired from Yemen 'potentially towards Israel'" (in en-GB). BBC News. 20 October 2023 இம் மூலத்தில் இருந்து 31 October 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20231031090010/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-67166863.
↑ "Who are the Houthis, the group attacking ships in the Red Sea?". The Economist. 12 December 2023 இம் மூலத்தில் இருந்து 12 January 2024 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20240112235054/https://www.economist.com/the-economist-explains/2023/12/12/who-are-the-houthis-the-group-attacking-ships-in-the-red-sea. "Since the bombardment of Gaza began, the Houthis, a Yemeni rebel group, have launched a series of attacks on cargo ships. The insurgents, who are backed by Iran, say they are acting in solidarity with Palestinians. They have threatened to attack any ship bound for or leaving Israel without delivering humanitarian aid to Gaza."
↑ "UAE's Return to Aden Port Sparks Anger among Yemeni Officials". 21 June 2024.
↑ "UAE's Bid to Acquire Aden Port Faces Backlash from Public and Parliament". 24 June 2024.
↑ "Aden Governor warns of UAE occupation's efforts to destroy Aden port". 22 June 2024.
↑ "Yemen's Aden port to cancel DP World deal -official". ராய்ட்டர்ஸ். 26 August 2012.
↑ Naar, Ismaeel (10 December 2025). "Yemeni Separatists Set Sights on Houthi-Controlled Capital". The New York Times. https://www.nytimes.com/2025/12/10/world/middleeast/yemen-separatists.html.
↑ "Yemen's Saudi-backed government retakes southern areas from STC: What next?". Al Jazeera (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2026-01-13.
↑ "Houthis seize key island in Bab el-Mandeb, take control of the strait". euronews (in ஆங்கிலம்). 11 September 2026.
1 2 3 Robert D. Burrowes (2010). Historical Dictionary of Yemen. Rowman & Littlefield. pp. 5–340. ISBN 978-0-8108-5528-1.
↑ "Islands east of the Horn of Africa and south of Yemen". WorldWildlife.org. World Wildlife Fund. Archived from the original on 5 February 2019. Retrieved 4 February 2019.
↑ Peel, M. C.; Finlayson, B. L.; McMahon, T. A. (2007). "Updated world map of the Köppen–Geiger climate classification". Hydrol. Earth Syst. Sci. 11 (5): 1633–1644. doi:10.5194/hess-11-1633-2007. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:1027-5606. Bibcode: 2007HESS...11.1633P. http://www.hydrol-earth-syst-sci.net/11/1633/2007/hess-11-1633-2007.html. பார்த்த நாள்: 22 May 2020. (direct: Final Revised Paper பரணிடப்பட்டது 3 பெப்ரவரி 2012 at the வந்தவழி இயந்திரம்)
1 2 McLaughlin (2008), p. 3.
↑ Ritchie, Hannah; Rosado, Pablo; Roser, Max (2023-12-05). "CO₂ and Greenhouse Gas Emissions" (in en). Our World in Data. https://ourworldindata.org/co2-and-greenhouse-gas-emissions#co2-and-greenhouse-gas-emissions-country-profiles.
↑ University of Notre Dame. "Rankings // Notre Dame Global Adaptation Initiative // University of Notre Dame". Notre Dame Global Adaptation Initiative (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). Archived from the original on 2025-03-03. Retrieved 2025-03-11.
↑ World Bank (20 November 2024). "Yemen Country Climate and Development Report". World Bank (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.
↑ ReliefWeb (2023-09-23). "Climate Change Impacts on Yemen and Adaptation Strategies". reliefweb.int (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.
↑ "Yemen Climate Change Data | Emissions and Policies". www.climatewatchdata.org. Retrieved 2025-03-11.
↑ "Yemen | NDC Partnership". ndcpartnership.org (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.
↑ "Yemen Country Climate and Development Report". World Bank (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.
↑ Dinerstein, Eric et al. (2017). "An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm". BioScience 67 (6): 534–545. doi:10.1093/biosci/bix014. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:0006-3568. பப்மெட்:28608869.
↑ Abdul Wali A. al-Khulaidi, Flora of Yemen, Sustainable Environmental Management Program (YEM/97/100), Republic of Yemen, June 2000, p. 7
↑ Hepper, F.N. (July 1978). "Were There Forests in the Yemen?". Proceedings of the Seminar for Arabian Studies 9 (1979): 65–71.
↑ Spalton, J. A.; Al Hikmani, H. M. (2006). "The Leopard in the Arabian Peninsula – Distribution and Subspecies Status". Cat News (Special Issue 1): 4–8. http://www.yemenileopard.org/files/cms/reports/Cat_News_Special_Issue_1_-_Arabian_leopard.pdf. பார்த்த நாள்: 18 April 2019.
↑ "Yemen's Imposed Federal Boundaries". 2015-07-21. In its Agreement on a Just Solution, the working group, which included one Houthi delegate, unanimously affirmed that the Republic of Yemen—a unitary state with 21 governorates—should become a federal entity. This agreement was never revisited or approved by the NDC's 565-member plenary, but simply accepted as a fait accompli.
↑ Al-Akhali, Rafat. The Challenge of Federalism in Yemen. RAFIK HARIRI CENTER FOR THE MIDDLE EAST. p. 1. "After months of intensive negotiations, the Southern Issue working group reached an agreement in December 2013 to transform Yemen from a unitary state to a federal state".
↑ Moosa Elayah; Ahmed Almaweri; Bakeel Alzandani (2025-07-14). "Navigating post-conflict governance in Yemen: Decentralization, federalism, and the path to stability". Wiley (Online Library). In operational terms, a phased governance model in Yemen could begin by enhancing the capacity of local councils under the current unitary framework.
↑ "Yemen". Institute of Studies for Politics and Democracy. Archived from the original on 6 February 2026. Retrieved 16 January 2026. Form of government: Semi-presidential republic (currently in transition)
↑ Article 74 of the Constitution of the Republic of Yemen: "The House of Representatives has the right to withdraw confidence from the Government. Withdrawal of confidence may be requested only after interpellating the Prime Minister or his representative. A request for withdrawing confidence has to be signed by a third of the members of the House and the House may not decide on this request before the elapsing of at least seven days after its submission. Withdrawal of confidence in the Government has to be decided by the majority of members of the House."
↑ Article 105 of the Constitution of the Republic of Yemen: "The Prime Minister and ministers are collectively responsible before the Presidential Council and the House of Representatives for the work of the Government."
↑ "Yemen". State.gov. 8 November 2005. Archived from the original on 16 February 2023. Retrieved 17 October 2010.
↑ "Freedom in the World – Yemen (2007)". Freedomhouse.org. 2007. Archived from the original on 11 March 2016. Retrieved 17 October 2010.
↑ "Yemen's Saleh declares alliance with Houthis". Al Jazeera. 10 May 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 28 May 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150528014027/http://www.aljazeera.com/news/2015/05/cloneofcloneofcloneofstrikes-yemen-saada-breach--150510143647004.html.
↑ Mangan, Fiona (March 2015). Prisons in Yemen. Washington, DC: United States Institute of Peace. p. 9. Retrieved 21 June 2015.
↑ "Yemen | The Global State of Democracy". www.idea.int (in ஆங்கிலம்). Retrieved 29 September 2025.
↑ "Global State of Democracy Indices | The Global State of Democracy". www.idea.int. Archived from the original on 25 August 2025. Retrieved 29 September 2025.
↑ "Home | The Global State of Democracy". www.idea.int. Archived from the original on 8 September 2025. Retrieved 29 September 2025.
↑ Ministry of Public Health & Population, Yemen.
↑ "Law establishing province of Socotra Archipelago issued". Presidenthadi-gov-ye.info. 18 December 2013. Archived from the original on 22 February 2014. Retrieved 15 February 2014.
↑ "Yemen to Become Six-Region Federation". Al-Jazeera. 10 February 2014. Archived from the original on 27 May 2018. Retrieved 10 February 2014.
↑ Al-Haj, Ahmed (3 January 2015). "Yemen's Shiite rebels reject plan for federal system". The Washington Post இம் மூலத்தில் இருந்து 3 December 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20211203075543/https://www.washingtonpost.com/world/yemens-shiite-rebels-reject-federal-plan/2015/01/03/3b095132-9387-11e4-a900-9960214d4cd7_story.html.
↑ "Yemeni government quits in protest at Houthi rebellion". The Guardian. 22 January 2015. https://www.theguardian.com/world/2015/jan/22/yemeni-government-quits-houthi-rebellion.
↑ Greenfield, Danya (22 January 2015). "Yemen crisis: A coup in all but name". BBC News இம் மூலத்தில் இருந்து 31 January 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20230131101317/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-30941514.
↑ "The Yemeni-Saudi Border Treaty". Theestimate.com. June 2000. Archived from the original on 15 April 2001. Retrieved 22 February 2013.
↑ "Saudi authorities erect barriers on Yemeni border". 20 January 2008. Archived from the original on 20 January 2008. Retrieved 26 February 2022.
↑ Whitaker, Brian (February 17, 2004). "Saudi security barrier stirs anger in Yemen". தி கார்டியன் இம் மூலத்தில் இருந்து 2022-01-01 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220101054023/https://www.theguardian.com/world/2004/feb/17/saudiarabia.yemen.
↑ "The hardest part is when we lose a child". CNN. 15 September 2020. Archived from the original on 5 December 2023. Retrieved 15 September 2020.
↑ "U.S. and U.K. strike Houthi targets in Yemen". NPR. 11 January 2024. Archived from the original on 1 March 2024. Retrieved 11 January 2024.
↑ Lewis, Alexandra (14 May 2013). "Violence in Yemen: Thinking About Violence in Fragile States Beyond the Confines of Conflict and Terrorism". Stability: International Journal of Security and Development 2 (1): 13.
↑ "Human Rights in Yemen". Derechos – Human Rights. January 2001. Archived from the original on 9 August 2014. Retrieved 13 December 2013.
↑ "The Global Gender Gap Report 2012" (PDF). World Economic Forum. 2012. Archived (PDF) from the original on 8 September 2013. Retrieved 13 December 2013.
↑ "World Report 2001 on Yemen". Human Rights Watch. 2001. Archived from the original on 15 June 2010. Retrieved 13 December 2013.
↑ Daragahi, Borzou (11 June 2008). "Yemeni bride, 10, says I won't". Los Angeles Times இம் மூலத்தில் இருந்து 18 February 2010 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20100218062844/http://articles.latimes.com/2008/jun/11/world/fg-childbride11.
↑ Walt, Vivienne (3 February 2009). "A 10-Year-Old Divorcée Takes Paris". Time/CNN இம் மூலத்தில் இருந்து 5 February 2009 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20090205112432/http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1876652,00.html.
↑ Madabish, Arafat (28 March 2009). "Sanaa's first woman lawyer". Asharq Alawsat English edition இம் மூலத்தில் இருந்து 2013-12-11 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20131211005610/http://www.aawsat.net/2009/03/article55255474.
↑ Refugees, United Nations High Commissioner for. "Refworld | UN: Breakthrough resolution establishes expert group to investigate violations in Yemen". Refworld (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 14 September 2023. Retrieved 1 December 2021.
↑ "Saudis used "incentives and threats" to shut down UN investigation in Yemen". the Guardian (in ஆங்கிலம்). 1 December 2021. Retrieved 1 December 2021.
↑ "Scale of torture and deaths in Yemen's unofficial prisons revealed". The Guardian. 30 June 2020. Retrieved 30 June 2020.
↑ "2020 Country Reports on Human Rights Practices: Yemen". Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor. https://www.state.gov/reports/2020-country-reports-on-human-rights-practices/yemen/. பார்த்த நாள்: 9 May 2022.
↑ "Trafficking in Persons Report: Country Narratives T – Z and Special Case" (PDF). U.S. Department of State. 2013. Archived (PDF) from the original on 26 May 2019. Retrieved 19 August 2013.
↑ "Tiers: Placement, Guide, and Penalties for Tier 3 Countries". U.S. Department of State. 2011. Archived from the original on 10 May 2020. Retrieved 19 August 2013.
↑ Mohaiemen, N. (27 July 2004). "Slaves in Saudi". The Daily Star இம் மூலத்தில் இருந்து 11 August 2004 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20040811225821/http://www.thedailystar.net/2004/07/27/d40727150297.htm.
↑ "Slaves in impoverished Yemen dream of freedom". Al Arabiya. 21 July 2010 இம் மூலத்தில் இருந்து 12 January 2012 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20120112103701/http://www.alarabiya.net/articles/2010/07/21/114451.html.
↑ "Open Letter to the UN Secretary-General on Children and Armed Conflict". HRW. Archived from the original on 23 July 2020. Retrieved 22 June 2020.
↑ "UN: Children in war must never be a political bargaining chip". Amnesty. 23 June 2020. Archived from the original on 23 June 2020. Retrieved 23 June 2020.
↑ Deadly Consequences Obstruction of Aid in Yemen During Covid-19. 14 September 2020. https://www.hrw.org/report/2020/09/14/deadly-consequences/obstruction-aid-yemen-during-covid-19. பார்த்த நாள்: 14 September 2020.
↑ Tharoor, Ishaan (1 November 2010). "A Brief History of Yemen: Rich Past, Impoverished Present". Time (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). ISSN 0040-781X. Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.
↑ "Basic Data Selection - amaWebClient". unstats.un.org. Archived from the original on 20 September 2022. Retrieved 25 February 2024.
↑ "Yemen Overview". World Bank (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 26 April 2024. Retrieved 25 February 2024.
↑ "The Houthis' embargo on Yemen's oil exports". Middle East Institute (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.
↑ Breisinger, C., Diao, X., Collion, M. H., & Rondot, P. (2011). Impacts of the triple global crisis on growth and poverty: The case of Yemen. Development Policy Review, 29(2), 155–184
↑ Adam Heffez (23 July 2013). "Water Problem due to cultivation of Qat". Foreign Affairs. Archived from the original on 28 December 2013. Retrieved 27 December 2013.
↑ "Conflict in Yemen: From Ethnic Fighting to Food Riots". New England Complex Systems Institute (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.
↑ "Entrepreneur tries to get Yemenis buzzing about coffee, not qat". CSMonitor.com. 27 October 2012. Archived from the original on 6 January 2016. Retrieved 23 December 2015.
↑ "Climate Change: A New Battlefield in Yemen's Ongoing Conflict". Arab Center Washington DC (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). 3 October 2024. Retrieved 29 October 2024.
↑ Evans, Judith (21 October 2009). "Yemen could become first nation to run out of water". The Times இம் மூலத்தில் இருந்து 14 April 2025 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20250414222609/https://www.thetimes.com/uk/environment/article/yemen-could-become-first-nation-to-run-out-of-water-6jvzddjrl0v.
↑ "Climate Change 2001: Impacts, Adaptation and Vulnerability". Archived from the original on 26 சூன் 2015. Retrieved 25 சூன் 2015.
↑ "YEMEN: Time running out for solution to water crisis". IRIN. 13 August 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 18 April 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150418044740/http://www.irinnews.org/report/96093/yemen-time-running-out-for-solution-to-water-crisis.
↑ Mahr, Krista (14 December 2010). "What If Yemen Is the First Country to Run Out of Water?". டைம் (இதழ்) இம் மூலத்தில் இருந்து 18 April 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150418033807/http://science.time.com/2010/12/14/what-if-yemen-is-first-country-to-run-out-of-water/.
↑ al-Mujahed, Ali; Naylor, Hugh (23 July 2015). "In Yemen's grinding war, if the bombs don't get you, the water shortages will". தி வாசிங்டன் போஸ்ட் இம் மூலத்தில் இருந்து 18 October 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20151018121953/https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/in-yemens-grinding-war-if-the-bombs-dont-get-you-the-water-shortages-will/2015/07/22/a0f60118-299e-11e5-960f-22c4ba982ed4_story.html.
↑ "Water, Sanitation and Hygiene". www.unicef.org (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 27 November 2021. Retrieved 25 April 2022.
↑ "World Population Prospects 2022". population.un.org. United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved July 17, 2022.
↑ "World Population Prospects 2022: Demographic indicators by region, subregion and country, annually for 1950-2100" (XSLX). population.un.org ("Total Population, as of 1 July (thousands)"). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved July 17, 2022.
↑ "The General Census of Population 2004". Sabanews. 29 December 2004 [Updated 13 December 2013]. Archived from the original on 6 December 2013. Retrieved 13 December 2013.
↑ "The population explosion on Europe's doorstep". Times (London) (London). 18 May 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 24 June 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20110624112144/http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/article3952775.ece.
↑ "Yemen: Government planning to curb population growth". IRIN Middle East. 14 July 2008. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved 22 February 2013. (for Arabic, read it here: .)
↑ "Country Comparison: Total fertility rate". Central Intelligence Agency. CIA World Factbook. Archived from the original on 28 October 2009. Retrieved 23 February 2013.
↑ Eric Hansen (January 2006). "Sana'a Rising". Saudi Aramco World. Archived from the original on 27 November 2013. Retrieved 13 December 2013.
↑ "Sanaa | History, Population, & Facts | Britannica". 17 June 2023. Archived from the original on 27 February 2023. Retrieved 27 September 2022.
↑ "U.S. Relations With Yemen". U.S. Department of State. 28 August 2013. Archived from the original on 4 June 2019. Retrieved 21 May 2019.
↑ Flamand, Annasofie; Macleod, Hugh (5 December 2009). "The children of Yemen's tribal war". The Herald Scotland (Glasgow) இம் மூலத்தில் இருந்து 25 November 2010 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20101125213614/http://www.heraldscotland.com/news/world-news/the-children-of-yemen-s-tribal-war-1.990167.
↑ Lehmann, Hermann (1954). "Distribution of the sickle cell trait". Eugenics Review 46 (2): 101–121. பப்மெட்:21260667.
↑ "Indian Diaspora in Yemen". Indian Embassy in Sanaa. Archived from the original on 12 March 2011. Retrieved 24 February 2013.
↑ "Yemen". Jewish Virtual Library. (22 May 2012).
↑ Lawrence G. Potter (2009). The Persian Gulf in History. Springer. p. 7. ISBN 978-0-230-61845-9.
↑ Pirouz Mojtahed-Zadeh (2013). Security and Territoriality in the Persian Gulf: A Maritime Political Geography. Routledge. p. 64. ISBN 978-1-136-81717-5.
1 2 Jonathan Fowler (18 October 2014). "Red Sea drownings of Yemen-bound migrants hit new high". Your Middle East. Archived from the original on 18 October 2014. Retrieved 19 October 2014.
↑ "World Refugee Survey 2008". U.S. Committee for Refugees and Immigrants. 19 June 2008. Archived from the original on 19 October 2014. Retrieved 13 December 2013.
↑ "Poor and desperate, Syrian refugees beg on Yemen's streets". Reuters. 26 September 2013 இம் மூலத்தில் இருந்து 20 February 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20230220132417/https://www.reuters.com/article/us-syria-crisis-yemen-idUSBRE98P0FC20130926.
↑ Black, Ian (2 April 2013). "Saudi Arabia expels thousands of Yemeni workers". The Guardian (London). https://www.theguardian.com/world/2013/apr/02/saudi-arabia-expels-yemeni-workers.
↑ "History of Islam in the UK". BBC. 7 September 2009. Archived from the original on 4 December 2008. Retrieved 21 March 2010.
↑ Woodard, Roger D. (10 April 2008). The Ancient Languages of Asia and the Americas. Cambridge University Press. p. 228. ISBN 978-0-521-68494-1. Retrieved 23 June 2013.
↑ "Ethnologue entry for South Arabian languages". Ethnologue.com. Archived from the original on 18 October 2012. Retrieved 21 March 2010.
↑ "Yemen – Languages". Ethnologue. 19 February 1999. Archived from the original on 28 March 2015. Retrieved 23 December 2015.
↑ "Yemen Ethno Religious summary". www.gulf2000.columbia.edu. Archived from the original on 22 December 2017. Retrieved 6 January 2017.
↑ "Yemen: The conflict in Saada Governorate – analysis". UNHCR. Archived from the original on 20 November 2012.
↑ "Yemen: The conflict in Saada Governorate – analysis". UN High Commissioner for Refugees. 24 July 2008. Archived from the original on 20 November 2012. Retrieved 2 January 2014.
↑ Al-Zaidi, Hassan (22 October 2007). "The Twelve-Imam Shiite Sect". Yemen Times இம் மூலத்தில் இருந்து 22 October 2007 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20071022055452/http://www.yementimes.com/article.shtml?i=768&p=community&a=2.
↑ "Yemen 2012 International Religious Freedom Report" (PDF). United States Secretary of State. Archived (PDF) from the original on 9 October 2022. Retrieved 2 February 2017.
↑ "Yemen". Institut MEDEA. Archived from the original on 6 December 2013. Retrieved 14 December 2013.
↑ Smith, Oliver (15 April 2017). "Mapped: The world's most (and least) religious countries". Digital Travel Editor இம் மூலத்தில் இருந்து 10 January 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://ghostarchive.org/archive/20220110/https://www.telegraph.co.uk/travel/maps-and-graphics/most-religious-countries-in-the-world/.
↑ "Serving Persecuted Christians Worldwide – Yemen – Open Doors UK & Ireland". Opendoorsuk.org. Archived from the original on 3 June 2023. Retrieved 24 June 2022.
↑ Department Of State. The Office of Electronic Information, Bureau of Public Affairs (19 September 2008). "Yemen". 2001-2009.state.gov (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 May 2021. Retrieved 26 February 2022.
↑ "Guide: Christians in the Middle East". BBC News. 11 October 2011 இம் மூலத்தில் இருந்து 11 October 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20111011141003/http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4499668.stm.
↑ Ben Zion, Ilan (21 March 2016). "17 Yemenite Jews secretly airlifted to Israel in end to 'historic mission'". Times of Israel இம் மூலத்தில் இருந்து 2 February 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20210202210718/https://www.timesofisrael.com/17-yemenite-jews-secretly-airlifted-to-israel/.
↑ "A Final Push to Free Yemen's Remaining Jews". Tablet Magazine. 6 November 2020. Archived from the original on 31 August 2025. Retrieved 27 September 2022.
↑ "History of the Jews of Yemen". 10 May 2022. Archived from the original on 5 July 2022. Retrieved 27 September 2022.
↑ "National adult literacy rates (15+), youth literacy rates (15–24) and elderly literacy rates (65+)". UNESCO Institute for Statistics. Archived from the original on 29 October 2013. Retrieved 13 December 2013.
↑ "Republic of Yemen, Ministry of Education Report 2008." The Development of Education in the Republic of Yemen."" (PDF). 2008. p. 5. Archived (PDF) from the original on 12 October 2017. Retrieved 13 December 2013.
↑ "Yemen". Ranking Web of Universities. Retrieved 26 February 2013.
↑ "Global Innovation Index 2021". உலக அறிவுசார் சொத்து நிறுவனம் (in ஆங்கிலம்). ஐக்கிய நாடுகள் அவை. Archived from the original on 20 November 2021. Retrieved 5 March 2022.
↑ "Global Innovation Index 2019". www.wipo.int (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.
↑ "RTD – Item". ec.europa.eu. Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.
↑ "Global Innovation Index". INSEAD Knowledge (in ஆங்கிலம்). 28 October 2013. Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.
1 2 3 4 5 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":24426" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை
1 2 3 4 5 Bloom & Blair 2009, Vernacular architecture; VII. Yemen
1 2 3 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":24427" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை
↑ Petersen, Andrew (1996). "Yemen". Dictionary of Islamic Architecture (in ஆங்கிலம்). Routledge. pp. 310–313. ISBN 9781134613663. Archived from the original on 2025-05-29. Retrieved 2024-09-28.
↑ Petersen, Andrew (1996). "San'a". Dictionary of Islamic Architecture (in ஆங்கிலம்). Routledge. p. 251. ISBN 9781134613663. Archived from the original on 2025-05-29. Retrieved 2024-09-28.
1 2 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":0" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை
↑ "UNESCO sites in Yemen under threat". Middle East Eye édition française (in பிரெஞ்சு). Retrieved 2022-06-10.
↑ "Yemen's UNESCO-listed Old Sanaa houses collapse in heavy rains". www.aljazeera.com (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2022-06-10.
↑ "The media in Yemen, short introduction to media in Yemen including broadcasting. Last revised on 21 February 2006". Al-bab.com. Archived from the original on 27 March 2014. Retrieved 15 February 2014.
↑ "Arab Media Outlook 2011–2015" (PDF). 2012. p. 217. Archived from the original (PDF) on 29 October 2013. Retrieved 13 December 2013.
↑ "The Sport of Camel Jumping". Smithsonianmag.com. September 2010. Archived from the original on 25 June 2012. Retrieved 7 February 2015.
↑ "Yemenis open up about the Gulf Cup". Yemen Today. 7 January 2011. Archived from the original on 10 May 2011. Retrieved 8 February 2011.

ஆதாரங்கள்

Arbach, Mounir; Rossi, Irene (2022). The city-states of the Jawf at the dawn of Ancient South Arabian history (8th–6th centuries BCE). L'Erma Di Bretschneider.
Bloom, Jonathan M.; Blair, Sheila (2009). The Grove Encyclopedia of Islamic Art & Architecture. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-530991-1. Archived from the original on 27 April 2025. Retrieved 16 March 2025.

வெளி இணைப்புகள்

Key Development Forecasts for Yemen from International Futures

அரசாங்கம்

National Information Center பரணிடப்பட்டது 25 அக்டோபர் 2020 at the வந்தவழி இயந்திரம் – Official Yemen Information Portal
Presidential Leadership Council பரணிடப்பட்டது 29 ஆகத்து 2025 at the வந்தவழி இயந்திரம் – official website of the president of Yemen
Prime Minister – official website of the prime minister of Yemen
Shura Council ^{[தொடர்பிழந்த இணைப்பு]} – official website of the Yemeni Shura Council
House of Representatives – official website of the Yemeni House of Representatives
Statistics பரணிடப்பட்டது 1 செப்டெம்பர் 2025 at the வந்தவழி இயந்திரம் – official website of Central Statistical Organization

வரலாறு

"History" பரணிடப்பட்டது 5 செப்டெம்பர் 2025 at the வந்தவழி இயந்திரம் – Yemeni History at National Information Center

சுற்றுலா

Explore Yemen – Yemen's official tourism portal

[1] அரசியலமைப்புத் தலைநகரம். 2014-இலிருந்து நடைமுறை ரீதியிலான ஔதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்.

[3] Claimed by the Presidential Leadership Council as its provisional capital.^[1]

[7] Disputed by Mahdi al-Mashat of the Houthi-led Supreme Political Council. Despite not holding an official position in the government, Houthi movement leader அப்துல்-மாலிக் அல்-ஹூத்தி controls the SPC.

[8] Disputed by Muhammad Ahmed Miftah of the Supreme Political Council

[15] /ˈjɛmən/ (கேட்க^ⓘ); அரபி: ٱلْيَمَنْ, romanised: al-Yaman.

[16] அரபி: ٱلْجُمْهُورِيَّةُ ٱلْيَمَنِيَّةُ, romanised: al-Jumhūriyya l-Yamaniyya (வார்ப்புரு:ALA-LC), பொருள். the Yemeni Republic.

[2] Al-Sakani, Ali (19 April 2022). "Yemen inaugurates new presidential council". Al Jazeera இம் மூலத்தில் இருந்து 8 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220508025532/https://www.aljazeera.com/news/2022/4/19/yemen-inaugurates-new-presidential-council. "Yemen's Prime Minister Maeen Abdulmalik Saeed, along with other senior government officials, had also arrived in Aden, which serves as Yemen's temporary capital, before the swearing-in ceremony."

[4] "Yemen's Constitution of 1991 with Amendments through 2015" (PDF). Constitute Project. Archived (PDF) from the original on 15 April 2021. Retrieved 31 August 2020.

[5] "Yemen – Flora, Fauna, Ecosystems". பிரித்தானிக்கா கலைக்களஞ்சியம் (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 5 February 2024. Retrieved 8 September 2023.

[CIA-6] 1 2 3 4 5 "Yemen". Central Intelligence Agency. CIA World Factbook. 6 December 2013. Archived from the original on 8 May 2021. Retrieved 24 January 2021.

[area-9] 1 2 3 "THE NATIONAL STRATEGY FOR ENVIRONMENTAL SUSTAINABILITY 2005–2015 AND NATIONAL ENVIRONMENTAL ACTION PLAN 2005–2010" (PDF). Republic of Yemen Ministry of Water and Environment Environment Protection Agency. p. 6. Archived (PDF) from the original on 30 August 2025. Retrieved 3 December 2024. The area of Yemen is 455,503 sq. km. most of which is rocky land

[10] "Annual Statistical Health Report 2023" (PDF). www.moh.gov.ye. Yemen Ministry of Health. August 2024. p. 11. Retrieved 12 July 2025. ^{[தொடர்பிழந்த இணைப்பு]}

[auto-11] 1 2 "World Economic Outlook Database, April 2025". IMF (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 28 April 2025. Retrieved 13 October 2025.

[auto1-12] 1 2 "World Economic Outlook Database, April 2025" (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 28 April 2025. Retrieved 13 October 2025.

[13] "GINI index (World Bank estimate)". உலக வங்கிக் குழுமம். Archived from the original on 16 December 2020. Retrieved 15 October 2017.

[UNHDR-14] "Human Development Report 2025" (PDF) (in ஆங்கிலம்). ஐக்கிய நாடுகள் வளர்ச்சித் திட்டம். 6 May 2025. Archived (PDF) from the original on 6 May 2025. Retrieved 13 May 2025.

[17] "Yemen | History, Map, Flag, Population, Capital, & Facts | Britannica". www.britannica.com (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 10 May 2021. Retrieved 16 April 2023.

[18] McLaughlin, Daniel (1 February 2008). Yemen. Bradt Travel Guides. p. 3. ISBN 978-1-84162-212-5. Archived from the original on 2 July 2020. Retrieved 11 March 2017.

[Burrowes2010-19] Burrowes, Robert D. (2010). Historical Dictionary of Yemen. Rowman & Littlefield. p. 319. ISBN 978-0-8108-5528-1.

[Simpson2002-20] St. John Simpson (2002). Queen of Sheba: treasures from ancient Yemen. பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம். p. 8. ISBN 0-7141-1151-1.

[British_Museum2-21] 1 2 "The kingdoms of ancient South Arabia". பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம். Archived from the original on 4 May 2015. Retrieved 22 February 2013.

[22] Yaakov Kleiman (2004). DNA & Tradition: The Genetic Link to the Ancient Hebrews. Devora Publishing. p. 70. ISBN 1-930143-89-3.

[23] Marta Colburn (2002). The Republic of Yemen: Development Challenges in the 21st Century. CIIR. p. 13. ISBN 1-85287-249-7.

[24] Karl R. DeRouen; Uk Heo (2007). Civil Wars of the World: Major Conflicts Since World War II, Volume 1. ABC-CLIO. p. 810. ISBN 978-1-85109-919-1.

[25] Laura Etheredge (2011). Saudi Arabia and Yemen. The Rosen Publishing Group. p. 137. ISBN 978-1-61530-335-9.

[26] Burrowes, Robert. "Why Most Yemenis Should Despise Ex-president Ali Abdullah Saleh". Yemen Times. Archived from the original on 16 June 2017. Retrieved 20 August 2015.

[Gelvin-27] James L. Gelvin (2012). The Arab Uprisings: What Everyone Needs to Know. ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகப் பதிப்பகம். p. 68. ISBN 978-0-19-989177-1.

[28] Mareike Transfeld (2014). "Capturing Sanaa: Why the Houthis Were Successful in Yemen". Muftah. Archived from the original on 21 October 2014. Retrieved 17 October 2014.

[29] Steven A. Zyck (2014). "Mediating Transition in Yemen: Achievements and Lessons" (PDF). International Peace Institute. Archived (PDF) from the original on 14 April 2018. Retrieved 17 October 2014.

[30] Silvana Toska (26 September 2014). "Shifting balances of power in Yemen's crisis". தி வாசிங்டன் போஸ்ட் இம் மூலத்தில் இருந்து 6 October 2014 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20141006145424/http://www.washingtonpost.com/blogs/monkey-cage/wp/2014/09/26/shifting-balances-of-power-in-yemens-crisis/.

[glorious-31] 1 2 "Houthi leader vows to defend 'glorious revolution'". Al Jazeera. 8 February 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 8 February 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150208030516/http://www.aljazeera.com/news/2015/02/houthi-leader-vows-defend-glorious-revolution-150207145038603.html.

[32] Aboueldahab, Noha. "Yemen's fate was sealed six years ago". Al Jazeera. Archived from the original on 31 August 2020. Retrieved 24 November 2017.

[33] Julian Borger (5 June 2015). "Saudi-led naval blockade leaves 20 m Yemenis facing humanitarian disaster". தி கார்டியன் இம் மூலத்தில் இருந்து 5 June 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150605084858/https://www.theguardian.com/world/2015/jun/05/saudi-led-naval-blockade-worsens-yemen-humanitarian-disaster.

[34] "LDCs at a Glance | Department of Economic and Social Affairs". Economic Analysis & Policy Division | Dept of Economic & Social Affairs | United Nations. 25 May 2008. Archived from the original on 29 March 2022. Retrieved 29 July 2020.

[35] "Least Developed Countries (LDCs) | Department of Economic and Social Affairs". Economic Analysis & Policy Division | Dept of Economic & Social Affairs | United Nations. 23 September 2010. Archived from the original on 20 June 2019. Retrieved 29 July 2020.

[36] "Overview". Archived from the original on 26 April 2024. Retrieved 2 February 2023.

[ReliefWeb_2019-37] "Yemen: 2019 Humanitarian Needs Overview [EN/AR]". ReliefWeb. United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA). 14 February 2019. Archived from the original on 17 June 2019. Retrieved 17 June 2019.

[38] Jawād ʻAlī (1968) [Digitized 17 February 2007]. الـمـفـصـّل في تـاريـخ العـرب قبـل الإسـلام [Detailed history of Arabs before Islam] (in அரபிக்). Vol. 1. Dār al-ʻIlm li-l-Malāyīn. p. 171.

[39] Neuwirth, Angelika; Sinai, Nicolai; Marx, Michael (2010). The Qur??n in Context: Historical and Literary Investigations Into the Qur??nic Milieu. BRILL. ISBN 9789004176881.

[40] Beeston, A.F.L.; Ghul, M.A.; Müller, W.W.; Ryckmans, J. (1982). Sabaic Dictionary. University of Sanaa, YAR. p. 168. ISBN 2-8017-0194-7.

[41] Vladimir Sergeyevich Solovyov (2007). Enemies from the East?: V. S. Soloviev on Paganism, Asian Civilizations, and Islam. Northwestern University Press. p. 149. ISBN 978-0-8101-2417-2.

[42] Edward Balfour (1873). Cyclopædia of India and of Eastern and Southern Asia, Commercial, Industrial and Scientific: Products of the Mineral, Vegetable and Animal Kingdoms, Useful Arts and Manufactures, Band 5. Printed at the Scottish & Adelphi presses. p. 240.

[43] McLaughlin (2008), p. 4

[v944-44] Atlas, Sabeeha; Qadir, Altaf (September 30, 2024). "Chiefdom, Vassalage and Empire: The Political Structures of Arabia from the First CE to the Advent of Islam". Social Evolution & History 23 (2): 3–43. doi:10.30884/seh/2024.02.01. https://www.sociostudies.org/journal/articles/3776764/. பார்த்த நாள்: August 7, 2026.

[FOOTNOTEArbachRossi202240–41-45] Arbach & Rossi 2022, pp. 40–41.

[46] Quran 27:6-93

[47] Quran 34:15-18

[48] Geoffrey W. Bromiley (1979). The International Standard Bible Encyclopedia. Vol. 4. Wm. B. Eerdmans. p. 254. ISBN 0-8028-3784-0.

[49] Nicholas Clapp (2002). Sheba: Through the Desert in Search of the Legendary Queen. Houghton Mifflin Harcourt. p. 204. ISBN 0-618-21926-9.

[50] McLaughlin (2008), p. 5

[51] Jerry R. Rogers; Glenn Owen Brown; Jürgen Garbrecht (1 January 2004). Water Resources and Environmental History. ASCE Publications. p. 36. ISBN 0-7844-7550-4.

[52] Negev, Avraham; Gibson, Shimon, eds. (2001). "Dedan". Archaeological Encyclopedia of the Holy Land. New York and London: Continuum. p. 137. ISBN 0-8264-1316-1. Archived from the original on 23 September 2023. Retrieved 26 July 2021. (Snippet view).

[53] Lionel Casson (2012). The Periplus Maris Erythraei: Text with Introduction, Translation, and Commentary. Princeton University Press. p. 150. ISBN 978-1-4008-4320-6.

[54] Peter Richardson (1999). Herod: King of the Jews and Friend of the Romans. Continuum. p. 230. ISBN 0-567-08675-5.

[55] Hârun Yahya (1999). Perished Nations. Global Yayincilik. p. 115. ISBN 1-897940-87-4.

[56] Jan Retso (2013). The Arabs in Antiquity: Their History from the Assyrians to the Umayyads. Routledge. p. 402. ISBN 978-1-136-87282-2.

[57] Clifford Edmund Bosworth (1989). The Encyclopedia of Islam. Vol. 6. Brill Archive. p. 561. ISBN 9004090827.

[58] Stuart Munro-Hay (2002). Ethiopia, the Unknown Land: A Cultural and Historical Guide. I. B. Tauris. p. 236. ISBN 1-86064-744-8.

[59] G. Johannes Botterweck; Helmer Ringgren (1979). Theological Dictionary of the Old Testament. Vol. 3. Wm. B. Eerdmans Publishing. p. 448. ISBN 0-8028-2327-0.

[60] Jawād ʻAlī (1968) [Digitized 17 February 2007]. الـمـفـصـّل في تـاريـخ العـرب قبـل الإسـلام [Detailed history of Arabs before Islam] (in அரபிக்). Vol. 2. Dār al-ʻIlm lil-Malāyīn. p. 482.

[61] Albert Jamme (1962). Inscriptions From Mahram Bilqis (Marib). Baltimore. p. 392.

[62] Dieter Vogel; Susan James (1990). Yemen. APA Publications. p. 34.

[63] Klaus Schippmann (2001). Ancient South Arabia: from the Queen of Sheba to the advent of Islam. Markus Wiener Publishers. pp. 52–53. ISBN 1-55876-236-1.

[64] Francis E. Peters (1994). Muhammad and the Origins of Islam. SUNY Press. p. 48. ISBN 0-7914-1875-8.

[Scott_Johnson_282-65] 1 2 Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 282. ISBN 978-0-19-533693-1.

[66] Irfan Shahîd (1989). Byzantium and the Arabs in the 5th Century. Dumbarton Oaks. p. 65. ISBN 0-88402-152-1.

[67] "Byzantine Empire | History, Geography, Maps, & Facts | Britannica". www.britannica.com (in ஆங்கிலம்). 15 December 2024. Archived from the original on 4 September 2019. Retrieved 17 January 2025.

[Scott_Johnson_293-68] Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 293. ISBN 978-0-19-533693-1.

[69] Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 285. ISBN 978-0-19-533693-1.

[70] Scott Johnson (1 November 2012). The Oxford Handbook of Late Antiquity. Oxford University Press. p. 298. ISBN 978-0-19-533693-1.

[71] Sabarr Janneh. Learning From the Life of Prophet Muhammad. AuthorHouse. p. 17. ISBN 1-4678-9966-6.

[72] Abd al-Muhsin Madʼaj M. Madʼaj The Yemen in Early Islam (9–233/630–847): A Political History p. 12 Ithaca Press, 1988 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0863721028

[q654-73] Nuryansah, Mohamad(2018). "ISRAILIAT CONTRIBUTION IN CONTEMPORARY EXEGESIS: (THE EFFORT TO ESTABLISH ISRAILIAT WHICH IS SILENCED qMAUQUFq AS A SOURCE OF AN INTERPRETATION)". {{{booktitle}}}, Atlantis Press. DOI:10.2991/icqhs-17.2018.6.

[74] Wilferd Madelung The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate p. 199 Cambridge University Press, 15 October 1998 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0521646960

[75] Ṭabarī The History of al-Tabari Vol. 12: The Battle of al-Qadisiyyah and the Conquest of Syria and Palestine A.D. 635–637/A.H. 14–15 pp. 10–11 SUNY Press, 1992 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0791407330

[76] Idris El Hareir The Spread of Islam Throughout the World p. 380 UNESCO, 2011 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9231041533

[77] Nejla M. Abu Izzeddin The Druzes: A New Study of Their History, Faith, and Society BRILL, 1993 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9004097058

[78] Hugh Kennedy The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State p. 33 Routledge, 17 June 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1134531133

[Paul_Wheatley-79] 1 2 Paul Wheatley The Places Where Men Pray Together: Cities in Islamic Lands, Seventh Through the Tenth Centuries p. 128 University of Chicago Press, 2001 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0226894282

[Lunpor-80] Paul Lunde, Alexandra Porter (2004). Trade and travel in the Red Sea Region: proceedings of Red Sea project I held in the British Museum, October 2002. Archaeopress. p. 20. ISBN 1-84171-622-7. in 976–77 AD[...] the then ruler of Yemen received slaves, as well as amber and leopard skins from the chief of the Dahlak islands (off the coast from Massawa).

[81] Kamal Suleiman Salibi A History of Arabia p. 108 Caravan Books, 1980 OCLC Number: 164797251

[82] Stephen W. Day Regionalism and Rebellion in Yemen: A Troubled National Union p. 31 Cambridge University Press, 2012 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1107022150

[83] Gerhard Lichtenthäler Political Ecology and the Role of Water: Environment, Society and Economy in Northern Yemen p. 55 Ashgate Publishing, Ltd. 2003 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0754609081

[84] J. D. Fage, Roland Anthony Oliver The Cambridge History of Africa, Volume 3 p. 119 Cambridge University Press,1977 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0521209811

[85] William Charles Brice (1981), An Historical Atlas of Islam [cartographic Material], BRILL, p. 338, ISBN 9004061169

[86] Farhad Daftary Ismailis in Medieval Muslim Societies: A Historical Introduction to an Islamic Community p. 92 I. B. Tauris, 2005 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1845110919

[87] Farhad Daftary The Isma'ilis: Their History and Doctrines p. 199 Cambridge University Press, 2007 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1139465783

[Fatima_Mernissi_The_Forgotten_Queens_of_Islam_p-88] Fatima Mernissi The Forgotten Queens of Islam p. 14 U of Minnesota Press, 1997 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0816624399

[89] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 237.

[90] Farhad Daftary Ismailis in Medieval Muslim Societies: A Historical Introduction to an Islamic Community p. 93 I. B. Tauris, 2005 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 1845110919

[Steven_C-91] 1 2 Steven C. Caton Yemen p. 51 ABC-CLIO, 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 159884928X

[92] Bonnie G. Smith (2008). The Oxford Encyclopedia of Women in World History (in அரபிக்). Vol. 4. Oxford University Press. p. 163. ISBN 978-0-19-514890-9.

[93] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 303.

[94] Alexander Mikaberidze (2011). Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO. p. 159. ISBN 978-1-59884-337-8.

[95] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدو المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 311.

[Farhad_Daftary_2007_260-96] 1 2 Farhad Daftary (2007). The Isma'ilis: Their History and Doctrines. Cambridge University Press. p. 260. ISBN 978-1-139-46578-6.

[97] Josef W. Meri (2004). Medieval Islamic Civilization. Psychology Press. p. 871. ISBN 0-415-96690-6.

[98] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 350.

[99] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 354.

[100] Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 371.

[Mohammed_Abdo_Al-Sururi_1987_407-101] 1 2 Mohammed Abdo Al-Sururi (1987). الحياة السياسية ومظاهر الحضارة في اليمن في عهد الدول المستقلة [political life and aspects of civilisation in Yemen during the reign of Independent States] (in அரபிக்). Sanaa University. p. 407.

[Alexander_D._Knysh_1999_230-102] 1 2 Alexander D. Knysh (1999). Ibn 'Arabi in the Later Islamic Tradition: The Making of a Polemical Image in Medieval Islam. SUNY Press. p. 230. ISBN 1-4384-0942-7.

[Abdul_Ali_1996_84-103] 1 2 Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 84. ISBN 8175330082.

[Abdul_Ali_1996_86-104] 1 2 Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 86. ISBN 8175330082.

[Josef_W._Meri,_Jere_L._Bacharach_2006_669-105] 1 2 3 4 Josef W. Meri; Jere L. Bacharach (2006). Medieval Islamic Civilization: L-Z, index. Taylor & Francis. p. 669. ISBN 0-415-96692-2.

[David_J_Wasserstein,_Ami_Ayalon_2013_201-106] 1 2 David J Wasserstein; Ami Ayalon (2013). Mamluks and Ottomans: Studies in Honour of Michael Winter. Routledge. p. 201. ISBN 978-1-136-57917-2.

[Alexander_D._Knysh_1999_231-107] 1 2 Alexander D. Knysh (1999). Ibn 'Arabi in the Later Islamic Tradition: The Making of a Polemical Image in Medieval Islam. SUNY Press. p. 231. ISBN 1-4384-0942-7.

[108] "Yemen Tourism Promotion Board – The Mosque and School of Al-Amiryah". www.yementourism.com. Archived from the original on 16 April 2023. Retrieved 16 April 2023.

[Steven_C-2-109] 1 2 Steven C. Caton Yemen p. 59 ABC-CLIO, 2013 பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 159884928X

[110] Bernard Haykel (2003). Revival and Reform in Islam: The Legacy of Muhammad Al-Shawkani. Cambridge University Press. p. 30. ISBN 0-521-52890-9.

[Abdul_Ali_1996_94-111] Abdul Ali (1996). Islamic Dynasties of the Arab East: State and Civilization During the Later Medieval Times. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 94. ISBN 8175330082.

[112] Halil İnalcık; Donald Quataert (1994). An Economic and Social History of the Ottoman Empire, 1300–1914. Cambridge University Press. p. 320. ISBN 0-521-34315-1.

[113] Zurcher, Erik Jan (1 January 1996). "An Economic and Social History of the Ottoman Empire, 1300–1914. Ed. by Halil Inalcik, with Donald Quataert". International Review of Social History. https://www.academia.edu/5720965. பார்த்த நாள்: 21 December 2023.

[114] Silva, António Dinis da Cruz e (1817). Poesias de Antonio Diniz da Cruz e Silva: Segunda parte das Odes pindaricas (in பிரேசிலிய போர்ச்சுகீஸ்). Typografia Lacerdina. Archived from the original on 4 January 2024. Retrieved 26 January 2024.

[115] Barros, Joao de (1628). Asia ... Dos feitos que os Portugueses fezerao no descobrimento e conquista dos mares e terras do Oriente (in பிரேசிலிய போர்ச்சுகீஸ்). Jorge Rodriguez.

[116] Nahrawālī, Muḥammad ibn Aḥmad (6 September 2002). البرق اليماني في الفتح العثماني [Lightning Over Yemen: A History of the Ottoman Campaign in Yemen, 1569–71]. Translated by Smith, Clive. I. B. Tauris. p. 2. ISBN 978-1-86064-836-6.

[Nahrawālī88-117] Nahrawālī (2002), p. 88

[118] Jane Hathaway (2012). A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen. SUNY Press. p. 83. ISBN 978-0-7914-8610-8.

[Faulder-119] 1 2 3 Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 75. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.

[R._Faulder-120] 1 2 Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 76. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.

[121] Accounts and Extracts of the Manuscripts in the Library of the King of France. Vol. 2. R. Faulder. 1789. p. 78. Archived from the original on 28 October 2023. Retrieved 20 June 2015.

[122] Kjetil Selvik; Stig Stenslie (2011). Stability and Change in the Modern Middle East. I. B. Tauris. p. 90. ISBN 978-1-84885-589-2.

[123] Anna Hestler; Jo-Ann Spilling (2010). Yemen. Marshall Cavendish. p. 23. ISBN 978-0-7614-4850-1.

[124] Richard N. Schofield (1994). Territorial foundations of the Gulf states. UCL Press. p. 90. ISBN 1-85728-121-7.

[125] Burrowes (2010), p. 295

[126] Nelly Hanna (2005). Society and Economy in Egypt and the Eastern Mediterranean, 1600–1900: Essays in Honor of André Raymond. American Univ in Cairo Press. p. 124. ISBN 9774249372.

[127] Marta Colburn (2002). The Republic of Yemen: Development Challenges in the 21st Century. CIIR. p. 15. ISBN 1-85287-249-7.

[128] Ari Ariel (2013). Jewish-Muslim Relations and Migration from Yemen to Palestine in the Late Nineteenth and Twentieth Centuries. BRILL. p. 24. ISBN 978-9004265370.

[Caesar_E._Farah_2002_120-129] 1 2 Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 120. ISBN 1-86064-767-7.

[130] R. J. Gavin (1975). Aden Under British Rule, 1839–1967. C. Hurst & Co. Publishers. p. 60. ISBN 0-903983-14-1.

[131] Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 132. ISBN 1-86064-767-7.

[ReferenceA-132] 1 2 Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 120. ISBN 1-86064-767-7.

[133] Reeva S. Simon; Michael Menachem Laskier; Sara Reguer (2013). The Jews of the Middle East and North Africa in Modern Times. Columbia University Press. p. 390. ISBN 978-0-231-50759-2.

[B._Z._Eraqi_Klorman_1993_11-134] B. Z. Eraqi Klorman (1993). The Jews of Yemen in the Nineteenth Century: A Portrait of a Messianic Community. BRILL. p. 11. ISBN 9004096841.

[135] Ari Ariel (2013). Jewish-Muslim Relations and Migration from Yemen to Palestine in the Late Nineteenth and Twentieth Centuries. BRILL. p. 37. ISBN 978-9004265370.

[Doğan_Gürpınar_2013_71-136] 1 2 Doğan Gürpınar (2013). Ottoman/Turkish Visions of the Nation, 1860–1950. Palgrave Macmillan. p. 71. ISBN 978-1-137-33421-3.

[137] Caesar E. Farah (2002). The Sultan's Yemen: 19th-Century Challenges to Ottoman Rule. I. B. Tauris. p. 96. ISBN 1-86064-767-7.

[138] B. Z. Eraqi Klorman (1993). The Jews of Yemen in the Nineteenth Century: A Portrait of a Messianic Community. BRILL. p. 12. ISBN 9004096841.

[139] Eugene L. Rogan (2002). Frontiers of the State in the Late Ottoman Empire: Transjordan, 1850–1921. Cambridge University Press. ISBN 0-521-89223-6.

[FOOTNOTESchofield1999-140] 1 2 Schofield 1999.

[141] Bernard Reich (1990). Political Leaders of the Contemporary Middle East and North Africa: A Biographical Dictionary. Greenwood Publishing Group. p. 509. ISBN 0-313-26213-6.

[142] Paul Dresch (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. p. 34. ISBN 0-521-79482-X.

[143] Massimiliano Fiore (2010). Anglo-Italian Relations in the Middle East, 1922–1940. Ashgate Publishing. p. 21. ISBN 978-0-7546-9747-3.

[Madawi_al-Rasheed_2002_101-144] 1 2 Madawi al-Rasheed (2002). A History of Saudi Arabia. Cambridge University Press. p. 101. ISBN 0-521-64412-7.

[145] Bernard Reich (1990). Political Leaders of the Contemporary Middle East and North Africa: A Biographical Dictionary. Greenwood Publishing Group. p. 509. ISBN 978-0-313-26213-5.

[Madawi_al-Rasheed_97-146] Madawi al-Rasheed (April 2010). A History of Saudi Arabia. Cambridge University Press. p. 97. ISBN 978-0-521-76128-4.

[147] Raymond A. Hinnebusch; Anoushiravan Ehteshami (2002). The Foreign Policies of Middle East States. Lynne Rienner Publishers. p. 262. ISBN 1-58826-020-8.

[148] Glen Balfour-Paul (1994). The End of Empire in the Middle East: Britain's Relinquishment of Power in Her Last Three Arab Dependencies. Cambridge University Press. p. 60. ISBN 0-521-46636-9.

[Wealth_p.117-149] 1 2 Kiren Aziz Chaudhry The Price of Wealth: Economies and Institutions in the Middle East p. 117

[150] Ulrike Freitag Indian Ocean Migrants and State Formation in Hadhramaut: Reform

[151] Don Peretz The Middle East Today p. 490

[152] The Middle East Today By Don Peretz p. 491

[153] Human Rights Human Wrongs By M. S. Gill p. 48

[154] F. Gregory Gause (1990). Saudi-Yemeni Relations: Domestic Structures and Foreign Influence. Columbia University Press. p. 60. ISBN 978-0-231-07044-7. Retrieved 22 February 2013.

[155] Burrowes, Robert, Wenner, Manfred W. "Yemen"; பரணிடப்பட்டது 10 மே 2020 at the வந்தவழி இயந்திரம். Encyclopædia Britannica, 2 April 2025. Accessed 3 April 2025

[156] Dresch, Paul (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. p. 115. ISBN 978-0-521-79482-4. Retrieved 22 February 2013.

[Britannica-157] 1 2 The Editors of Encyclopaedia Britannica. "Yemeni Civil War". Encyclopedia Britannica, 18 January 2024, https://www.britannica.com/event/Yemeni-Civil-War பரணிடப்பட்டது 27 ஆகத்து 2025 at the வந்தவழி இயந்திரம். Accessed 3 April 2025

[158] Schmitthoff, Clive Macmillan, Clive M. Schmitthoff's select essays on international trade law, p. 390

[BBC_Timeline-159] 1 2 3 4 5 6 "Yemen profile (timeline)". BBC News. 26 October 2013. Archived from the original on 15 January 2018. Retrieved 14 December 2013. 1978 – Ali Abdullah Saleh named as president of YAR.

[160] Dresch, Paul (2000). A History of Modern Yemen. Cambridge University Press. pp. 120–124.

[elections-161] 1 2 Nohlen, Dieter; Grotz, Florian; Hartmann, Christof, eds. (2001). Elections in Asia: A data handbook, Volume I. Oxford: Oxford University Press. pp. 309–310. ISBN 978-0-19-924958-9. Archived from the original on 15 February 2023. Retrieved 7 April 2011.

[162] "Persian Gulf War, Desert Storm – War with Iraqi". Laughtergenealogy.com. Archived from the original on 22 January 2004. Retrieved 22 February 2013.

[YemenProfile2008-163] 1 2 3 "Country Profile: Yemen" (PDF). Library of Congress – Federal Research Division. August 2008. Archived (PDF) from the original on 15 May 2011. Retrieved 7 April 2010.

[164] "Fighting al-Qaeda: The Role of Yemen's President Saleh". Realclearworld.com. 17 December 2009. Archived from the original on 9 February 2010. Retrieved 22 February 2013.

[165] Ginny Hill (1 April 2009). "Yemen's point of no return". The Guardian (London) இம் மூலத்தில் இருந்து 7 September 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20170907213633/https://www.theguardian.com/commentisfree/2009/apr/01/yemen-guantanamo-al-qaida.

[166] Ginny Hill; Peter Salisbury; Léonie Northedge; Jane Kinninmont (2013). "Yemen: Corruption, Capital Flight and Global Drivers of Conflict". Chatham House. Archived from the original on 30 March 2015. Retrieved 17 October 2014.

[167] "The Islah Party". Islamopedia Online. 13 December 2012. Archived from the original on 7 April 2015. Retrieved 19 October 2014.

[168] Peter W. Wilson (1994). Saudi Arabia:The Coming Storm. M.E. Sharpe. p. 129. ISBN 978-0-7656-3347-7.

[169] Ginny Hill; Peter Salisbury; Léonie Northedge; Jane Kinninmont (2013). "Yemen: Corruption, Capital Flight and Global Drivers of Conflict". Chatham House. Archived from the original on 30 March 2015. Retrieved 17 October 2014.

[170] John R. Bradley (2012). After the Arab Spring: How Islamists Hijacked The Middle East Revolts. Macmillan. p. 113. ISBN 978-0-230-39366-0.

[171] Bernard Haykel (14 June 2011). "Saudi Arabia's Yemen Dilemma:How to Manage an Unruly Client State". Foreign Affairs. Archived from the original on 28 July 2011. Retrieved 24 October 2014.

[172] Sarah Phillips (2008). Yemen's Democracy Experiment in Regional Perspective. Palgrave Macmillan. p. 99. ISBN 978-0-230-61648-6.

[war-173] "Civil war". Yca-sandwell.org.uk. Yemeni Community Association in Sandwell. Archived from the original on 16 June 2013. Retrieved 23 February 2013.

[174] U.S. Department of State. Background Notes: Mideast, March 2011. InfoStrategist.com. ISBN 978-1-59243-126-7.

[175] "News", Policemen killed in south Yemen in clash with rebels, UK: BBC, 1 March 2010, archived from the original on 7 February 2022, retrieved 9 May 2022

[176] "Yemen timeline". BBC. 28 November 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 15 January 2018 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20180115164559/http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-14704951.

[REVERSAL-177] "In eleventh-hour reversal, President Saleh announces candidacy". IRIN. 25 June 2006. Archived from the original on 5 January 2008. Retrieved 14 December 2010.

[Deadly_blast-178] "Deadly blast strikes Yemen mosque". BBC News. 2 May 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 December 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20171201160808/http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7379929.stm.

[presidentsaleh.gov.ye-179] "President Ali Abdullah Saleh Web Site". Presidentsaleh.gov.ye. Archived from the original on 19 December 2010. Retrieved 18 November 2010.

[180] "Saleh re-elected president of Yemen". Al Jazeera. 23 September 2006 இம் மூலத்தில் இருந்து 20 February 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20110220084749/http://english.aljazeera.net/archive/2006/09/200841013335763406.html.

[181] "Yemeni president takes constitutional oath for his new term". News.xinhaunet.com (Xinhua). 27 September 2006 இம் மூலத்தில் இருந்து 7 November 2012 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20121107102318/http://news.xinhuanet.com/english/2006-09/27/content_5146302.htm.

[182] "Car bombs at U.S. embassy in Yemen kill 16". Reuters. 17 September 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220509111722/https://www.reuters.com/article/news-yemen-usa-blast-col-idCAREE77062120080917.

[183] "Yemen's Ali Abdullah Saleh resigns – but it changes little | Brian Whitaker" (in en). the Guardian. 24 November 2011. https://www.theguardian.com/commentisfree/2011/nov/24/yemen-ali-abdullah-saleh-resigns.

[Lewis_2012-184] 1 2 Lewis, Alexandra (May 2012). "Changing Seasons: The Arab Spring's Position Within the Political Evolution of the Yemeni State". Post-war Reconstruction and Development Unit Working Paper Series. 3. http://www.york.ac.uk/media/politics/prdu/documents/publications/PRDU%20Working%20Paper%203%20May%5B1%5D.pdf. ^{[தொடர்பிழந்த இணைப்பு]}

[185] Ghosh, Bobby (17 September 2012). "The End of Al-Qaeda?". Time. New York. Archived from the original on 6 September 2012. Retrieved 24 September 2012.

[186] "Whose Side Is Yemen On?". Foreign Policy (Washington, D.C.). 29 August 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 30 May 2013 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20130530044140/http://www.foreignpolicy.com/articles/2012/08/29/whose_side_is_yemen_on?page=0,1.

[187] "Yemeni Parties, Houthi Rebels Form Unity Government". Voice of America. 21 September 2014 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150109021322/http://www.voanews.com/content/fighting-continues-in-yemen-before-un-peace-deal/2457211.html.

[188] "Yemen Swears In New Government Amid Crisis". The Huffington Post. 9 November 2014 இம் மூலத்தில் இருந்து 23 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150123053739/http://www.huffingtonpost.com/2014/11/09/yemen-government-crisis_n_6128974.html.

[189] "Shiite rebels shell Yemen president's home, take over palace". Newsday. 20 January 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 23 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150123052802/http://www.newsday.com/news/nation/yemen-president-abed-rabbo-mansour-hadi-s-home-shelled-by-shiite-rebels-palace-taken-over-1.9826611.

[190] "Here is what's happening in Yemen". The Washington Post. 22 January 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 22 January 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150122151313/http://www.washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2015/01/20/whats-happening-in-yemens-potential-coup/.

[withdraw-191] Rohan, Brian (22 February 2015). "Hadi, a once-quiet leader of a fractious Yemen, strikes defiant pose by reclaiming presidency". U.S. News & World Report இம் மூலத்தில் இருந்து 22 February 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150222225056/http://www.usnews.com/news/world/articles/2015/02/22/hadi-once-quiet-leader-of-yemen-strikes-newly-defiant-pose.

[aden_dw-192] "Yemen's President Hadi declares new 'temporary capital'". Deutsche Welle. 21 March 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 5 June 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150605210805/http://www.dw.de/yemens-president-hadi-declares-new-temporary-capital/a-18332197.

[193] "President Hadi says Aden is Yemen's 'capital'". Al Arabiya. 7 March 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 March 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150309113248/http://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2015/03/07/President-Hadi-says-Aden-is-Yemen-s-capital-.html.

[194] "Yemen's Prime Minister Is Preparing to Flee as Separatists Reach Gates of the Presidential Palace". Time. 30 January 2018. Archived from the original on 2 February 2018. Retrieved 25 January 2019.

[195] Patrick Wintour (16 November 2017). "Saudis must lift Yemen blockade or "untold" thousands will die, UN agencies warn". The Guardian. Archived from the original on 23 December 2017. Retrieved 10 June 2018.

[196] "50,000 children in Yemen have died of starvation and disease so far this year, monitoring group says". Chicago Tribune. Associated Press. 16 November 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 November 2018 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20181101121003/https://www.chicagotribune.com/news/nationworld/ct-save-the-children-yemen-20171116-story.html.

[197] Kentish, Benjamin (9 October 2016). "Saudi-led coalition in Yemen accused of "genocide" after airstrike on funeral hall kills 140". The Independent இம் மூலத்தில் இருந்து 7 May 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://ghostarchive.org/archive/20220507/https://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/yemen-air-strike-bomb-kills-140-saudi-arabia-usa-white-house-a7352386.html.

[198] Bachman, Jeff (26 November 2018). "US complicity in the Saudi-led genocide in Yemen spans Obama, Trump administrations". The Conversation. Archived from the original on 13 January 2020. Retrieved 13 January 2020. As a scholar of genocide and human rights, I believe the destruction brought about by these attacks combined with the blockade amounts to genocide.

[199] Taves, Harold (23 February 2019). Genocide in Yemen-Is the West Complicit? (Essay). Is there a genocide in Yemen? Based on the definition of genocide: The deliberate killing of a large group of people, especially those of a particular ethnic group or nation. The answer is an unequivocal YES.

[200] "Suspected cholera cases in Yemen surpass one million, reports UN health agency". UN. 22 December 2017. Archived from the original on 4 April 2018. Retrieved 10 June 2018.

[201] Kristof, Nicholas (31 August 2017). "The Photos the U.S. and Saudi Arabia Don't Want You to See". த நியூயார்க் டைம்ஸ் இம் மூலத்தில் இருந்து 17 May 2019 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20190517015710/https://www.nytimes.com/interactive/2017/08/31/opinion/columnists/yemen-famine-cholera.html.

[202] "Saudi de facto blockade starves Yemen of food and medicine". Reuters. 11 October 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 11 October 2017 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20171011101505/http://www.reuters.com/investigates/special-report/yemen-saudi-blockade/.

[203] "Yemen war will have killed 377,000 by year's end: UN". France 24. 23 November 2021 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 December 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20211209140921/https://www.france24.com/en/live-news/20211123-yemen-war-will-have-killed-377-000-by-year-s-end-un.

[204] "Yemen war deaths will reach 377,000 by end of the year: UN". Al Jazeera. 23 November 2021 இம் மூலத்தில் இருந்து 1 February 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220201125144/https://www.aljazeera.com/news/2021/11/23/un-yemen-recovery-possible-in-one-generation-if-war-stops-now.

[205] "Ali Abdullah Saleh, Yemen's former leader, killed in Sanaa". BBC News. 4 December 2017 இம் மூலத்தில் இருந்து 8 April 2019 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20190408044810/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-42225574.

[206] "Yemen's President Hadi has effectively been sacked by Saudi Arabia". Middle East Monitor. 20 April 2022 இம் மூலத்தில் இருந்து 9 October 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20221009072559/https://www.middleeastmonitor.com/20220420-yemens-president-hadi-has-effectively-been-sacked-by-saudi-arabia/.

[207] "US warship intercepts missiles fired from Yemen 'potentially towards Israel'" (in en-GB). BBC News. 20 October 2023 இம் மூலத்தில் இருந்து 31 October 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20231031090010/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-67166863.

[208] "Who are the Houthis, the group attacking ships in the Red Sea?". The Economist. 12 December 2023 இம் மூலத்தில் இருந்து 12 January 2024 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20240112235054/https://www.economist.com/the-economist-explains/2023/12/12/who-are-the-houthis-the-group-attacking-ships-in-the-red-sea. "Since the bombardment of Gaza began, the Houthis, a Yemeni rebel group, have launched a series of attacks on cargo ships. The insurgents, who are backed by Iran, say they are acting in solidarity with Palestinians. They have threatened to attack any ship bound for or leaving Israel without delivering humanitarian aid to Gaza."

[209] "UAE's Return to Aden Port Sparks Anger among Yemeni Officials". 21 June 2024.

[210] "UAE's Bid to Acquire Aden Port Faces Backlash from Public and Parliament". 24 June 2024.

[211] "Aden Governor warns of UAE occupation's efforts to destroy Aden port". 22 June 2024.

[212] "Yemen's Aden port to cancel DP World deal -official". ராய்ட்டர்ஸ். 26 August 2012.

[213] Naar, Ismaeel (10 December 2025). "Yemeni Separatists Set Sights on Houthi-Controlled Capital". The New York Times. https://www.nytimes.com/2025/12/10/world/middleeast/yemen-separatists.html.

[214] "Yemen's Saudi-backed government retakes southern areas from STC: What next?". Al Jazeera (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2026-01-13.

[215] "Houthis seize key island in Bab el-Mandeb, take control of the strait". euronews (in ஆங்கிலம்). 11 September 2026.

[Burrows2010-216] 1 2 3 Robert D. Burrowes (2010). Historical Dictionary of Yemen. Rowman & Littlefield. pp. 5–340. ISBN 978-0-8108-5528-1.

[217] "Islands east of the Horn of Africa and south of Yemen". WorldWildlife.org. World Wildlife Fund. Archived from the original on 5 February 2019. Retrieved 4 February 2019.

[Peel-218] Peel, M. C.; Finlayson, B. L.; McMahon, T. A. (2007). "Updated world map of the Köppen–Geiger climate classification". Hydrol. Earth Syst. Sci. 11 (5): 1633–1644. doi:10.5194/hess-11-1633-2007. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:1027-5606. Bibcode: 2007HESS...11.1633P. http://www.hydrol-earth-syst-sci.net/11/1633/2007/hess-11-1633-2007.html. பார்த்த நாள்: 22 May 2020. (direct: Final Revised Paper பரணிடப்பட்டது 3 பெப்ரவரி 2012 at the வந்தவழி இயந்திரம்)

[FOOTNOTEMcLaughlin20083-219] 1 2 McLaughlin (2008), p. 3.

[220] Ritchie, Hannah; Rosado, Pablo; Roser, Max (2023-12-05). "CO₂ and Greenhouse Gas Emissions" (in en). Our World in Data. https://ourworldindata.org/co2-and-greenhouse-gas-emissions#co2-and-greenhouse-gas-emissions-country-profiles.

[221] University of Notre Dame. "Rankings // Notre Dame Global Adaptation Initiative // University of Notre Dame". Notre Dame Global Adaptation Initiative (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). Archived from the original on 2025-03-03. Retrieved 2025-03-11.

[222] World Bank (20 November 2024). "Yemen Country Climate and Development Report". World Bank (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.

[223] ReliefWeb (2023-09-23). "Climate Change Impacts on Yemen and Adaptation Strategies". reliefweb.int (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.

[224] "Yemen Climate Change Data | Emissions and Policies". www.climatewatchdata.org. Retrieved 2025-03-11.

[225] "Yemen | NDC Partnership". ndcpartnership.org (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.

[226] "Yemen Country Climate and Development Report". World Bank (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2025-03-11.

[DinersteinOlson2017-227] Dinerstein, Eric et al. (2017). "An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm". BioScience 67 (6): 534–545. doi:10.1093/biosci/bix014. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:0006-3568. பப்மெட்:28608869.

[228] Abdul Wali A. al-Khulaidi, Flora of Yemen, Sustainable Environmental Management Program (YEM/97/100), Republic of Yemen, June 2000, p. 7

[229] Hepper, F.N. (July 1978). "Were There Forests in the Yemen?". Proceedings of the Seminar for Arabian Studies 9 (1979): 65–71.

[SpaltonHikmani2006-230] Spalton, J. A.; Al Hikmani, H. M. (2006). "The Leopard in the Arabian Peninsula – Distribution and Subspecies Status". Cat News (Special Issue 1): 4–8. http://www.yemenileopard.org/files/cms/reports/Cat_News_Special_Issue_1_-_Arabian_leopard.pdf. பார்த்த நாள்: 18 April 2019.

[231] "Yemen's Imposed Federal Boundaries". 2015-07-21. In its Agreement on a Just Solution, the working group, which included one Houthi delegate, unanimously affirmed that the Republic of Yemen—a unitary state with 21 governorates—should become a federal entity. This agreement was never revisited or approved by the NDC's 565-member plenary, but simply accepted as a fait accompli.

[232] Al-Akhali, Rafat. The Challenge of Federalism in Yemen. RAFIK HARIRI CENTER FOR THE MIDDLE EAST. p. 1. "After months of intensive negotiations, the Southern Issue working group reached an agreement in December 2013 to transform Yemen from a unitary state to a federal state".

[233] Moosa Elayah; Ahmed Almaweri; Bakeel Alzandani (2025-07-14). "Navigating post-conflict governance in Yemen: Decentralization, federalism, and the path to stability". Wiley (Online Library). In operational terms, a phased governance model in Yemen could begin by enhancing the capacity of local councils under the current unitary framework.

[234] "Yemen". Institute of Studies for Politics and Democracy. Archived from the original on 6 February 2026. Retrieved 16 January 2026. Form of government: Semi-presidential republic (currently in transition)

[235] Article 74 of the Constitution of the Republic of Yemen: "The House of Representatives has the right to withdraw confidence from the Government. Withdrawal of confidence may be requested only after interpellating the Prime Minister or his representative. A request for withdrawing confidence has to be signed by a third of the members of the House and the House may not decide on this request before the elapsing of at least seven days after its submission. Withdrawal of confidence in the Government has to be decided by the majority of members of the House."

[236] Article 105 of the Constitution of the Republic of Yemen: "The Prime Minister and ministers are collectively responsible before the Presidential Council and the House of Representatives for the work of the Government."

[237] "Yemen". State.gov. 8 November 2005. Archived from the original on 16 February 2023. Retrieved 17 October 2010.

[238] "Freedom in the World – Yemen (2007)". Freedomhouse.org. 2007. Archived from the original on 11 March 2016. Retrieved 17 October 2010.

[239] "Yemen's Saleh declares alliance with Houthis". Al Jazeera. 10 May 2015 இம் மூலத்தில் இருந்து 28 May 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150528014027/http://www.aljazeera.com/news/2015/05/cloneofcloneofcloneofstrikes-yemen-saada-breach--150510143647004.html.

[240] Mangan, Fiona (March 2015). Prisons in Yemen. Washington, DC: United States Institute of Peace. p. 9. Retrieved 21 June 2015.

[241] "Yemen | The Global State of Democracy". www.idea.int (in ஆங்கிலம்). Retrieved 29 September 2025.

[242] "Global State of Democracy Indices | The Global State of Democracy". www.idea.int. Archived from the original on 25 August 2025. Retrieved 29 September 2025.

[243] "Home | The Global State of Democracy". www.idea.int. Archived from the original on 8 September 2025. Retrieved 29 September 2025.

[244] Ministry of Public Health & Population, Yemen.

[Presidenthadi-gov-ye.info-245] "Law establishing province of Socotra Archipelago issued". Presidenthadi-gov-ye.info. 18 December 2013. Archived from the original on 22 February 2014. Retrieved 15 February 2014.

[ajsix-246] "Yemen to Become Six-Region Federation". Al-Jazeera. 10 February 2014. Archived from the original on 27 May 2018. Retrieved 10 February 2014.

[247] Al-Haj, Ahmed (3 January 2015). "Yemen's Shiite rebels reject plan for federal system". The Washington Post இம் மூலத்தில் இருந்து 3 December 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20211203075543/https://www.washingtonpost.com/world/yemens-shiite-rebels-reject-federal-plan/2015/01/03/3b095132-9387-11e4-a900-9960214d4cd7_story.html.

[248] "Yemeni government quits in protest at Houthi rebellion". The Guardian. 22 January 2015. https://www.theguardian.com/world/2015/jan/22/yemeni-government-quits-houthi-rebellion.

[249] Greenfield, Danya (22 January 2015). "Yemen crisis: A coup in all but name". BBC News இம் மூலத்தில் இருந்து 31 January 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20230131101317/https://www.bbc.com/news/world-middle-east-30941514.

[250] "The Yemeni-Saudi Border Treaty". Theestimate.com. June 2000. Archived from the original on 15 April 2001. Retrieved 22 February 2013.

[251] "Saudi authorities erect barriers on Yemeni border". 20 January 2008. Archived from the original on 20 January 2008. Retrieved 26 February 2022.

[Gdn1-252] Whitaker, Brian (February 17, 2004). "Saudi security barrier stirs anger in Yemen". தி கார்டியன் இம் மூலத்தில் இருந்து 2022-01-01 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20220101054023/https://www.theguardian.com/world/2004/feb/17/saudiarabia.yemen.

[253] "The hardest part is when we lose a child". CNN. 15 September 2020. Archived from the original on 5 December 2023. Retrieved 15 September 2020.

[254] "U.S. and U.K. strike Houthi targets in Yemen". NPR. 11 January 2024. Archived from the original on 1 March 2024. Retrieved 11 January 2024.

[255] Lewis, Alexandra (14 May 2013). "Violence in Yemen: Thinking About Violence in Fragile States Beyond the Confines of Conflict and Terrorism". Stability: International Journal of Security and Development 2 (1): 13.

[256] "Human Rights in Yemen". Derechos – Human Rights. January 2001. Archived from the original on 9 August 2014. Retrieved 13 December 2013.

[257] "The Global Gender Gap Report 2012" (PDF). World Economic Forum. 2012. Archived (PDF) from the original on 8 September 2013. Retrieved 13 December 2013.

[258] "World Report 2001 on Yemen". Human Rights Watch. 2001. Archived from the original on 15 June 2010. Retrieved 13 December 2013.

[Daragahi2008-259] Daragahi, Borzou (11 June 2008). "Yemeni bride, 10, says I won't". Los Angeles Times இம் மூலத்தில் இருந்து 18 February 2010 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20100218062844/http://articles.latimes.com/2008/jun/11/world/fg-childbride11.

[Walt2009-260] Walt, Vivienne (3 February 2009). "A 10-Year-Old Divorcée Takes Paris". Time/CNN இம் மூலத்தில் இருந்து 5 February 2009 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20090205112432/http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1876652,00.html.

[Madabish2009-261] Madabish, Arafat (28 March 2009). "Sanaa's first woman lawyer". Asharq Alawsat English edition இம் மூலத்தில் இருந்து 2013-12-11 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20131211005610/http://www.aawsat.net/2009/03/article55255474.

[262] Refugees, United Nations High Commissioner for. "Refworld | UN: Breakthrough resolution establishes expert group to investigate violations in Yemen". Refworld (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 14 September 2023. Retrieved 1 December 2021.

[263] "Saudis used "incentives and threats" to shut down UN investigation in Yemen". the Guardian (in ஆங்கிலம்). 1 December 2021. Retrieved 1 December 2021.

[264] "Scale of torture and deaths in Yemen's unofficial prisons revealed". The Guardian. 30 June 2020. Retrieved 30 June 2020.

[265] "2020 Country Reports on Human Rights Practices: Yemen". Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor. https://www.state.gov/reports/2020-country-reports-on-human-rights-practices/yemen/. பார்த்த நாள்: 9 May 2022.

[trafficking-in-persons-2013-266] "Trafficking in Persons Report: Country Narratives T – Z and Special Case" (PDF). U.S. Department of State. 2013. Archived (PDF) from the original on 26 May 2019. Retrieved 19 August 2013.

[tiers-2013-267] "Tiers: Placement, Guide, and Penalties for Tier 3 Countries". U.S. Department of State. 2011. Archived from the original on 10 May 2020. Retrieved 19 August 2013.

[thedailystar2004-268] Mohaiemen, N. (27 July 2004). "Slaves in Saudi". The Daily Star இம் மூலத்தில் இருந்து 11 August 2004 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20040811225821/http://www.thedailystar.net/2004/07/27/d40727150297.htm.

[Al-Arabiya_2010-269] "Slaves in impoverished Yemen dream of freedom". Al Arabiya. 21 July 2010 இம் மூலத்தில் இருந்து 12 January 2012 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20120112103701/http://www.alarabiya.net/articles/2010/07/21/114451.html.

[270] "Open Letter to the UN Secretary-General on Children and Armed Conflict". HRW. Archived from the original on 23 July 2020. Retrieved 22 June 2020.

[271] "UN: Children in war must never be a political bargaining chip". Amnesty. 23 June 2020. Archived from the original on 23 June 2020. Retrieved 23 June 2020.

[272] Deadly Consequences Obstruction of Aid in Yemen During Covid-19. 14 September 2020. https://www.hrw.org/report/2020/09/14/deadly-consequences/obstruction-aid-yemen-during-covid-19. பார்த்த நாள்: 14 September 2020.

[273] Tharoor, Ishaan (1 November 2010). "A Brief History of Yemen: Rich Past, Impoverished Present". Time (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). ISSN 0040-781X. Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.

[274] "Basic Data Selection - amaWebClient". unstats.un.org. Archived from the original on 20 September 2022. Retrieved 25 February 2024.

[275] "Yemen Overview". World Bank (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 26 April 2024. Retrieved 25 February 2024.

[276] "The Houthis' embargo on Yemen's oil exports". Middle East Institute (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.

[277] Breisinger, C., Diao, X., Collion, M. H., & Rondot, P. (2011). Impacts of the triple global crisis on growth and poverty: The case of Yemen. Development Policy Review, 29(2), 155–184

[QatProduction-278] Adam Heffez (23 July 2013). "Water Problem due to cultivation of Qat". Foreign Affairs. Archived from the original on 28 December 2013. Retrieved 27 December 2013.

[279] "Conflict in Yemen: From Ethnic Fighting to Food Riots". New England Complex Systems Institute (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 February 2024. Retrieved 25 February 2024.

[280] "Entrepreneur tries to get Yemenis buzzing about coffee, not qat". CSMonitor.com. 27 October 2012. Archived from the original on 6 January 2016. Retrieved 23 December 2015.

[281] "Climate Change: A New Battlefield in Yemen's Ongoing Conflict". Arab Center Washington DC (in அமெரிக்க ஆங்கிலம்). 3 October 2024. Retrieved 29 October 2024.

[282] Evans, Judith (21 October 2009). "Yemen could become first nation to run out of water". The Times இம் மூலத்தில் இருந்து 14 April 2025 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20250414222609/https://www.thetimes.com/uk/environment/article/yemen-could-become-first-nation-to-run-out-of-water-6jvzddjrl0v.

[283] "Climate Change 2001: Impacts, Adaptation and Vulnerability". Archived from the original on 26 சூன் 2015. Retrieved 25 சூன் 2015.

[IRIN-284] "YEMEN: Time running out for solution to water crisis". IRIN. 13 August 2012 இம் மூலத்தில் இருந்து 18 April 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150418044740/http://www.irinnews.org/report/96093/yemen-time-running-out-for-solution-to-water-crisis.

[Time_Ecocentric-285] Mahr, Krista (14 December 2010). "What If Yemen Is the First Country to Run Out of Water?". டைம் (இதழ்) இம் மூலத்தில் இருந்து 18 April 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20150418033807/http://science.time.com/2010/12/14/what-if-yemen-is-first-country-to-run-out-of-water/.

[WaPo-286] -Mujahed, Ali; Naylor, Hugh (23 July 2015). "In Yemen's grinding war, if the bombs don't get you, the water shortages will". தி வாசிங்டன் போஸ்ட் இம் மூலத்தில் இருந்து 18 October 2015 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20151018121953/https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/in-yemens-grinding-war-if-the-bombs-dont-get-you-the-water-shortages-will/2015/07/22/a0f60118-299e-11e5-960f-22c4ba982ed4_story.html.

[287] "Water, Sanitation and Hygiene". www.unicef.org (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 27 November 2021. Retrieved 25 April 2022.

[UN_WPP-288] "World Population Prospects 2022". population.un.org. United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved July 17, 2022.

[UN_WPP_2022-289] "World Population Prospects 2022: Demographic indicators by region, subregion and country, annually for 1950-2100" (XSLX). population.un.org ("Total Population, as of 1 July (thousands)"). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved July 17, 2022.

[290] "The General Census of Population 2004". Sabanews. 29 December 2004 [Updated 13 December 2013]. Archived from the original on 6 December 2013. Retrieved 13 December 2013.

[291] "The population explosion on Europe's doorstep". Times (London) (London). 18 May 2008 இம் மூலத்தில் இருந்து 24 June 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20110624112144/http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/article3952775.ece.

[292] "Yemen: Government planning to curb population growth". IRIN Middle East. 14 July 2008. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved 22 February 2013. (for Arabic, read it here: .)

[293] "Country Comparison: Total fertility rate". Central Intelligence Agency. CIA World Factbook. Archived from the original on 28 October 2009. Retrieved 23 February 2013.

[294] Eric Hansen (January 2006). "Sana'a Rising". Saudi Aramco World. Archived from the original on 27 November 2013. Retrieved 13 December 2013.

[295] "Sanaa | History, Population, & Facts | Britannica". 17 June 2023. Archived from the original on 27 February 2023. Retrieved 27 September 2022.

[296] "U.S. Relations With Yemen". U.S. Department of State. 28 August 2013. Archived from the original on 4 June 2019. Retrieved 21 May 2019.

[297] Flamand, Annasofie; Macleod, Hugh (5 December 2009). "The children of Yemen's tribal war". The Herald Scotland (Glasgow) இம் மூலத்தில் இருந்து 25 November 2010 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20101125213614/http://www.heraldscotland.com/news/world-news/the-children-of-yemen-s-tribal-war-1.990167.

[Lehmann-298] Lehmann, Hermann (1954). "Distribution of the sickle cell trait". Eugenics Review 46 (2): 101–121. பப்மெட்:21260667.

[299] "Indian Diaspora in Yemen". Indian Embassy in Sanaa. Archived from the original on 12 March 2011. Retrieved 24 February 2013.

[300] "Yemen". Jewish Virtual Library. (22 May 2012).

[301] Lawrence G. Potter (2009). The Persian Gulf in History. Springer. p. 7. ISBN 978-0-230-61845-9.

[302] Pirouz Mojtahed-Zadeh (2013). Security and Territoriality in the Persian Gulf: A Maritime Political Geography. Routledge. p. 64. ISBN 978-1-136-81717-5.

[Jonathan_Fowler-303] 1 2 Jonathan Fowler (18 October 2014). "Red Sea drownings of Yemen-bound migrants hit new high". Your Middle East. Archived from the original on 18 October 2014. Retrieved 19 October 2014.

[World_Refugee_Survey_2008-304] "World Refugee Survey 2008". U.S. Committee for Refugees and Immigrants. 19 June 2008. Archived from the original on 19 October 2014. Retrieved 13 December 2013.

[305] "Poor and desperate, Syrian refugees beg on Yemen's streets". Reuters. 26 September 2013 இம் மூலத்தில் இருந்து 20 February 2023 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20230220132417/https://www.reuters.com/article/us-syria-crisis-yemen-idUSBRE98P0FC20130926.

[306] Black, Ian (2 April 2013). "Saudi Arabia expels thousands of Yemeni workers". The Guardian (London). https://www.theguardian.com/world/2013/apr/02/saudi-arabia-expels-yemeni-workers.

[307] "History of Islam in the UK". BBC. 7 September 2009. Archived from the original on 4 December 2008. Retrieved 21 March 2010.

[308] Woodard, Roger D. (10 April 2008). The Ancient Languages of Asia and the Americas. Cambridge University Press. p. 228. ISBN 978-0-521-68494-1. Retrieved 23 June 2013.

[309] "Ethnologue entry for South Arabian languages". Ethnologue.com. Archived from the original on 18 October 2012. Retrieved 21 March 2010.

[310] "Yemen – Languages". Ethnologue. 19 February 1999. Archived from the original on 28 March 2015. Retrieved 23 December 2015.

[311] "Yemen Ethno Religious summary". www.gulf2000.columbia.edu. Archived from the original on 22 December 2017. Retrieved 6 January 2017.

[312] "Yemen: The conflict in Saada Governorate – analysis". UNHCR. Archived from the original on 20 November 2012.

[UNHRC-313] "Yemen: The conflict in Saada Governorate – analysis". UN High Commissioner for Refugees. 24 July 2008. Archived from the original on 20 November 2012. Retrieved 2 January 2014.

[314] Al-Zaidi, Hassan (22 October 2007). "The Twelve-Imam Shiite Sect". Yemen Times இம் மூலத்தில் இருந்து 22 October 2007 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20071022055452/http://www.yementimes.com/article.shtml?i=768&p=community&a=2.

[315] "Yemen 2012 International Religious Freedom Report" (PDF). United States Secretary of State. Archived (PDF) from the original on 9 October 2022. Retrieved 2 February 2017.

[316] "Yemen". Institut MEDEA. Archived from the original on 6 December 2013. Retrieved 14 December 2013.

[317] Smith, Oliver (15 April 2017). "Mapped: The world's most (and least) religious countries". Digital Travel Editor இம் மூலத்தில் இருந்து 10 January 2022 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://ghostarchive.org/archive/20220110/https://www.telegraph.co.uk/travel/maps-and-graphics/most-religious-countries-in-the-world/.

[318] "Serving Persecuted Christians Worldwide – Yemen – Open Doors UK & Ireland". Opendoorsuk.org. Archived from the original on 3 June 2023. Retrieved 24 June 2022.

[us-319] Department Of State. The Office of Electronic Information, Bureau of Public Affairs (19 September 2008). "Yemen". 2001-2009.state.gov (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 25 May 2021. Retrieved 26 February 2022.

[Guide:_Christians_in_the_Middle_East-320] "Guide: Christians in the Middle East". BBC News. 11 October 2011 இம் மூலத்தில் இருந்து 11 October 2011 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20111011141003/http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4499668.stm.

[321] Ben Zion, Ilan (21 March 2016). "17 Yemenite Jews secretly airlifted to Israel in end to 'historic mission'". Times of Israel இம் மூலத்தில் இருந்து 2 February 2021 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20210202210718/https://www.timesofisrael.com/17-yemenite-jews-secretly-airlifted-to-israel/.

[322] "A Final Push to Free Yemen's Remaining Jews". Tablet Magazine. 6 November 2020. Archived from the original on 31 August 2025. Retrieved 27 September 2022.

[323] "History of the Jews of Yemen". 10 May 2022. Archived from the original on 5 July 2022. Retrieved 27 September 2022.

[unescolit-324] "National adult literacy rates (15+), youth literacy rates (15–24) and elderly literacy rates (65+)". UNESCO Institute for Statistics. Archived from the original on 29 October 2013. Retrieved 13 December 2013.

[325] "Republic of Yemen, Ministry of Education Report 2008." The Development of Education in the Republic of Yemen."" (PDF). 2008. p. 5. Archived (PDF) from the original on 12 October 2017. Retrieved 13 December 2013.

[326] "Yemen". Ranking Web of Universities. Retrieved 26 February 2013.

[327] "Global Innovation Index 2021". உலக அறிவுசார் சொத்து நிறுவனம் (in ஆங்கிலம்). ஐக்கிய நாடுகள் அவை. Archived from the original on 20 November 2021. Retrieved 5 March 2022.

[328] "Global Innovation Index 2019". www.wipo.int (in ஆங்கிலம்). Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.

[329] "RTD – Item". ec.europa.eu. Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.

[330] "Global Innovation Index". INSEAD Knowledge (in ஆங்கிலம்). 28 October 2013. Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 2 September 2021.

[:24426-331] 1 2 3 4 5 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":24426" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை

[:24429-332] 1 2 3 4 5 Bloom & Blair 2009, Vernacular architecture; VII. Yemen

[:24427-333] 1 2 3 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":24427" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை

[:162-334] Petersen, Andrew (1996). "Yemen". Dictionary of Islamic Architecture (in ஆங்கிலம்). Routledge. pp. 310–313. ISBN 9781134613663. Archived from the original on 2025-05-29. Retrieved 2024-09-28.

[:16-335] Petersen, Andrew (1996). "San'a". Dictionary of Islamic Architecture (in ஆங்கிலம்). Routledge. p. 251. ISBN 9781134613663. Archived from the original on 2025-05-29. Retrieved 2024-09-28.

[:0-336] 1 2 பிழை காட்டு: செல்லாத குறிச்சொல்; ":0" என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை

[337] "UNESCO sites in Yemen under threat". Middle East Eye édition française (in பிரெஞ்சு). Retrieved 2022-06-10.

[338] "Yemen's UNESCO-listed Old Sanaa houses collapse in heavy rains". www.aljazeera.com (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2022-06-10.

[339] "The media in Yemen, short introduction to media in Yemen including broadcasting. Last revised on 21 February 2006". Al-bab.com. Archived from the original on 27 March 2014. Retrieved 15 February 2014.

[amo12-340] "Arab Media Outlook 2011–2015" (PDF). 2012. p. 217. Archived from the original (PDF) on 29 October 2013. Retrieved 13 December 2013.

[341] "The Sport of Camel Jumping". Smithsonianmag.com. September 2010. Archived from the original on 25 June 2012. Retrieved 7 February 2015.

[342] "Yemenis open up about the Gulf Cup". Yemen Today. 7 January 2011. Archived from the original on 10 May 2011. Retrieved 8 February 2011.

[a]

[b]

[2]

[3]

[4]

[c]

[d]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[e]

[f]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[28]

[29]

[30]

[31]

[32]

[33]

[34]

[35]

[36]

[37]

[38]

[39]

[40]

[41]

[42]

[43]

[44]

[45]

[46]

[47]

[48]

[49]

[50]

[51]

[52]

[53]

[54]

[55]

[56]

[57]

[58]

[59]

[60]

[61]

[62]

[63]

[64]

[65]

[66]

[67]

[68]

[69]

[70]

[71]

[72]

[73]

[74]

[75]

[76]

[77]

[78]

[79]

[80]

[81]

[82]

[83]

[84]

[85]

[86]

[87]

[88]

[89]

[90]

[91]

[92]

[93]

[94]

[95]

ஆளுமைக் கட்டுப்பாடு
பன்னாட்டு	FAST ISNI VIAF WorldCat
தேசிய	Spain France 2 3 BnF data 2 3 ஜெர்மனி Israel அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் யப்பான் செக் குடியரசு
புவிசார்	MusicBrainz area
கலைஞர்	KulturNav
மக்கள்	UK Parliament
மற்றவை	Historical Dictionary of Switzerland NARA IdRef 2 İslâm Ansiklopedisi