Shko te përmbajtja

Alessandro Del Piero

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Alessandro Del Piero
Del Piero me Sydney FC në vitin 2013.
Të dhënat vetjake
Emri i plotë Alessandro Del Piero
Data e lindjes 9 nëntor 1974 (51 vjeç)
Vëndi i lindjes Conegliano, Itali
Gjatësia 1.74 m (5 ft 9 in)[1]
Pozicioni Sulmues
Karriera me të rinjtë
1982–1988 San Vendemiano
1988–1993 Padova
1993–1994 Juventus
Karriera me klube*
Vitet Ekipi Ndsh (Gola)
1991–1993 Padova 14 (1)
1993–2012 Juventus 513 (208)
2012–2014 Sydney FC 48 (24)
2014 Delhi Dynamos 10 (1)
Gjithsej 585 (234)
Karriera ndërkombëtare
1991 Italia U17 3 (1)
1992–1993 Italia U18 14 (12)
1993–1996 Italia U21 12 (3)
1995–2008 Italia 91 (27)
* Club domestic league appearances and goals

Alessandro Del Piero (lindur më 9 nëntor 1974) është një ish futbollist profesionist italian i cili luante kryesisht si sulmues i dytë. Ai aktualisht punon si analist për Sky Sport Italia.[2] Del Piero njihej për talentin e tij, driblimet dhe krijueshmërinë, duke u konsideruar një nga lojtarët më të mirë të të gjitha kohërave. Ai është golashënuesi i dytë italian më i mirë i të gjitha kohërave me 349 gola, duke u renditur mbrapa Silvio Piolës, i cili ka 390 gola.[3][4]

Del Piero e nisi karrierën e tij në Serie B me Padovën por në vitin 1993 u ble nga Juventusi. Ai menjëherë u bë një lojtar i rëndësishëm në ekip, duke kontribuar në arritjen e tre finaleve rresht të Ligës së Kampionëve (1996, 1997, 1998), duke fituar finalen e vitit 1996. Ai shënoi 20 gola në 27 ndeshje në këtë kompeticion gjatë atyre tre viteve, duke u shpallur golashënuesi më i mirë në sezonin 1997–98. Pas kësaj, Del Piero ndihmoi ekipin të fitonte dy tituj rresht të Serie A në vitet 2002 dhe 2003 si dhe arriti finalen e katërt të Ligës së Kampionëve, duke u mposhtur sërisht. Juventusi u dënua me rënje në Serie B për shkak të rolit të tyre në skandalin e Calciopolit në vitin 2006, por Del Piero tregoi besnikëri duke zgjedhur të qëndronte.

Del Piero luajti gjithsej 19 sezone me Juventusin (11 si kapiten), duke qënë lojtari me më shumë gola (290) dhe ndeshje (705) i klubit. Ai fitoi 16 trofe, përfshirë 6 tituj të Serie A, si dhe u shpall Futbollisti Italian i Vitit në Serie A në vitet 1998 dhe 2008. Pas u largua nga klubi në vitin 2012, Del Piero luajti për dy sezone në Australi me Sydney. Ai u tërhoq në vitin 2014 pasi shpenzoi një sezon në Super Ligën Indiane me Dehli Dynamos.

Në nivel ndërkombëtar, Del Piero mori pjesë në tre edicione të FIFA Kupës së Botës dhe katër edicione të UEFA Kampionatit Evropian, duke fituar Kupën e Botës 2006. Ai është golashënuesi i katërt më i mirë i Italisë me 27 gola. Në vitin 2004, Del Piero u emërua nga Pelé në listën FIFA 100, të përbërë nga lojtarët më të mirë të të gjitha kohërave të zgjedhur nga braziliani.[5] Në të njëjtin vit, ai u zgjodh në sondazhin "Golden Jubilee" të UEFA-s e cila ishte një listë e 50 lojtarëve më të mirë evropian të 50 viteve të fundit.[6] Del Piero fitoi disa çmime në karrierë për përulësinë dhe profesionalitetin e tij brënda dhe jashtë fushe, përfshirë çmimin prestigjoz Golden Foot.[7]

Jeta e hershme

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero ka lindur në Conegliano të Italisë nga Gino, një elektriçisht, dhe Bruna, një pastruese.[8] Si fëmijë, ai luante rregullisht futboll në oborrin e shtëpisë sëbashku me dy shokët e tij, Nelso dhe Pierpaolo. Të tre ëndërronin për t'u bërë futbollist por vetëm Del Piero ja doli.[9] Vëllai i tij i madh, Stefano, luajti për pak kohë si profesionist te Sampdoria para se një dëmtim t'i jepte fund karrierës; ai më pas u bë agjenti i Alessandros.[10] Del Piero u rrit në fshatin e vogël Saccon, pjesë e San Vendemianos.[11] Familja e tij nuk ishte e pasur dhe nuk kishte para për të udhëtuar jashtë shtetit. Për shkak të kësaj, Del Piero dëshironte të bëhej shofer kampioni që të shihte botën.[12]

Del Piero hodhi hapat e parë në futboll në vitin 1982 kur ai filloi të luante si portier me klubin lokal San Vendemiano.[13] Ky rol u zgjodh nga mamaja e tij, e cila mendoi se duke luajtur si portier, Del Piero nuk do të djersitej shumë ose të dëmtohej. Megjithatë, vllai i madh Stefano pa talentin e Alessandros, duke sygjeruar një rol në sulm, dhe falë kësaj, ai filloi të luaj si sulmues.[11]

Karriera me klube

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Padova

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Karriera futbollistike e Del Pieros nisi në vitin 1981 me San Vendemianon. Në vitin 1988, ai u zbulua nga zbuluesit e talenteve të Padovës; në moshën 13 vjeç, ai u largua nga shtëpia për t'u bërë pjesë e akademisë së klubit.[14] Ai u bë pjesë e ekipit të parë gjatë sezonit 1991–92 kur ishte vetëm 16 vjeç, duke bërë debutimin e tij në Serie B më 15 mars 1992 në ndeshjen kundër Messinës nën drejtimin e trajnerit Mauro Sandreani.[15] Më 22 nëntor, Del Piero shënoi golin e parë si profesionist në fitoren 5–0 kundër Ternanës.[16] Në vitin 1993, Del Piero u ble nga Juventusi për 5 miliard lira. Transferimi u krye nga Giampiero Boniperti. Lojtari do të përfitonte 150 milion lira në sezon.[17]

Juventus

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

1993–1998: Suksesi i hershëm vendor dhe evropian

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero u transferua te Juventusi në verën e vitit 1993.[18] Edhe pse trajneri Giovanni Trapattoni këmbënguli që ai të stërvitej me ekipin e parë, Del Piero fillimisht u bë pjesë e ekipit Primavera me trajner Antonello Cuccureddu. Ai ndihmoi ekipin të fitonte Turneun e Viareggios si dhe kampionatin nën-20 në vitin 1994.[19] Më 12 shtator 1993, Del Piero luajti ndeshjen e tij të parë në Serie A kundër Foggias. Një javë më pas, në ndeshjen e tij të dytë, ai shënoi golin e parë me klubin në sfidën kundër Reggianës, duke hyrë sërisht nga stoli. Në ndeshjen e tij të parë si titullar, Del Piero shënoi tre gola kundër Parmës.[20] Falë këtyre paraqitjeve premtuese, Del Piero filloi të luante më shpesh me ekipin e parë, duke u aktivizuar në 14 ndeshje në sezonin e tij të parë në Torino.[21]

Marcelo Lippi u bë trajneri i ri i Juventusit në sezonin 1994–95. Kjo, si dhe dëmtimi i Roberto Baggios në nëntor 1994, bënë që Del Piero të merrte një rol të rëndësishëm në ekip. Ai u bë pjesë e sulmit sëbashku me Gianluca Viallin dhe Fabrizio Ravanellin, duke shënuar 8 gola në kampionat, përfshirë golin e fitores në ndeshjen vendimtare kundër Fiorentinës.[22] Juventus u shpall kampion i Serie A dhe ky ishte titulli i parë në karrierën e Del Pieros. Në qershor 1995, ai fitoi edhe Kupën e Italisë, duke u aktivizuar si titullar në të dyja finalet e fituara nga Parma. Megjithatë, Parma arriti të fitonte Kupën UEFA në finalen kundër Juventusit.[23] Del Piero u nominua për Topin e Artë 1995, duke u renditur në vendin e katërt.[24] Gjatë kësaj kohe ai fitoi pseudonimin Pinturicchio falë stilit të lojës të ngjashëm me yllin Roberto Baggio.[25]

Del Piero me trofeun e Ligës së Kampionëve, maj 1996.

Në sezonin e rradhës, Del Piero shijoi suksese në Superkupën Evropiane dhe Kupën Ndërkontinentale, duke shënuar në të dyja finalet.[26] Në nivel vetjak, ai fitoi Çmimin Bravo (i dhënë lojtarit më të mirë nën-23 në kompeticionet evropiane) si dhe u rendit sërisht i katërti për Topin e Artë.[23][27] Del Piero ndihmoi Juventusin të fitonte një tjetër kampionat si dhe e udhëhoqi në finalen e dytë rresht të Ligës së Kampionëve; Juventusi, me Del Pieron në stol, u mposht nga Borussia Dortmundi.[28] Ai hyri në fushë si zëvëndësues dhe shënoi golin e vetëm të ekipit të tij.[29] Gjatë rrugës për në finale, Del Piero shënoi një gol të shquar në Old Trafford kundër Manchester United në fazën e grupeve, duke i dhënë Juventusit fitoren 1–0; kjo ishte fitorja e parë e një klubi italian në Old Trafford.[30] Në përfundim të sezonit, Del Piero u rendit i gjashti për çmimin FIFA Lojtari Botëror i Vitit si dhe u nominua sërisht për Topin e Artë.[31][32]

Del Piero e nisi sezonin 1997–98 duke fituar Superkupën e Italisë. Ai vendosi një rekord personal golash në Serie A me 21 rrjeta si dhe u shpall golashënuesi më i mirë në Ligën e Kampionëve me 10 gola.[33] Në këtë kompeticion, ai shënoi një tregolësh në gjysëm-finalen kundër Monacos, duke i dhënë Juventusit një tjetër finale.[34] Në finalen e madhe kundër Real Madridit më 20 maj 1998, Juventus u mposht 1–0 nga goli i Predrag Mijatović.[35][36] Në kampionat, Juventus u shpall sërisht kampion pas një beteje të fortë me Interit; në Derbin e Italisë e cila u karakterizua nga polemikat e shumta, Del Piero shënoi golin e vetëm të takimit që rezultoi vendimtar për fitimin e titullit.[37][38] Del Piero gjithashtu shënoi një gol në çerek-finalen e kupës dhe e mbylli sezonin me 32 gola në të gjitha kompeticionet. Në përfundim të sezonit, ai u shpall Lojtari Italian i Vitit në Serie A si dhe u nominua sërisht për Topin e Artë.[39] Gjatë këtij sezoni, Del Piero u quajt nga tifozët e klubit "Il Fenomeno Vero" (Fenomeni i Vërtetë),[40] si një lojë fjalësh ndaj sulmuesit brazilian të Interit, Ronaldo, i cili njihej me pseudonimin "Il Fenomeno" nga tifozët e Interit.[41]

1998–2001: Dëmtimet e shumta

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero e nisi sezonin 1998–99 me ndeshjen e Superkupës Italiane, duke shënuar golin e vetëm të ekipit të tij me penallti në humbjen 2–1 kundër Lazios.[42] Më 8 nëntor 1998, ai pësoi një dëmtim të rëndë në gju në barazimin 2–2 kundër Udineses, duke e mbyllur sezonin para kohe.[43][44] Juventusi hasi vëshirësi pa praninë e tij, duke e mbyllur kampionatin në vendin e gjashtë.[45] Pas dëmtimit të tij, Del Piero iu nënshtrua një regjimi për forcimin e muskujve në mënyrë që të përshtatej me kërkesat gjithnjë e më fizike dhe atletike të futbollit të shekullit të 21të, gjë që e lejoi të kompensonte humbjen e një pjese të shpejtësisë dhe shkathtësisë së tij.[46] Për shkak të shtimit dramatik të peshës dhe zhvillimit fizik gjatë kësaj periudhe, si dhe suksesit të klubit gjatë mesit dhe fundit të viteve '90,[47] Del Piero, së bashku me disa lojtarë të tjerë të Juventusit dhe anëtarë të stafit, u akuzuan për përdorim dopingu;[47] pas një hetimi të gjatë, anëtarët e stafit të klubit të akuzuar u liruan përfundimisht nga të gjitha akuzat për doping në vitin 2005.[48][49]

Del Piero në aksion gjatë sezonit 1999–2000, 25 shtator 1999.

Del Piero dhuroi 14 asiste në kampionat dhe 20 asiste në të gjitha kompeticionet në sezonin 1999–2000, i pari i ekipit me Carlo Ancelottin si trajner.[50] Megjithatë, ai u kritikua për mungesën e golave në lojën e hapur; ai shënoi gjithsej 12 gola në këtë sezon, 9 prej të cilave me aksion.[50] Partneriteti i tij me sulmuesin Filippo Inzaghi pësoi rënje për shkak të mosmarrëveshjeve brënda dhe jashtë fushe si dhe për shkak të stilit të lojës vetjak të Inzaghit.[51][52][53] Gjatë kësaj kohe, Del Piero u bë lojtari më i paguar në botë.[54] Ai ndihmoi ekipin të fitonte Kupën Intertoto, gjë që kualifikoi ekipin në Kupën UEFA për sezonin e ardhshëm.

Del Piero e nisi sezonin e ri në formë të mirë, duke shënuar golin e fitores kundër Napolit në ndeshjen e tij të parë më 30 shtator.[55] Ai u dëmtua në të njëjtën ndeshje dhe pësoi një rënje në formë, duke mos shënuar për disa muaj. Më 18 shkurt 2001, Del Piero u zhbllokua duke shënuar në transfertën kundër Barit; ai ja dedikoi golin babait të tij, i cili sapo kishte ndërruar jetë.[56] Del Piero më pas rigjeti formën e tij në fundin e sezonit, duke shënuar në ndeshjen vendimtare kundër rivalëve për titull Romës në barazimin 2–2.[57] Juventusi e humbi kampionatin për dy pikë ndaj ekipit kryeqytetas.

2001–2004: Sukseset e reja

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero (majtas) gjatë një ndeshje në Serie A kundër Piacenzës në sezonin 2002–03.

Me rikthimin e trajnerit Lippi në krye të pankinës, Del Piero u emërua kapiteni i ri i ekipit për sezonin e ri. Ai formoi një dyshe të fuqishme në sulm sëbashku me francezin David Trezeguet, i cili kishte mbërritur në ekip vitin e kaluar. Ata u mbështetën nga fantazisti çek Pavel Nedvěd, i cili kishte ardhur nga Lazio. Del Piero kontriboi me 16 gola dhe 10 asiste në kampionat. Juventus u shpall fitues në javën e fundit më 5 maj 2002 duke fituar 2–0 kundër Udineses falë golave të Trezeguet dhe Del Pieros;[58] Bardhezinjtë e mbyllën kampionatin me vetëm një pikë më shumë se Roma dhe Interi. Gjatë këtij sezoni, Del Piero shënoi golin e 100të dhe të 101të me klubin kundër Venezias në javën hapëse të sezonit.[59] Del Piero gjithashtu ndihmoi ekipin të shkonte në finalen e kupës, ku u mposhtën nga Parma.[60]

Me suksesin në kampionat Juventus u rikthye në Ligën e Kampionëve. Ekipi i nisi sezonin 2002–03 duke triumfuar në Superkupën e Italisë kundër Parmës, kjo falë dopjetës së Del Pieros.[61] Juventus arriti të fitonte një tjetër kampionat,[62] me Del Pieron i cili shënoi 16 gola në 24 ndeshje, përfshirë edhe golin e tij të 100të në Serie A kundër Brescias më 27 prill 2003.[63] Në fazën e grupeve të Ligës së Kampionëve, Del Piero ishte protagonisti kryesor i ekipit, fillimisht duke shënuar në fitoren 5–0 kundër Dynamo Kyiv,[64] e cila u pasua nga një dygolësh kundër Newcastle United.[65][66] Juventus u kualifikua në fazën e dytë të grupeve, duke e mbyllur në krye sëbashku me Manchester United.[67] Ekipi më pas elimioi Barcelonën në çerek-finale[68] dhe Real Madridin në gjysëm-finale, ku Del Piero shënoi në ndeshjen në shtëpi, duke u kualifikuar në një tjetër finale.[69] Në finalen e madhe kundër Milanit më 20 maj, koha e rregullt dhe shtesa u mbyllën në barazim pa gola. Bardhezinjtë u mposhtën në gjuajtjet e penalltive, edhe pse Del Piero shënoi në tentativën e tij.[70]

Juventusi e nisi sezonin e ri duke fituar Superkupën e Italisë kundër Milanit.[62] Në Ligën e Kampionëve, ekipi u eliminua në raundin e 16-tave, kurse në kampionat nuk arriti më shumë se vendin e tretë. Del Piero ndihmoi ekipin të arrinte finalen e kupës, aty ku u mposht nga Lazio. Del Piero e mbylli sezonin me 14 gola në 31 ndeshje në të gjitha kompeticionet, duke u nominuar për Topin e Artë për herë të shtatë në karrierë.

2004–2006: Calciopoli dhe rënja nga kategoria

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Në verën e vitit 2004, Fabio Capello u emërua trajneri i ri i ekipit, duke zëvëndësuar Lippin, i cili u largua në përfundim të sezonit të kaluar. Capello nuk ishte i bindur nga forma fizike e Del Pieros, duke e lënë shpesh në stol në favor të sulmuesit të ri suedez Zlatan Ibrahimović.[71] Pavarësisht minutazhit të paksuar, Del Piero arriti të shënonte 14 gola dhe ndihmoi Juventusin të fitonte kampionatin e 28të në histori; ai ishte protagonist në ndeshjen vendimtare kundër Milanit në San Siro, duke asistuar golin e Trezeguet.[72] Del Piero gjithashtu ndihmoi ekipin të shkonte deri në çerek-finalen e Ligës së Kampionëve, aty ku u eliminuan nga Liverpooli.[73]

Del Piero rifitoi formën sportive gjatë sezonit 2005–06, një gjë që u vu re nga disa trajnerë dhe gazetarë, duke shënuar 12 gola në 20 ndeshje në kampionat.[74] Roli i tij ndryshoi në sezonin e dytë të Capellos si trajner. Ai preferoi t'a përdorte Del Pieron si zëvëndësues, gjë që solli edhe prishjen e marrëdhënjeve midis palëve.[14][75]

Më 10 janar 2006, Del Piero shënoi tre gola kundër Fiorentinës në kupë, duke u bërë golashënuesi më i mirë në historinë e Juventusit me 185 gola. Ai theu rekordin e legjendës Giampiero Boniperti, i cili kishte shënuar 182 gola.[76] Ai gjithashtu e mbylli sezonin si golashënuesi më i mirë i kupës me 5 gola. Në ndeshjen e fundit të kampionatit kundër Cagliarit, Del Piero hyri si zëvëndësues dhe shënoi në minutën e fundit të takimit; ky ishte goli i tij i 6të si zëvëndësues, duke barazuar José Altafinin për numrin e golave të shënuar si zëvëndësues në një sezon.[77] Pas përfundimit të sezonit, Juventusi u rrëzua nga kategoria për shkak të trukimit të ndeshjes si pjesë e skandalit të Calciopolit, si dhe i'u hoqën Scudettot e fituara në dy sezonet e fundit.[78]

2006–2007: Kampionë të Serie B

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero duke luajtur kundër Riminit në Serie B.

Pas rënjes së Juventusit në Serie B, Del Piero shprehu besnikëri ndaj klubit duke vendosur të qëndrojë.[79] Pavarësisht se disa nga yjet e ekipit si Fabio Cannavaro, Ibrahimović, Gianluca Zambrotta, Emerson, Patrick Vieira dhe Lilian Thuram u larguan, Del Piero, sëbashku me lojtarë si Gianluigi Buffon, Mauro Camoranesi dhe Trezeguet vendosën të qëndronin dhe të ndihmonin Juventusin të rikthehej në elitë.[80]

Del Piero e nisi sezonin e ri më 23 gusht 2006 me ndeshjen e kupës kundër Cesenës. Kupa e Italisë ishte një objektiv i rëndësishëm për Bardhezinjtë, të cilët synonin kualifikimin në kompeticionet evropiane në rast fitimi të kupës. Del Piero e nisi ndeshjen nga stoli dhe hyri në fushë në minutën e 74të kur rezultati ishte 1–1, dhe shënoi golin e fitores nëntë sekonda më pas.[81]

Katër ditë më vonë, në ndeshjen e raundit të tretë kundër Napolit, Del Piero hyri sërisht si zëvëndësues kur Juventusi ishte në disavantazh. Ai shënoi dy gola dhe e dërgoi ndeshjen në gjuajtjet e penalltive. Juventus u mposht 5–4 dhe u eliminua.[82] Pavarësisht se e nisën kampionatin me 9 pikë më pak,[83] Juventus arriti të shpallet kampion i Serie B, duke siguruar rikthimin në Serie A.[84] Del Piero u shpall golashënuesi më i mirë me 20 gola.[85] Gjatë këtij sezoni, ai gjithashtu arriti golin e 200të me klubin në fitoren 2–0 kundër Frosinones më 23 tetor 2006.[86]

2007–2011: Rikthimi në elitë dhe vështirsitë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Pas rikthimit të Juventusit në Serie A, Del Piero negocioi për disa muaj për rinovimin e kontratës. Në fund, ai firmosi një kontratë deri në qershor 2010.[87] Ky lajm erdhi vetëm dy javë pasi ai u la jashtë ekipit nga trajneri Claudio Ranieri për ndeshjen kundër Fiorentinës si dhe nuk u thirr në kombëtaren italiane nga trajneri Roberto Donadoni.[88][89]

Del Piero gjatë ndeshjes miqësore kundër Manchester United në Old Trafford, 6 gusht 2008.

Më 15 dhjetor 2007, Del Piero shënoi dy gola kundër Lazios në Stadio Olimpico dhe u përzgjodh në ekipin e javës të Serie A.[90] Në shkurt 2008, ai shënoi me godjtje dënimi golin e vetëm të sfidës kundër Romës, po në Olimpico.[91] Më 6 prill 2008, Del Piero zhvilloi paraqitjen e tij të 553të me klubin, duke kaluar Gaetano Scirean si lojtari me më shumë ndeshje në historinë e klubit.[92][93] Gjatë këtij muaji, ai shënoi shtatë gola në katër ndeshje, përfshirë një tregolësh në fitoren 4–0 kundër Atalantës në Bergamo.[94]

Në javën e fundit të sezonit 2007–08, Del Piero shënoi dy gola në barazimin 3–3 kundër Sampdorias.[95] Këto dy gola bënë që ai të fitonte çmimin Capocannoniere si golashënuesi më i mirë i Serie A me 21 gola, duke lënë mbrapa shokun e ekipit Trezeguet (20 gola) dhe Marco Borriellon (19 gola). Kjo ishte gjithashtu shifra më e lartë e golave që nga sezoni 1997–98.[96] Del Piero u bë lojtari i dytë, pas Paolo Rossi, i cili fitonte Capocannonieren në Serie B dhe A. Më 26 korrik, ai u nderua me çmimin Scirea.[97] Falë kontributit të tij, Juventusi e mbylli sezonin në vendin e tretë dhe siguroi rikthimin në Ligën e Kampionëve.

Në gusht 2008, Del Piero tregoi qëllimin e tij për të luajtur futboll profesionist deri në moshën 40 vjeç.[98] Në Ligën e Kampionëve, Juventusi u vendos në të njëjtin grup me Real Madridin dhe fituesit e Kupës UEFA, Zenit Saint Petersburg; më 21 tetor, Del Piero shënoi një gol të bukur me hark në minutën e 5të të fitores 2–1 në shtëpi kundër Realit.[99][100] Në ndeshjen e kthimit në Santiago Bernabéu më 5 nëntor, Del Piero ishte protagonisti kryesor i takimit me dy gola të shënuar, duke i dhënë Juventusit fitoren e parë në këtë fushë që nga viti 1962. Paraqitja e tij u vlerë nga Ranieri dhe nga trajneri kundërshtar Bernd Schuster.[101] Në momentin e zëvëndësimit, Del Piero u duartrokit në këmbë nga tifozët e të dy ekipeve.[102] Juventus u eliminua në raundin e dytë nga Çelsi; Del Piero shënoi me penallti në ndeshjen e dytë por Bardhezinjtë u mposhtën me rezultatin e përgjithshëm 3–2.[103]

Del Piero duke shënuar me penallti golin e tij të 250të si futbollist i Juventusit.

Më 29 nëntor 2008, Del Piero shënoi me penallti golin e tij të 250të me Juventusin në fitoren 4–0 kundër Regginës.[104] Gjatë këtij sezoni, Juventusi garoi me Milanin për vendin e dytë e cila siguronte automatikisht kualifikimin në Ligën e Kampionëve. Del Piero ishte protagonist në javën e parafundit, duke shënuar dy gola në fitoren 3–0 kundër Sienës; ai gjithashtu asistoi golin e talentit Claudio Marchisio.[105] Në javën e fundit të kampionatit, Juventusi fitoi 2–0 kundër Lazios, duke e mbyllur renditjen në vendin e dytë me pikë të barabarta me Milanin por me golavarazh më të mirë.[106]

Më 17 korrik 2009, Del Piero rinovoi kontratën e tij edhe për dy vite të tjera.[107] I pyetur për rinovimin, ai deklaroi se objektivi i tij ishte të tërhiqej te Juventusi. Më 14 mars 2010, ai shënoi golin e 300të dhe të 301të në karrierë në shtatë minutat e para të barazimit 3–3 kundër Sienës.[108] Ai e mbylli sezonin 2009–10 me 11 gola në 29 ndeshje në të gjitha kompeticionet.

Më 30 tetor 2010, Del Piero shënoi golin e tij të 179të në Serie A në fitoren 2–1 kundër Milanit, duke kaluar Bonipertin si golashënuesi më i mirë i Juventusit në Serie A.[109] Më 5 shkurt, ai u aktivizua si zëvëndësues në takimin kundër Cagliarit, duke thyer një tjetër rekord të Bonipertit për numrin e ndeshjeve të luajtura për Juventusin.[110] Kjo ishte ndeshja e tij e 444të në Serie A si lojtar i klubit. Ai e mbylli sezonin e tij të 18të me Juventusin me 11 gola dhe 6 asiste.

2011–2012: Kampionë në sezonin e fundit

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero firmosi një kontratë të re një-vjeçare me klubin në maj 2011.[111] Sezoni i ri pa mbërritjen e Antonio Contes, me të cilin Del Piero kishte qënë shok ekipi, si trajneri i ri i ekipit si dhe zhvendosjen e klubit në Juventus Stadiumin e sapo ndërtuar. Pas shumë vitesh, Del Piero e humbi vendin e tij si titullar kundrejt Mirko Vučinić, i cili sapo kishte mbërritur nga Roma. Megjithatë, ai asistoi golin e Simone Pepes në fitoren 4–1 kundër Parmës në ndeshjen hapëse të sezonit më 11 shtator.[112][113]

Më 24 janar 2012, Del Piero shënoi golin e parë në stadiumin e ri në fitoren 3–0 kundër Romës në çerek-finalen e kupës.[114] Në ndeshjen e dytë të gjysëm-finales kundër Milanit, Del Piero shënoi një nga dy golat e ekipit. Ndeshja u mbyll në barazim 2–2 dhe Juventus u kualifikua në finale me rezultatin e përgjithshëm 4–3.[115] Goli i tij i parë në Serie A për këtë sezon erdhi më 25 mars në fitoren 2–0 kundër Interit në Derbin e Italisë.[116]

Më 11 prill 2012, Del Piero hyri si zëvëndësues në ndeshjen kundër Lazios, e cila ishte ndeshja e 700të e tij si lojtar i Juventusit.[117] Ai shënoi me goditje dënimi duke i dhënë ekipit tre pikët dhe kryesimin e kampionatit.[118] Një javë më pas, Andrea Agnelli njoftoi se klubi nuk do ti ofronte rinovimin e kontratës Del Pieros, duke i dhënë fund epokës së tij në klub.[119] Vetë Del Piero shprehu befasi për këtë vendim.[120] Ai luajti ndeshjen e fundit në Serie A më 13 maj kundër Atalantës, duke shënuar në minutën e 28të;[121] ai u zëvëndësua në minutën e 59të mes duartrokitjeve të të gjithë stadiumit.[122][123][124] Ndeshja e tij e fundit si lojtar i klubit erdhi më 20 maj në finalen e kupës të fituar 2–0 kundër Napolit.[125][126] Del Piero regjistroi gjithsej 705 ndeshje, 290 gola, 174 asiste dhe 16 trofe të fituar në 19 sezone.[127]

Sydney FC

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero në aksion gjatë një ndeshje të kampionatit australian, 16 shkurt 2013.

Më 5 shtator 2012, Del Piero u transferua te klubi austrialian Sydney FC, duke firmosur një marrëveshje dy-vjeçare.[128] Paga e tij u konfirmua të ishte 3.5 milion $ në sezon, duke e bërë atë lojtarin më të paguar në historinë e futbollit austrian. Para këtij transferimi, Del Piero ishte i lidhur me një nga kalim te Liverpooli, por më vonë zbuloi se kujtimet e tij të tragjedisë së Heysel e ndaluan të transferohej në Anfield.[129] Transferimi i tij bëri bujë në Itali dhe Australi; Juventusi, si dhe kolegë të tjerë i uruan fat Del Pieros në aventurën e tij në Australi.[130][131][132] Presidenti i klubit Scott Barlow e quajti firmosjen e Del Pieros "një moment historik për klubin",[133] kurse presidenti i Federatës Australiane të Futbollit deklaroi se mbërritja e Del Pieros ishte vendimtare për rritjen e futbollit australian në aspektin teknik dhe ekonomik. Trajneri i ekipit Ian Crook shtoi se loja e ekipit do të bazohej te Del Piero, duke i dhënë italianit liri në fushë.[134]

Del Piero bëri debutimin e tij në A-League më 6 tetor në humbjen 2–0 kundër Wellington Phoenix.[135] Një javë më pas, ai shënoi golin e parë në Australi me goditje dënimi në humbjen 3–2 në shtëpi kundër Newcastle Jets.[136] Më 20 tetor, ai shënoi golin e fitores në derbin e Sydneyt kundër Western Sydney Wanderers.[137]

Më 19 janar 2013, Del Piero shënoi katër gola dhe një asist në fitoren tenistike 7–1 kundër Wellington Phoenix. Kjo ishte hera e parë që ai shënon katër gola në një ndeshje dhe në momentin e zëvëndësimit u duartrokit nga i gjithë stadiumi.[138] Më 10 shkurt, ai shënoi në suksesin 2–1 Brisbane Roar, duke arritur në kuotën e 11 golave sezonal, një rekord i ri në klub.[139] Njëmbëdhjetë ditë më pas, Del Piero rinovoi kontratën me klubin deri në vitin 2014.[140] Ai e mbylli sezonin me 14 gola në 24 ndeshje, me Sydneyn që nuk u kualifikua në fazën finale për fitimin e kampionatit.[141]

Del Piero u emërua kapiteni i ri i ekipit para nisjes së sezonit 2013–14.[141][142] Ai shënoi dhe asistoi në fitoren 2–0 kundër Newcastle Jets në ndeshjen hapëse të kampionatit.[143] Gjatë sezonit të rregullt, ai shënoi 10 gola duke u shpallur sërisht golashënuesi më i mirë i ekipit.[144] Këtë hetë, Sydney u kualifikua në fazën finale; ndeshja e fundit e Del Pieros me ekipin erdhi më 18 prill 2014 në humbjen 2–1 kundër Melbourne Victory në raundin e parë të fazës finale.[145] Më 10 gusht, Del Piero ishte kapiten i ekipit All-Star të A-League në ndeshjen miqësore kundër ish ekipit të tij Juventus.[146] Në prill 2015, ai u emërua në ekipin e dekadës të Sydneyt dhe në ekipin e dekadës të Konfederatës Aziatike të Futbollit.[147][148]

Dehli Dynamos

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Më 23 gusht 2014, Del Piero ishte në negociata për një transferim të mundshëm te klubi indian Delhi Dynamos, një lajm që u vërtetua nga agjenti i tij.[149][150] Pesë ditë më vonë, transferimi u zyrtarizua dhe Del Piero firmosi një kontratë deri në fund të vitit.[151] Sipas raportimeve, kontrata e bëri atë lojtarin më të paguar në historinë e futbollit indian.[152][153][154]

Del Piero bëri debutimin e tij me klubin më 14 tetor në barazimin pa gola kundër Pune City.[155] Goli i tij i parë dhe i vetëm me klubin erdhi më 9 dhjetor me goditje dënimi në barazimin 2–2 kundër Chennaiyin.[156] Ai e mbylli sezonin me 10 ndeshje dhe 1 gol; Dehli Dynamos e mbylli sezonin e parë të Super Ligës Indiane në vendin e 5të, duke humbur fazën play-off për një pikë.[157]

Kontrata e Del Pieros nuk u rinovua dhe ai u largua nga klubi. Në tetor 2015, ai njoftoi tërheqjen nga futbolli profesionist, duke nisur karrierën e tij si trajner.[158]

Karriera ndërkombëtare

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

1991–1998: Moshat dhe debutimi me ekipin e parë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero duke luajtur në Kupën e Botës 1998.

Del Piero nisi karrierën e tij me Italinë në vitin 1991 kur ai u bë pjesë e ekipit nën-17, me të cilën shënoi një gol në tre ndeshje. Në periudhën 1992–93, Del Piero u dallua me ekipin nën-18, duke shënuar 12 gola në 14 ndeshje. Pas kësaj, ai u bë pjesë e ekipit nën-21,[159][160] duke u aktivizuar rregullisht në kualifikueset e UEFA Kampionatit Evropian nën-21 1996,[161] kompeticion e cila u fitua nga Italia. Më 25 mars 1995, Del Piero debutoi me ekipin e parë nën drejtimin e Arrigo Sacchit në fitoren 4–1 kundër Estonisë në kualifikueset e UEFA Euro 1996.[162] Goli i tij i parë me Italinë erdhi më 15 nëntor në ndeshjen e rradhës kualifikuese kundër Lituanisë; Italia fitoi me rezultatin 4–0.[163]

Del Piero ishte pjesë e ekipit që luajti në Euro 1996. Ai u aktivizua në vetëm një ndeshje, në fitoren 2–1 kundër Rusisë, duke luajtur vetëm në pjesën e parë para se të zëvëndësohej nga Roberto Donadoni.[164][165] Në vitin 1997, ai mori pjesë në turneun "Tournoi de France", duke shënuar dy gola në barazimin 3–3 kundër Brazilit,[166] si dhe me penallti kundër Francës.[167] Italia e mbylli turneun në vendin e fundit kurse Del Piero ishte golashënuesi më i mirë me tre gola.[168]

Del Piero konkuroi me Roberto Baggion për një vend titullar gjatë Kupës së Botës 1998.[169][170] Ai ishte ende duke u rikuperuar nga një dëmtim i pësuar në finalen e Ligës së Kampionëve me Juventusin, duke humbur ndeshjen hapëse të grupit kundër Kilit.[171] Del Piero luajti ndeshjen e parë në një Kupë Bote në fitoren 3–0 kundër Kamerunit, duke zëvëndësuar Baggion në pjesën e dytë; ai asistoi golin e tretë të ekipit të shënuar nga Christian Vieri.[172] Ai u aktivizua si titullar në ndeshjen e tretë të grupit kundër Austrisë, duke asistuar një tjetër gol të Vierit; Italia e mbylli grupin si fitues dhe u kualifikua në fazën me eliminim direkt, duke shmangur Brazilin favorit.[173] Del Piero luajti si titullar edhe në çerek-finalen kundër Norvegjisë[174] dhe gjysëm-finalen kundër Francës: Italia u eliminua nga gjuajtjet e penalltive, në një ndeshje ku Del Piero u kritikua për performancën e tij dhe u zëvëndësua në përfundim të pjesës së parë.[175]

1998–2004: Finalistë të Euro 2000

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero sëbashku me Tottin gjatë ndeshjes finales të Euro 2000 kundër Francës.

Del Piero shënoi vetëm dy gola gjatë kualifikueseve të Euro 2000 në fitoren 2–0 kundër Zvicrës në tetor 1998. Në maj 2000, Dino Zoff e bëri pjesë të listës me 23 lojtarë që do të luanin në turne.[176] Ai u aktivizua në të gjitha ndeshjet e Italisë, edhe pse në shumicën e raste ishte rezerva e Francesco Tottit dhe Stefano Fiores. Del Piero luajti vetëm 30 minuta në ndeshjen hapëse kundër Turqisë, duke goditur shtyllën me goditje të lirë,[177] kurse në ndeshjen e tretë ishte protagonist duke shënuar golin e fitores kundër Suedisë si dhe dha asistin e golit të Luigi Di Biagios.[178] Del Piero luajti ndeshjen e tij të dytë si titullar në turne në barazimin pa gola në gjysëm-finalen kundër Holandës; Italia më pas triumfoi në gjuajtjet e penalltive.[179] Në finalen kundër Francës, Del Piero hyri si zëvëndësues në pjesën e dytë dhe humbi dy mundësi të mira për të shënuar. Italia u mposht 2–1 në kohën shtesë dhe performanca e Del Pieros u kritikua nga media italiane.[180]

Del Piero vazhdoi të ishte pjesë e ekipit kombëtar në kualifikueset e Kupës së Botës 2002. Ai shënoi 5 gola, përfshirë golin e fitores në ndeshjen e rëndësishme me Hungarinë, në të cilën Italia siguroi kualifikimin në turne.[181] Ai ishte pjesë e listës së trajnerit Giovanni Trapattoni,[182] duke u aktivizuar si zëvëndësues në ndeshjen e parë kundër Ekuadorit; ai gjithashtu luajti një pjesë të ndeshjes si kapiten.[183] Në ndeshjen e tretë kundër Meksikës, Del Piero hyri në fushë në minutën e 78të dhe shënoi me kokë shtatë minuta më pas. Goli i tij i dha një barazim 1–1 Italisë dhe kualifikimin në raundin tjetër.[184] Italia u eliminua në raundin e 16-tave nga Korea e Jugut në një ndeshje me shumë polemika; Del Piero luajti titullar në sulm sëbashku me Tottin dhe Vierin.[185][186]

Del Piero shënoi pesë gola në gjashtë ndeshje kualifikuese të Euro 2004 si dhe u thirr për të luajtur në turneun e mbajtur në Portugali.[187][188] Ai luajti në të tre ndeshjet e grupit, si dhe ishte kapiten në takimin e fundit kundër Bullgarisë, duke asistuar golin e Antonio Cassanos në kohën shtesë për ti dhënë fitoren të kaltërve.[189] Italia e mbylli grupin me pesë pikë, sëbashku me Suedinë dhe Danimarkën, por u eliminua për shkak të rekordit negativ në përballjet e drejtpërdrejta.[23][190]

2004–2008: Kampion bote

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero duke u përqafur me ministren e Politikave Rinore dhe Sportit, Giovanna Melandri, pas triumfit të Italisë në Kupën e Botës 2006.

Del Piero luajti në Kupën e Botës 2006 nën drejtimin e trajnerit Lippi,[191] duke u aktivizuar në pesë ndeshje, dy prej të cilave në fazën e grupeve. Ai luajti ndeshjen e parë si titullar më 26 qershor në fitoren 1–0 kundër Australisë në raundin e 16-tave.[192] Më 4 korrik, Del Piero hyri si zëvëndësues në ndeshjen gjysëm-finale kundër Gjermanisë dhe shënoi në minutën e 121të në kohën shtesë.[193] Italia fitoi me rezultatin 2–0 dhe u kualifikua në finalen e madhe.[194] Ky ishte goli më i vonshëm në historinë e Kupës së Botës deri sa Youri Tielemans shënoi me penallti për Belgjikën në minutën e 125të në ndeshjen e raundit të 32-tave të Kupës së Botës 2026.[195] Në finalen kundër Francës, koha e rregullt dhe shtesa u mbyllën në barazim 1–1. Në gjuajtjet e penalltive, Del Piero shënoi në tentativën e tij dhe ndihmoi Italinë të fitonte ndeshjen dhe titullin e katërt kampion bote.[196] Pas përfundimit të ndeshjes, Del Piero deklaroi se fitimi i Kupës së Botës ishte një ëndërr e bërë realitet.[197]

Në maj 2008, Del Piero u thirr nga trajneri Donadoni për Euro 2008, duke u rikthyer në ekipin kombëtar pas nëntë muajsh mungesë.[198] Ai u bë lojtari i dytë italian, pas mbrojtësit Paolo Maldini, që merr pjesë në shtatë turne madhor (katër edicione të Kampionatit Evropian dhe tre edicione të Kupës së Botës).[23] Ai ishte më së shumti në stol gjatë turneut, por luajti si titullar dhe kapiten në ndeshjen e dytë të grupit kundër Rumanisë.[199] Italia e mbylli grupin në vendin e dytë, duke u kualifikuar sëbashku me Holandën.[200] Në ndeshjen çerek-finale kundër Spanjës, ai hyri si zëvëndësues në pjesën e dytë. Pas një barazimi pa gola në kohën e rregullt dhe në shtesë, Italia u eliminua nga gjuajtjet e penalltive.[201]

Më 20 gusht 2008, Del Piero luajti ndeshjen e tij të 90të me ekipin kombëtar në miqësoren kundër Austrisë, duke u bërë italiani i pestë që arrin këtë shifër.[202] Më 10 shtator, ai luajti ndeshjen e fundit me Italinë në fitoren 2–0 kundër Gjeorgjisë në kualifikueset e Kupës së Botës 2010; ai hyri në fushë në minutën e 56të dhe asistoi golin e Daniele De Rossit.[203][204] Pavarësisht qëllimit për të vazhduar me ekipin kombëtar, Del Piero nuk u thirr nga Lippi për Kupën e Botës 2010.[205][206]

Në vitin 2013, trajneri i kombëtares në atë kohë Cesare Prandelli deklaroi se po një rikthim të mundshëm të Del Pieros në ekipin kombëtar. Pavarësisht kësaj deklarate, ai nuk u thirr për Kupën e Botës 2014 në Brazil.[207]

Profili i lojtarit

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Stili i lojës

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero ishte një lojtar i cili dallohej për fantazinë e tij, krijueshmërinë, instiktin për gol dhe aftësitë teknike.[208][209] Ai merrte pjesë në ndërtimin e aksioneve sulmuese, shpesh duke asistuar dhe krosuar për shokët e ekipit.[8] Pozicioni i tij i preferuar në fushë ishte sulmues i dytë.[210] Në atë rol, ai kontribonte me pasimet e tij, driblimet një-kundër-një dhe shpejtësinë e tij.[211] Ai gjithashtu dallohej edhe në pozicionin e qëndër-sulmuesit, kjo falë finalizimit të tij.[208] Ai ka qënë një golashënues i rregullt gjatë karrierës së tij, duke shënuar më shumë se 300 gola.[158][212]

Del Piero mund të luante pothuajse në çdo rol në sulm,[213][214] përfshirë në rolin e mesfushorit-sulmues, kjo falë vizionit të tij, kontrollit të topit dhe pasimeve të sakta. Pavarësisht kësaj, Del Piero ka deklaruar se nuk i ka pëlqyer ky pozicion.[215][216] Ai është përshkruar si një "sulmues nëntë e gjysëm" nga trajneri Didier Deschamps, i cili tha se Del Piero nuk është një qëndër-sulmues tipik dhe as mesfushor-sulmues tipik, por midis. Kjo ishte epiteti që Michel Platini përdori për të përshkruar pozicionin e Roberto Baggios, një rol me karakteristika të ngjashme me Del Pieron.[217][218][219][220][221][222] Në rolin e tij si sulmues i dytë, Del Piero kishte liri në fushë, duke zgjedhur të sulmonte në qëndër dhe në të dyja krahët.[223] Ai gjithashtu njihej si një lojtar puntor në fushë, duke kontribuar në mbrotje, si dhe ishte i aftë të luante me të dyja këmbët.[224][225][226]

Pozicioni dhe pritja

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero duke ekzekutuar një goditje të lirë; ai është italiani me më shumë gola me goditje të lira në histori.

Del Piero konsiderohet një nga lojtarët më të mirë të gjeneratës së tij,[62][227] një nga lojtarët italian më të mirë të të gjitha kohërave[228] dhe lojtari më i mirë i të gjitha kohërave i Juventusit.[229][230] Del Piero ishte një lojtar shumë i talentuar,[231] i cili pasi kaloi të Juventusi filloi të luajë si sulmues në formacionin 4–3–3 të Lippit. Ai formoi treshen e sulmit sëbashku me Viallin, Baggion dhe Ravanellin, duke qënë pjesë e rotacionit. Me këtë formacion, ai luante në krahun e majtë të sulmit.[220][232][233] Pas mbërritjes së francezit Zidane, Juventus filloi të luante me formacionin 4–4–2. Del Piero u zhvendos në qëndër të sulmit, duke luajtur krah Inzaghit dhe Vierit.[233][234][235][236] Pas dëmtimit që pësoi në vitin 1998, Del Piero humbi pak nga shpejtësia e tij dhe u tërhoq në rolin që kishte: ai filloi të luante si sulmues i tërhequr, duke pasur liri në fushë në formacionin 3–4–1–2 të trajnerit Ancelotti.[216][222][233][237][238][239] Pavarësisht se mesatarja e tij e golave ra,[240][241] Del Piero filloi të asistonte më shpesh.[242][243][244]

Loja e Juventusit ndryshoi sërisht pas rikthimit të Lippit në vitin 2001. Del Piero filloi të luante krah Nedvěd, duke u vendosur përpara mesfushës, aty ku kishte lirinë për të lëvizur në të dy krahët.[233][245] Taktikisht, ai ishte i vendosur mbrapa Trezeguet në formacionin 4–4–2. Del Piero pati të njëjtin rol dhe me Capellon si dhe trajnerët e tjerë në vitet në vijim. Gjatë kësaj kohe, për shkak edhe të moshës, ai filloi të aktivizohej më shpesh si zëvëndësues.[246][247][248] Del Piero gjithashtu luajti si anësor gjatë kohës së Sacchit në kombëtaren italiane.[249]

Në lidhje për kontrastin midis performancave të klasit botëror të Del Pieros në rininë e tij dhe vështirësisë së tij fillestare për të përsëritur lartësitë që arriti para dëmtimit që i kërcënoi karrierën në vitin 1998, Roberto Beccantini vuri në dukje në një profil të Treccanit për Del Pieron: "Kishte dy Del Piero: njëri ishte fantazisti i pakrahasueshëm, i aftë të shënonte gola të paharrueshëm dhe të jepte asiste të jashtëzakonshme; tjetri është sulmuesi që, pas akuzave të Zeman për doping që rrisnin performancën dhe dëmtimit serioz që pësoi në gjurin e majtë më 8 nëntor 1998 në Udine, luftoi për të gjetur veten dhe kaloi nga 21 golat e tij në ligë të sezonit 1997–98, një rekord personal, në vetëm një gol në lojë të hapur (plus 8 penallti të shënuara) gjatë sezonit 1999–2000".[231][250] Ai tha gjithashtu se Del Piero luftoi për të përsëritur performancat e tij të klubit me Juventusin në nivel ndërkombëtar me Italinë, veçanërisht në turne të mëdha.

Pavarësisht dëmtimeve përgjatë karrierës së tij, Del Piero vazhdoi të luante në nivele të larta deri në fund të të 30tave, duke vazhduar të shënojë dhe asistoj rregullisht.[251] Përveç aftësive si futbollist, ai dallohej për lidershipin e tij, profesionalitetin dhe karakterin brënda dhe jashtë fushe.[252][253]

Penalltitë dhe goditjet e lira

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero duke shënuar me penallti kundër Çelsit në Ligën e Kampionëve; gjatë karrierës së tij, Del Piero ishte një specialist i penalltive.

Del Piero ishte specialist i goditjeve të lira dhe penalltive.[240][254] Ai shënoi 62 gola me penallti gjatë karrierës së tij.[255] Ai është golashënuesi i tretë me më shumë gola me penallti në Serie A, duke shënuar 50 nga 61 penalltitë e ekzekutuara. Vetëm Francesco Totti dhe Roberto Baggio kanë shënuar më shumë se ai.[256]

Del Piero kishte një stil të veçantë të të gjuajturit të goditjeve të lira; në momentin e gjuajtjes, topi merrte hark, kalonte murin dhe zbriste për të përfunduar në trekëndësh.[257] Vetë Del Piero i ka dhënë meritat Baggios për këtë teknikë, duke studiuar lojën e tij gjatë kohës që ishin shok ekipi te Juventusi.[25][258][259] Një tjetër lojtar që ndikoi te ai ishte francezi Platini. Në vitet e tij të para me Juventusin, teknika e Del Pieros u krahasua me atë të Platinis. Ai, ashtu si Platini, preferonte t'a godiste topin menjëherë në vënd që të merrte një pasim të shkurtër.[260] Del Piero është futbollisti italian me më shumë gola nga goditjet e lira në histori. Ai ka shënuar gjithsej 52 gola, përfshirë 46 me klubet dhe 6 me ekipin kombëtar.[215][261] Ai është lojtari i tretë me më shumë gola nga goditjet e lira në Serie A (22), duke u renditur mbrapa Andrea Pirlos dhe Siniša Mihajlović.[262]

Gol alla Del Piero

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Gjatë karrierës së tij, Del Piero u dallua për golat a tij e hark që përfundonin në trekëndësh: ai bënte një vrapim nga krahu dhe më pas godiste topin saktësisht me hark nga jashtë zone që përfundonte në cepin e sipërm të portës.[263][264] Me kalimin e viteve, këto gola filluan të quheshin "alla Del Piero" nga media italiane.[216] Kjo lidhje u bë pasi Del Piero shënonte gola me hark me aksione si dhe me goditje të lira, veçanërisht në Ligën e Kampionëve gjatë sezonit 1995–96.[265] Sa herë që një lojtar shënonte një gol të ngjashëm, media e quante "një gol alla Del Piero".[266][267]

Festimi i golave

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Në karrierën e tij të mëvonshme, pasi shënonte një gol, Del Piero shpesh festonte duke vrapuar drejt vijës anësore para tifozëve me krahët e shtrirë dhe duke nxjerrë gjuhën, në një mënyrë të ngjashme me Michael Jordan, gjithashtu duke kërcyer shpesh në ajër me grushtin e ngritur drejt qiellit, ose duke rrëshqitur në gjunjë ndërsa brohoriste me pasion drejt tifozëve.[268][269][270][271] Del Piero gjithashtu bëri një salto mbrapsht kur shënoi në ndeshjen e Ligës së Kampionëve kundër Zenitit në vitin 2008.[272] Në dy raste të tjera, ai ngiri gishtat lart në qiell në nder të babai të tij të ndjerë, respektivisht në ndeshjen kundër Barit në sezonin 2000–01 dhe kundër Meksikës në Kupën e Botës 2002.[273][56][184]

Jashtë futbollit

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Jeta personale

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero sëbashku me gruan e tij, Donia Amoruson, 1 dhjetor 2013.

Del Piero është i martuar me Sonia Amoruson dhe të dy janë bashkë që nga viti 1999 dhe u martuan në vitin 2005.[274] Ata kanë tre fëmijë, të lindur në vitin 2007, 2009, dhe 2010.[275][276][277][278]

Kur Flaka Olimpike për Lojërat Olimpike Dimërore 2006 kaloi nëpër Torino, Del Piero ishte një mbajtës pishtari.[279] Ai ka interes për sportet jashtë futbollit, veçanërisht basketbollin, dhe nga ana tjetër ka fituar tifozë jashtë futbollit; ikona sportive si ylli i NBA-së Steve Nash dhe çiklisti Eddy Merckx kanë deklaruar se janë tifozë të Del Pieros.[280][281]

Del Piero ka një interes të madh për muzikën. Ai ka regjistruar disa nga albumet e tij.[282] Së bashku me Marco Materazzin, Del Piero u shfaq në skenë në një shfaqje të Rolling Stones në Milano menjëherë pas fitores së Italisë në Kupën e Botës.[283] Ai është një mik i mirë i muzikantit dhe këngëtarit Noel Gallagher dhe një tifoz i ish-grupit të tij Oasis; Del Piero shfaqet në videoklipin e Oasis së bashku me Anthony Skeete "Lord Don't Slow Me Down". Një nga frymëzimet e Del Pieros si i ri ishte manga japoneze e futbollit Captain Tsubasa.[284]

Në vitin 2012, Del Piero mori pjesë në projektin “Save the Dream” kundër korrupsionit në sport dhe foli për këtë në Universitetin e Parisit gjatë Simpoziumit të Integritetit Sportiv.[285][286] Në mars 2018, Del Piero hapi një restorant italian në Los Anxhelos të quajtur Nr. 10, që përfaqëson fanellën e tij me numrin 10.[287][288]

Në vitin 2019, Del Piero zbuloi se ishte bashkëpronar i klubit amerikan të divizionit të ulët LA 10 FC të United Premier Soccer League.[289] Emri i klubit u frymëzua nga fanella e tij ikonike me numrin 10 dhe ngjyrat e klubit bardh e zi që i referohen ish-klubit të tij Juventus.[290]

Bamirësia

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Del Piero ka promovuar dhe mbështetur një numër bamirësish. Në vitin 1998, ai dhuroi 5.2 milionë lireta për Fondacionin Bambini in Emergenza për fëmijët e braktisur dhe viktimat e AIDS-it duke nxjerrë në ankand fanellën e tij të Juventusit.[291] Në vitin 2001, ai ishte ambasador për "Un gol per la ricerca", një projekt kërkimor për kancerin.[292] Në vitin 2006, ai u vlerësua nga AIRC për kërkimin mbi kancerin dhe në shenjë mirënjohjeje, ai mori nga Presidenti i Italisë një çmim "Beso në Kërkim".[293] Në vitin 2008, ai mori pjesë në një turne golfi të organizuar nga fondacioni i Gianluca Vialli dhe Massimo Mauro për kërkimin mbi sklerozën laterale amiotrofike.[294] Në vitin 2009, ai luajti një ndeshje miqësore në Stadio Olimpico di Torino me ekipin e tij Ale 10+; të ardhurat (180,000 euro) u dhuruan për projekte solidariteti.[295]

Në vitin 2010, Del Piero nxori në ankand fanellën e tij të Juventusit me numër 10 për fondacionin Un Campo per L'Aquila.[296] Më 1 prill 2011, ai lançoi projektin "ale10friendsforjapan", të cilin e projektoi për të ndihmuar viktimat e tërmetit japonez, duke krijuar një faqe interneti për të shitur bluza dhe duke mbledhur 303,880 $.[297] Në vitin 2011, ai mori pjesë në turneun e golfit Fondazione Sant'Anna Cup – Crescere insieme për njësinë e kujdesit intensiv neonatal të spitalit Sant'Anna.[298] Më 21 korrik 2012, ai luajti një ndeshje miqësore në stadiumin Kashima të organizuar nga J. League (Del Piero shënoi një gol dhe u largua nga fusha duke u duartrokitur nga tifozët); koleksioni iu dhurua viktimave të tërmetit japonez të vitit 2011.[299]

Del Piero ishte dëshmitar i ADISCO-s, për dhurimin e gjakut të kordonit umbilikal dhe dëshmitar i 1GOAL për edukimin e fëmijëve të varfër.[300][301] Në vitin 2015, në nder të Kampionit Botëror të Formula 1, Ayrton Senna, Del Piero lehtësoi dhe përuroi ekspozitën AYRTON në Torino, e hapur midis shkurtit dhe majit 2015. Ekspozita është kuruar nga organizata bamirëse Instituto Ayrton Senna, dhe të ardhurat nga biletat shkojnë për të.[302]

TV, publiciteti dhe lojërat

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Del Piero gjatë prezantimit të versionit italian të video lojës FIFA 2004.

Del Piero është shfaqur në reklama të ndryshme dhe është nën kontratë me prodhuesin gjerman të pajisjeve sportive Adidas, Uliveto water, Fiat, kompaninë japoneze të motoçikletave Suzuki, Pepsi, Bliss, Cepu, Walt Disney dhe Upper Deck.[303][304]

Në vitin 2006, Del Piero u shfaq në një reklamë televizive për skuterin japonez Suzuki Burgman së bashku me agjentin sportiv Andreas Goller.[305] Ai është gjithashtu i njohur për sensin e tij të humorit dhe ftohet në shfaqjet komike italiane si Paperissima dhe Striscia la notizia. Ai u shfaq në filmin L'allenatore nel pallone 2 dhe në shfaqjen La sai l'ultima di Totti, një seri skeçesh të shkurtra komike të krijuara nga miku i tij dhe kapiteni i Romës, Francesco Totti.[306]

Del Piero u shfaq në kopertinën e videolojës EA Sports FIFA Football 2004, së bashku me Thierry Henry dhe Ronaldinhon, dhe në kopertinën e edicionit italian të videolojës FIFA World Cup 2006.[307][308] Ai u emërua gjithashtu në Ultimate Team Legends në FIFA 17.[309] Del Piero ishte një nga dy yjet e paraqitur në kopertinën e versionit italian të videolojës PES 2010; tjetri ishte Lionel Messi i Barcelonës.[310]

Në vitin 2015, Del Piero u bë pjesë e Sky Sport Italia si komentator.[2] Në vitin 2017, ai u shfaq në serialin dokumentar të Netflix të quajtur Ekipi i Parë: Juventus.[311] Në vitin 2018, Konami njoftoi se Del Piero do të shfaqej në lojën e tyre video të futbollit Pro Evolution Soccer 2019 si një nga Legjendat e reja të myClub.[312][313] Duke filluar nga viti 2020, Del Piero iu bashkua ESPN si analist futbolli për ESPN FC dhe UEFA Euro 2020.[314]

Statistikat e karrierës

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Klube

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Burimi:[261]

Ndeshjet dhe golat sipas klubit, sezonit dhe kompeticionit
Klubi Sezoni Liga Kupa Kontinenti Tjetër Gjithsej
DivizioniNdshGolaNdshGolaNdshGolaNdshGolaNdshGola
Padova 1991–92 Serie B 4000——40
1992–93 10100——101
Total 14100——141
Juventus 1993–94 Serie A 115102[a]0—145
1994–95 29810111[a]2—5011
1995–96 2962111[b]61[c]04313
1996–97 228406[b]43[d]33515
1997–98 32214110[b]101[c]04732
1998–99 82104[b]01[c]1143
1999–2000 349219[e]2—4512
2000–01 259206[b]0—339
2001–02 32164110[b]4—4621
2002–03 24160013[b]51[c]23823
2003–04 228434[b]31[c]03114
2004–05 30141010[b]3—4117
2005–06 3312457[b]31[c]04520
2006–07 Serie B 352023——3723
2007–08 Serie A 372143——4124
2008–09 3113329[b]6—4321
2009–10 239125[f]0—2911
2010–11 3382010[g]3—4511
2011–12 23352——285
Gjithsej 51320856251275196705290
Sydney FC 2012–13 A-League 2414———2414
2013–14 2410———2410
Gjithsej 4824———4824
Delhi Dynamos 2014 Super Liga Indiane 101———101
Gjithsej karriera 58523456251275196777316
  1. 1 2 Të gjitha ndeshjet në Kupën UEFA
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Të gjitha ndeshjet në UEFA Ligën e Kampionëve
  3. 1 2 3 4 5 6 Ndeshje në Superkupën e Italisë
  4. ↑ Dy ndeshje dhe dy gola në UEFA Superkupën Evropiane, një ndeshje dhe një gol në Kupën Ndërkontinentale
  5. ↑ Tre ndeshje dhe një gol në UEFA Kupën Intertoto, gjashtë ndeshje dhe një gol në Kupën UEFA
  6. ↑ Dy ndeshje në UEFA Ligën e Kampionëve, tre ndeshje në UEFA Ligën e Evropës
  7. ↑ Të gjitha ndeshjet në UEFA Ligën e Evropës

Kombëtarja

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Burimi:[161]

Ndeshjet dhe golat sipas ekipit kombëtar dhe vitit
Ekipi kombëtarVitiNdshGola
Italia 199571
199642
199764
199883
199920
2000134
200163
2002115
200342
200461
200540
200692
200750
200860
Gjithsej9127

Trofe

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Juventus Primavera[315]
Juventus[315]
Italia nën-21[316]
Italia[315]
Çmime personale
Performanca
  • Golashënuesi më i mirë në Turneun e Francës: 1997 (3 gola)[317]
  • Golashënuesi më i mirë në UEFA Ligën e Kampionëve: 1997–98 (10 gola)[317]
  • Golashënuesi më i mirë në Kupën e Italisë: 2005–06 (6 gola)[317]
  • Golashënuesi më i mirë në Serie B: 2006–07 (20 gola)[317]
  • Golashënuesi më i mirë në Serie A: 2007–08 (21 gola)[343]
  • Asistuesi më i mirë në Serie A: 1999–2000 (14 asiste)[50]
Rekorde
  • Lojtari me më shumë ndeshje për Juventusin në të gjitha kompeticionet: 705[344]
  • Lojtari me më shumë ndeshje për Juventusin në kompeticionet evropiane: 130
  • Golashënuesi më i mirë i Juventusit: 290 gola[345]
  • Lojtari me më shumë gola në një sezon për Sydney FC: 14 gola në sezonin 2014[346]
  • Lojtari italian me më shumë gola me goditje të lira: 52 gola[215][261]
  • Lojtari italian me më shumë sezone me 10 ose më shumë gola: 17[347]
  • Lojtari me më shumë gola si zëvëndësues për kombëtaren italiane: 5[348]
Urdhëra

Klasi i 5të/Kalorës: Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2000[349]

Klasi i 4të /Oficer: Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2006[350]

CONI: Jaka e Artë e Meritës Sportive: 2006[351]

Referime

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
  1. ↑ "Alessandro Del Piero, passaporto" (në italisht). Alessandrodelpiero.com. Arkivuar nga origjinali më 15 shtator 2017. Marrë më 2013-04-22.
  2. 1 2 David Schiavone (10 tetor 2015). "Del Piero wants coaching career". La Gazzetta dello Sport (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 20 nëntor 2015. Marrë më 15 tetor 2015.
  3. ↑ "Serie A all-time top scorers: Piola, Totti, Del Piero & players with over 150 goals" (në anglisht). Goal.com. 11 mars 2022. Marrë më 17 korrik 2026.
  4. ↑ "Del Piero" (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 27 nëntor 2021. Marrë më 27 nëntor 2021.
  5. ↑ "Fifa names greatest list" (në anglisht). BBC Sport. 4 mars 2004. Arkivuar nga origjinali më 30 prill 2012. Marrë më 12 prill 2010.
  6. ↑ "UEFA Awards" Arkivuar 3 tetor 2018 tek Wayback Machine. RSSSF (në anglisht).
  7. ↑ "Comunicato Stampa" (në italisht). Marrë më 26 maj 2012.
  8. 1 2 "Seeking glory in blue shirt" (në anglisht). Sportstar. 1 prill 2006. Arkivuar nga origjinali më 23 dhjetor 2008. Marrë më 26 maj 2012.
  9. ↑ "Le luci di Del Piero" (në italisht). Rai Sport. 28 qershor 2001. Arkivuar nga origjinali më 13 maj 2012. Marrë më 26 maj 2012.
  10. ↑ "Stefano Del Piero: "Juve scelta di cuore"". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 18 korrik 2009. Marrë më 3 qershor 2015.
  11. 1 2 "Del Piero biografie" (në italisht). ItBiografie.com. Arkivuar nga origjinali më 15 korrik 2006. Marrë më 26 maj 2012.
  12. ↑ Giovanni Audiffredi (17 prill 2012). "Alessandro Del Piero: 'Se avessi saputo dire: Papà, ti voglio bene'". Vanity Fair (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 10 nëntor 2014. Marrë më 3 qershor 2014.
  13. ↑ "Del Piero profile" (në gjermanisht). Kicker.de. Arkivuar nga origjinali më 14 tetor 2007. Marrë më 26 maj 2012.
  14. 1 2 "Del Piero an ace at icing Juventus cake". The International Herald Tribune (në anglisht). 14 shkurt 2006. Arkivuar nga origjinali më 14 tetor 2008. Marrë më 10 dhjetor 2015.
  15. ↑ Gloria Callarelli (9 nëntor 2014). "Auguri Del Piero, dal Padova alla Juve: come si divente leggenda". padovaoggi.it (në italisht). Padova Oggi. Marrë më 28 shkurt 2015.
  16. ↑ "Alessandro Del Piero racconta i primi anni nel calcio che conta a Padova" (në italisht). Padova 24 Ore. Arkivuar nga origjinali më 11 maj 2013. Marrë më 16 mars 2010.
  17. ↑ "Del Piero, tre passi nel futuro Juve". Il Corriere della Sera (në italisht). 21 mars 1994. Arkivuar nga origjinali më 16 qershor 2013. Marrë më 17 gusht 2009.
  18. ↑ "Festa per il capitano Del Piero" (në italisht). La Stampa. 12 shtator 2010. Arkivuar nga origjinali më 14 shtator 2010. Marrë më 13 shtator 2010.
  19. ↑ "25 giugno 1994, Primavera tricolore" (në italisht). Juventus F.C. Arkivuar nga origjinali më 2 qershor 2015. Marrë më 7 janar 2015.
  20. ↑ "Juventus Corner : What Del Piero Means To Fans" (në anglisht). The Hard Tackle. 21 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 31 maj 2012. Marrë më 10 korrik 2012.
  21. ↑ "Del Piero, tre passi nel futuro Juve Del Piero, tre passi nel futuro Juve" (në italisht). Il Corriere della Sera. 21 mars 1994. Marrë më 7 janar 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  22. ↑ "Fiorentina-Juventus, 20 anni fa il super gol di Del Piero" (në italisht). Mediaset.it. Arkivuar nga origjinali më 8 dhjetor 2014. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  23. 1 2 3 4 "Euro 2008: Alex Del Piero". La Repubblica (në italisht). 23 maj 2008. Marrë më 13 maj 2015.
  24. ↑ José Luis Pierrend (26 mars 2005). "European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1995" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 1 tetor 2022. Marrë më 25 gusht 2015.
  25. 1 2 "DEL PIERO, FESTA TRADITA". La Repubblica (në italisht). 14 mars 1994. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  26. ↑ Marcelo Leme de Arruda (29 dhjetor 2008). "Toyota Cup – Most Valuable Player of the Match Award" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 14 prill 2009. Marrë më 5 maj 2009.
  27. ↑ José Luis Pierrend (26 mars 2005). "European Footballer of the Year ('Ballon d'Or') 1996" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 14 mars 2013. Marrë më 25 gusht 2015.
  28. ↑ "Riedle makes Dortmund's day" (në anglisht). UEFA. 28 maj 1997. Arkivuar nga origjinali më 6 dhjetor 2011. Marrë më 10 tetor 2015.
  29. ↑ Roberto Perrone (29 maj 1997). "Peccato, ma resta un anno eccezionale". corriere.it (në italisht). Il Corriere della Sera. Arkivuar nga origjinali më 8 dhjetor 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  30. ↑ Salvatore Lo Presti; Lodovico Maradei (1 tetor 1997). "Del Piero la forza del passato". gazzetta.it (në italisht). La Gazzetta dello Sport. Arkivuar nga origjinali më 2 prill 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  31. ↑ "FIFA Awards – World Player of the Year – Top 10" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 12 janar 2016. Marrë më 31 mars 2016.
  32. ↑ José Luis Pierrend (26 mars 2005). "European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1997" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 14 mars 2013. Marrë më 5 nëntor 2013.
  33. ↑ "Alessandro Del Piero's 283 goals for Juventus make him the greatest one-club marksman in Italy" (në anglisht). Goal.com. 25 prill 2011. Arkivuar nga origjinali më 15 gusht 2011. Marrë më 11 korrik 2012.
  34. ↑ "Calcio Flashback: Juventus 4–1 Monaco (Champions League Semi-final 1998)" (në anglisht). Goal.com. 6 janar 2009. Arkivuar nga origjinali më 26 shkurt 2014. Marrë më 15 qershor 2012.
  35. ↑ "in ansia per Del Piero". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 22 maj 1998. Arkivuar nga origjinali më 14 korrik 2014. Marrë më 20 tetor 2014.
  36. ↑ "1997/98: Seventh heaven for Madrid" (në anglisht). UEFA. 20 maj 1998. Arkivuar nga origjinali më 7 dhjetor 2011.
  37. ↑ "Scudetto of 1998 Belongs To Inter, Not Juventus – Gigi Simoni" (në anglisht). Goal.com. 20 prill 2009. Arkivuar nga origjinali më 19 korrik 2013. Marrë më 11 korrik 2012.
  38. ↑ "Juve, lo scudetto dei veleni e' vicino" (në italisht). Il Corriere della Sera. 27 prill 1998. Arkivuar nga origjinali më 7 dhjetor 2014. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  39. ↑ "La notte degli Oscar" [Oscar night]. rai.it (në italisht). Rai Sport. 22 shtator 1998. Arkivuar nga origjinali më 8 dhjetor 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  40. ↑ "Alex Del Piero Fenomeno Vero" (në italisht). Eurocalcio News. Arkivuar nga origjinali më 14 mars 2016. Marrë më 26 maj 2012.
  41. ↑ "Un Fenomeno di sfortuna Tutti gli infortuni di Ronaldo". gazzetta.it (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 13 shkurt 2008. Arkivuar nga origjinali më 14 dhjetor 2014. Marrë më 28 shkurt 2015.
  42. ↑ Giancarlo Padovan; Stefano Agresti (30 gusht 1998). "Lazio, una Supercoppa aspettando Vieri" (në italisht). Il Corriere della Sera. Marrë më 26 gusht 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  43. ↑ "Campionato gia' finito per Del Piero infortunato" (në italisht). Il Corriere della Sera. 10 nëntor 1998. Marrë më 26 gusht 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  44. ↑ "Flashback – Juventus 2–3 Man Utd. 1999 CL semi final" (në anglisht). Football Speak. 25 mars 2012. Arkivuar nga origjinali më 25 qershor 2012. Marrë më 11 korrik 2012.
  45. ↑ "Italy 1998/99" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 20 korrik 2022. Marrë më 22 korrik 2016.
  46. ↑ Andrew Warshaw (13 tetor 1998). "Football: Drugs in Serie A – Italy sinking deeper into scandal". independent.co.uk (në anglisht). The Independent. Arkivuar nga origjinali më 15 korrik 2011. Marrë më 28 shkurt 2015.
  47. 1 2 "Juve doctor convicted of doping" (në anglisht). UEFA. 26 nëntor 2004. Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2022. Marrë më 26 nëntor 2004.
  48. ↑ Bob Hughes (31 tetor 2010). "A Reminder of the Beautiful Game" (në anglisht). The New York Times. Arkivuar nga origjinali më 2 prill 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  49. ↑ "Juventus team doctor acquitted in doping case" (në anglisht). ESPN FC. 14 dhjetor 2005. Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  50. 1 2 3 "Serie A 1999/2000" (në anglisht). football-lineups.com. Arkivuar nga origjinali më 29 mars 2022. Marrë më 20 tetor 2014.
  51. ↑ Simon Kuper (9 prill 2000). "The wonderful tale of Mamma Inzaghi and her boys". The Guardian (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 28 mars 2017. Marrë më 27 mars 2017.
  52. ↑ Ivan Palumbo (16 shtator 2016). "Il blob: Trapattoni-Strunz, era tutto programmato. E Del Piero sfotte..." La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 19 mars 2017. Marrë më 18 mars 2017.
  53. ↑ Silvano Stella; Paolo Forcolin (5 prill 2000). "Del Piero Inzaghi, poco feeling". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 20 mars 2017. Marrë më 19 mars 2017.
  54. ↑ Paddy Agnew (24 qershor 2000). "Del Piero fuels passionate debate". The Guardian (në anglisht). Marrë më 3 qershor 2015.
  55. ↑ "NAPOLI-JUVENTUS. I precedenti e le curiosità" (në italisht). azzurrissimo.it. 29 nëntor 2011. Arkivuar nga origjinali më 20 tetor 2014. Marrë më 20 tetor 2014.
  56. 1 2 "Esulta la Juve, è tornato Del Piero" (në italisht). Il Corriere della Sera. 19 shkurt 2001. Arkivuar nga origjinali më 20 tetor 2014. Marrë më 20 tetor 2014.
  57. ↑ "Del Piero torna leader Resterò alla Juventus". La Repubblica (në italisht). 17 mars 2001. Arkivuar nga origjinali më 22 dhjetor 2017. Marrë më 20 tetor 2014.
  58. ↑ "The great Serie A title race of 2001–02" (në anglisht). These Football Times. 16 korrik 2016. Arkivuar nga origjinali më 21 nëntor 2016. Marrë më 20 nëntor 2016.
  59. ↑ Forcolin Paolo (16 tetor 2006). "Del Piero bussa alla storia". gazzetta.it (në italisht). La Gazzetta dello Sport. Marrë më 13 prill 2015.
  60. ↑ "Coppa Italia 2001/2002 » Final" (në anglisht). World Football. Marrë më 20 nëntor 2016.
  61. ↑ "Supercoppa Italiana, la Juve cerca l'aggancio al Milan". tuttosport.com/ (në italisht). Tuttosport. 16 gusht 2013. Arkivuar nga origjinali më 14 prill 2015. Marrë më 13 prill 2015.
  62. 1 2 3 "Tutti i trofei vinti da Alessandro Del Piero" (në italisht). Il Post. 9 nëntor 2014.
  63. ↑ "La Juve batte il Brescia 2–1 scudetto sempre più vicino". repubblica.it (në italisht). La Repubblica. 27 prill 2003. Arkivuar nga origjinali më 14 prill 2015. Marrë më 13 prill 2015.
  64. ↑ "Electric Juventus power past Dynamo" (në anglisht). UEFA. 24 shtator 2002.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  65. ↑ "Newcastle stung by Del Piero double" (në anglisht). UEFA. 1 tetor 2002.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  66. ↑ "2002/03 clubs" (në anglisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 6 dhjetor 2011. Marrë më 22 korrik 2016.
  67. ↑ "Dramatic win not enough for Basel" (në anglisht). UEFA. 18 mars 2003.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  68. ↑ "Zalayeta sends Juventus through" (në anglisht). UEFA. 22 prill 2003.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  69. ↑ "Madrid fall to brilliant Nedved" (në anglisht). UEFA. Marrë më 12 maj 2016.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  70. ↑ "2002/03: Shevchenko spot on for Milan" (në anglisht). UEFA. 28 maj 2003. Arkivuar nga origjinali më 13 nëntor 2011.
  71. ↑ Luca Curino (22 nëntor 2008). "Quando Del Piero era riserva di Ibrahimovic". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Marrë më 26 gusht 2015.
  72. ↑ "A match that needs no introduction" (në anglisht). A.C. Milan. 22 shkurt 2012. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016.
  73. ↑ "UEFA Champions League 2004/05 – History – Juventus" (në anglisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 28 maj 2020. Marrë më 20 nëntor 2016.
  74. ↑ Arianna Ravelli (14 shkurt 2006). "Del Piero ringrazia Capello: "Rinato grazie al turn over"". corriere.it (në italisht). Il Corriere della Sera. Marrë më 8 prill 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  75. ↑ "DEL PIERO-CAPELLO: E' ROTTURA". tuttocalciatori.net (në italisht). 10 maj 2006. Arkivuar nga origjinali më 17 mars 2021. Marrë më 8 prill 2015.
  76. ↑ "Del Piero supera Boniperti". juventus.com (në italisht). Juventus F.C. 10 janar 2006. Arkivuar nga origjinali më 13 prill 2015. Marrë më 8 prill 2015.
  77. ↑ "La Juve festeggia lo scudetto Poker al Cagliari di Zola". repubblica.it (në italisht). La Repubblica. 29 maj 2005. Arkivuar nga origjinali më 27 maj 2014. Marrë më 13 prill 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Datë e përkthyer automatikisht (lidhja)
  78. ↑ "Punishments cut for Italian clubs" (në anglisht). BBC Sport. 26 korrik 2006. Arkivuar nga origjinali më 22 gusht 2006. Marrë më 11 korrik 2012.
  79. ↑ "Alex Del Piero: A Look Back at Alex the Great's Time in Turin" (në anglisht). Bleacher Report. 14 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 11 gusht 2016. Marrë më 27 korrik 2016.
  80. ↑ "Real Madrid, accordo con la Juve per Cannavaro ed Emerson". repubblica.it (në italisht). La Repubblica. 19 korrik 2006. Arkivuar nga origjinali më 14 prill 2015. Marrë më 13 prill 2015.
  81. ↑ "Juventus 2–1 al Cesena" (në italisht). Juventus F.C. 23 gusht 2006. Arkivuar nga origjinali më 6 nëntor 2007. Marrë më 22 shtator 2026.
  82. ↑ "Napoli – Juventus, 3–3 a.e.t. (Napoli win 5–4 on penalties)" Juventus.com. (në anglisht) 28 gusht 2006
  83. ↑ "Arbitration board reduces Juventus' points penalty" (në anglisht). ESPN FC. 27 tetor 2006.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  84. ↑ "Juventus win Serie B at a canter" (në anglisht). BBC Sport. 19 maj 2007. Arkivuar nga origjinali më 6 qershor 2014. Marrë më 11 korrik 2012.
  85. ↑ "Italy – Serie B Top Scorers" (në anglisht). RSSSF. Arkivuar nga origjinali më 18 mars 2015. Marrë më 22 korrik 2016.
  86. ↑ "Adesso Del Piero è mister 200". gazzetta.it (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 21 tetor 2006. Marrë më 13 prill 2015.
  87. ↑ Alberto Mauro (16 tetor 2007). "Del Piero-Juve fino al 2010 Ale: "Giorni entusiasmanti"". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  88. ↑ "Pari con polemiche tra Fiorentina e Juventus". La Repubblica (në italisht). 7 tetor 2007. Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  89. ↑ Gaetano De Stefano (7 tetor 2007). "Nazionale, novità Montolivo A casa Del Piero e Inzaghi". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  90. ↑ "Juventus edge Lazio" (në anglisht). Eurosport. 15 dhjetor 2007. Marrë më 13 maj 2015.
  91. ↑ "Del Piero è l'anima Juve Roma battuta e avvicinata". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 16 shkurt 2008. Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  92. ↑ "Del Piero, 552 senza tempo". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 24 mars 2008. Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2009. Marrë më 13 maj 2015.
  93. ↑ Pier Luigi Todisco (6 prill 2008). "Juve, che doccia fredda nel momento più caldo". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 7 prill 2008. Marrë më 13 maj 2015.
  94. ↑ "Del Piero and Kaka score hat tricks". thestar.com (në anglisht). 20 prill 2008. Arkivuar nga origjinali më 23 qershor 2008. Marrë më 7 mars 2019.
  95. ↑ "Del Piero at the double" (në anglisht). ESPN FC. 17 maj 2008.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  96. ↑ "Samp-Juve show Super Del Piero è il re del gol". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 18 maj 2008. Arkivuar nga origjinali më 9 shtator 2017. Marrë më 8 janar 2009.
  97. 1 2 "Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea": Alba d'Oro" (në italisht). Comune Cinisello. Arkivuar nga origjinali më 22 tetor 2020. Marrë më 21 janar 2015.
  98. ↑ "Del Piero: 'I'll play until I'm 40'" (në anglisht). Football Italia. 14 nëntor 2011. Arkivuar nga origjinali më 21 korrik 2016. Marrë më 22 korrik 2016.
  99. ↑ Del Piero-Amauri in gol. La Juve risorge, Real k.o. (në italisht) Arkivuar 4 janar 2009 tek Wayback Machine La Gazzetta dello Sport – Marrë më 8 janar 2008
  100. ↑ "Juve enjoy high life at Madrid's expense" (në anglisht). UEFA. 22 tetor 2008.
  101. ↑ John F. Molinaro (7 nëntor 2008). "CBC News – A class act" (në anglisht). CBC News. Arkivuar nga origjinali më 13 shtator 2010. Marrë më 13 qershor 2010.
  102. ↑ Ale incanta il Bernabeu. La Juve è già qualificata Arkivuar 13 tetor 2010 tek Wayback Machine (në italisht) La Gazzetta Dello Sport – Marrë më 8 janar 2008
  103. ↑ Dominic Fifield (10 mars 2009). "Essien and Drogba draw the sting from 10-man Juve". The Guardian (në anglisht). Londër. Arkivuar nga origjinali më 23 dhjetor 2017. Marrë më 10 dhjetor 2016.
  104. ↑ Riccardo Pratesi (29 nëntor 2008). "Super Juve sotto la neve Reggina presa a pallate". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  105. ↑ "Siena 0–3 Juventus" (në anglisht). ESPN FC. 24 maj 2009.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  106. ↑ "2008/09 Italian Serie A Table / Table" (në anglisht). ESPN FC. Arkivuar nga origjinali më 25 tetor 2012. Marrë më 22 korrik 2016.
  107. ↑ "Del Piero inks new Juve deal" (në anglisht). FIFA. 17 korrik 2009. Arkivuar nga origjinali më 28 prill 2010.
  108. ↑ "Del Piero celebrates his 300th goal for Juventus" (në anglisht). Eurosport. 22 prill 2010. Arkivuar nga origjinali më 23 shkurt 2014. Marrë më 11 korrik 2012.
  109. ↑ "Del Piero record caps Juve win at Milan" (në anglisht). UEFA. 30 tetor 2010.
  110. ↑ "Del Piero's black and white legacy" (në anglisht). FIFA. 20 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 23 maj 2012.
  111. ↑ "Del Piero renews contract at new stadium!" (në anglisht). Juventus F.C. 5 maj 2011. Arkivuar nga origjinali më 26 nëntor 2013. Marrë më 6 maj 2011.
  112. ↑ "Juventus pick off Parma, Palermo stun Inter" (në anglisht). UEFA. 11 shtator 2011. Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2011. Marrë më 22 gusht 2019.
  113. ↑ "Juventus 4–1 Parma" (në anglisht). Sky Sports. 11 shtator 2011. Arkivuar nga origjinali më 22 gusht 2019. Marrë më 22 gusht 2019.
  114. ↑ "Match report: Juventus 3 Roma 0" (në anglisht). ESPN FC. 24 janar 2012.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  115. ↑ "Report: Juve 2 Milan 2" (në anglisht). ESPN FC. 20 mars 2012.{{cite news}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  116. ↑ "Report: Juve 2 Inter 0" (në anglisht). ESPN FC. 25 mars 2012.{{cite news}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  117. ↑ "Report: Juve 2 Lazio 1" (në anglisht). Goal.com. 11 prill 2012. Arkivuar nga origjinali më 1 maj 2014. Marrë më 31 dhjetor 2015.
  118. ↑ "Del Piero steals the show to send Juventus top" (në anglisht). UEFA. 11 prill 2012. Marrë më 31 dhjetor 2015.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  119. ↑ "Juve not retaining Del Piero" (në anglisht). Sky Sports. 18 tetor 2011. Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2015. Marrë më 19 tetor 2015.
  120. ↑ "Del Piero surprised at Agnelli's refusal to grant him Juventus extension" (në anglisht). Goal.com. 17 prill 2012. Arkivuar nga origjinali më 19 prill 2012. Marrë më 19 prill 2012.
  121. ↑ "Report: Juve 3 Atalanta 1" (në anglisht). ESPN FC. 13 maj 2012.{{cite news}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  122. ↑ "Festa Scudetti per la Juventus". legaseriea.it (në italisht). 13 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 7 nëntor 2014. Marrë më 31 dhjetor 2015.
  123. ↑ "Decorated veterans score on final bows" (në anglisht). ESPN FC. 13 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 17 maj 2012. Marrë më 13 maj 2012.
  124. ↑ "Del Piero & Inzaghi wave goodbye as winners in fairytale ending" (në anglisht). Goal.com. 13 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 16 maj 2012. Marrë më 13 maj 2012.
  125. ↑ "Cavani and Hamsik clinch Coppa Italia and dash double dreams of Turin giants" (në anglisht). Goal.com. 20 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 22 maj 2012. Marrë më 21 maj 2012.
  126. ↑ "Cup glory for Napoli" (në anglisht). Sky Sports. 20 maj 2012. Arkivuar nga origjinali më 23 maj 2012. Marrë më 21 maj 2012.
  127. ↑ "Campionato di Calcio Serie A: record, primati, numeri e statistiche" (në italisht). Il Corriere dello Sport. 30 tetor 2023. Arkivuar nga origjinali më 12 shkurt 2024. Marrë më 12 shkurt 2024.
  128. ↑ "Ciao 4m Del Piero signs for two years". smh.com.au (në anglisht). The Sydney Morning Herald. Marrë më 6 shtator 2012.
  129. ↑ "Alessandro Del Piero rejected Liverpool move 'because of Heysel'" (në anglisht). The Guardian. 12 tetor 2012.
  130. ↑ "Good luck Alex!" (në anglisht). Juventus F.C. 5 shtator 2012. Arkivuar nga origjinali më 18 dhjetor 2013. Marrë më 6 shtator 2012.
  131. ↑ "Inzaghi saluta Del Piero: ÂŤCiao Alex, tiferò per teÂť – Calciomercato / Calcio". Tuttosport (në italisht). 6 shtator 2012. Arkivuar nga origjinali më 10 nëntor 2012.
  132. ↑ "Zeman: "Contento della prestazione"" (në italisht). Sport Mediaset. 6 janar 2013. Arkivuar nga origjinali më 9 shtator 2012. Marrë më 6 shtator 2012.
  133. ↑ Nick Mulvenney (5 shtator 2012). "Del Piero deal most lucrative in Australian sport" (në anglisht). Chicago Tribune. Reuters.
  134. ↑ Sebastian Hassett (7 shtator 2012). "Sydney banking on Del Piero". Smh.com.au (në anglisht). The Sydney Morning Herald. Arkivuar nga origjinali më 9 korrik 2018. Marrë më 21 prill 2020.
  135. ↑ "Phoenix spoils Del Piero's Sydney debut" (në anglisht). Special Broadcasting Service. 6 tetor 2012. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2017. Marrë më 9 janar 2017.
  136. ↑ Angela Habashy (13 tetor 2012). "Jets ruin Del Piero's home debut | A-League" (në anglisht). Fox Sports.
  137. ↑ "Sky News Australia – Sport Article" (në anglisht). Sky News. Arkivuar nga origjinali më 3 prill 2018. Marrë më 20 tetor 2012.
  138. ↑ David Sygall. "Del Piero bags four in 7–1 rout". Smh.com.au (në anglisht). The Sydney Morning Herald. Marrë më 22 korrik 2016.
  139. ↑ "Win lifts Sydney into top six" (në anglisht). Special Broadcasting Service. 10 shkurt 2013. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2017. Marrë më 9 janar 2017.
  140. ↑ "Alessandro Del Piero and Sydney FC Commit to Second Season" (në anglisht). Footballaustralia.com.au. Arkivuar nga origjinali më 19 shkurt 2014. Marrë më 22 korrik 2016.
  141. 1 2 "Del Piero magic inspires Sydney FC as A-League kicks off" (në anglisht). Eurosport. 11 tetor 2013. Marrë më 9 janar 2017.
  142. ↑ "Del Piero named Sydney FC captain" (në anglisht). FIFA. Arkivuar nga origjinali më 23 shtator 2013. Marrë më 11 tetor 2013.
  143. ↑ "Del Piero, Sydney sink Jets" (në anglisht). A-League. Arkivuar nga origjinali më 19 shkurt 2014. Marrë më 11 tetor 2013.
  144. 1 2 "Alessandro Del Piero Wins Sydney FC Golden Boot" (në anglisht). Sydney FC. 5 maj 2014. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2017. Marrë më 9 janar 2017.
  145. ↑ "Alessandro Del Piero says goodbye to fans after Sydney FC's loss to Melbourne Victory" (në anglisht). ABC.net. 18 prill 2014. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2017. Marrë më 9 janar 2017.
  146. ↑ "Sydney FC Home | Sydney FC" (në anglisht). Football Australia. Arkivuar nga origjinali më 29 prill 2014. Marrë më 31 janar 2016.
  147. 1 2 "Del Piero headlines strong Sydney FC team of the decade" (në anglisht). Special Broadcasting Service. 29 prill 2015. Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 7 maj 2015.
  148. 1 2 "Alessandro Del Piero named on bench in PFA's A-League team of decade". The Guardian (në anglisht). 28 prill 2015. Marrë më 7 maj 2015.
  149. ↑ "Alessandro del Piero to play for ISL side Delhi Dynamos" (në anglisht). Sports-nova.com. 23 gusht 2014. Arkivuar nga origjinali më 6 tetor 2015. Marrë më 23 gusht 2014.
  150. ↑ "Del Piero set to join Delhi Dynamos" (në anglisht). Goal.com. 23 gusht 2014. Arkivuar nga origjinali më 17 shkurt 2015. Marrë më 28 gusht 2014.
  151. ↑ "Del Piero pens a four-month deal with Delhi Dynamos FC" (në anglisht). Goal.com. 28 gusht 2014. Arkivuar nga origjinali më 17 shkurt 2015. Marrë më 28 gusht 2014.
  152. ↑ Abhijit Bharali (22 gusht 2017). "ISL 2017: Dimitar Berbatov set to become 3rd highest paid player in Indian football". Sport Skeeda (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 23 tetor 2020. Marrë më 2021-08-25.
  153. ↑ Marcus Mergulhao (6 nëntor 2014). "My role is bigger than just playing: Del Piero" (në anglisht). The Times of India. Arkivuar nga origjinali më 25 gusht 2021. Marrë më 2021-08-25.
  154. ↑ Abhishek Kundu (23 nëntor 2022). "5 most expensive signings in ISL history". Sport Skeeda (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 25 gusht 2021. Marrë më 2021-08-25.
  155. ↑ "ISL: Delhi Dynamos and FC Pune City Finish 0–0; Alessandro Del Piero Dazzles on Debut" (në anglisht). NDTV. Arkivuar nga origjinali më 20 tetor 2014. Marrë më 20 tetor 2014.
  156. ↑ "Del Piero sparks a comeback for the visitors" (në anglisht). Goal.com. Arkivuar nga origjinali më 10 mars 2016. Marrë më 9 dhjetor 2014.
  157. ↑ "Indian Super League Wrap: Blasters into semi-finals" (në anglisht). FourFourTwo. 11 dhjetor 2014. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 10 nëntor 2015.
  158. 1 2 Mike Hytner (12 tetor 2015). "Alessandro Del Piero and Roberto Carlos touted for A-League coaching roles". The Guardian (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 18 tetor 2015. Marrë më 15 tetor 2015.
  159. ↑ "Convocati Under 21" (në italisht). La Repubblica. 9 prill 1994. fq. 25.
  160. ↑ "Under 21, i convocati" (në italisht). La Stampa. 17 maj 1996. fq. 31.
  161. 1 2 "Alessandro Del Piero". figc.it (në italisht). Federata Italiane e Futbollit. Marrë më 27 prill 2015.
  162. ↑ "25 marzo 1995, Del Piero esordisce in Nazionale in un'Italia-Estonia 4-1" (në italisht). Tuttosport. 25 mars 2020. Marrë më 18 tetor 2024.
  163. ↑ Adam Digby (12 nëntor 2016). "Remembering Alessandro Del Piero's Tumultuous International Career" (në anglisht). Bleacher Report. Marrë më 18 tetor 2024.
  164. ↑ "Instinctive Casiraghi helps Italy sink Russia" (në anglisht). UEFA. 6 tetor 2003. Arkivuar nga origjinali më 23 mars 2025. Marrë më 22 mars 2025.
  165. ↑ "1996: Germania". Storie di Calcio (në italisht). Altervista. Arkivuar nga origjinali më 24 shtator 2015. Marrë më 18 shkurt 2015.
  166. ↑ Valdiserri, Luca (9 qershor 1997). "Italia Brasile, un pareggio spettacolo. Ma Del Piero batte Ronaldo 2 gol a 1". Corriere della Sera (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 8 nëntor 2015. Marrë më 18 shkurt 2015.
  167. ↑ "Francia-Italia 2–2" (në italisht). Italia 1910. Arkivuar nga origjinali më 19 shkurt 2015. Marrë më 18 shkurt 2015.
  168. ↑ "Per l'amichevole con l'Italia, Dunga lascia a casa Amauri". Tuttosport (në italisht). 26 janar 2009. Arkivuar nga origjinali më 19 shkurt 2015. Marrë më 18 shkurt 2015.
  169. ↑ "How the Baggio-Del Piero Dilemma Derailed Italy's 1998 World Cup" (në anglisht). Goalazzo. 23 qershor 2026. Marrë më 24 shtator 2026.
  170. ↑ "France '98 and the staffetta: Baggio vs. Del Piero, the race for Italy's no. 10" (në anglisht). The Gentleman Ultra. 13 korrik 2018. Marrë më 24 shtator 2026.
  171. ↑ "Francia 1998 – Capitolo II: Le scelte di Cesare". Storie di Calcio (në italisht). Altervista. Arkivuar nga origjinali më 5 mars 2016. Marrë më 30 janar 2016.
  172. ↑ "Italy 3–0 Cameroon (1–0)" (në anglisht). FIFA. 17 qershor 1998. Arkivuar nga origjinali më 4 dhjetor 2013.
  173. ↑ "Vieri, Baggio goals help Italy win 2–1, avoid Brazil" (në anglisht). CNN. 15 shtator 1998. Arkivuar nga origjinali më 15 shtator 2000.
  174. ↑ "Italia, la vittoria della sofferenza". Storie di Calcio (në italisht). Altrevista. Arkivuar nga origjinali më 26 tetor 2011. Marrë më 18 shkurt 2015.
  175. ↑ "Francia avanti, ancora rigori stregati". Storie di Calcio (në italisht). Altrevista. Arkivuar nga origjinali më 11 nëntor 2016. Marrë më 20 tetor 2014.
  176. ↑ "Italy Euro 2000 squad" (në anglisht). Football Lineups. Arkivuar nga origjinali më 22 korrik 2026. Marrë më 25 shtator 2026.
  177. ↑ "Euro 2000: Turchia-Italia (1–2)" (në italisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 22 mars 2025. Marrë më 20 tetor 2014.
  178. ↑ "Italy foil brave Sweden" (në anglisht). UEFA. 6 tetor 2003. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2016.
  179. ↑ "Euro 2000 Full-time Report: Italy v Holland (0–0)" (në anglisht). ESPN FC. 29 qershor 2000. Arkivuar nga origjinali më 10 janar 2015. Marrë më 18 shkurt 2015.
  180. ↑ "Trezeguet's golden moment makes French history" (në anglisht). UEFA. 6 tetor 2003. Marrë më 10 dhjetor 2015.
  181. ↑ "Italy 1 Hungary 0". figc.it (në italisht). Federata Italiane e Futbollit. Arkivuar nga origjinali më 5 qershor 2013. Marrë më 26 maj 2012.
  182. ↑ "Juventus snatch dramatic title" (në anglisht). BBC Sport. 5 maj 2002. Arkivuar nga origjinali më 6 mars 2016. Marrë më 10 dhjetor 2015.
  183. ↑ Massimo Vincenzi (3 qershor 2002). "L'Italia parte bene Battuto l'Ecuador 2–0". La Repubblica (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2019. Marrë më 14 nëntor 2015.
  184. 1 2 "Gruppo G: Italia-Messico 1–1". La Repubblica (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 22 janar 2015. Marrë më 21 janar 2015.
  185. ↑ "Italy flop as Ahn's golden goal atones for penalty miss" (në anglisht). The Daily Telegraph. 18 qershor 2002. Arkivuar nga origjinali më 12 janar 2022. Marrë më 26 maj 2012.
  186. ↑ "South Korea 2–1 Italy – as it happened" (në anglisht). The Guardian. 18 qershor 2002. Arkivuar nga origjinali më 16 korrik 2023. Marrë më 26 maj 2012.
  187. ↑ "UEFA Euro 2004: Statistiche" (në italisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 31 tetor 2014. Marrë më 13 maj 2015.
  188. ↑ "Euro 2004: Italy squad" (në anglisht). BBC Sport. 3 qershor 2004. Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  189. ↑ "Italy 2–1 Bulgaria" (në anglisht). BBC Sport. 23 qershor 2004. Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2019. Marrë më 14 dhjetor 2015.
  190. ↑ "La storia dei campionati europei di calcio – 2004: Grecia" (në italisht). Storie di Calcio. Arkivuar nga origjinali më 1 nëntor 2016. Marrë më 18 shkurt 2015.
  191. ↑ "Lippi ha fiducia, nonostante tutto Convocato Buffon: "E' sereno"". La Repubblica (në italisht). 15 maj 2006. Arkivuar nga origjinali më 17 mars 2021. Marrë më 20 janar 2017.
  192. ↑ "Italia confermata: Totti+Toni" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 30 qershor 2006.
  193. ↑ "World Cup 2006: Germany 0–2 Italy (aet)" (në anglisht). BBC Sport. 4 korrik 2006. Arkivuar nga origjinali më 19 prill 2009. Marrë më 13 maj 2015.
  194. ↑ "Italia gran finale" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 4 korrik 2006.
  195. ↑ Luigi Mereu (2 korrik 2026). "Tielemans al 125' batte il record di Del Piero: il suo è il gol più tardivo di sempre ai Mondiali" (në italisht). Derby Derby Derby.
  196. ↑ Jonathan Stevenson (9 korrik 2006). "World Cup 2006: Italy 1–1 France (aet)" (në anglisht). BBC Sport. Arkivuar nga origjinali më 6 shtator 2017. Marrë më 13 maj 2015.
  197. ↑ "Alessandro Del Piero: Italy's World Cup hero targets new goals" (në anglisht). CNN. 19 mars 2015. Arkivuar nga origjinali më 11 qershor 2016. Marrë më 12 maj 2016.
  198. ↑ Giampiero Timossi (1 shkurt 2008). "E' un Del Piero da Nazionale". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Marrë më 13 maj 2015.
  199. ↑ Michael Harrold (14 qershor 2008). "Buffon saves Italy with penalty stop" (në anglisht). UEFA. Marrë më 14 dhjetor 2015.
  200. ↑ Matthew Spiro (18 qershor 2008). "France sunk as Italy grab lifeline" (në anglisht). UEFA. Marrë më 13 maj 2015.
  201. ↑ Phil McNulty (22 qershor 2008). "Spain 0–0 Italy (4–2 penalties)" (në anglisht). BBC Sport. Marrë më 13 qershor 2010.
  202. ↑ Enrico Curro Nizza (20 gusht 2008). "La nuova Italia cerca gol e spettacolo". La Repubblica (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  203. ↑ Massimo Perrone (3 qershor 2010). "Il Mondiale 2010 in pillole". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 18 maj 2015. Marrë më 13 maj 2015.
  204. ↑ "Italia, Del Piero decisivo nella sera di De Rossi" (në italisht). Tutto Sport. 10 shtator 2008. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 31 maj 2016.
  205. ↑ "Marcello Lippi leaves Francesco Totti out of Italy's provisional squad" (në anglisht). The Guardian. 11 maj 2010. Marrë më 26 shtator 2026.
  206. ↑ "Del Piero holds World Cup hope" (në anglisht). Sky Sports. 12 nëntor 2009. Marrë më 26 shtator 2026.
  207. ↑ "Prandelli considers Del Piero for Italy recall" (në anglisht). Goal.com. 20 gusht 2013. Arkivuar nga origjinali më 24 shkurt 2016. Marrë më 14 dhjetor 2015.
  208. 1 2 "Del Piero e la Nazionale: "mai più da centrocampista"" (në italisht). CalcioBlog.it. 19 shtator 2007. Arkivuar nga origjinali më 16 janar 2009. Marrë më 20 tetor 2014.
  209. ↑ "Totti e Del Piero sulla via del Portogallo" (në italisht). Panorama.it. Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2015. Marrë më 4 janar 2015.
  210. ↑ "Del Piero, Totti e Baggio la fantasia al potere". La Repubblica (në italisht). 6 tetor 2001. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 4 janar 2015.
  211. ↑ "A-League: Del Piero assist-man, Sydney ai playoff". Il Sole 24 Ore (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2015. Marrë më 4 janar 2015.
  212. ↑ "Agent: 'Del Piero could retire'" (në anglisht). Football Italia. Arkivuar nga origjinali më 21 prill 2015. Marrë më 4 maj 2015.
  213. ↑ Ben Gladwell. "Juventus shouldn't sell Paul Pogba, says Alessandro Del Piero" (në anglisht). ESPN FC. Arkivuar nga origjinali më 5 maj 2015. Marrë më 4 maj 2015.
  214. ↑ Mark Doyle. "Del Piero: Berlusconi wanted me at AC Milan and now I'm a free agent..." (në anglisht). Goal.com. Arkivuar nga origjinali më 9 maj 2015. Marrë më 4 maj 2015.
  215. 1 2 3 "7 Alessandro Del Piero". Worldcup365.com (në anglisht). 25 maj 2006. Arkivuar nga origjinali më 19 nëntor 2006. Marrë më 26 maj 2012.
  216. 1 2 3 "Del Piero's top 5 forgotten goals" (në anglisht). Football Italia. 9 nëntor 2019. Arkivuar nga origjinali më 10 nëntor 2019. Marrë më 11 nëntor 2019.
  217. ↑ "Lo sgarbo di Del Piero "Non gioco trequartista"". La Repubblica (në italisht). Marrë më 20 tetor 2014.
  218. ↑ Paddy Agnew (24 qershor 2000). "Del Piero fuels passionate debate". The Guardian (në anglisht). Marrë më 25 nëntor 2016.
  219. ↑ Shaun Botterill (13 korrik 2000). "Profile: Alessandro Del Piero" (në anglisht). ESPN FC. Marrë më 22 shkurt 2017.
  220. 1 2 Luca Curino (23 gusht 2006). ""Del Piero è un 9 e mezzo" Come Baggio per Platini" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. Arkivuar nga origjinali më 25 nëntor 2020. Marrë më 9 janar 2020.
  221. ↑ Christopher Atkins (14 tetor 2013). "10 of the Best Duos in World Football's Recent History" (në anglisht). Bleacher Report. Marrë më 7 prill 2020.
  222. 1 2 "Profilo" (në italisht). Goal.com. 30 tetor 2007. Marrë më 7 prill 2020.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  223. ↑ Dominic Bossi (7 mars 2014). "Alessandro Del Piero says Sydney A-League derby atmosphere rivals Europe's best". The Sydney Morning Herald (në anglisht). Marrë më 7 nëntor 2015.
  224. ↑ "Del Piero ko, fuori due mesi rivive il crac di 4 anni fa". La Repubblica (në italisht). 3 shkurt 2003. Arkivuar nga origjinali më 11 qershor 2016. Marrë më 12 maj 2016.
  225. ↑ Henry Winter (29 maj 2003). "Shevchenko the Milan master". The Telegraph (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 12 janar 2022. Marrë më 7 nëntor 2015.
  226. ↑ "KEY MEN". The Daily Star (në anglisht). 28 maj 2003. Arkivuar nga origjinali më 7 janar 2016. Marrë më 7 nëntor 2015.
  227. 1 2 "AFS Top-100 Players of All-Time" (në anglisht). RSSSF. Marrë më 1 tetor 2026.
  228. ↑ "Soccer newsletter: Soccer star Alessandro Del Piero pushes to master second career" (në anglisht). Los Angeles Times. 8 mars 2022. Marrë më 6 maj 2026.
  229. ↑ Gianni Verschueren (12 tetor 2012). "Juventus FC: Alessandro Del Piero and the Top 20 Bianconeri of All Time" (në anglisht). Bleacher Report. Arkivuar nga origjinali më 1 korrik 2022. Marrë më 1 korrik 2022.
  230. ↑ "The 25 Best Juventus Players of All Time—Ranked". Sport Illustrated (në anglisht). 14 nëntor 2025. Marrë më 17 korrik 2026.
  231. 1 2 Nicky Bandini (14 maj 2012). "Juventus say emotional farewell to their beloved Alessandro Del Piero" (në anglisht). The Guardian. Marrë më 12 qershor 2020.
  232. ↑ "Europeran Football: Bergkamp ban lifted". The Independent (në anglisht). 22 tetor 2011. Arkivuar nga origjinali më 24 dhjetor 2015. Marrë më 8 nëntor 2015.
  233. 1 2 3 4 Nada Grkinic (26 maj 2003). "Alessandro the Great" (në anglisht). BBC Sport. Marrë më 8 nëntor 2015.
  234. ↑ Rob Hughes (15 prill 1998). "Del Piero Wants Big Money and Wants It Now: Striker With a Goal: Turning Juve's Tables". The New York Times (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 24 dhjetor 2015. Marrë më 8 nëntor 2015.
  235. ↑ Rupert Webster (1 janar 2007). "PIPPO MILAN'S MAN" (në anglisht). Sky Sports. Arkivuar nga origjinali më 24 dhjetor 2015. Marrë më 8 nëntor 2015.
  236. ↑ "Juve: tre triplette per la storia" (në italisht). Tutto Sport. 13 mars 2019. Marrë më 11 nëntor 2019.
  237. ↑ "Zeman-Juventus, tutte le dichiarazioni di "guerra"" (në italisht). Panorama. 28 shtator 2012. Marrë më 20 tetor 2014.
  238. ↑ Giorgio Rondelli (7 nëntor 1998). "Totti, piu' muscoli al servizio della fantasia" (në italisht). Il Corriere della Sera. Arkivuar nga origjinali më 1 janar 2016. Marrë më 22 prill 2014.
  239. ↑ Maurizio Crosetti (4 dhjetor 1999). "Due lampi di Inzaghi la Juventus prova l'allungo" (në italisht). La Repubblica. Arkivuar nga origjinali më 28 gusht 2019. Marrë më 11 nëntor 2019.
  240. 1 2 Stefano Bedeschi. "Gli eroi in bianconero: Alessandro DEL PIERO" (në italisht). Tutto Juve. Arkivuar nga origjinali më 20 dhjetor 2014. Marrë më 9 dhjetor 2014.
  241. ↑ "Alex Del Piero". La Repubblica (në italisht). 23 maj 2008. Arkivuar nga origjinali më 11 qershor 2016. Marrë më 12 maj 2016.
  242. ↑ Federico Bettucci (8 nëntor 2010). "L'8 novembre di 12 anni fa l'infortunio ad Alex Del Piero" (në italisht). Tutto Juve. Arkivuar nga origjinali më 11 gusht 2016. Marrë më 12 maj 2016.
  243. ↑ "La sorte si ricorda di Alex Pinturicchio risorge a Udine". La Repubblica (në italisht). 5 maj 2002. Marrë më 12 maj 2016.
  244. ↑ ""Le sette vite del capitano" un ebook racconta Alex Del Piero". La Stampa (në italisht). 21 shkurt 2014. Arkivuar nga origjinali më 30 maj 2019. Marrë më 12 maj 2016.
  245. ↑ "Madrid fall to brilliant Nedved" (në anglisht). UEFA. 15 maj 2003. Arkivuar nga origjinali më 15 prill 2019. Marrë më 22 mars 2025.
  246. ↑ "Del Piero e Trezeguet lanciano la sfida alla Roma" [Del Piero and Trezeguet launch their duel with Roma]. La Repubblica (në italisht). 13 dhjetor 2004. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 8 nëntor 2015.
  247. ↑ Vanni Spinella (12 prill 2018). "Lipp-ip hurrà! Storia di idee tattiche nate da un sigaro" (në italisht). Sky Sport. Arkivuar nga origjinali më 11 nëntor 2019. Marrë më 11 nëntor 2019.
  248. ↑ Ben Lyttleton (16 dhjetor 2007). "Five football teams built by Fabio Capello" (në anglisht). The Telegraph. Arkivuar nga origjinali më 12 janar 2022. Marrë më 11 nëntor 2019.
  249. ↑ "UEFA Euro 96: Italia vs. Russia (2–1)" (në italisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 16 maj 2022. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  250. ↑ Roberto Beccantini. "DEL PIERO, Alessandro" (në italisht). Treccani: Enciclopedia dello Sport (2002). Marrë më 7 prill 2020.
  251. ↑ Alberto Mauro (17 janar 2011). "Juve, gli intramontabili Ale e Gigi senza tempo" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. Arkivuar nga origjinali më 7 prill 2020. Marrë më 7 prill 2020.
  252. ↑ "Parla l'ex medico Juve: "Del Piero mente e leader. Super Boksic"" (në italisht). Tutto Sport. 24 nëntor 2016. Arkivuar nga origjinali më 3 dhjetor 2016. Marrë më 2 dhjetor 2016.
  253. ↑ Cristina Raschio (9 nëntor 2014). "Calcio. Alex Del Piero, un concentrato di talento e fair play" (në italisht). RaiNews.it. Arkivuar nga origjinali më 2 dhjetor 2016. Marrë më 2 nëntor 2016.
  254. ↑ "The Ten Best Free-Kick Specialists: Alessandro Del Piero". The Independent (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2015. Marrë më 4 janar 2015.
  255. ↑ "Kings of the free-kick" (në anglisht). FIFA. Arkivuar nga origjinali më 12 maj 2015. Marrë më 4 janar 2015.
  256. ↑ "I 10 migliori rigoristi della storia della Serie A". 90min.com (në italisht). 4 shtator 2013. Arkivuar nga origjinali më 6 janar 2015. Marrë më 6 janar 2015.
  257. ↑ "Juventus: una punizione di Del Piero lancia i bianconeri alla vittoria 2–0 contro il Chievo" (në italisht). TorinoOggi.it. Arkivuar nga origjinali më 10 dhjetor 2014. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  258. ↑ "Garlando (Gazzetta): "Ferito e affamato, Del Piero esempio anti-crisi"" (në italisht). Tutto Juve. Marrë më 21 janar 2015.
  259. ↑ Alessandra Bocci; Silvano Stella (19 janar 1998). "Baggio, meglio a casa che in panchina: "sono schifato"". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 24 dhjetor 2015. Marrë më 29 tetor 2015.
  260. ↑ "Del Piero? Tira alla Platini" (në italisht). Il Corriere della Sera. 24 tetor 1995. fq. 44.{{cite news}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  261. 1 2 3 "Alessandro Del Piero" (në anglisht). ESPN FC. Marrë më 28 gusht 2013.
  262. ↑ "Pirlo eyes Mihajlovic record" (në anglisht). Football Italia. 31 tetor 2013. Arkivuar nga origjinali më 6 janar 2015. Marrë më 6 janar 2015.
  263. ↑ Dan Gilbert (22 korrik 2009). "Calcio Italia 150 issue, Calcio Icons, Del Piero" (në anglisht). Channel4.com. Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2009. Marrë më 26 maj 2012.
  264. ↑ "Alessandro Del Piero" (në anglisht). Channel4.com. Arkivuar nga origjinali më 4 janar 2009. Marrë më 26 korrik 2012.
  265. ↑ "I gol "alla Del Piero"" (në italisht). Il Post. 15 maj 2012. Marrë më 5 dhjetor 2014.
  266. ↑ "Il 'soldatino' scherza sul gol alla Del Piero: 'Alex ha imparato da me'" (në italisht). Il Corriere della Sera. 2 mars 1997. Marrë më 5 dhjetor 2014.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Shërbim arkivimi i vjetruar (lidhja)
  267. ↑ Matteo Brega (17 dhjetor 2015). "Inter: Brozovic gioca in 4 ruoli, segna gol alla Del Piero e fa felice Mancini". La Gazzetta dello Sport (në italisht). Marrë më 12 maj 2016.
  268. ↑ Camillo Demichelis (9 nëntor 2011). "Le 10 perle più belle di Alessandro Del Piero". tuttojuve.com (në italisht). Tutto Juve. Arkivuar nga origjinali më 19 prill 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  269. ↑ "Le cinque esultanze "magiche" di Del Piero" (në italisht). Tuttosport. 9 nëntor 2008. Arkivuar nga origjinali më 2 prill 2015. Marrë më 28 shkurt 2015.
  270. ↑ "Del Piero per sempre Juve "Mai pensato di andar via"". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 17 tetor 2007. Marrë më 21 janar 2015.
  271. ↑ "Del Piero, così no". La Repubblica (në italisht). 4 dhjetor 2014. Arkivuar nga origjinali më 21 janar 2015. Marrë më 21 janar 2015.
  272. ↑ "Juve-Zenit, Del Piero sull'esultanza: "La mia prima capriola"". sport.it (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 22 janar 2015. Marrë më 21 janar 2015.
  273. ↑ "I primi 40 anni di Del Piero. Anche Totti gli fa gli auguri" (në italisht). Il Tempo. 9 nëntor 2014. Arkivuar nga origjinali më 22 janar 2015. Marrë më 21 janar 2015.
  274. ↑ "Del Piero, dribbling sull'altare" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 13 qershor 2005. Arkivuar nga origjinali më 14 mars 2018. Marrë më 26 maj 2012.
  275. ↑ "Del Piero, giorni d'oro E' nato il figlio Tobias" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 22 tetor 2007. Arkivuar nga origjinali më 9 shtator 2017. Marrë më 13 qershor 2010.
  276. ↑ Congratulations, Captain! (në anglisht) Juventus F.C. 22 tetor 2007.
  277. ↑ "Del Piero papa" (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 5 maj 2009. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 26 maj 2012.
  278. ↑ "Five of us" (në anglisht) Uebfaqja zyrtare. 12 shtator 2010.
  279. ↑ "Also Alex with the Olympic flame" (në anglisht) Juventus F.C. Marrë më 10 shkurt 2006
  280. ↑ "FIFA World Cup" (në anglisht). Yahoo.com. Arkivuar nga origjinali më 20 shkurt 2007. Marrë më 13 qershor 2010.
  281. ↑ "Del Piero, Italy's Stoical Substitute" (në anglisht). Reuters. 13 qershor 2000. Arkivuar nga origjinali më 27 tetor 2009.
  282. ↑ "InternetBookShop.it" (në anglisht). InternetBookShop.it. 28 maj 2010. Marrë më 13 qershor 2010.
  283. ↑ "The Rolling Stones cover The White Stripes!". NME.com (në anglisht). 12 korrik 2006. Arkivuar nga origjinali më 8 shkurt 2012. Marrë më 26 maj 2012.
  284. ↑ "A Soccer Hero Adored Around the World" (në anglisht). Nippon. 18 tetor 2011.
  285. ↑ "Del Piero professore per un giorno alla Sorbona – Sport – Sky.it" (në italisht). Sky Sport. Arkivuar nga origjinali më 29 nëntor 2014. Marrë më 18 shtator 2012.
  286. ↑ "Save the Dream" (në anglisht). Alessandro Del Piero. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 29 shtator 2026.
  287. ↑ "About N10 Restaurant" (në anglisht). N10 Restaurant. Marrë më 11 nëntor 2019.
  288. ↑ "Soccer star Alessandro Del Piero just opened an Italian restaurant in Beverly Grove" (në anglisht). Los Angeles Times. 27 mars 2019. Marrë më 11 nëntor 2019.
  289. ↑ "Del Piero reveals ownership in small L.A. club" (në anglisht). ESPN FC. 24 shkurt 2019.
  290. ↑ "Alessandro Del Piero Announces Ownership of US Football Team LA10 FC" (në anglisht). Sports Illustrated. 26 shkurt 2019.
  291. ↑ "Del Piero batte Ronaldo all'asta di beneficenza". La Gazzetta Dello Sport (në italisht). 31 maj 1998. Marrë më 16 shtator 2009.
  292. ↑ "Airc, maratona in Rai per i fondi alla ricerca". Il Corriere della Sera (në italisht). 31 tetor 2008. Marrë më 16 shtator 2009.
  293. ↑ "Premio Credere nella Ricerca". sportwide.net (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 24 korrik 2011. Marrë më 16 shtator 2009.
  294. ↑ "Alex Del Piero e Nedved giocano a golf per beneficenza". Gossipnews.it (në italisht). Arkivuar nga origjinali më 13 tetor 2008. Marrë më 16 shtator 2009.
  295. ↑ "Olimpico esaurito per la Partita del cuore". Il Corriere della Sera (në italisht). 14 maj 2009. Marrë më 16 shtator 2009.
  296. ↑ "La maglia di Del Piero all'asta per beneficenza" (në italisht). Tutto Juve. Marrë më 26 korrik 2016.
  297. ↑ "RACCOLTI $303,880.00" (në italisht). Alessandro Del Piero. 13 shtator 2011. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 29 shtator 2026.
  298. ↑ "Golf E Beneficenza" (në italisht). Alessandro Del Piero. 27 maj 2011. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 29 shtator 2026.
  299. ↑ "Gol A Kashima" (në italisht). Alessandro Del Piero. 21 korrik 2012. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 29 shtator 2026.
  300. ↑ "Una Penna Preziosa" (në italisht). Alessandro Del Piero. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 5 tetor 2026.
  301. ↑ "Alessandro Del Piero, solidale" (në italisht). Alessandro Delp Piero. Arkivuar nga origjinali më 7 maj 2019. Marrë më 5 tetor 2026.
  302. ↑ "Inauguration of the 'Ayrton' exhibition" (në anglisht). ADPLOG. 19 shkurt 2015. Arkivuar nga origjinali më 6 prill 2020. Marrë më 5 tetor 2026.
  303. ↑ "Pepsi Commercial" (në anglisht). YouTube. 12 shkurt 2007.
  304. ↑ "Del Piero, che faccia da spot". La Gazzetta Dello Sport (në italisht). 8 maj 1998.
  305. ↑ "Alessandro Del Piero Mr. Burgman" (në anglisht). YouTube. 22 korrik 2009. Marrë më 13 qershor 2010.
  306. ↑ "Totti, le barzellette in un video". tgcom24.mediaset.it (në italisht). 5 maj 2004. Marrë më 4 tetor 2026.
  307. ↑ "FIFA Football 2004" (në anglisht). UEFA. Arkivuar nga origjinali më 25 korrik 2012. Marrë më 11 korrik 2012.
  308. ↑ "Xbox 360 – Alex Del Piero testimonial di EA Sports Mondiali FIFA 2006". xboxway.com (në italisht). 24 mars 2006. Marrë më 25 prill 2015.
  309. ↑ "New Legends in FUT 17" (në anglisht). EA Sports. Marrë më 26 gusht 2016.
  310. ↑ "Del Piero Confirmed as PES 2010 Italian Cover Star". winningelevenblog.com (në anglisht). 16 korrik 2009. Arkivuar nga origjinali më 4 shkurt 2010. Marrë më 13 qershor 2010.
  311. ↑ Antonio Corsa (19 shkurt 2018). "Il documentario sulla Juve di Netflix è un esperimento riuscito". Esquire (në italisht).
  312. ↑ "Pavel Nedvěd and Alessandro Del Piero coming to PES!" (në anglisht). Konami. 19 mars 2018. Marrë më 11 shtator 2018.
  313. ↑ "Watch: Del Piero is in the legend team of PES2019" (në anglisht). Calciomercato.com. 8 shtator 2018. Arkivuar nga origjinali më 14 prill 2019. Marrë më 11 shtator 2018.
  314. ↑ "ESPN Assembles an All-Star Roster of Hosts, Analysts and Reporters for UEFA EURO 2020, June 11 – July 11" (në anglisht). ESPN FC. 27 maj 2021. Marrë më 28 qershor 2021.
  315. 1 2 3 "Alessandro Del Piero: Palmares". alessandrodelpiero.com (në anglisht). Alessandro Del Piero. Arkivuar nga origjinali më 28 shkurt 2021. Marrë më 13 prill 2015.
  316. ↑ "Juventus: ecco il rinnovo di Del Piero" (në italisht). UEFA. 5 maj 2011. Marrë më 26 shtator 2026.
  317. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 "Alessandro Del Piero: Awards & Records". alessandrodelpiero.com (në anglisht). Alessandro Del Piero. Marrë më 13 prill 2015.
  318. ↑ Karel Stokkermans (14 mars 2007). "ESM XI" (në anglisht). RSSSF. Marrë më 1 mars 2021.
  319. ↑ Christopher Davies (5 mars 2004). "Pele open to ridicule over top hundred". telegraph.co.uk (në anglisht). The Telegraph. Arkivuar nga origjinali më 12 janar 2022. Marrë më 13 prill 2015.
  320. ↑ "Zinedine Zidane voted top player by fans" (PDF) (në anglisht). UEFA. Marrë më 24 korrik 2014.
  321. ↑ "Calcio, Premio Prisco a Sensi, Del Piero e Giampaolo" (në italisht). La Repubblica. 5 prill 2006. Arkivuar nga origjinali më 10 mars 2021. Marrë më 1 mars 2021.
  322. ↑ "Notizie" (në italisht). Conipiemonte.net. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 22 korrik 2016.
  323. ↑ "Premio Gentleman: riconoscimenti a Del Piero e Maldini". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 8 maj 2006. Marrë më 12 janar 2016.
  324. ↑ "Milano 2006 – Premio Gentleman" (në italisht). Premio Gentleman. Marrë më 12 janar 2016.
  325. ↑ "Golden Foot Legends". goldenfoot.com (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 16 prill 2015. Marrë më 27 mars 2015.
  326. ↑ "Ale vince il Golden Foot 2007 Premiato dal principe Alberto". La Gazzetta dello Sport (në italisht). 4 shtator 2007. Marrë më 13 maj 2015.
  327. ↑ "Two awards for Alex" (në anglisht). Juventus F.C. 10 maj 2006. Arkivuar nga origjinali më 14 tetor 2007.
  328. ↑ "Telegatti, vince anche Fiorello". La Repubblica (në italisht). 26 janar 2007. Arkivuar nga origjinali më 15 gusht 2016. Marrë më 12 janar 2016.
  329. ↑ "A Florenzi il "Pallone d'Argento" Coppa Giaimè Fiumano". ussi.it (në italisht). 8 maj 2016. Marrë më 18 maj 2016.
  330. ↑ "Premio Internazionale Sport Civiltà ad Alessandro Del Piero". Tuttosport (në italisht). 12 nëntor 2009. Arkivuar nga origjinali më 4 mars 2016. Marrë më 12 janar 2016.
  331. ↑ "Wall of Fame" (në anglisht). Globe Soccer. Marrë më 28 dhjetor 2015.
  332. ↑ "Premio Fair Play Novara: vince Del Piero | Altre notizie" (në italisht). Calciomercato.com. 4 shkurt 2014. Arkivuar nga origjinali më 29 nëntor 2014. Marrë më 6 shtator 2012.
  333. ↑ "Del Piero rocket voted goal of the season" (në anglisht). Football Australia 2013. Arkivuar nga origjinali më 29 nëntor 2014. Marrë më 22 korrik 2016.
  334. 1 2 "Alessandro Del Piero Wins Sydney FC Player of the Year Award – Sydney FC" (në anglisht). Football Australia. Arkivuar nga origjinali më 16 maj 2013. Marrë më 12 janar 2016.
  335. ↑ "PFA Team of the Season named" (në anglisht). Football Australia. Arkivuar nga origjinali më 29 nëntor 2014. Marrë më 22 korrik 2016.
  336. ↑ "Videos | Sydney FC" (në anglisht). Football Australia. 2 tetor 2012. Arkivuar nga origjinali më 27 mars 2014. Marrë më 12 prill 2013.
  337. ↑ Justin Huntsdale (4 gusht 2014). "Del Piero excited for All Stars game and beyond" (në anglisht). ABC.net. Marrë më 12 janar 2016.
  338. ↑ "Sydney FC inducts greats into Hall Of Fame" (në anglisht). A-League. 16 mars 2015. Marrë më 7 korrik 2015.
  339. ↑ "Del Piero, Gullit, Conti and seven other legends enter the Italian Football Hall of Fame". vivoazzurro.it (në anglisht). 5 dhjetor 2017.
  340. ↑ "#JUVE120 team announced" (në anglisht). Juventus F.C. 24 nëntor 2017. Arkivuar nga origjinali më 29 korrik 2018. Marrë më 29 maj 2018.{{cite web}}: Mirëmbajtja CS1: Datë e përkthyer automatikisht (lidhja)
  341. ↑ "Juventus creates its Hall of Fame - Juventus" (në anglisht). Juventus F.C. 10 shtator 2025. Marrë më 10 shtator 2025.
  342. ↑ "IFFHS Legends" (në anglisht). IFFHS. Arkivuar nga origjinali më 31 korrik 2026. Marrë më 24 qershor 2026.
  343. ↑ "Serie A 2007-2008" (në anglisht). RSSSF. Marrë më 5 tetor 2026.
  344. ↑ "Juventus, Del Piero: Due gol... per Mihajlovic | Altre notizie" (në italisht). Calciomercato.com. 4 shkurt 2014. Arkivuar nga origjinali më 29 nëntor 2014. Marrë më 5 shtator 2012.
  345. ↑ "Juventus all time top scorers" (në anglisht). Transfermarkt. Marrë më 5 tetor 2026.
  346. ↑ "Del Piero Ready To Break Record on Sunday – Sydney FC – Sydney FC 2014" (në anglisht). Football Australia. Arkivuar nga origjinali më 19 shkurt 2014. Marrë më 22 korrik 2016.
  347. ↑ "Record da fedelissimo, Ma Del Piero è amaro". gazzetta.it (në italisht). La Gazzetta dello Sport. 24 prill 2011.
  348. ↑ "FIGC: Classifica Marcatori". figc.it (në italisht). Federata Italiane e Futbollit. Arkivuar nga origjinali më 31 korrik 2013. Marrë më 29 qershor 2012.
  349. ↑ "Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana Sig. Alessandro Del Piero" (në italisht) Marrë më 26 maj 2012.
  350. ↑ "Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana Sig. Alessandro Del Piero" (në italisht) Marrë më 26 maj 2012.
  351. ↑ "Coni: Consegna dei Collari d'Oro e dei Diplomi d'Onore. Premia il Presidente del Consiglio Romano Prodi. Diretta Tv su Rai 2" (në italisht). Coni.it. 16 tetor 2006. Arkivuar nga origjinali më 24 dhjetor 2016. Marrë më 23 dhjetor 2016.

Lidhje të jashtme

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Marrë nga "https://sq.wikipedia.org/w/index.php?title=Alessandro_Del_Piero&oldid=3055598"