گوادال‌کانال
نام بومی: Guadalcanal | |
|---|---|
 موقعیت جزایر سلیمان و جزیره گوادال‌کانال در بین آن‌ها (به رنگ قرمز) | |
 | |
| جغرافیا | |
| مکان | اقیانوس آرام |
| مختصات | ۹°۳۷′ جنوبی ۱۶۰°۱۱′ شرقی / ۹٫۶۱۷°جنوبی ۱۶۰٫۱۸۳°شرقی |
| مجمع‌الجزایر | جزایر سلیمان |
| مساحت | ۵٬۳۰۲ کیلومتر مربع (۲٬۰۴۷ مایل مربع) |
| بیشترین ارتفاع | ۲۴۴۹ متر (۸٬۰۳۵ پا)[۱] |
| بلندترین نقطه | Mount Popomanaseu |
| کشور | |
| تقسیمات کشوری | |
| استان | گوادال‌کانال |
| بزرگترین منطقه مسکونی | هونیارا (جمعیت ۵۴٬۶۰۰ (۲۰۰۳)) |
| جمعیت‌شناسی | |
| جمعیت | ۱۰۹٬۳۸۲ (۱۹۹۹) |
| تراکم جمعیت | ۲٫۴ /کیلومتر مربع (۶٫۲ /مایل مربع) |
| گروه‌های قومی | ملانزیایی ۹۳٪ پلی‌نزیایی ۴٪ میکرونزیایی ۱٫۵٪ اروپایی ۰٫۸٪ چینی ۰٫۳٪ , غیره ۰٫۴٪ |
گوادال‌کانال (به انگلیسی: Guadalcanal) جزیره‌ای استوایی در جنوب غربی اقیانوس آرام است. این جزیره بزرگترین جزیره جزایر سلیمان محسوب می‌شود. در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ جنگ شدیدی بین نیروهای آمریکایی و ژاپنی در این جزیره صورت گرفت.
پس از پایان جنگ هونیارا که در سواحل شمالی این جزیره قرار دارد به عنوان پایتخت جزایر سلیمان انتخاب شد. گوادال‌کانال عمدتاً پوشیده از جنگل‌های استوایی و منطقه‌ای کوهستانی با آتشفشانی فعال می‌باشد. جمعیت این جزیره در سال ۱۹۹۸ در حدود ۸۵٬۰۰۰ نفر بوده است.[۲]
گوادال‌کانال (نام بومی: ایساتابو) جزیرۀ اصلی در استان گوادال‌کانال در جزایر سلیمان است که در جنوب غربی اقیانوس آرام و شمال شرقی استرالیا قرار دارد. این جزیره، از نظر مساحت و جمعیت، بزرگترین جزیره در کشور جزایر سلیمان است و پس از آن مالایتا قرار دارد. این جزیره پس از بوگنویل، دومین جزیرۀ بزرگ در مجمع‌الجزایر سلیمان از نظر مساحت به شمار می‌رود. این جزیره بیشتر با جنگل‌های بارانی حاره‌ای متراکم پوشیده شده است و پس‌کرانه‌ای کوهستانی دارد.
مکان‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهند که سکونت در این جزیره از ۴۵۰۰ تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد وجود داشته است. مردمان آسترونزیایی لاپیتا در حدود ۱۲۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد به این جزیره مهاجرت کردند. گوادال‌کانال نخستین بار در جریان سفر اکتشافی اسپانیایی‌ها به رهبری آلوارو د مندانا در سال ۱۵۶۸ توسط اروپایی‌ها نقشه‌برداری شد. این نام از روستای گوادال‌کانال در سویل واقع در اندلس در اسپانیا گرفته شده است که زادگاه پدرو د اورتگا والنسیا، یکی از اعضای هیئت اکتشافی مندانا بود.
در طول سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این جزیره صحنۀ لشکرکشی گوادال‌کانال بود و شاهد نبردهای تلخی میان نیروهای ژاپنی و متفقین بود. نیروهای متفقین در نهایت پیروز شدند. در پایان جنگ جهانی دوم، هونیارا در ساحل شمالی گوادال‌کانال، به پایتخت جدید تحت‌الحمایۀ جزایر سلیمان بریتانیا و بعدها به پایتخت کشور مستقل جزایر سلیمان تبدیل شد.
جغرافیا
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]گوادال‌کانال بزرگترین جزیره در جزایر سلیمان است و با مساحت کل ۵٬۳۰۲ کیلومتر مربع (۲٬۰۴۷ مایل مربع)، دارای ۱۵۵٬۶۰۵ نفر جمعیت است که آن را پس از مالایتا به دومین جزیرۀ پرجمعیت کشور تبدیل می‌کند. کوه پوپوماناسئو بلندترین نقطۀ جزیره و مرتفع‌ترین نقطه در جزایر سلیمان است و ارتفاع آن ۷٬۶۶۱ فوت (۲٬۳۳۵ متر) بالاتر از سطح دریا است. رود مبوکوکیمبو طولانی‌ترین رود جزیره است و طول کل آن به ۹۸٫۷ کیلومتر (۶۱٫۳ مایل) می‌رسد.
پستی و بلندی‌ها
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]فهرست قله‌های گوادال‌کانال بر پایۀ ارتفاع
- کوه پوپوماناسئو – ۷٬۶۶۱ فوت (۲٬۳۳۵ متر)
- کوه ماکاراکومبورو – ۷٬۵۸۰ فوت (۲٬۳۱۰ متر)
- کوه تاناریری – ۶٬۷۳۶ فوت (۲٬۰۵۳ متر)
- کوه نامولاوا – ۶٬۴۲۷ فوت (۱٬۹۵۹ متر)
- ماکاراتانگوئه – ۶٬۳۳۹ فوت (۱٬۹۳۲ متر)
- کوه لاتینارائو – ۶٬۲۹۶ فوت (۱٬۹۱۹ متر)
- کوه کایچویی – ۶٬۲۷۳ فوت (۱٬۹۱۲ متر)
- کوه واتوچیچی – ۶٬۲۱۷ فوت (۱٬۸۹۵ متر)
- کوه تامبونانگوئو – ۶٬۱۸۸ فوت (۱٬۸۸۶ متر)
- کوه توهاسا – ۵٬۷۱۹ فوت (۱٬۷۴۳ متر)
- کوه پینائو – ۵٬۶۶۹ فوت (۱٬۷۲۸ متر)
- کوه ناسوهّا – ۵٬۳۴۸ فوت (۱٬۶۳۰ متر)
- کوه تاتووه – ۵٬۰۵۶ فوت (۱٬۵۴۱ متر)
- کوه نگالیگومبه – ۴٬۹۸۷ فوت (۱٬۵۲۰ متر)
- کوه واتوپوچائو – ۴٬۶۱۳ فوت (۱٬۴۰۶ متر)
- کوه کمائو – ۴٬۵۹۶ فوت (۱٬۴۰۱ متر)
- کوه واتونجائه – ۴٬۴۹۱ فوت (۱٬۳۶۹ متر)
- کوه چاوناپاهو – ۴٬۴۴۹ فوت (۱٬۳۵۶ متر)
- کوه تینگه تینگه – ۴٬۴۳۲ فوت (۱٬۳۵۱ متر)
- چوپو تامبو – ۴٬۴۰۶ فوت (۱٬۳۴۳ متر)
- کوه هانیهانیکارو – ۴٬۲۶۲ فوت (۱٬۲۹۹ متر)
- کوه واتو هوروی – ۴٬۱۷۰ فوت (۱٬۲۷۰ متر)
- لومولوموچیچی – ۴٬۱۵۰ فوت (۱٬۲۶۰ متر)
- کوه لامبوهیلا – ۴٬۰۵۵ فوت (۱٬۲۳۶ متر)
- کوه مانوچوما – ۴٬۰۵۵ فوت (۱٬۲۳۶ متر)
- کوه واتوتورا – ۴٬۰۵۲ فوت (۱٬۲۳۵ متر)
- کوه رائورامبا – ۳٬۹۳۰ فوت (۱٬۲۰۰ متر)
- کوه واوسو – ۳٬۷۸۳ فوت (۱٬۱۵۳ متر)
- کوه وورو – ۳٬۶۸۱ فوت (۱٬۱۲۲ متر)
- کوه تالووا – ۳٬۴۵۱ فوت (۱٬۰۵۲ متر)
- کوه گالگو – ۳٬۴۱۵ فوت (۱٬۰۴۱ متر)
- کوه پوپوری – ۳٬۱۵۳ فوت (۹۶۱ متر)
- کوه والیوالیسی – ۳٬۱۰۰ فوت (۹۴۰ متر)
- کوه نا واتو – ۲٬۹۵۳ فوت (۹۰۰ متر)
- کوه توغورولوکی – ۲٬۶۲۱ فوت (۷۹۹ متر)
- کوه مبلاپوکه – ۲٬۴۲۱ فوت (۷۳۸ متر)
- کوه وونگانا – ۲٬۳۴۹ فوت (۷۱۶ متر)
- کوه اسپرانس – ۲٬۰۰۸ فوت (۶۱۲ متر)
شبکۀ رودخانه‌ای
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]فهرست طولانی‌ترین رودها بر پایۀ طول
- رود مبوکوکیمبو – ۹۸٫۷ کیلومتر (۶۱٫۳ مایل)
- رود لونگا – ۸۰٫۴ کیلومتر (۵۰٫۰ مایل)
- رود مبالیسونا – ۷۶٫۶ کیلومتر (۴۷٫۶ مایل)
- رود مبرانده – ۷۵٫۵ کیلومتر (۴۶٫۹ مایل)
- رود مونگا – ۵۹٫۸ کیلومتر (۳۷٫۲ مایل)
- رود ایتینا – ۴۸٫۶ کیلومتر (۳۰٫۲ مایل)
- رود آولا – ۴۷٫۶ کیلومتر (۲۹٫۶ مایل)
- رود سیمیئو – ۴۶ کیلومتر (۲۹ مایل)
- رود رره – ۴۳٫۲ کیلومتر (۲۶٫۸ مایل)
- رود کومبیتو – ۳۳٫۱ کیلومتر (۲۰٫۶ مایل)
- رود ماتانیکائو – ۲۰٫۵ کیلومتر (۱۲٫۷ مایل)
- رود کولائولا – ۱۷٫۲ کیلومتر (۱۰٫۷ مایل)
تاریخچه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]تاریخ اولیه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]بر پایۀ یافته‌های باستان‌شناختی در غار پوها و واتولوما پوسووی، این جزیره دست‌کم از ۴۵۰۰ تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد مسکونی بوده است.[۳][۴] در طول دورۀ ۱۲۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد، مردمان آسترونزیایی لاپیتا در این جزایر ساکن شدند.[۳]
یک هیئت اکتشافی اسپانیایی که در سال ۱۵۶۸ از پرو به فرماندهی آلوارو د مندانا د نیرا حرکت کرد، نخستین گروه از اروپایی‌ها بودند که این جزیره را دیدند. پدرو د اورتگا والنسیا، زیردست مندانا، این جزیره را به نام زادگاه خود، گوادال‌کانال در اندلس اسپانیا نامگذاری کرد.[۵] در سال‌های پس از کشف، این جزیره با نام‌های گاوادارکانا، گوارکانا، گوادالکانا و گوادالکانار نامیده می‌شد که بازتاب‌دهندۀ تلفظ‌های گوناگون نام آن در زبان اسپانیایی اندلسی بود.
مهاجران اروپایی، شکارچیان نهنگ و مبلغان مذهبی در سده‌های هجدهم و نوزدهم شروع به ورود کردند. همراه با این بیگانگان، نهادهای خارجی مانند کار اجباری نیز وارد منطقه شد. از آغاز دهۀ ۱۸۶۰، حدود ۶۰ هزار نفر از بومیان مناطق گوناگون جزایر سلیمان توسط مقام‌های بریتانیایی به عنوان کارگر قراردادی برای کار در کشتزارها به استرالیا یا فیجی فرستاده شدند. این روند تا دهۀ ۱۸۹۰ ادامه داشت.[۶] در دهۀ ۱۸۸۰، آلمانی‌ها و بریتانیایی‌ها برای کنترل جزایر سلیمان با یکدیگر رقابت می‌کردند. آلمان در سال ۱۸۸۴ یک منطقۀ تحت‌الحمایه بر فراز بخش‌های شمالی جزایر سلیمان ایجاد کرد، در حالی که در سال ۱۸۹۳، تحت‌الحمایۀ جزایر سلیمان بریتانیا اعلام شد که جزیرۀ گوادال‌کانال را نیز در بر می‌گرفت.[۵][۶] با این حال، آلمان در نهایت در سال ۱۸۹۹ بیشتر منطقۀ تحت‌الحمایۀ خود را به بریتانیا واگذار کرد. تا اوایل سدۀ بیستم، کشتزارهای بزرگ کشاورزی (با تمرکز بر تولید مغز نارگیل) که بیشتر توسط استرالیایی‌ها اداره می‌شدند، در منطقه ایجاد شدند. گوادال‌کانال آسیب چندانی از جنگ جهانی اول ندید.[۶] در سال ۱۹۳۲، بریتانیایی‌ها نام گوادال‌کانال را هم‌راستا با شهر اندلس در اسپانیا تأیید کردند.
جنگ جهانی دوم
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
در ماه‌های پس از حمله به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، ژاپنی‌ها آمریکایی‌ها را از فیلیپین، بریتانیایی‌ها را از مالایای بریتانیا و هلندی‌ها را از هند شرقی بیرون راندند. سپس ژاپنی‌ها شروع به گسترش نفوذ خود به سمت غرب اقیانوس آرام کردند و جزایر بسیاری را اشغال نمودند تا یک حلقۀ دفاعی پیرامون متصرفات خود ایجاد کنند و مسیرهای ارتباطی ایالات متحده به استرالیا و نیوزیلند را تهدید نمایند. ژاپنی‌ها در ماه مه ۱۹۴۲ به گوادال‌کانال رسیدند.
هنگامی که یک مأموریت شناسایی آمریکایی متوجه ساخت یک فرودگاه ژاپنی در پوینت لونگا در ساحل شمالی گوادال‌کانال شد، وضعیت بحرانی گشت.[۷] این فرودگاه جدید ژاپنی تهدیدی برای استرالیا به شمار می‌رفت، بنابراین در اقدامی فوری، با وجود عدم آمادگی کافی، ایالات متحده نخستین پیاده‌سازی نیروهای آبی-خاکی خود در جنگ را در گوادال‌کانال انجام داد. پیاده‌سازی اولیۀ لشکر یکم تفنگداران دریایی در ۷ اوت ۱۹۴۲ به آسانی فرودگاه را ایمن کرد، اما نگه‌داشتن آن در شش ماه بعدی در برابر ترکیب یورش‌های زمینی، حمله‌های هوایی و بمباران‌های دریایی ژاپنی‌ها، یکی از درگیرانه‌ترین نبردها در تمام صحنۀ اقیانوس آرام بود.
بی‌درنگ پس از پیاده شدن در جزیره، گردان‌های ساخت‌وساز نیروی دریایی آمریکا شروع به تکمیل فرودگاهی کردند که ژاپنی‌ها آغازگر آن بودند. این فرودگاه سپس به یاد خلبان تفنگداران دریایی که در جریان نبرد میدوی کشته شده بود، میدان هندرسون نامیده شد. هواگردهایی که در طول لشکرکشی از میدان هندرسون عملیات انجام می‌دادند، ترکیبی از هواگردهای تفنگداران دریایی، ارتش، نیروی دریایی ایالات متحده و دیگر نیروهای متفقین بودند که به نیروی هوایی کاکتوس شهرت یافتند. آن‌ها از فرودگاه دفاع می‌کردند و هر کشتی ژاپنی را که در ساعت‌های روز بیش از اندازه به جزیره نزدیک می‌شد، در معرض تهدید قرار می‌دادند. اما در شب، نیروهای دریایی ژاپن بارها توانستند فرودگاه را گلوله‌باران کرده و نیروها و تجهیزات خود را پیاده کنند و پیش از روشنایی روز به عقب برگردند. ژاپنی‌ها از کشتی‌های تندرو، به‌ویژه ناوشکن‌ها، برای انجام این تلاش‌های پشتیبانی و تأمین تجهیزات استفاده می‌کردند که این رویکرد با نام قطار سریع‌السیر توکیو شناخته شد. شمار کشتی‌های غرق شده از هر دو سو در درگیری‌های دریایی فراوان در داخل و پیرامون زنجیرۀ جزایر سلیمان به اندازه‌ای بود که آب‌های نزدیک آن به نام تنگۀ کف‌آهنی معروف شدند.
نبرد دریایی کیپ اسپرانس در ۱۱ اکتبر ۱۹۴۲ در آب‌های نزدیک به ساحل شمال غربی گوادال‌کانال روی داد. در طول این درگیری، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا یک آرایش از کشتی‌های ژاپنی را که در مسیر حرکت از سمت "تنگۀ اسلات" برای پشتیبانی و تأمین نیروها در جزیره بودند، رهگیری کرده و شکست دادند، هرچند در این روند خودشان نیز تلفاتی را متحمل شدند. نبرد دریایی گوادال‌کانال که چند روز به طول انجامید، در اوایل نوامبر نقطۀ عطفی اساسی در این لشکرکشی رقم زد. نیروهای دریایی متفقین در شب با یک نیروی سطحی بزرگ و کارکشتۀ ژاپنی درگیر شدند و آن را وادار به عقب‌نشینی کردند. قابل توجه است که نبردناو یواس‌اس واشینگتن، نبردناو ژاپنی کیریشیما را غرق کرد؛ این نخستین مورد از تنها دو رویدادی در صحنۀ اقیانوس آرام بود که در آن دو نبردناو با یکدیگر درگیر نبرد می‌شدند، و رویداد دوم در سال ۱۹۴۴ در جریان نبرد خلیج لیته رخ داد. برخی از دیدگاه‌های ژاپنی این درگیری‌های دریایی را که نشانگر بهبود توانایی کشتی‌های جنگی متفقین برای به چالش کشیدن برتری چشمگیر نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در فنون نبردهای شبانه بود، به اندازۀ نبرد میدوی در تغییر جریان جنگ به زیانشان حائز اهمیت می‌دانند.
پس از شش ماه نبرد سخت در داخل و پیرامون گوادال‌کانال، نیروهای ژاپنی در جزیره با کمبود شدید تجهیزات روبه‌رو شدند و دیگر کارایی رزمی نداشتند، در حالی که نیروهای متفقین به طور پیوسته از نظر کمیت و کیفیت در حال افزایش بودند. نیروهای باقی‌ماندۀ ژاپنی در جزیره در فوریه ۱۹۴۳ از کیپ اسپرانس در ساحل شمال غربی تخلیه شدند.[۸] مقام‌های آمریکایی در ۹ فوریه ۱۹۴۳ گوادال‌کانال را منطقه‌ای امن اعلام کردند. لشکرکشی گوادال‌کانال نقطۀ عطفی بزرگ در جنگ بود، زیرا به توسعه‌طلبی‌های بیشتر ژاپنی‌ها پایان داد.
دو کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به نام این لشکرکشی نامگذاری شده‌اند:
- یواس‌اس گوادال‌کانال (سی‌وی‌ئی-۶۰) یک ناو هواپیمابر اسکورت در دوران جنگ جهانی دوم بود.
- یواس‌اس گوادال‌کانال (ال‌پی‌اچ-۷) یک کشتی تهاجمی آبی-خاکی بود.
تا به امروز، تنها عضو گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا که دریافت‌کنندۀ نشان افتخار شده، پیام‌رسان درجۀ یک داگلاس آلبرت مونرو است که این نشان پس از مرگ به دلیل شجاعت فوق‌العاده‌اش در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۲ در پوینت کروز به او اعطا شد. مونرو آتش پشتیبان فراهم کرد و به تخلیۀ ۵۰۰ تفنگدار دریایی محاصره شده در ساحلی در پوینت کروز کمک نمود؛ او در جریان این تخلیه جان باخت. در جریان نبرد برای میدان هندرسون، نشان افتخار به جان باسیلون نیز اعطا شد که وی بعدها در حین عملیات در جریان نبرد ایووجیما در سال ۱۹۴۵ کشته شد.
پس از جنگ، گروه‌های آمریکایی و ژاپنی بارها از گوادال‌کانال برای جستجوی بقایای سربازان مفقود شده بازدید کردند. پیکرهای حدود ۷ هزار سرباز ژاپنی در جزیره همچنان مفقود است و استخوان‌های سربازان ژاپنی تا دهۀ ۲۰۱۰ نیز کشف شده است.[۹]
سال‌های پس از جنگ
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]بی‌درنگ پس از جنگ جهانی دوم، پایتخت تحت‌الحمایۀ جزایر سلیمان بریتانیا از مکان پیشین خود در تولاگی واقع در جزایر فلوریدا در آن زمان، که اکنون جزایر نگلا نامیده می‌شود، به هونیارا در گوادال‌کانال منتقل شد. در سال ۱۹۵۲، کمیسر عالی اقیانوس آرام غربی از فیجی به هونیارا نقل مکان کرد و این سمت با مقام فرمانداری تحت‌الحمایۀ جزایر سلیمان ترکیب شد. فرودگاه دوم که با نام "فایتر تو" شناخته می‌شد، اکنون به زمین گلف محلی تبدیل شده است.[۱۰] با استقلال در سال ۱۹۷۸، تحت‌الحمایۀ جزایر سلیمان بریتانیا به کشور مستقل جزایر سلیمان تبدیل شد و پایتخت آن در هونیارا، گوادال‌کانال پایه‌گذاری گشت. فرودگاهی که برای مدت طولانی به عنوان میدان هندرسون شناخته می‌شد و دلیل اصلی درگیری‌های سال ۱۹۴۲ بود، در حدود هشت کیلومتری شرق هونیارا قرار دارد و به فرودگاه بین‌المللی هونیارا تبدیل شده است.
جنگ داخلی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]در اوایل سال ۱۹۹۹، تنش‌های طولانی‌مدت میان مردمان بومی گواله در گوادال‌کانال و مهاجران جدیدتر از جزیرۀ همسایه، مالایتا، به خشونت کشیده شد. ارتش انقلابی گوادال‌کانال که بعدها جنبش آزادی ایساتابو نامیده شد، شروع به ایجاد وحشت در میان اهالی مالایتا در مناطق روستایی جزیره کرد تا آن‌ها را وادار به ترک خانه‌هایشان کند. حدود ۲۰ هزار نفر از اهالی مالایتا به پایتخت گریختند و گروهی دیگر به جزیرۀ مادری خود بازگشتند؛ در حالی که ساکنان گواله از هونیارا فرار کردند. این شهر به یک درون‌بوم برای اهالی مالایتا تبدیل شد و نیروی عقاب مالایتا کنترل دولت را به دست گرفت. نیروی دریایی سلطنتی استرالیا و نیروی دریایی سلطنتی نیوزیلند شناورهایی را برای محافظت از جامعۀ مهاجران که بیشتر در هونیارا ساکن بودند، به منطقه اعزام کردند. در سال ۲۰۰۳، مجمع جزایر اقیانوس آرام برای مداخلۀ مأموریت کمک منطقه‌ای به جزایر سلیمان (RAMSI) یا «عملیات هلپم فرن» با مشارکت استرالیا، نیوزیلند و سایر کشورهای جزیره‌ای اقیانوس آرام وارد مذاکره شد.
موزه جنگ ویلو
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
در حدود ۲۵ کیلومتری (۱۵ مایلی) غرب هونیارا، موزۀ جنگ ویلو مجموعه‌ای در فضای باز از بقایای بخش‌های گوناگون تجهیزات نظامی و چندین هواگرد را در خود جای داده است. همچنین، چندین بنای یادبود برای سربازان آمریکایی، استرالیایی، فیجیایی، نیوزیلندی و ژاپنی که کشته شدند، برپا شده است.[۱۱]
جانوران
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]این جزیره میزبان یک کیسه‌دار بومی است که با نام کاسکوس خاکستری یا فالانژر (فالانژر اورینتالیس) شناخته می‌شود.[۱۲] تنها پستانداران دیگر در این جزیره، خفاش‌ها و جوندگان هستند.
گونه‌های فراوانی از طوطی‌های رنگارنگ در آنجا یافت می‌شوند و تمساح‌های آب شور در سواحل جزیره زندگی می‌کنند. در دوران اخیر، این تمساح‌ها تنها در ساحل وِدِر در جنوب جزیره دیده شده‌اند، اما در طول جنگ جهانی دوم، آن‌ها در امتداد ساحل شمالی در نزدیکی باند پروازی که درگیری‌ها در آن جریان داشت نیز وجود داشتند که نام‌هایی مانند نهر آلیگاتور گواه این مدعا است.
مارهای زهرآگین در این جزیره کمیاب هستند و تهدید جدی به شمار نمی‌روند، اما گونه‌ای از صدپا در آنجا وجود دارد که نیش بسیار دردناکی دارد.[۱۳] حوضه‌های آبریز گوادال‌کانال منطقه‌ای را تشکیل می‌دهند که توسط بردلایف اینترنشنال به عنوان یک منطقه مهم پرندگان شناسایی شده است، زیرا از جمعیت‌های گونه‌های پرندگان تهدیدشده یا بوم‌زاد پشتیبانی می‌کند. این منطقه با وسعت ۳۷۶٬۱۴۶ هکتار (۱٬۴۵۲ مایل مربع)، حدود ۷۰ درصد از جزیره را در بر می‌گیرد و در امتداد ساحل جنوبی به سمت مناطق مرتفع مرکزی امتداد می‌یابد و شامل جنگل‌های بارانی حاره‌ای پست و رودخانه‌ای و همچنین بزرگترین پهنۀ پیوسته از جنگل ابری در جزایر سلیمان است. با اینکه این منطقه باغ‌ها و محوطه‌های روستایی قدیمی را نیز در خود جای داده است، بیشتر آن هرگز به طور دائم مسکونی نبوده است. پرندگان مهمی که این منطقه به خاطر آن‌ها شناسایی شده است عبارتند از: کبوترهای امپراتور شکم‌بلوطی، یلوه‌های وودفورد، ماهی‌خورک‌های سبیل‌دار گوادال‌کانال، طوطی‌لوریکیت‌های میک، عسل‌خواران گوادال‌کانال، مرغان‌بیشه گوادال‌کانال و توکاهای گوادال‌کانال. تهدیدهای بالقوه برای این منطقه شامل چوب‌بری و گونه‌های مهاجم است.[۱۴]
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ Hammond World Travel Atlas. Union, N.J. : Hammond World Atlas Corporation, c. 2004-2005. ISBN 0-8437-1982-6. Page 245
- ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Guadalcanal». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۰.
- 1 2 Walter, Richard; Sheppard, Peter (February 2009). "A review of Solomon Island archaeology". Research Gate. Retrieved 31 August 2020.
- ↑ Sheppard, Peter J. (2011). "Lapita Colonization across the Near/Remote Oceania Boundary". Current Anthropology. 52 (6): 799–840. doi:10.1086/662201. S2CID 162365253.
- 1 2 "Guadalcanal, Solomon Islands : A Tourism, Travel and Information Guide : Basecamp International". Guadalcanal.com. Archived from the original on 21 June 2018. Retrieved 2016-04-23.
The islands were named by a Spanish explorer, Alvaro de Mendaña de Neira, who, on finding alluvial gold on Guadalcanal in 1568, believed he had found the biblical King Solomon's source of gold.
- 1 2 3 Schellinger, Paul; Salkin, Robert, eds. (1996). International Dictionary of Historical Places, Volume 5: Asia and Oceania. Chicago: Fitzroy Dearborn Publishers. pp. 298, 299. ISBN 1-884964-04-4.
- ↑ ادوین پی. هویت، جنگ ژاپن، صص ۳۰۵–۳۰۶ شابک ۰−۰۷−۰۳۰۶۱۲−۵
- ↑ "Naval History and Heritage "Guadalcanal Campaign, August 1942 – February 1943". www.history.navy.mil. Archived from the original on 3 February 2011. Retrieved 14 March 2010.
- ↑ Fackler, Martin (2014-11-29). "Japanese Unearth Remains, and Their Nation's Past, on Guadalcanal". نیویورک تایمز (in English). Archived from the original on 5 December 2019. Retrieved 2019-07-13.
- ↑ "World War II: The Cactus Air Force Fought , at Guadalcanal". HistoryNet. 12 June 2006. Archived from the original on 28 January 2020. Retrieved 28 January 2020.
- ↑ میشائیل بریلات: زودزه (Südsee)، ص. ۴۰. مونیخ ۲۰۱۱
- ↑ "phalanger | marsupial". Britannica.com. Archived from the original on 20 November 2017. Retrieved 2016-04-23.
- ↑ A Short Walk On Guadalcanal. American Heritage. May/June 1993. Volume 44, Issue 3 بایگانی‌شده در فوریه ۷, ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine
- ↑ "Guadalcanal Watersheds". BirdLife Data Zone. BirdLife International. 2010. Archived from the original on 7 August 2022. Retrieved 8 October 2020.
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانه‌های ملی | |
| سایر | |
