ข้ามไปเนื้อหา

ชินโซ อาเบะ

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชินโซ อาเบะ
จูอิจิอิ
安倍 晋三
ภาพถ่ายทางการ, พ.ศ. 2555
นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง
26 ธันวาคม พ.ศ. 2555 – 16 กันยายน พ.ศ. 2563
กษัตริย์
รองทาโร อาโซ
ก่อนหน้าโยชิฮิโกะ โนดะ
ถัดไปโยชิฮิเดะ ซูงะ
ดำรงตำแหน่ง
26 กันยายน พ.ศ. 2549 – 26 กันยายน พ.ศ. 2550
กษัตริย์อากิฮิโตะ
ก่อนหน้าจุนอิจิโร โคอิซูมิ
ถัดไปยาซูโอะ ฟูกูดะ
หัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง
26 กันยายน พ.ศ. 2555 – 14 กันยายน พ.ศ. 2563
เลขาธิการ
ก่อนหน้าซาดากาซุ ทานิงากิ
ถัดไปโยชิฮิเดะ ซูงะ
ดำรงตำแหน่ง
20 กันยายน พ.ศ. 2549 – 23 กันยายน พ.ศ. 2550
เลขาธิการ
ก่อนหน้าจุนอิจิโร โคอิซูมิ
ถัดไปยาซูโอะ ฟูกูดะ
เลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง
31 ตุลาคม พ.ศ. 2548 – 26 กันยายน พ.ศ. 2549
นายกรัฐมนตรีจุนอิจิโร โคอิซูมิ
ก่อนหน้าฮิโรยูกิ โฮโซดะ
ถัดไปยาซูฮิซะ ชิโอซากิ
เลขาธิการพรรคเสรีประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง
22 กันยายน พ.ศ. 2546 – 24 กันยายน พ.ศ. 2547
ประธานาธิบดีจุนอิจิโร โคอิซูมิ
ก่อนหน้าทากุ ยามาซากิ
ถัดไปสึโตมุ ทาเกเบะ
รองเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น
(กิจการทางการเมือง, สภาผู้แทนราษฎร)
ดำรงตำแหน่ง
4 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 – 22 กันยายน พ.ศ. 2546
นายกรัฐมนตรี
ก่อนหน้าฟูกูชิโร นูกางะ
ถัดไปฮิโรยูกิ โฮโซดะ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่น
จากยามางูจิ
ดำรงตำแหน่ง
18 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 – 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
ก่อนหน้าชินตาโร อาเบะ
ถัดไปชินจิ โยชิดะ
เขตเลือกตั้ง
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด21 กันยายน พ.ศ. 2497
ชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 (67 ปี)
คาชิฮาระ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น
ลักษณะการเสียชีวิตถูกลอบสังหารจากการยิงปืน
ที่ไว้ศพสุสานตระกูลอาเบะ นางาโตะ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น
พรรคการเมือง
คู่สมรสอากิเอะ มัตสึซากิ (สมรส 1987)
บุพการี
ความสัมพันธ์ตระกูลซาโต–คิชิ–อาเบะ
การศึกษามหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (MPP)
มหาวิทยาลัยเซเก (BA)
ลายมือชื่อ
ชื่อภาษาญี่ปุ่น
คันจิ安倍 晋三
คานะあべ しんぞう
การถอดเสียง
โรมาจิAbe Shinzō
เสียงพูดของชินโซ อาเบะ
อาเบะขณะพูดในรัฐสภาสหรัฐ
บันทึกวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2558
a. ^ นิปปงไคงิไม่ใช่พรรคการเมือง แต่เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรและกลุ่มล็อบบี

ชินโซ อาเบะ (ญี่ปุ่น: 安倍 晋三, อักษรโรมัน: Abe Shinzō, สัทอักษรสากล: [aɰ̃be ɕindzoː] ⓘ; 21 กันยายน พ.ศ. 2497 – 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 57 และหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) ตั้งแต่ปี 2555 ถึง 2563 และก่อนหน้านั้นระหว่างปี 2549 ถึง 2550 เขายังเป็นเลขาธิการคณะรัฐมนตรีระหว่างปี 2548 ถึง 2549 นับเป็นนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นที่ครองตำแหน่งนานที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

อาเบะเกิดในตระกูลการเมืองที่มีชื่อเสียง โดยมีศักดิ์เป็นหลานของโนบูซูเกะ คิชิ เขาได้ศึกษาด้านรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซเกะ และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย ในสหรัฐอเมริกา ภายหลังจบการศึกษาได้ทำงานกับบริษัทโคเบะสตีล และได้ลาออกในปี 2525 เพื่อเข้ามาทำงานการเมือง เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2550 อาเบะได้ประกาศว่าจะลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยเขาและคณะรัฐมนตรีทั้งคณะได้ลาออกพร้อมกันในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตามอาเบะก็ได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2555 และได้ประกาศยุบสภาในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ก่อนครบวาระตำแหน่ง เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 14 ธันวาคม 2557

อาเบะเป็นนักอนุรักษนิยมที่นักวิจารณ์การเมืองเรียกเขาอย่างแพร่หลายว่าเป็นชาตินิยมฝ่ายขวา[1][2][3][4][5] เขาเป็นสมาชิกของนิปปงไคงิ[6] และมีทัศนะแบบแก้ไขประวัติศาสตร์ (revisionist) ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น[7][8][9] รวมทั้งการปฏิเสธบทบาทของรัฐบาลในการบีบบังคับเกณฑ์หญิงบำเรอระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง[10] ซึ่งทำให้เกิดความตึงเครียดกับประเทศเกาหลีใต้[11][12] เขาถือว่าเป็นสายแข็งในประเด็นเกาหลีเหนือ และส่งเสริมการทบทวนมาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญเพื่อเปิดให้ญี่ปุ่นมีกองทัพ[13][14] อาเบะมีชื่อเสียงระดับนานาชาติในด้านนโยบายเศรษฐกิจของเขา ชื่อ "คุโซมิโซ เทคนิค" ซึ่งมีการอัดฉีดปริมาณเงิน การกระตุ้นการคลัง และการปฏิรูปโครงสร้าง โดยมีผลลัพธ์ที่หลากหลาย[1][15]

วันที่ 28 สิงหาคม 2563 อาเบะประกาศลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเนื่องจากลำไส้ใหญ่อักเสบมีแผล (ulcerative colitis) และสุขภาพที่ไม่แข็งแรง เขาระบุว่าเขาจะยังคงดำรงตำแหน่งต่อไปจนกว่าพรรคพรรคเสรีประชาธิปไตยที่ตนเป็นหัวหน้าพรรคจะเลือกผู้สืบทอด[16][17] โดยตัวเต็งที่จะมาเข้ารับหน้าที่แทน ได้แก่ ทาโร อาโซ รองนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งมายาวนานและอดีตนายกรัฐมนตรี โยชิฮิเดะ ซูงะ เลขาธิการคณะรัฐมนตรีของอาเบะ; ชิเกรุ อิชิบะ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมที่เคยชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคกับอาเบะ ฟูมิโอะ คิชิดะ อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศ และทาโร โคโนะ รัฐมนตรีกลาโหมคนปัจจุบัน[18]

อาเบะถูกลอบสังหารด้วยปืนขณะปราศรัยที่เมืองนาระเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2565 จากฝีมือของอดีตเจ้าหน้าที่กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลที่ไม่พอใจนโยบายของนายอาเบะ[19][20] จากการสืบสวนของตำรวจ ผู้ต้องสงสัยได้ตั้งเป้าหมายที่อาเบะ โดยอ้างว่าอาเบะรับรู้ความผูกพันกับโบสถ์แห่งความสามัคคี ขบวนการศาสนาใหม่ที่ก่อตั้งในเกาหลีใต้[21]

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

[แก้]
ครอบครัวอาเบะใน พ.ศ. 2499 (ซ้ายไปขวา): โยโกะ [ja] ผู้เป็นแม่ ชินโซตอนอายุ 2 ขวบ ชินตาโร ผู้เป็นพ่อ และฮิโรโนบุ ผู้เป็นพี่ชาย

ชินโซ อาเบะเกิดในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. พ.ศ. 2497 ที่ชินจูกุ โตเกียว จากตระกูลการเมืองที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีอิทธิพลทางเศรษฐกิจในญี่ปุ่นทั้งช่วงก่อนและหลังสงคราม ตระกูลของเขามีต้นกำเนิดจากจังหวัดยามางูจิ และทะเบียนราษฎร์ของอาเบะ (ฮนเซกิชิ) อยู่ที่นางาโตะ

โนบูซูเกะ คิชิ ตาของเขาเป็น "ราชาเศรษฐกิจ" โดยพฤตินัยในจีนที่ถูกครอบครองกับประเทศแมนจู รัฐหุ่นเชิดญี่ปุ่นในจีนตอนเหนือที่จัดตั้งขึ้นหลังการบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นที่นำไปสู่สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามโลกครั้งที่สอง[22][23] ในช่วงสงคราม เขาทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอาวุธยุทโธปกรณ์ในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรี ฮิเดกิ โทโจ[24] ในช่วงสิ้นสุดสงคราม คิชิถูกคุมขังที่เรือนจำซูงาโมะเนื่องจากตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นอาชญากรสงคราม "ชั้น-เอ" แต่ภายหลังถูกปล่อยตัวและลบล้างความผิดตามแผน"หลักสูตรย้อนกลับ"ของฝ่ายยึดครองในช่วงสงครามเย็น[24] คิชิช่วยก่อตั้งพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) ใน พ.ศ. 2498[25] และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2500 จนกระทั่งต้องลาออกใน พ.ศ. 2503 เนื่องจากการประท้วงอัมโปะ

คัง อาเบะ ปู่ของเขาเป็นเจ้าของที่ดินในยามางูจิที่ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อาเบะเป็นผู้ยืนหยัดในสันติที่ต่อต้านรัฐบาลโทโจและสงครามในเอเชียตะวันออก ต่างจากผู้เป็นตาของชินโซ อาเบะ[26] ชินตาโร อาเบะ พ่อของเขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2501 ถึง 2534 พร้อมกับควมคุมตำแหน่งเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชินตาโรอาสาตนเองเป็นนักบินคามิกาเซะ แต่สงครามสิ้นสุดลงก่อนที่เขาจะฝึกซ้อมเสร็จ[27]

อาเบะเข้าศึกษาในโรงเรียนประถมเซเก และโรงเรียนมัธยมต้นและปลายเซเก (成蹊中学校・高等学校)[28] เขาเรียนรู้เรื่องการบริหารรัฐกิจ และจบระดับปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเซเกใน พ.ศ. 2520 ต่อมาย้ายไปที่สหรัฐและเรียนนโยบายสาธารณะที่ School of Policy, Planning, and Development (ปัจจุบันมีชื่อว่า USC Price School of Public Policy) มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียเป็นเวลาสามเทอม[29] ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 อาเบะเริ่มทำงานให้กับโคเบะสตีล[30] จากนั้นจึงลาออกใน พ.ศ. 2525 เพื่อเข้ารับราชการหลายตำแหน่ง เช่น ผู้ช่วยผู้บริหารประจำกระทรวงการต่างประเทศ, เลขาส่วนตัวของประธานสภาสามัญพรรคแอลดีพี และเลขาส่วนตัวของเลขาธิการพรรคแอลดีพี[31]

ข้อโต้แย้ง

[แก้]

นักวิจารณ์การเมืองจำนวนมากมีมุมมองอย่างกว้างว่าอาเบะเป็นนักชาตินิยมฝ่ายขวา[2][5][32] รูเพิร์ต วิงฟิลด์-เฮยส์ ผู้สื่อข่าวบีบีซีประจำโตเกียวกล่าวถึงเขาว่า "มีการโน้มเอียงไปฝ่ายขวามากกว่าผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าส่วนใหญ่"[33] ในช่วงชีวิตทางการเมือง เขามักมีส่วนเกี่ยวข้องทางการปฏิเสธทางประวัติศาสตร์ (historical negationism) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องที่เกี่ยวกับอาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง[8][9][33] นักวิจารณ์บางส่วนรายงานว่า อาเบะสร้างความเสียหายในด้านความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้[34]

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]
อาเบะกับอากิเอะ ภรรยาของเขาใน พ.ศ. 2559

อาเบะแต่งงานกับอากิเอะ มัตสึซากิ นักสังคมสงเคราะห์และอดีตนักจัดรายการวิทยุใน พ.ศ. 2530 เธอเป็นลูกสาวของประธานบริษัทโมรินางะ ผู้ผลิตช็อกโกแลต เธอเป็นที่รู้จักในฉายา "พรรคฝ่ายค้านภายในบ้าน" เนื่องจากมุมมองของเธอมักขัดแย้งกับผู้เป็นสามีของเธอ หลังสามีได้เป็นนายกรัฐมนตรีครั้งแรก เธอจึงเปิดอิซากายะจากธรรมชาติที่เขตคันดะ โตเกียว แต่ยังคงไม่เคลื่อนไหวในด้านการจัดการเนื่องจากการเร่งเร้าของแม่สามี[35] ทั้งคู่ไม่มีลูก เนื่องจากการบำบัดภาวะเจริญพันธุ์ที่ไม่ประสบความสำเร็จในช่วงต้นของการแต่งงาน[36] อาเบะนับถือศาสนาพุทธและชินโต[37]

อาเบะมีช่องยูทูบของเขา ซึ่งเคลื่อนไหวมาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ในชื่อ "อาเบะ ชินโซ แชนแนล" (ญี่ปุ่น: あべ晋三チャンネル; เฮปเบิร์น: Abe Shinzō Channeru)[38] ซึ่งกิจกรรมในช่องส่วนมากมักเป็นการติดตามการหาเสียง หรือการเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ของตัวอาเบะเอง

การลอบสังหาร

[แก้]

ณ วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 อาเบะถูกลอบยิงขณะกำลังปราศรัยเพื่อหาเสียงที่นาระ[39][40][41] เขาสนับสนุนเค ซาโต สมาชิกพรรคแอลดีพีในการเลือกตั้งราชมนตรีสภา[19]

มือสังหารใช้ปืนประดิษฐ์แล้วยิงใส่อาเบะสองครั้ง ครั้งแรกที่คอ และครั้งที่สองที่หัวใจ[42] หลังลอบยิงแล้ว เท็ตสึยะ ยามางามิ อดีตเจ้าหน้าที่กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลอายุ 41 ปี ที่เคยทำงานเป็นเวลาสามปีใน พ.ศ. 2545 ถึง 2548 จึงถูกจับกุมและต่อมาสารภาพผิดที่สถานีตำรวจท้องที่[43][44] ยามางามิกล่าวว่าเขามีความแค้นต่อ Unification Church[45][46][47] และที่ยิงใส่อาเบะเพราะเขาเชื่อว่า "กลุ่มศาสนากับอาเบะมีความเชื่อมโยงกัน"[48][49][50] ยามางามิกล่าวว่า เขาเคียดแค้นที่ว่าแม่ของตนถูกกลุ่มศาสนาล้างสมองจนล้มละลาย และที่ฆ่าอาเบะเพราะเชื่อว่าอดีตนายกรัฐมนตรีมีส่วนในการนำศาสนานี้เข้าประเทศญี่ปุ่น[51][52] ยามางามิอ้างว่าเขา "ไม่ได้มีความแค้นต่อความเชื่อทางการเมืองของอาเบะ"[48]

มีการส่งร่างอาเบะไปที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแพทย์นาระที่คาชิฮาระ จากนั้นมีการประกาศว่าเสียชีวิตในเวลา 17:03 น. ตามเวลาท้องถิ่น[19][53] ก่อนที่จะถึงโรงพยาบาล อาเบะไม่มีสัญญาณชีพ ถึงแม้ว่าจะมีการถ่ายเลือดก็ตาม แต่เขาสูญเสียเลือดมากเกินและไม่สามารถฟื้นคืนชีพอาเบะได้[54][55] เขาเสียชีวิตขณะมีอายุ 67 ปี[41]

ในการตอบสนองต่อการถูกยิงและเสียชีวิตของเขา ผู้นำโลกทั้งปัจจุบันและอดีตได้แสดงความเสียใจและสนับสนุนอาเบะ[56][57] ในวันต่อมา มีการนำร่างของเขากลับที่โตเกียวและจะมีการจัดพิธีศพในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2565[58]

พงศาวลี

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Sieg, Linda (28 สิงหาคม 2020). "Japan's Shinzo Abe sought to revive economy, fulfil conservative agenda". Reuters. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 เมษายน 2022. สืบค้นเมื่อ 29 สิงหาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 Alexander, Lucy (17 ธันวาคม 2012). "Landslide victory for Shinzo Abe in Japan election". The Times (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 5 มิถุนายน 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "Japan election: Shinzo Abe set for record tenure". BBC News. 23 ตุลาคม 2017. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มิถุนายน 2022. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Ohi, Akai (20 ธันวาคม 2018). "Two Kinds of Conservatives in Japanese Politics and Prime Minister Shinzo Abe's Tactics to Cope with Them". East-West Center. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 เมษายน 2022. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. 1 2 Justin McCurry (28 กันยายน 2012). "Shinzo Abe, an outspoken nationalist, takes reins at Japan's LDP, risking tensions with China, South Korea". GlobalPost. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 มกราคม 2016. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Carney, Matthew (2 ธันวาคม 2015). "Ultra-nationalistic group trying to restore the might of the Japanese Empire". ABC News (ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 ธันวาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. Its roll call includes Japanese prime minister Shinzo Abe, 80 per cent of the cabinet and about half of the country's parliamentarians. The biggest champion to the cause and the group's special advisor is Mr Abe. {{cite web}}: ตราเวลาใน |archive-date= / |archive-url= ไม่ตรงกัน; แนะนำค่า 3 ธันวาคม 2015 แทน (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Kato, Norihiro (12 กันยายน 2014). "Tea Party Politics in Japan". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กรกฎาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. 1 2 "How Shinzo Abe Sought to Rewrite Japanese History". The New Yorker. 9 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. {{cite web}}: ตราเวลาใน |archive-date= / |archive-url= ไม่ตรงกัน; แนะนำค่า 10 กรกฎาคม 2022 แทน (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. 1 2 Narusawa, Muneo. "Abe Shinzo: Japan's New Prime Minister a Far-Right Denier of History". The Asia-Pacific Journal: Japan Focus. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 12 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ "Gov't distances itself from NHK head's 'comfort women' comment". Japan Today (ภาษาอังกฤษ). 27 มกราคม 2014. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มิถุนายน 2022. สืบค้นเมื่อ 22 กรกฎาคม 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Park, S. Nathan (4 กันยายน 2020). "Abe Ruined the Most Important Democratic Relationship in Asia". Foreign Policy. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 6 กันยายน 2020. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ Osaki, Tomohiro (12 มกราคม 2018). "Abe rejects Seoul's new call for apology on 'comfort women' issue". The Japan Times. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 12 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ New Japanese Leader Looks to Expand Nation's Military เก็บถาวร 2013-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, NewsHour, 20 September 2006.
  14. ↑ BBC website Japan upgrades its defence agency, bbc.co.uk, 9 January 2007.
  15. ↑ "Definition of Abenomics". Financial Times Lexicon. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2017. สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "Shinzo Abe: Japan's PM resigns for health reasons". BBC. Retrieved 28 August 2020.
  17. ↑ "Japan PM Abe announces his resignation at press conference". Kyodo News. 28 สิงหาคม 2563. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2563.
  18. ↑ "Shinzo Abe, Japan’s Longest-Serving Leader, Resigns Because of Illness". 28 สิงหาคม 2563. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2563.
  19. 1 2 3 Takahara, Kanako; Otake, Tomoko; Martin, Alex K. T. (8 กรกฎาคม 2022). "Former Prime Minister Shinzo Abe dies after being shot in Nara". The Japan Times. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ "Shinzo Abe: World leaders express shock over assassination". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2022-07-08. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-07-10.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ "Assassin may have killed Abe as revenge against religious group that bankrupted his mother", Washington Post (ภาษาอังกฤษ), 9 กรกฎาคม 2022, สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "For Japan's Shinzo Abe, Unfinished Family Business". The Wall Street Journal. 11 ธันวาคม 2014. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 พฤษภาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ "Kishi Nobusuke". Encyclopædia Britannica. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤศจิกายน 2020. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. 1 2 Kapur, Nick (2018). Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. น. 25. ISBN 9780674988484. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 ธันวาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Kapur, Nick (2018). Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. น. 10. ISBN 9780674988484. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 ธันวาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ "Japanese prime minister's another DNA". The Dong-A Ilbo. 28 ตุลาคม 2013. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Sterngold, James (16 พฤษภาคม 1991). "Shintaro Abe, Japanese Politician And Ex-Cabinet Aide, Dies at 67". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 สิงหาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ "学校法人 成蹊学園 成蹊ニュース(2006)年度）" (ภาษาญี่ปุ่น). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 30 สิงหาคม 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ The Dragons of Troy เก็บถาวร 4 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, USC Trojan Family Magazine, Winter 2006. Retrieved 22 December 2012.
  30. ↑ Profile: Shinzo Abe BBC News เก็บถาวร 13 ตุลาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  31. ↑ "Profile". Shinzo Abe. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 ตุลาคม 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Craig Mark, บ.ก. (2016). The Abe Restoration: Contemporary Japanese Politics and Reformation. Rowman & Littlefield. น. 147. ISBN 9781498516778. The return of a fascist Japan is certainly an exaggerated fear; but the restoration of a Japan that can again go to war is now looming ever closer under Prime Minister Shinzo Abe.
  33. 1 2 Wingfield-Hayes, Rupert (15 ธันวาคม 2012). "Japan loses faith in traditional politics". BBC News. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. Mr Abe is far more right wing than most of his predecessors. In particular he has very right-wing views on the history of Japan's aggression during World War II.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ Park, Nathan (4 กันยายน 2020). "Abe Ruined the Most Important Democratic Relationship in Asia". Foreign Policy. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 กันยายน 2020. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ "Akie Abe not afraid to speak her mind". Japan Today. 4 มกราคม 2014. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ "Asia-Pacific – Japan PM's wife in rare interview". สืบค้นเมื่อ 14 ธันวาคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "वो शिंतो धर्म जिससे ताल्लुक रखते थे शिंजो आबे लेकिन अंतिम संस्कार क्यों बौद्ध तरीके से". News18 हिंदी (ภาษาฮินดี). 2022-07-08. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2022-07-09. สืบค้นเมื่อ 2022-07-09.
  38. ↑ "あべ晋三チャンネル".
  39. ↑ McNurry, Justin (กรกฎาคม 8, 2022). "Shinzo Abe death: shock in Japan at killing of former PM during election campaign". The Guardian. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 10, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ "安倍晋三元首相死亡 奈良県で演説中に銃で撃たれる". NHK (ภาษาญี่ปุ่น). Tokyo, Japan. 8 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. 1 2 "Shinzo Abe, Japan's Longest-Serving Prime Minister, Dies at 67". The New York Times. 8 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ McDougall, Jake Adelstein,AJ (8 กรกฎาคม 2022). "Japan's Shinzo Abe Fatally Shot in the Heart With 'Homemade Gun'". The Daily Beast (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
  43. ↑ "Former Japanese PM Shinzo Abe shot in Nara, man in his 40s arrested". NHK World News – Japan. NHK Broadcasting. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ "Abe shooting suspect's motive related to 'specific organization,' police say". Nikkei Asia. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  45. ↑ "【独自】安倍元首相を撃った山上徹也が供述した、宗教団体「統一教会」の名前（現代ビジネス編集部）". 現代ビジネス (ภาษาญี่ปุ่น). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-07-09. 山上容疑者は「自分の母親が統一教会の信者で、安倍晋三が統一教会と親しいと知って狙った」と供述している。 [Yamagami stated that he "targeted Shinzo Abe after learning that his mother was a member of the Unification Church, and that Shinzo Abe had ties with the Unification Church".]{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  46. ↑ "安倍元首相銃撃の山上容疑者　優等生バスケ少年を変えた"統一教会で家庭崩壊"…事件前には近隣トラブルで絶叫【原点写真入手】". Yahoo! News Japan. กรกฎาคม 10, 2022. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2022. しかしその日は、『自分の家族が統一教会に関わっていて、霊感商法トラブルでバラバラになってしまった...』と語りはじめたのです。山上さんは続けて、『統一教会は、安倍と関わりが深い。だから、警察も捜査ができないんだ』 [On that day, he said, "My family was involved with the Unification Church..." Yamagami continued, "The Unification Church is deeply involved with Abe, and that's why the police can't investigate".]{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ Bénédicte Lutaud (กรกฎาคม 9, 2022). "Assassinat de Shinzo Abe : que sait-on de l'homme qui a tiré sur l'ancien premier ministre japonais ?". Le Figaro. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2022. Plus tard, des médias locaux ont toutefois évoqué le nom de «l'Église de l'Unification», plus connue en Occident sous l'appellation de la secte Moon. [Later, however, local media referred to the name of the "Unification Church", better known in the West as the Moon sect.]{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. 1 2 FNNプライムオンライン (8 กรกฎาคม 2022). "安倍元首相銃撃で山上容疑者「ある特定の宗教団体に恨み」 ｜ FNNプライムオンライン". FNNプライムオンライン (ภาษาญี่ปุ่น). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  49. ↑ 共同通信 (8 กรกฎาคม 2022). "「特定の団体に恨みがあり犯行に及んだ」 ｜ 共同通信". 共同通信 (ภาษาญี่ปุ่น). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  50. ↑ "銃撃の容疑者「安倍氏、特定団体につながりと思い込み」". 日本経済新聞 (ภาษาญี่ปุ่น). 8 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ 銃撃容疑者「母親が宗教にのめり込み破産」 安倍氏に一方的恨みか (ภาษาญี่ปุ่น). Mainichi shimbun. 9 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ 当初の狙いは宗教団体の幹部襲撃か「母親がのめり込み恨みがあった」 安倍元首相銃撃事件の容疑者が供述 (ภาษาญี่ปุ่น). Yomiuri shimbun. 9 กรกฎาคม 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ Dutton, Jack; Giella, Lauren; Roos, Meghan (8 กรกฎาคม 2022). "Shinzo Abe Assassination Live Updates: Rio Olympics appearance remembered". Newsweek (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  54. ↑ "Shinzo Abe: Gunman admits shooting dead former Japanese prime minister, police say" (ภาษาอังกฤษ). Sky News. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  55. ↑ "Shinzo Abe Dies After Being Shot: Latest Updates". Time (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  56. ↑ Watsom, Kathryn (8 กรกฎาคม 2022). "World leaders mourn assassination of "friend" Shinzo Abe". CBS News. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  57. ↑ De Guzman, Chad (8 กรกฎาคม 2022). "How the World Is Reacting to Shinzo Abe's Death". Time (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2022.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ "Shinzo Abe death live updates: Shinzo Abe's body arrives in Tokyo, funeral on Tuesday". The Times of India. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

อ่านเพิ่ม

[แก้]
  • The Advisory Panel on the History of the 20th Century and on Japan's Role and the World Order in the 21st Century. Toward the Abe Statement on the 70th Anniversary of the End of World War II: Lessons from the 20th Century and a Vision for the 21st Century for Japan (Japan Publishing Industry Foundation for Culture, 2017)
  • Harris, Tobias. The Iconoclast: Shinzo Abe and the New Japan (Hurst, 2020)
  • Hughes, C. W. "Japan's Security Policy in the context of the US-Japan alliance: the emergence of an 'Abe Doctrine'". In: James D.J. Brown and Jeff Kingston (eds.) Japan's Foreign Relations in Asia (Palgrave, 2018) pp 49–60.
  • Kitaoka, Shinichi. "A 'Proactive Contribution to Peace' and the Right of Collective Self-Defense: The Development of Security Policy in the Abe Administration" Asia-Pacific Review (2014) 21(2), pp. 1–18.
  • Kolmas, Michal. National Identity and Japanese Revisionism: Abe Shinzo's vision of a beautiful Japan and its limits (2020)
  • Liff, A. P. "Japan's Defense Policy: Abe the Evolutionary." The Washington Quarterly, (2015) 38(2), pp. 79–99.
  • Maslow, Sebastian. "A Blueprint for a Strong Japan? Abe Shinzō and Japan's Evolving Security System." Asian Survey 55.4 (2015): 739–765. online
  • Oren, Eitan, and Matthew Brummer. "Threat perception, government centralization, and political instrumentality in Abe Shinzo's Japan." Australian Journal of International Affairs 74.6 (2020): 721–745.
  • Pugliese, Giulio, and Alessio Patalano. "Diplomatic and security practice under Abe Shinzō: the case for Realpolitik Japan." Australian Journal of International Affairs 74.6 (2020): 615–632.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ชินโซ_อาเบะ&oldid=13285844"