మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్

Martin Van Buren
Martin Van Buren
	Portrait by Mathew Brady, c. 1855–1858
8th President of the United States
	In office; March 4, 1837 – March 4, 1841
Vice President	Richard Mentor Johnson
అంతకు ముందు వారు	Andrew Jackson
తరువాత వారు	William Henry Harrison
8th Vice President of the United States
	In office; March 4, 1833 – March 4, 1837
అధ్యక్షుడు	Andrew Jackson
అంతకు ముందు వారు	John C. Calhoun
తరువాత వారు	Richard Mentor Johnson
United States Minister to the United Kingdom
	In office; August 8, 1831 – April 4, 1832
అధ్యక్షుడు	Andrew Jackson
అంతకు ముందు వారు	Louis McLane
తరువాత వారు	Aaron Vail (acting)
10th United States Secretary of State
	In office; March 28, 1829 – May 23, 1831
అధ్యక్షుడు	Andrew Jackson
అంతకు ముందు వారు	Henry Clay
తరువాత వారు	Edward Livingston
9th Governor of New York
	In office; January 1, 1829 – March 12, 1829
Lieutenant	Enos T. Throop
అంతకు ముందు వారు	Nathaniel Pitcher
తరువాత వారు	Enos T. Throop
United States Senator; from New York
	In office; March 4, 1821 – December 20, 1828
అంతకు ముందు వారు	Nathan Sanford
తరువాత వారు	Charles E. Dudley
14th Attorney General of New York
	In office; February 17, 1815 – July 8, 1819
గవర్నర్	Daniel D. Tompkins; John Tayler (acting); DeWitt Clinton;
అంతకు ముందు వారు	Abraham Van Vechten
తరువాత వారు	Thomas J. Oakley
Member of the New York Senate; from the Middle district
	In office; July 1, 1813 – June 30, 1820 Serving with various (multimember district)
అంతకు ముందు వారు	Edward Philip Livingston
తరువాత వారు	William C. Bouck; John I. Miller; Tilly Lynde;
Surrogate of Columbia County, New York
	In office; 1808–1813
అంతకు ముందు వారు	James I. Van Alen
తరువాత వారు	James Vanderpoel
వ్యక్తిగత వివరాలు
జననం	Maarten Van Buren; 1782 డిసెంబరు 5; Kinderhook, New York, British America / U.S.
మరణం	1862 జూలై 24 (వయసు: 79); Kinderhook, New York, U.S.
సమాధి స్థలం	Kinderhook Reformed Church Cemetery
రాజకీయ పార్టీ	Democratic-Republican (1799–1825); Democratic (1825–1848, from 1852); Free Soil (1848–1852);
ఎత్తు	5 ft 6 in (1.68 m)
జీవిత భాగస్వామి	Hannah Hoes (m. 1807; died 1819)
సంతానం	5, including Abraham II and John
తల్లిదండ్రులు	Abraham Van Buren; Maria Hoes Van Alen;
బంధువులు	Family of Martin Van Buren
వృత్తి	Politician; lawyer;
సంతకం
మారుపేరు	Little Van; Old Kinderhook; The Little Magician; The Red Fox of Kinderhook; Martin van Ruin; The Mistletoe Politician;

'మార్టిన్ వాన్ బురెన్';1782 డిసెంబరు 5, – 1862 జూలై 24) 1837 నుండి 1841 వరకు సేవలందించిన ఎనిమిదవ

యునైటెడు స్టేట్సు అధ్యక్షుడు. డెమోక్రటికు పార్టీ ప్రాథమిక స్థాపకుడైన వాన్ బురెను అనేక ప్రముఖ పదవులను నిర్వహించారు. అతను న్యూయార్కు అటార్నీ జనరలు, యు.ఎస్. సెనేటరు, తరువాత కొంతకాలం న్యూయార్కు తొమ్మిదవ గవర్నర్గా పనిచేశారు. ఆండ్రూ జాక్సన్ పరిపాలనలో చేరిన తర్వాత ఆయన పదవ యునైటెడు స్టేట్సు సెక్రటరీ ఆఫ్ స్టేటుగా, యునైటెడు కింగ్‌డానికి మంత్రిగా చివరికి 1832 జాక్సను టికెట్టు మీద ఎన్నికైన తర్వాత 1833 నుండి 1837 వరకు ఎనిమిదవ యునైటెడు స్టేట్సు వైసు ప్రెసిడెంటుగా పనిచేశారు. 1836 విభజించబడిన విగు ప్రత్యర్థుల మీద వాన్ బ్యూరెను అధ్యక్ష పదవిని గెలుచుకున్నారు. 1840 ఆయన తిరిగి ఎన్నికలో ఓడిపోయారు. 1844 డెమొక్రాటికు నామినేషను‌ను గెలుచుకోలేకపోయారు. తన జీవితంలో తరువాత వాన్ బ్యూరెను ఒక పెద్ద రాజనీతిజ్ఞుడిగా బానిసత్వ వ్యతిరేక నాయకుడిగా తిరిగి ఆవిర్భవించాడు. ఆయన 1848 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో ఫ్రీ సాయిలు పార్టీ టికెట్టు‌కు నాయకత్వం వహించాడు.

ఆయన కిండరు‌హుకు న్యూయార్కులో జన్మించాడు. అక్కడ ఎక్కువ మంది నివాసితులు డచ్చు సంతతికి చెందినవారు. డచ్చును వారి ప్రాథమిక భాషగా మాట్లాడేవారు. రెండవ భాషగా ఇంగ్లీషు మాట్లాడే ఏకైక అధ్యక్షుడు వాన్ బ్యూరెను. ఆయన డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను పార్టీ సభ్యుడిగా రాజకీయాలలోకి ప్రవేశించాడు. న్యూయార్కు స్టేటు సెనేటులో సీటు గెలుచుకున్నాడు. 1821లో యునైటెడు స్టేట్సు సెనేటుకు ఎన్నికయ్యాడు. పార్టీలోని బక్‌టెయిల్సు వర్గానికి నాయకుడిగా వాన్ బ్యూరెను అల్బానీ రీజెన్సీ అని పిలువబడే రాజకీయ యంత్రాన్ని స్థాపించాడు. 1828 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో ఆండ్రూ జాక్సను అభ్యర్థిత్వాన్ని సమర్థించడానికి ఆయన న్యూయార్కు గవర్నరు పదవికి విజయవంతంగా పోటీ చేశాడు. కానీ జాక్సను పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించిన కొద్దిసేపటికే రాజీనామా చేశాడు. తద్వారా అతను జాక్సను విదేశాంగ కార్యదర్శిగా నియామకాన్ని అంగీకరించాడు. క్యాబినెటు‌లో, వాన్ బ్యూరెను కీలకమైన జాక్సను సలహాదారుగా ఉన్నాడు. కలిసి పనిచేస్తున్న డెమోక్రటికు పార్టీకి సంస్థాగత నిర్మాణాన్ని నిర్మించాడు. పెటికోటు వ్యవహారాన్ని పరిష్కరించడానికి సహాయం చేయడానికి అతను చివరికి రాజీనామా చేశాడు. కొంతకాలం యునైటెడు కింగ్‌డానికి రాయబారిగా పనిచేశాడు. జాక్సను ఆదేశం మేరకు 1832 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షను వాన్ బ్యూరెను‌ను ఉపాధ్యక్షుడిగా నామినేటు చేసింది. 1832 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో డెమోక్రటికు టికెట్టు గెలిచిన తర్వాత ఆయన పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించాడు.

జాక్సను బలమైన మద్దతు, డెమోక్రటికు పార్టీ సంస్థాగత బలంతో వాన్ బ్యూరెను 1836 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో అధ్యక్ష పదవికి విజయవంతంగా పోటీ చేశాడు. అయితే 1837 నాటి భయాందోళనకు ఆయన ప్రతిస్పందన కారణంగా త్వరలోనే ఆయన ప్రజాదరణ క్షీణించింది. ఇది ఆయన ఇండిపెండెంటు ట్రెజరీ వ్యవస్థ మీద కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఈ ప్రణాళిక ప్రకారం యునైటెడు స్టేట్సు సమాఖ్య ప్రభుత్వం తన నిధులను బ్యాంకుల్లో కాకుండా ఖజానాలలో నిల్వ చేస్తుంది. కాంగ్రెసు‌లోని ఎక్కువ మంది సంప్రదాయవాద డెమొక్రాట్లు, విగు‌లు చివరికి వాన్ బ్యూరెను ప్రణాళికను అమలు చేయకుండా 1840 వరకు ఆలస్యం చేశారు. ఆయన అధ్యక్ష పదవి ఖరీదైన రెండవ సెమినోలు యుద్ధం, టెక్సాసు రిపబ్లిక్కును స్లేవు స్టేటుగా యూనియనుకు అంగీకరించడానికి ఆయన నిరాకరించడంతో మరింత దెబ్బతింది. 1840లో ఆయన పునః ఎన్నిక బిడ్‌ను విలియమ్ హెన్రీ హారిసన్ చేతిలో ఓడిపోయారు. వాన్ బ్యూరెను బానిసత్వ వ్యతిరేక వైఖరికి ప్రశంసలు అందుకున్నప్పటికీ, చారిత్రక ర్యాంకింగు‌లలో చరిత్రకారులు, రాజకీయ శాస్త్రవేత్తలు తరచుగా 1837 నాటి భయాందోళనలను ఆయన నిర్వహించిన తీరు కారణంగా ఆయనను సగటు లేదా సగటు కంటే తక్కువ యుఎస్ అధ్యక్షుడిగా ర్యాంకు చేస్తారు.

1844లో డెమోక్రటికు పార్టీ నామినేషను‌కు ఆయన మొదట్లో ప్రధాన అభ్యర్థిగా నిలిచారు. కానీ టెక్సాసు విలీనానికి ఆయన నిరంతర వ్యతిరేకత దక్షిణాది డెమొక్రాట్లకు కోపం తెప్పించింది. దీని ఫలితంగా జేమ్స్ కె. పోల్క్ నామినేషను వేశారు. బానిసత్వాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ వాన్ బ్యూరెను 1848లో కొత్తగా ఏర్పడిన ఫ్రీ సాయిలు పార్టీ అధ్యక్ష అభ్యర్థిగా నిలిచాడు. ఆయన అభ్యర్థిత్వం విగు నామినీ జాకరీ టేలర్ డెమొక్రాటు లూయిసు కాసును ఓడించడంలో సహాయపడింది. విభాగాల ఉద్రిక్తతల గురించి ఆందోళన చెందిన వాన్ బ్యూరెను 1848 తర్వాత డెమొక్రాటికు పార్టీకి తిరిగి వచ్చాడు కానీ ఫ్రాంక్లిను పియర్సు, జేమ్స్ బుకానన్ దక్షిణాది అనుకూల అధ్యక్ష పదవులతో నిరాశ చెందాడు. అమెరికను అంతర్యుద్ధం సమయంలో వాన్ బ్యూరెను ఒక వార్ డెమొక్రాటు, అధ్యక్షుడు అబ్రహం లింకన్ విధానాలకు మద్దతు ఇచ్చాడు. ఆయన రిపబ్లికను. ఆయన 1862లో 79 ఏళ్ల వయస్సు కిండరు‌హూకు‌లోని తన ఇంట్లో ఆస్తమాతో మరణించాడు. .

ప్రారంభ జీవితం - విద్య

మార్టిను వాన్ బ్యూరెను 1782 డిసెంబరు 5న కిండరు‌హూకు, న్యూయార్కులో జన్మించాడు.^[5] ఆయన తండ్రి అబ్రహం వాన్ బురెను బుర్మల్సెను, నెదర్లాండ్సు స్థానికుడైన కార్నెలిసు మాసెను వంశస్థుడు ఆయన 1631లో న్యూ నెదర్లాండుకు వలస వెళ్లి మాన్హాటను ద్వీపంలో ఒక స్థలాన్ని కొనుగోలు చేశాడు.^[6]^[7] ఆయన స్వాతంత్ర్య ప్రకటన తర్వాత జన్మించిన మొదటి అధ్యక్షుడు, 1783 నిబంధనలను బ్రిటిషు వారు ఆమోదించడానికి ముందు జన్మించిన చివరి అధ్యక్షుడు. అమెరికను విప్లవాత్మక యుద్ధాన్ని ముగించిన పారిసు ఒప్పందం; ఫలితంగా పదమూడు కాలనీలలో ఒకదానిలో జన్మించి 'జస్ సోలి' బ్రిటిషు సబ్జెక్టుగా జన్మించిన చివరి అధ్యక్షుడు వాన్ బ్యూరెను (కానీ చివరిగా సేవ చేయలేదు). అమెరికను విప్లవం సమయంలో అబ్రహం వాన్ బురెను ఒక దేశభక్తుడు.^[8]^[9] తరువాత ఆయన డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను పార్టీలో చేరాడు.^[10] ఆయన కిండరు‌హూకు‌లో ఒక సత్రం, టావెర్ను‌ను కలిగి ఉన్నాడు. అనేక సంవత్సరాలు కిండరు‌హూకు పట్టణ గుమస్తాగా పనిచేశాడు. 1776లో ఆయన కిండర్హూకు పట్టణంలో మరియా హోసు (లేదా గోస్) వాన్ అలెన్ (1746–1818)ను వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆమె కూడా డచ్చు జాతికి చెందినది. జోహన్నెసు వాన్ అలెను (1744-c. 1773) భార్య. ఆమెకు మొదటి వివాహం నుండి ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు. వారిలో భవిష్యత్తు యుఎస్ ప్రతినిధి జేమ్సు I. వాన్ అలెను కూడా ఉన్నారు. ఆమె రెండవ వివాహం ద్వారా ఐదుగురు పిల్లలను కన్నది. వారిలో మార్టిను మూడవవాడు.^[11]

వాన్ బ్యూరెను గ్రామ పాఠశాలలో ప్రాథమిక విద్యను పొందాడు. కిండరు‌హూకు అకాడమీలో క్లావెరాకులోని వాషింగ్టను సెమినరీలో లాటిన్ విద్యను క్లుప్తంగా అభ్యసించాడు.^[12]^[13] వాన్ బ్యూరెను పూర్తిగా డచ్చు వంశపారంపర్యంగా ఉన్నాడు. ప్రధానంగా డచ్చు మాట్లాడుతూ పెరిగాడు; ఆయన పాఠశాలలో చదువుతున్నప్పుడు ఇంగ్లీషు నేర్చుకున్నాడు^[14] యునైటెడు స్టేట్సు అధ్యక్షులలో మాతృభాష ఇంగ్లీషు కాని ఏకైక అధ్యక్షుడు బ్యూరెను.^[15] అలాగే తన బాల్యంలో వాన్ బ్యూరెను తన తండ్రి వసతిగృహంలో విభిన్న జాతి ఆదాయం, సామాజిక సమూహాల ప్రజలతో ఎలా సంభాషించాలో నేర్చుకున్నాడు. దానిని ఆయన రాజకీయ నిర్వాహకుడిగా తనకు అనుకూలంగా ఉపయోగించుకున్నాడు .^[16] 1796లో పీటరు సిల్వెస్టరు, ఆయన కుమారుడు ఫ్రాన్సిసు కార్యాలయంలో చట్టం చదవడం ప్రారంభించినప్పుడు ఆయన అధికారిక విద్య ముగిసింది.^[17]

వాన్ బ్యూరెను 5 feet 6 inches (1.68 m) ఎత్తులో చిన్నవాడు. ఆయన ఆప్యాయంగా "లిటిల్ వాన్" అని పిలువబడ్డాడు.^[18] ఆయన "గుబురుగా ఎర్రటి సైడ్‌బర్నుసు అద్భుతమైన నుదురు, ప్రముఖ ముక్కు" కారణంగా ఆయనను "రెడ్ ఫాక్స్" అని కూడా పిలుస్తారు.^[19] ఆయన తన న్యాయ విద్యను ప్రారంభించినప్పుడు కఠినమైన, ఇంట్లో అల్లిన దుస్తులను ధరించాడు.^[20] దీని వలన సిల్వెస్టర్లు ఆయన దుస్తులు, వ్యక్తిగత రూపాన్ని ఒక న్యాయవాదిగా ఆశించేవారుగా పరిగణించరని హెచ్చరించారు. ఆయన వారి సలహాను అంగీకరించారు. తరువాత సిల్వెస్టర్ల దుస్తులు, రూపురేఖలు, భంగిమ, ప్రవర్తనను అనుకరించారు.^[21]^[22] ఆయన సిల్వెస్టర్సు నుండి నేర్చుకున్న పాఠాలు న్యాయవాది, రాజకీయ నాయకుడిగా ఆయన కెరీర్‌లో ప్రతిబింబించాయి. దీనిలో వాన్ బ్యూరెను తన స్నేహపూర్వకత, చురుకైన రూపానికి ప్రసిద్ధి చెందాడు.^[23] సిల్వెస్టర్సు కూడా బలమైన మద్దతుదారులుగా ఉన్న ఫెడరలిస్టు పార్టీతో కిండరు‌హూకు బలమైన అనుబంధాన్ని కలిగి ఉన్నప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను తన తండ్రి డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను‌ను స్వీకరించాడు. .^[24] సిల్వెస్టర్సు, డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను రాజకీయ వ్యక్తి జాన్ పీటరు వాన్ నెసు వాన్ బ్యూరెను రాజకీయ విధానాలు ఆయన విద్యను డెమోక్రటికు-రిపబ్లికన్ న్యాయవాదితో పూర్తి చేయమని నిర్బంధించాయని సూచించారు. కాబట్టి ఆయన ఆరోను బరు రాజకీయ లెఫ్టినెంటు అయిన జాన్ వాన్ నెసు సోదరుడు విలియం పి. వాన్ నెసు న్యూయార్కు నగర కార్యాలయంలో చివరి సంవత్సరం అప్రెంటిసు‌షిపు గడిపాడు.^[25] వాన్ నెసు వాన్ బ్యూరెను‌ను న్యూయార్కు రాష్ట్ర రాజకీయాల చిక్కులకు పరిచయం చేశాడు. జార్జి క్లింటను, రాబర్టు ఆర్. లకు వ్యతిరేకంగా రాష్ట్ర డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను పార్టీ మీద నియంత్రణ కోసం బర్ చేసిన పోరాటాలను వాన్ బ్యూరెను గమనించాడు. లివింగు‌స్టను.^[26] ఆయన న్యూయార్కు బార్‌లో ప్రవేశం తర్వాత 1803లో కిండరు‌హూకు‌కు తిరిగి వచ్చాడు.^[27]

వాన్ బ్యూరెన్ హన్నా హోయెసును కాట్సు‌కిలు, న్యూయార్కులో 1807 ఫిబ్రవరి 21న వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆయనకు 24 సంవత్సరాలు. ఆమెకు 23 సంవత్సరాలు. ఆమె ఆయన బాల్య మిత్రురాలు ఆయన తల్లి సంబంధమైన మొదటి బంధువు జోహన్నెసు డిర్క్సెను హోయెసు కుమార్తె.^[28] ఆమె వాలటీలో పెరిగింది. వాన్ బ్యూరెను లాగానే ఆమె ఇంటి జీవితం కూడా గడిపింది. ఆమె ప్రధానంగా డచ్చు భాష మాట్లాడేది; ఆమె తన మాతృభాషగా డచ్చు మాట్లాడేది. స్పష్టమైన యాసతో ఇంగ్లీషు మాట్లాడేది.^[29] ఈ జంటకు ఆరుగురు పిల్లలు ఉన్నారు. వారిలో నలుగురు యుక్తవయస్సు వరకు జీవించారు: అబ్రహం (1807–1873), పేరులేని కుమార్తె (సుమారు 1809లో చనిపోయినట్లు జన్మించింది), జాన్ (1810–1866), మార్టిన్ జూనియర్ (1812–1855), విన్‌ఫీల్డ్ స్కాట్ (1814లో జన్మించి మరణించింది), స్మితు థాంప్సను (1817–1876).^[30] హన్నా క్షయవ్యాధి బారిన పడి, February 5, 1819న కిండరు‌హూకు‌లో మరణించింది.^[31] మార్టిను వాన్ బ్యూరెను తిరిగి వివాహం చేసుకోలేదు.^[32]

ప్రారంభ రాజకీయ కేరీరు

1803లో కిండరు‌హూకు‌కు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను తన సవతి సోదరుడు జేమ్సు వాన్ అలెను‌తో న్యాయ భాగస్వామ్యాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు. రాజకీయాల మీద తన దృష్టిని పెంచుకునేంత ఆర్థికంగా స్థిరపడ్డాడు.^[33] వాన్ బ్యూరెను 18 సంవత్సరాల వయస్సు నుండి రాజకీయాల్లో చురుకుగా ఉన్నాడు. కాకపోతే 1801లో ఆయన ట్రాయి, న్యూయార్కులో జరిగిన డెమొక్రాటికు-రిపబ్లికను పార్టీ సమావేశానికి హాజరయ్యాడు. అక్కడ 6వ కాంగ్రెషనలు డిస్ట్రిక్టు సీటుకు జరిగిన ప్రత్యేక ఎన్నికలలో జాన్ పీటరు వాన్ నెసు‌కు పార్టీ నామినేషను‌ను పొందడంలో విజయవంతంగా పనిచేశాడు.^[34] కిండరు‌హూకు‌కు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను బర్ వర్గంతో తెగతెంపులు చేసుకుని డెవిటు క్లింటను, డేనియలు డి. టాంపు‌కిన్సు ఇద్దరికీ మిత్రుడయ్యాడు. 1807 ఎన్నికలలో క్లింటను టాంప్కిన్సు నేతృత్వంలోని వర్గం ఆధిపత్యం చెలాయించిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను కొలంబియా కౌంటీ, న్యూయార్కు సర్రోగేటుగా నియమించబడ్డాడు.^[35] తన రాజకీయ న్యాయవాద వృత్తికి మెరుగైన స్థావరాన్ని కోరుతూ వాన్ బ్యూరెను ఆయన కుటుంబం 1808లో కొలంబియా కౌంటీ కేంద్రమైన హడ్సను పట్టణానికి వెళ్లారు.^[36] వాన్ బ్యూరెను న్యాయవాద వృత్తి అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది. ఆయన వివిధ క్లయింట్లకు ప్రాతినిధ్యం వహించడానికి రాష్ట్రవ్యాప్తంగా పర్యటించాడు.^[37]

1812లో వాన్ బ్యూరెను న్యూయార్కు రాష్ట్ర సెనేటులో స్థానం కోసం తన పార్టీ నామినేషను‌ను గెలుచుకున్నాడు. జాన్ పీటరు వాన్ నెసు సహా అనేక మంది డెమోక్రటికు-రిపబ్లికన్లు ఆయన అభ్యర్థిత్వాన్ని వ్యతిరేకించడానికి ఫెడరలిస్టులతో చేరినప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను 1812 మధ్యలో రాష్ట్ర సెనేటు‌కు ఎన్నికయ్యాడు. ^[38] ఆ సంవత్సరం తరువాత యునైటెడు స్టేట్సు గ్రేటు బ్రిటను ‌మీద 1812 యుద్ధంలోకి ప్రవేశించింది. అయితే క్లింటను 1812 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో అధ్యక్షుడు జేమ్స్ మాడిసన్ను ఓడించడానికి విఫల ప్రయత్నం చేశాడు. ఎన్నికల తర్వాత క్లింటను ఫెడరలిస్టు పార్టీతో కలిసి పనిచేస్తున్నట్లు వాన్ బ్యూరెను అనుమానించాడు. ఆయన తన మాజీ రాజకీయ మిత్రుడి నుండి విడిపోయాడు. ^[39]

1812 యుద్ధం సమయంలో వాన్ బ్యూరెను క్లింటను, గవర్నరు టాంప్కిన్సు, ఆంబ్రోసు స్పెన్సరు లతో కలిసి మాడిసను పరిపాలన యుద్ధాన్ని కొనసాగించడంలో మద్దతు ఇచ్చాడు.^[40] అదనంగా డెట్రాయిటు లొంగిపోయిన తర్వాత హల్ కోర్టు-మార్షలు సమయంలో విలియం హలు తరపున ప్రత్యేక న్యాయవాదిగా ప్రాసిక్యూటరు‌గా పనిచేయడానికి నియమించబడ్డాడు .^[41]^[42] మరొక సైనిక పోరాటాన్ని ఊహించి ఆయన 1814–1815 శీతాకాలంలో న్యూయార్కు మిలిషియాను పునర్వ్యవస్థీకరించే మార్గాల మీద విన్‌ఫీల్డు స్కాటుతో కలిసి పనిచేశాడు. కానీ యుద్ధం ముగింపు 1815 ప్రారంభంలో వారి పనిని నిలిపివేసింది.^[43] వాన్ బ్యూరెను స్కాటు పట్ల ఎంతగానో ఆకర్షితుడయ్యాడు. ఆయన తన నాల్గవ కుమారుడికి ఆయన పేరు పెట్టాడు.^[44] యుద్ధానికి వాన్ బ్యూరెను బలమైన మద్దతు ఆయన స్థాయిని పెంచింది. 1815లో ఆయన న్యూయార్కు అటార్నీ జనరలుగా ఎన్నికయ్యాడు. వాన్ బ్యూరెను హడ్సను నుండి రాష్ట్ర రాజధాని అల్బానీకు మకాం మార్చాడు. అక్కడ ఆయన బెంజమిను బట్లరు^[45]తో చట్టపరమైన భాగస్వామ్యాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు. రాజకీయ మిత్రుడు రోజరు స్కిన్నరుతో ఒక ఇంటిని పంచుకున్నాడు.^[46] 1816లో వాన్ బ్యూరెను రాష్ట్ర సెనేటు‌కు తిరిగి ఎన్నికయ్యాడు. ఆయన ఏకకాలంలో అటార్నీ జనరలు‌గా కూడా పనిచేశాడు.^[47] 1819లో న్యూయార్కు రాష్ట్రంలో మొట్టమొదటి హత్య-ఫర్-హైరు కేసు అయిన రిచర్డు జెన్నింగ్సు నిందితులైన హంతకులను విచారించడంలో ఆయన చురుకైన పాత్ర పోషించాడు.^[48]

అల్బనీ రీజెన్సీ

1816 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో టాంప్కిన్సు వైసు ప్రెసిడెంటు‌గా ఎన్నికైన తర్వాత, క్లింటను వాన్ బ్యూరెను ఇష్టపడే అభ్యర్థి పీటరు బ్యూలు పోర్టరును 1817 న్యూయార్కు గవర్నరు ఎన్నికలలో ఓడించారు.^[49] ఎరీ సరస్సును అట్లాంటికు మహాసముద్రంతో అనుసంధానించడానికి రూపొందించబడిన ప్రతిష్ఠాత్మక ప్రాజెక్టు అయిన ఎరీ కాలువ నిర్మాణం వెనుక క్లింటను తన ప్రభావాన్ని చూపారు.^[50] వాన్ బ్యూరెను మిత్రదేశాలలో చాలామంది క్లింటను కాలువ బిల్లును అడ్డుకోవాలని ఆయనను కోరినప్పటికీ కాలువ రాష్ట్రానికి ప్రయోజనం చేకూరుస్తుందని వాన్ బ్యూరెను నమ్మాడు. బిల్లుకు ఆయన మద్దతు న్యూయార్కు శాసనసభ ఆమోదం పొందేందుకు దోహదపడింది.^[51] ఎరీ కెనాలు‌కు ఆయన మద్దతు ఇచ్చినప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను న్యూయార్కు‌లో "బక్‌టెయిల్సు" అని పిలువబడే క్లింటోనియను వ్యతిరేక వర్గానికి నాయకుడయ్యాడు.^[52]

పార్టీ విధేయతను నొక్కి చెప్పడంలో బక్‌టెయిల్సు విజయం సాధించారు. తన పోషకత్వం, విశ్వాసపాత్రమైన వార్తాపత్రికలు, స్థానిక పార్టీ అధికారులు, నాయకులతో సంబంధాల ద్వారా, వాన్ బ్యూరెను "అల్బానీ రీజెన్సీ"గా పిలువబడే దానిని స్థాపించాడు. ఇది న్యూయార్కు రాజకీయాలలో ఒక ముఖ్యమైన అంశంగా ఉద్భవించిన రాజకీయ యంత్రం.^[53] రీజెన్సీ చిన్న రైతుల సంకీర్ణం మీద ఆధారపడింది. కానీ న్యూయార్కు నగరంలోని టమ్మనీ హాలు యంత్రం నుండి కూడా మద్దతును పొందింది.^[54] ఈ యుగంలో వాన్ బ్యూరెను న్యూయార్కు డెమోక్రటికు-రిపబ్లికన్ల కోసం టమ్మనీ హాలు రాజకీయ విధానాన్ని ఎక్కువగా నిర్ణయించాడు.^[55]

1821లో శ్వేతజాతీయులందరికీ రాష్ట్ర ఓటింగు హక్కులను విస్తరించిన, టమ్మనీ హాలు అధికారాన్ని మరింత పెంచిన న్యూయార్కు రాష్ట్ర ప్రజాభిప్రాయ సేకరణకు వాన్ బ్యూరెను మార్గనిర్దేశం చేశారు.^[56] గవర్నరు క్లింటను 1822 చివరి వరకు పదవిలో ఉన్నప్పటికీ 1820 ఎన్నికల తర్వాత వాన్ బ్యూరెను రాష్ట్ర డెమోక్రటికు-రిపబ్లికన్ల నాయకుడిగా ఎదిగారు.^[57] వాన్ బ్యూరెను 1820 రాష్ట్ర రాజ్యాంగ సమావేశంలో సభ్యుడు. అక్కడ ఆయన విస్తరించిన ఓటింగు హక్కులను సమర్థించాడు. కానీ సార్వత్రిక ఓటు హక్కును వ్యతిరేకించాడు. ఆస్తి అవసరాలను కొనసాగించడానికి ప్రయత్నించాడు.^[58]

జాతీయ రాజకీయాల్లోకి ప్రవేశం

1821 ఫిబ్రవరిలో రాష్ట్ర శాసనసభ ఎన్నికై యునైటెడు స్టేట్సు సెనేటులో న్యూయార్కు‌కు ప్రాతినిధ్యం వహించడానికి వాన్ బ్యూరెను.^[59] వాన్ బ్యూరెను "మంచి భావాల యుగం" సమయంలో వాషింగ్టను‌కు వచ్చాడు. ఈ కాలంలో జాతీయ స్థాయిలో పక్షపాత వ్యత్యాసాలు మసకబారాయి.^[60] వాన్ బ్యూరెను త్వరగా వాషింగ్టను, డి.సి.లో ప్రముఖ వ్యక్తి అయ్యాడు. సెక్రటరీ ఆఫ్ ట్రెజరీ విలియం హెచ్. క్రాఫోర్డు ఇతరులతో స్నేహం చేశాడు.^[61] అసాధారణమైన వక్త కాకపోయినా వాన్ బ్యూరెను తరచుగా సెనేటు ఫ్లోరులో మాట్లాడేవాడు. సాధారణంగా చేతిలో ఉన్న అంశం మీద విస్తృతంగా పరిశోధన చేసిన తర్వాత. తండ్రిగా, రాష్ట్ర పార్టీ నాయకుడిగా తన నిబద్ధతలు ఉన్నప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను తన శాసనసభ విధులలో నిశితంగా నిమగ్నమై ఉన్నాడు. సెనేటు‌లో ఉన్న సమయంలో ఆయన సెనేటు ఫైనాన్సు కమిటీ సభ్యుడిగా ఉన్నాడు. సెనేటు జ్యుడీషియరీ కమిటీ ఛైర్మను‌గా పనిచేశాడు.^[62]^[63] వాన్ బ్యూరెను ఖ్యాతిని పొందడంతో ఆయన "లిటిలు మెజీషియను", "స్లై ఫాక్సు" వంటి మారుపేర్లను సంపాదించాడు.^[64]

1824 అధ్యక్ష ఎన్నికలులో వాన్ బ్యూరెను జాన్ క్విన్సీ ఆడమ్స్, ఆండ్రూ జాక్సన్, హెన్రీ క్లే కంటే క్రాఫోర్డు‌కు మద్దతు ఇవ్వాలని ఎంచుకున్నాడు.^[65] క్రాఫోర్డు జెఫర్సోనియను రాష్ట్రాల హక్కుల సూత్రాలు, పరిమిత ప్రభుత్వం పట్ల వాన్ బ్యూరెను‌కు ఉన్న అనుబంధాన్ని పంచుకున్నాడు. న్యూయార్కు, పెన్సిల్వేనియా, వర్జీనియా "రిచ్‌మండు" సంకీర్ణానికి నాయకత్వం వహించడానికి క్రాఫోర్డు ఆదర్శవంతమైన వ్యక్తి అని వాన్ బ్యూరెను నమ్మాడు. జుంటో".^[66] క్రాఫోర్డు‌కు వాను బ్యూరెను మద్దతు న్యూయార్కు‌లో పీపుల్సు పార్టీ రూపంలో తీవ్ర వ్యతిరేకతను రేకెత్తించింది. దీనికి క్లింటోనియన్లు, ఫెడరలిస్టులు, వాన్ బ్యూరెను‌ను వ్యతిరేకించే ఇతరుల నుండి మద్దతు లభించింది.^[67] అయినప్పటికీ 1824 ఫిబ్రవరి కాంగ్రెసు నామినేటింగు కాకసులో డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను పార్టీ అధ్యక్ష నామినేషను‌ను క్రాఫోర్డు గెలవడానికి వాను బ్యూరెను సహాయం చేశాడు.^[68] రేసులో ఉన్న ఇతర డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను అభ్యర్థులు పేలవంగా హాజరైన కాకసు నిర్ణయాన్ని అంగీకరించడానికి నిరాకరించారు. ఫెడరలిస్టు పార్టీ జాతీయ పార్టీగా పనిచేయడం దాదాపుగా ఆగిపోయినందున 1824 ప్రచారం ఒకే పార్టీకి చెందిన నలుగురు అభ్యర్థుల మధ్య పోటీగా మారింది. క్రాఫోర్డుకు తీవ్రమైన స్ట్రోకు వచ్చి ఆరోగ్యం క్షీణించినప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను తాను ఎంచుకున్న అభ్యర్థికి మద్దతు ఇవ్వడం కొనసాగించాడు.^[69] 1824 మేలో క్రాఫోర్డు అభ్యర్థిత్వాన్ని బలపరిచే ప్రయత్నంలో వాన్ బ్యూరెను 81 ఏళ్ల మాజీ అధ్యక్షుడు థామస్ జెఫర్సన్ను కలిశాడు. క్రాఫోర్డుకు ప్రజల ఆమోదం పొందడంలో ఆయన విఫలమైనప్పటికీ ఆయన తన రాజకీయ నాయకుడిని కలిసే అవకాశాన్ని ఎంతో విలువైనదిగా భావించాడు.^[70]

1824 ఎన్నికలు అల్బానీ రీజెన్సీకి తీవ్ర దెబ్బ తగిలాయి. ఎందుకంటే క్లింటను పీపుల్సు పార్టీ మద్దతుతో గవర్నరు పదవికి తిరిగి వచ్చారు. రాష్ట్ర శాసనసభ రాష్ట్ర ప్రెసిడెన్షియలు ఎలక్టర్లను ఎన్నుకునే సమయానికి ఇతర రాష్ట్రాల ఫలితాలు ఏ వ్యక్తి కూడా మెజారిటీ ఎలక్టోరలు ఓట్లను గెలుచుకోలేరని స్పష్టం చేశాయి. దీని వలన యునైటెడు స్టేట్సు హౌసు ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్సులో కాంటిజెంటు ఎలక్షను అవసరం.^[71] ఆడమ్సు, జాక్సను మొదటి మూడు స్థానాల్లో నిలిచి కంటింజెంటు ఎలక్షను‌లో ఎంపికకు అర్హులైనప్పటికీ న్యూయార్కు ఎలక్టర్లు క్లే లేదా క్రాఫోర్డు మూడవ స్థానంలో నిలిచారో లేదో నిర్ణయించడంలో సహాయపడతారు.^[72] రాష్ట్రంలోని ఎలక్టోరల్ ఓట్లలో ఎక్కువ ఆడమ్స్‌కు వచ్చినప్పటికీ క్రాఫోర్డు రాష్ట్రంలో క్లే కంటే ఒక ఎలక్టోరలు ఓటును గెలుచుకున్నాడు. లూసియానాలో క్లే ఓటమి క్రాఫోర్డు‌ను మూడవ స్థానంలో నిలిపింది.^[73] క్రాఫోర్డు ఇంకా పోటీలో వాన్ బ్యూరెను తనకు మద్దతు ఇవ్వాలని హౌసు సభ్యులను లాబీయింగు చేశాడు.^[74] ఆగంతుక ఎన్నికల రెండవ బ్యాలెటు‌లో క్రాఫోర్డు విజయాన్ని సాధించాలని ఆయన ఆశించాడు. కానీ ఆడమ్సు క్లే, న్యూయార్కు‌కు చెందిన కాంగ్రెసు సభ్యుడు స్టీఫెను వాన్ రెన్‌సెలేరు సహాయంతో మొదటి బ్యాలెటు‌లో గెలిచాడు. వాన్ బ్యూరెను‌తో సన్నిహిత సంబంధాలు ఉన్నప్పటికీ వాన్ రెన్‌సీలేరు ఆడమ్సు‌కు తన ఓటు వేశాడు. తద్వారా ఆడమ్సు‌కు న్యూయార్కు ప్రతినిధి బృందంలో స్వల్ప మెజారిటీ, కంటింజెంటు ఎన్నికలలో విజయం లభించింది. ^[75]

హౌసు పోటీ తర్వాత, వాన్ బ్యూరెను చాకచక్యంగా ఆ తర్వాత వచ్చిన వివాదం నుండి దూరంగా ఉండి 1828 కోసం ఎదురుచూడటం ప్రారంభించాడు. జాక్సను ఆడమ్సు కంటే ఎక్కువ ప్రజాదరణ పొందిన ఓట్లను గెలుచుకున్నప్పటికీ అధ్యక్ష పదవి ఆడమ్సు‌కు వెళ్లడం చూసి జాక్సను కోపంగా ఉన్నాడు. ఆయన తిరిగి పోటీ కోసం ఆసక్తిగా ఎదురు చూశాడు. ^[76] జాక్సను మద్దతుదారులు ఆడమ్సు, క్లే "అవినీతి బేరం" చేశారని ఆరోపించారు. దీనిలో క్లే సెక్రటరీ ఆఫ్ స్టేటుగా క్లే నియామకానికి బదులుగా కంటింజెంటు ఎన్నికల్లో ఆడమ్సు గెలవడానికి క్లే సహాయం చేశాడు. ^[77] వాన్ బ్యూరెను ప్రత్యర్థులతో వ్యవహరించడంలో ఎల్లప్పుడూ మర్యాదగా ఉండేవాడు. ఆడమ్సు లేదా క్లే పట్ల ఎటువంటి ద్వేషాన్ని చూపించలేదు. ఆయన క్లేను క్యాబినెటు‌కు నామినేషను చేయడానికి ఓటు వేశాడు.^[78] అదే సమయంలో రోడ్లు, కాలువలు వంటి అంతర్గత మెరుగుదలలు కోసం ఆడమ్సు-క్లే ప్రణాళికలను వాన్ బ్యూరెను వ్యతిరేకించాడు. పనామా కాంగ్రెసులో యుఎస్ భాగస్వామ్యానికి మద్దతు ఇవ్వడానికి నిరాకరించాడు.^[79] వాన్ బ్యూరెను ఆడమ్సు ప్రతిపాదనలను ప్రాతినిధ్యం వహించాలని భావించాడు ఫెడరలిస్టులు ఇష్టపడే హామిల్టోనియన్ ఆర్థిక నమూనాకు తిరిగి రావడం దీనిని ఆయన తీవ్రంగా వ్యతిరేకించాడు.^[80] ఆడమ్సు ప్రజా విధానాలకు వ్యతిరేకత ఉన్నప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను 1827లో తన విభజించబడిన స్వదేశంలో తిరిగి ఎన్నికను సులభంగా సాధించాడు.^[81]

1828 ఎన్నికలు

జాతీయ స్థాయిలో వాన్ బ్యూరెను ప్రధాన లక్ష్యం తాత్విక భేదాల ఆధారంగా పార్టీ చీలికలతో రెండు పార్టీల వ్యవస్థను పునరుద్ధరించడం ఆయన ఫెడరలిస్టులు, డెమోక్రటికు-రిపబ్లికన్ల మధ్య పాత అంతరాన్ని దేశానికి ప్రయోజనకరంగా భావించాడు.^[82] ఈ జాతీయ పార్టీలు ఎన్నికలు సెక్షనలు లేదా స్థానిక సమస్యల కంటే జాతీయంగా నిర్ణయించబడతాయని నిర్ధారించడానికి సహాయపడ్డాయని వాన్ బ్యూరెను విశ్వసించాడు; ఆయన చెప్పినట్లుగా, "పూర్వ కాలంలో పార్టీ అనుబంధం సెక్షనలు పక్షపాతాలకు పూర్తి విరుగుడుగా ఉంది". 1824 ఎన్నికల తర్వాత చాలా విధానపరమైన అంశాల మీద బలమైన స్థానాలు తీసుకోని జాక్సను మీద వాన్ బ్యూరెను ప్రారంభంలో కొంత సందేహాస్పదంగా ఉన్నాడు. అయినప్పటికీ 1828 అధ్యక్ష ఎన్నికలులో ఆడమ్సు‌ను ఓడించగల ఏకైక అభ్యర్థిగా జాక్సను‌ను ఆయన స్థిరపరిచాడు. క్రాఫోర్డు మాజీ మద్దతుదారులను జాక్సను వెనుక వరుసలోకి తీసుకురావడానికి ఆయన పనిచేశాడు.

ఆయన ఆడమ్సు‌ను వ్యతిరేకించే ఇతర కాంగ్రెసు సభ్యులతో కూడా పొత్తులు ఏర్పరచుకున్నాడు. వారిలో వైసు ప్రెసిడెంటు జాన్ సి. కాల్హౌను, సెనేటరు థామసు హార్టు బెంటను, సెనేటరు జాన్ రాండోల్ఫు ఉన్నారు.^[83] న్యూయార్కు‌లో తన స్థానాన్ని పదిలం చేసుకోవడానికి, జాక్సను ప్రచారాన్ని బలోపేతం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ వాన్ బ్యూరెను టారిఫు ఆఫ్ 1828 ఆమోదించడానికి సహాయం చేశాడు. దీనిని ప్రత్యర్థులు "టారిఫు ఆఫ్ అబోమినేషన్సు" అని ముద్ర వేశారు. ఉత్తర, పశ్చిమ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులను విదేశీ పోటీ నుండి రక్షించడానికి ఈ సుంకం ఉద్దేశించబడింది. కానీ దిగుమతుల మీద ఫలితంగా వచ్చిన పన్ను న్యూ ఇంగ్లాండు వ్యాపారవేత్తల లాభాలను తగ్గించింది. వారు తదుపరి పునఃవిక్రయం కోసం పూర్తి వస్తువులుగా ఇనుముతో సహా ముడి పదార్థాలను దిగుమతి చేసుకున్నారు. అలాగే యునైటెడు స్టేట్సు అంతటా పంపిణీ, పునఃవిక్రయం కోసం దుస్తులు సహా పూర్తయిన వస్తువులను దిగుమతి చేసుకున్నారు. దక్షిణాది రాష్ట్రాలకు ఉత్పాదక సామర్థ్యం తక్కువగా ఉండటంతో ఈ సుంకం దక్షిణాదిలో జీవన వ్యయాన్ని కూడా పెంచింది. దీని వలన వారు పత్తితో సహా ముడి పదార్థాలను ఎగుమతి చేయాలి లేదా ఉత్తరాది తయారీదారులకు విక్రయించాలి ఆపై అధిక ధర కలిగిన పూర్తయిన వస్తువులను దిగుమతి చేసుకోవాలి లేదా ఉత్తరాది నుండి వాటిని కొనుగోలు చేయాలి. ఈ సుంకం విదేశీ పోటీ నుండి రక్షణ కోరుకునే చాలా మందిని సంతృప్తిపరిచింది. కానీ దక్షిణాది పత్తి ప్రయోజనాలను న్యూ ఇంగ్లాండు దిగుమతిదారులు, తయారీదారులను ఆగ్రహింపజేసింది. ^[84] దక్షిణాది ఆడమ్సు‌కు ఎప్పటికీ మద్దతు ఇవ్వదని న్యూ ఇంగ్లాండు జాక్సను‌కు ఎప్పటికీ మద్దతు ఇవ్వదని వాన్ బ్యూరెను విశ్వసించినందున ఆయన సుంకం ఆమోదం ద్వారా రెండు ప్రాంతాలను దూరం చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.^[85]

ఇంతలో 1828లో గుండెపోటుతో క్లింటను మరణం వాన్ బ్యూరెను స్వస్థలం రాజకీయాలను నాటకీయంగా కుదిపేసింది. అయితే యాంటీ-మాసోనికు పార్టీ ఒక ముఖ్యమైన అంశంగా ఉద్భవించింది.^[86] కొంత ప్రారంభ అయిష్టత తర్వాత వాన్ బ్యూరెను 1828 ఎన్నికలో న్యూయార్కు గవర్నరు పదవికి పోటీ చేయాలని ఎంచుకున్నాడు.^[87] జాక్సను విజయం తన విదేశాంగ కార్యదర్శి లేదా ట్రెజరీ కార్యదర్శి పదవికి దారితీస్తుందని ఆశించి వాన్ బ్యూరెను ఎనోస్ టి. త్రూపును తన సహచరుడిగా, ఇష్టపడే వారసుడిగా ఎంచుకున్నాడు.^[88] జాతీయ అనే లేబులు‌ను స్వీకరించిన ఆడమ్సు మద్దతుదారుల మధ్య చీలిక వాన్ బ్యూరెను అభ్యర్థిత్వానికి సహాయపడింది. ^[89]

జాక్సను‌తో తనకున్న ప్రజా అనుబంధాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ వాన్ బ్యూరెను తనను తాను "జాక్సోనియను-డెమొక్రాటు" అని పిలిచే టికెట్టు ‌మీద గవర్నరు నామినేషను‌ను అంగీకరించాడు.^[90] ఆయన స్థానిక, జాతీయ సమస్యల మీద ప్రచారం చేశాడు. ఆడమ్సు పరిపాలన విధానాలకు తన వ్యతిరేకతను నొక్కి చెప్పాడు.^[91] వాన్ బ్యూరెను జాక్సను కంటే ముందు పోటీ చేసి జాక్సను‌కు 5,000 ఓట్ల తేడాతో రాష్ట్రాన్ని గెలుచుకున్నాడు.^[92] జాతీయంగా జాక్సను ఆడమ్సు‌ను భారీ తేడాతో ఓడించాడు. న్యూ ఇంగ్లాండు వెలుపల దాదాపు ప్రతి రాష్ట్రాన్ని గెలుచుకున్నాడు.^[93] ఎన్నికల తర్వాత వాన్ బ్యూరెన్ 1829 జనవరి 1న ప్రారంభమైన గవర్నరు పదవిని ప్రారంభించడానికి సెనేటు నుండి రాజీనామా చేశారు.^[94] గవర్నరు‌గా ఆయన పదవీకాలం తక్కువగా ఉన్నప్పటికీ ఆయన డిపాజిటు బీమా ప్రారంభ రూపమైన బ్యాంకు సేఫ్టీ ఫండు చట్టాన్ని శాసనసభ ద్వారా ఆమోదించగలిగాడు.^[95] ఆయన విలియం ఎల్. మార్సీ, సిలాసు రైటు వంటి అనేక మంది కీలక మద్దతుదారులను ముఖ్యమైన రాష్ట్ర పదవులకు నియమించాడు.^[96]

జాక్సను పరిపాలన (1829–1837)

విదేశాంగ కార్యదర్శి

శ్రీమతి ఫ్లోరైడు కాల్హౌను, "పెటికోట్స్" నాయకురాలు

1829 ఫిబ్రవరిలో జాక్సను విదేశాంగ కార్యదర్శిగా పనిచేయమని వాన్ బ్యూరెను‌ను కోరుతూ ఆయనకు లేఖ రాశారు.^[97] వాన్ బ్యూరెను త్వరగా అంగీకరించాడు. ఆయన మరుసటి నెలలో గవర్నరు పదవికి రాజీనామా చేశాడు; ఆయన నలభై మూడు రోజుల పదవీకాలం న్యూయార్కు గవర్నర్లలోకెల్లా అతి తక్కువ.^[98] వాన్ బ్యూరెను విదేశాంగ కార్యదర్శిగా ఉన్న కాలంలో ఎటువంటి తీవ్రమైన దౌత్య సంక్షోభాలు తలెత్తలేదు. కానీ ఆయన ఫ్రాన్సు ‌మీద దీర్ఘకాలిక వాదనలను పరిష్కరించడం నెపోలియన్ యుద్ధాల సమయంలో స్వాధీనం చేసుకున్న ఆస్తికి నష్టపరిహారం పొందడం వంటి వివిధ విజయాలను సాధించారు. బ్రిటిషు వెస్టిండీసు కాలనీలతో వాణిజ్యాన్ని ప్రారంభించడానికి ఆయన బ్రిటిషు వారితో ఒక ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకున్నారు. ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యంతో ఒక ఒప్పందాన్ని ముగించారు. ఇది అమెరికను వ్యాపారులకు నల్ల సముద్రంలోకి ప్రవేశం కల్పించింది. గ్రేటు బ్రిటను‌తో మైనే-న్యూ బ్రున్సు‌వికు సరిహద్దు వివాదాన్ని పరిష్కరించడం, ఒరెగాను దేశం మీద అమెరికా దావాను పరిష్కరించుకోవడం, రష్యాతో వాణిజ్య ఒప్పందాన్ని ముగించడం, టెక్సాస్ను విక్రయించడానికి మెక్సికోను ఒప్పించడం వంటి అంశాలలో ఆయన విజయం సాధించలేకపోయాడు.^[99]^[100]

తన విదేశాంగ విధాన విధులతో పాటు సుంకం, అంతర్గత మెరుగుదలలు వంటి ప్రధాన దేశీయ సమస్యల మీద వాన్ బ్యూరెను త్వరగా జాక్సను‌కు ముఖ్యమైన సలహాదారుగా ఎదిగాడు.^[101] జాక్సను‌ను మేసు‌విల్లే రోడు వీటో జారీ చేయమని ఒప్పించడంలో విదేశాంగ కార్యదర్శి కీలక పాత్ర పోషించారు. ఇది పరిమిత ప్రభుత్వ సూత్రాలను పునరుద్ఘాటించింది. న్యూయార్కు‌లోని ఎరీతో పోటీ పడగల మౌలిక సదుపాయాల కెనాలు ప్రాజెక్టుల నిర్మాణాన్ని నిరోధించడంలో కూడా సహాయపడింది..^[102] ఆయన పెటికోటు ఎఫైరుతో సహా నియామకాలు, ఇతర సమస్యల మీద కాల్హౌను‌తో అధికార పోరాటంలో పాల్గొన్నాడు.^[103] సెక్రటరీ ఆఫ్ వారు జాన్ హెచ్. ఈటను భార్య పెగ్గీ ఈటను, ఆమె వివాహ పరిస్థితుల కారణంగా ఇతర క్యాబినెటు భార్యలచే బహిష్కరించబడినందున పెటికోటు ఎఫైరు తలెత్తింది.^[104]^[105]

వైస్ ప్రెసిడెంటు జాన్ కాల్హౌను భార్య ఫ్లోరైడు కాల్హౌను నేతృత్వంలో, ఇతర క్యాబినెటు భార్యలు ఈటన్సు‌కు మర్యాదపూర్వకంగా సంభాషించడానికి వారిని సందర్శకులుగా స్వీకరించడానికి లేదా సామాజిక కార్యక్రమాలకు ఆహ్వానించడానికి నిరాకరించారు.^[106] వితంతువుగా వాన్ బ్యూరెను క్యాబినెటు భార్యల స్థానంతో ప్రభావితం కాలేదు.^[107] వాన్ బ్యూరెను మొదట మంత్రివర్గంలో విభజనను సరిదిద్దడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ వాషింగ్టను‌లోని చాలా మంది ప్రముఖ పౌరులు ఈటను‌లను తిరస్కరించడం కొనసాగించారు.^[108] జాక్సను ఈటను‌కు దగ్గరగా ఉన్నాడు. ఈటను ‌మీద ఆరోపణలు హెన్రీ క్లే నేతృత్వంలోని ఆయన పరిపాలన మీద జరిగిన కుట్ర నుండి ఉద్భవించాయని ఆయన నిర్ధారణకు వచ్చాడు.^[109] ది పెటికోటు ఎఫైరు, సుంకం మీద వివాదాస్పద చర్చ, మొదటి సెమినోలు యుద్ధంలో జాక్సను చర్యల మీద కాల్హౌను దశాబ్ద కాలం నాటి విమర్శలతో కలిపి జాక్సను, కాల్హౌను మధ్య విభజనకు దోహదపడింది.^[110] సుంకం, దక్షిణ కరోలినా ప్రతిపాదిత సామర్థ్యం శూన్యీకరణకు సమాఖ్య చట్టం వాషింగ్టను‌ను నాశనం చేసింది. కాల్హౌను కాదని వాన్ బ్యూరెను జాక్సను వారసుడిగా క్రమంగా ఉద్భవించాడు.^[111]

వాన్ బ్యూరెను రాజీనామా చేయడానికి ముందుకొచ్చిన తర్వాత పెటికోటు వ్యవహారం చివరకు పరిష్కారమైంది. 1831 ఏప్రిల్‌లో జాక్సను ఈటను వ్యతిరేక క్యాబినెటు సభ్యుల రాజీనామాలను కోరుతూ తన క్యాబినెటు‌ను అంగీకరించి పునర్వ్యవస్థీకరించాడు.^[112] పెటికోటు వ్యవహారంలో ఈటన్సు పక్షాన నిలిచిన పోస్టు‌మాస్టరు జనరలు విలియం టి. బారీ, పదవిలో కొనసాగిన ఏకైక క్యాబినెటు సభ్యుడు.^[113] క్యాబినెటు పునర్వ్యవస్థీకరణ కాల్హౌను మిత్రులను జాక్సను పరిపాలన నుండి తొలగించింది. వాన్ బ్యూరెను కొత్త క్యాబినెటు‌ను రూపొందించడంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించింది.^[114] పదవీ విరమణ చేసిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను కిచెను క్యాబినెటులో జాక్సను అనధికారిక సర్కిలు‌లో ఒక సలహాదారులుగా పాత్ర పోషించడం కొనసాగించాడు. .^[115]

బ్రిటను రాయబారి - ఉపాధ్యక్షుడు

1831 ఆగస్టులో జాక్సను వాన్ బ్యూరెను‌కు బ్రిటను‌కు రాయబారిగా విరామ నియామకం ఇచ్చాడు. వాన్ బ్యూరెను సెప్టెంబరు‌లో లండను‌కు చేరుకున్నాడు.^[116] ఆయనను సాదరంగా స్వీకరించారు. కానీ 1832 ఫిబ్రవరిలో ఆయన 49వ పుట్టినరోజు తర్వాత సెనేటు తన నామినేషను‌ను తిరస్కరించిందని ఆయన తెలుసుకున్నారు.^[117] వాన్ బ్యూరెను తిరస్కరణకు కారణం కాల్హౌను.^[118] వాన్ బ్యూరెను నామినేషను ‌మీద ఓటు వేయబడినప్పుడు, కాల్హౌను-జాక్సోనియన్లు తగినంత మంది ఓటు వేయకుండా ఉండిపోయారు. దీని వలన కాల్హౌను వాన్ బ్యూరెను‌కు వ్యతిరేకంగా నిర్ణయాత్మక ఓటు వేసేందుకు వీలు కలిగింది.^[119]

కల్హౌను ఉప్పొంగిపోయాడు, వాన్ బ్యూరెను కెరీరు‌ను తాను ముగించానని నమ్మాడు. "ఇది ఆయనను చంపేస్తుంది. సార్, ఆయనను చంపేస్తుంది. ఆయన ఎప్పటికీ తన్నడు సార్ ఎప్పటికీ తన్నడు" అని కాల్హౌని ఒక స్నేహితుడికి గట్టిగా చెప్పాడు. ^[120] కాల్హౌను చర్య ఎదురుదెబ్బ తగిలింది; వాన్ బ్యూరెను‌ను చిన్న రాజకీయాల బాధితుడిగా చూపించడం ద్వారా కాల్హౌను జాక్సను పట్ల, వాన్ బ్యూరెను పట్ల డెమోక్రటికు పార్టీలోని ఇతరుల గౌరవం ‌పెంచింది. వాన్ బ్యూరెను కెరీరు‌ను ముగించడానికి బదులుగా కాల్హౌను చర్య వాన్ బ్యూరెను ఉపాధ్యక్ష అభ్యర్థిత్వానికి మరింత ఊపునిచ్చింది.^[121]

కాల్హౌను స్థానంలో వాన్ బ్యూరెను తన సహచరుడిగా వచ్చేలా చూసుకోవడానికి జాక్సను తన మద్దతుదారుల జాతీయ సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు.^[122] 1832 మే; డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షను తరువాత పార్టీ ఉపాధ్యక్ష అభ్యర్థిగా పనిచేయడానికి వాన్ బ్యూరెను‌ను నామినేటు చేశారు.^[123] జాక్సను మద్దతు అల్బానీ రీజెన్సీ బలం కారణంగా వాన్ బ్యూరెను ఫిలిపు పి. బార్బరు (కల్హౌను అభిమాన అభ్యర్థి) రిచర్డు మెంటరు జాన్సను మీద నామినేషను గెలుచుకున్నాడు.^[124] 1832 జూలైలో వాన్ బ్యూరెను ఐరోపా నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత ఆయన బ్యాంకు వార్‌లో పాల్గొన్నాడు. ఇది యునైటెడు స్టేట్సు రెండవ బ్యాంకు చార్టరు పునరుద్ధరణ మీద పోరాటం.^[125]

వాన్ బ్యూరెను చాలా కాలంగా బ్యాంకుల పట్ల అపనమ్మకం కలిగి ఉన్నాడు. ఆయన బ్యాంకును హామిల్టోనియను ఆర్థిక కార్యక్రమానికి పొడిగింపుగా భావించాడు. కాబట్టి ఆయన బ్యాంకు రీ-చార్టరు‌ను జాక్సను వీటో చేయడాన్ని సమర్థించాడు.^[126] నేషనలు రిపబ్లికన్ల అధ్యక్ష అభ్యర్థి హెన్రీ క్లే, బ్యాంకు మీద పోరాటాన్ని యు.ఎస్. కీలక సమస్యగా మార్చాడు. 1832 అధ్యక్ష ఎన్నిక.^[127] జాక్సను–వాన్ బ్యూరెను టికెట్టు 1832 ఎన్నికల్లో అఖండ మెజారిటీతో గెలిచింది.^[128] వాన్ బ్యూరెను 1833 మార్చి 4న 50 సంవత్సరాల వయసులో యునైటెడు స్టేట్సు ఎనిమిదవ ఉపాధ్యక్షుడిగా బాధ్యతలు స్వీకరించారు.^[129] శూన్యీకరణ సంక్షోభం సమయంలో దక్షిణ కరోలినా నాయకులతో రాజీ విధానాన్ని అనుసరించమని వాన్ బ్యూరెను జాక్సను‌కు సలహా ఇచ్చాడు.^[130] 1833 సుంకం ఆమోదంలో ఆయన తక్కువ ప్రత్యక్ష పాత్ర పోషించాడు. కానీ సుంకం శూన్యీకరణ సంక్షోభాన్ని అంతం చేయడంలో సహాయపడుతుందని ఆయన నిశ్శబ్దంగా ఆశించాడు. అది ఆయన భావించినట్లు అలాగే చేసింది.^[131]

వైసుగా అధ్యక్షుడు వాన్ బ్యూరెన్ జాక్సను ప్రాథమిక సలహాదారులు, నమ్మకస్తులలో ఒకరిగా కొనసాగారు. 1833లో ఈశాన్య యునైటెడు స్టేట్సు పర్యటనలో జాక్సను‌తో పాటు వెళ్లారు.^[132] అధ్యక్షుడు బ్యాంకు నుండి సమాఖ్య నిధులను ఉపసంహరించుకోవాలని ప్రయత్నించడంతో యునైటెడు స్టేట్సు రెండవ బ్యాంకుతో జాక్సను పోరాటం కొనసాగింది.^[133] బ్యాంకుకు కాంగ్రెసు మద్దతు కారణంగా తొలగింపు గురించి మొదట్లో భయపడినప్పటికీ చివరికి వాన్ బ్యూరెను జాక్సను‌కు మద్దతు ఇచ్చాడు. .^[134] జాక్సను, మసాచుసెట్సు‌కు చెందిన సెనేటరు డేనియలు వెబ్‌స్టరు మధ్య ఏర్పడిన పొత్తును బలహీనపరచడంలో కూడా ఆయన సహాయపడ్డాడు. ఆయన వ్యక్తిత్వాల కంటే విధానపరమైన తేడాల ద్వారా వేరు చేయబడిన రెండు పార్టీలను సృష్టించే వాన్ బ్యూరెను ప్రాజెక్టు‌ను బెదిరించే అవకాశం ఉంది.^[135] జాక్సను రెండవ పదవీకాలంలో అధ్యక్షుడి మద్దతుదారులు తమను తాము డెమోక్రటికు పార్టీ సభ్యులుగా పేర్కొనడం ప్రారంభించారు. అదే సమయంలో, జాక్సను‌ను వ్యతిరేకించిన వారు క్లేసు నేషనలు రిపబ్లికన్లు, కాల్హౌను, వెబ్‌స్టరు అనుచరులు, యాంటీ-మాసోనికు పార్టీలోని అనేక మంది సభ్యులు విగు పార్టీలో కలిసిపోయారు.^[136]

1836 అధ్యక్ష ఎన్నిక

అధ్యక్షుడు ఆండ్రూ జాక్సన్ 1836 అధ్యక్ష ఎన్నికలో మరొక పదవీకాలం కోరుకోవడానికి నిరాకరించాడు. కానీ ఆయన రెండవ పదవీకాలం ముగిసే సమయానికి ఆయన డెమోక్రటికు పార్టీలో ప్రభావవంతమైన వ్యక్తిగా నిలిచాడు. జాక్సను 1836లో వాన్ బ్యూరెను‌ను ఎన్నుకోవడంలో సహాయం చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. తద్వారా తరువాతి వ్యక్తి జాక్సను పరిపాలన విధానాలను కొనసాగించగలడు. ఆకర్షణీయమైన "ఓల్డ్ హికోరీ", సమర్థవంతమైన "స్లై ఫాక్సు" అనే ఇద్దరు వ్యక్తులు పూర్తిగా భిన్నమైన వ్యక్తిత్వాలను కలిగి ఉన్నారు కానీ ఎనిమిది సంవత్సరాలు కలిసి అధికారంలో ఉన్న తర్వాత ప్రభావవంతమైన జట్టుగా మారారు.^[137] జాక్సను మద్దతుతో వాన్ బ్యూరెను వ్యతిరేకత లేకుండా 1835 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షను అధ్యక్ష నామినేషను‌ను గెలుచుకున్నాడు.^[138] ఉపాధ్యక్ష నామినేషను కోసం రెండు పేర్లు ప్రతిపాదించబడ్డాయి: కెంటుకీ ప్రతినిధి రిచర్డు ఎం. జాన్సను, వర్జీనియా మాజీ సెనేటరు విలియం కాబెలు రివ్సు. సదరను డెమొక్రాట్లు, వాన్ బ్యూరెను స్వయంగా రివ్సు‌ను బలంగా ఇష్టపడ్డారు. మరోవైపు, జాక్సను జాన్సను‌ను బలంగా ఇష్టపడ్డాడు. మళ్ళీ, జాక్సను గణనీయమైన ప్రభావం ప్రబలంగా ఉంది. న్యూయార్కు సెనేటరు సిలాసు రైటు ప్రతినిధి కాని ఎడ్వర్డు రక్కరు ‌మీద విజయం సాధించి హాజరుకాని టేనస్సీ ప్రతినిధి బృందంలోని 15 ఓట్లను జాన్సను‌కు అనుకూలంగా వేసిన తరువాత జాన్సను‌కు అవసరమైన మూడింట రెండు వంతుల ఓటు లభించింది. .^[138]^[139]

1836 ఎన్నికలో వాన్ బ్యూరెను పోటీదారులు విగు పార్టీకి చెందిన ముగ్గురు సభ్యులు, ఇది జాక్సను బ్యాంకు వ్యతిరేక విధానాలకు పరస్పర వ్యతిరేకతతో కట్టుబడి ఉన్న వదులుగా ఉన్న సంకీర్ణంగా మిగిలిపోయింది. ఒకే టికెట్టు‌ను నిలబెట్టడానికి లేదా ఒకే వేదికను నిర్వచించడానికి పార్టీ ఐక్యత లేదా సంస్థాగత బలం లేకపోవడంతో^[139] ఎన్నికలను ప్రతినిధుల సభకు పంపాలనే ఆశతో విగ్సు అనేక ప్రాంతీయ అభ్యర్థులను పోటీకి నిలిపారు.^[140] ముగ్గురు అభ్యర్థులు టేనస్సీకి చెందిన హ్యూ లాసను వైటు, మసాచుసెట్సు‌కు చెందిన డేనియలు వెబ్‌స్టరు, ఇండియానాకు చెందిన విలియమ్ హెన్రీ హారిసన్. అంతర్గత మెరుగుదలలు, జాతీయ బ్యాంకును ఆమోదించడంతో పాటు, విగ్సు డెమొక్రాట్లను నిర్మూలనవాదం సెక్షనలు ఉద్రిక్తతతో ముడిపెట్టడానికి ప్రయత్నించారు. జాక్సను‌ను "దూకుడు అధికారాన్ని ఆక్రమించే చర్యల" మీద దాడి చేశారు.^[141]

నార్తు ప్రెసిడెంటు అవుతుందని చాలా మంది భయపడినందున వాన్ బ్యూరెను అధ్యక్ష పదవి కోసం అన్వేషణకు దక్షిణాది ఓటర్లు అతిపెద్ద అడ్డంకిగా ఉన్నారు.^[142] వాన్ బ్యూరెను నిర్మూలనను వ్యతిరేకిస్తున్నానని, అది ఇప్పటికే ఉన్న రాష్ట్రాలలో బానిసత్వాన్ని కొనసాగించడానికి మద్దతు ఇస్తున్నానని వారికి హామీ ఇవ్వడం ద్వారా వారి మద్దతును పొందేందుకు ముందుకు వచ్చాడు.^[143] బానిసత్వం మీద తన అభిప్రాయాలకు సంబంధించి స్థిరత్వాన్ని ప్రదర్శించడానికి వాన్ బ్యూరెను నిర్మూలన మెయిలు‌ను రాష్ట్ర చట్టాలకు లోబడి ఉంచే బిల్లుకు టై-బ్రేకింగు సెనేటుకు ఓటు వేశాడు. తద్వారా దక్షిణాదిలో దాని ప్రసరణ నిషేధించబడుతుందని నిర్ధారించాడు.^[144] వాన్ బ్యూరెను బానిసత్వాన్ని అనైతికంగా భావించాడు కానీ రాజ్యాంగం ద్వారా మంజూరు చేయబడ్డాడు.^[145]

వాన్ బ్యూరెను ఈ ఎన్నికల్లో 7,64,198 ప్రజాదరణ పొందిన ఓట్లతో, మొత్తం ఓట్లలో 50.9%, 170 ఎన్నికల ఓట్లతో గెలిచారు. హారిసను 73 ఎన్నికల ఓట్లతో విగ్సు‌కు నాయకత్వం వహించారు, వైటు 26 ఓట్లను పొందారు. వెబ్‌స్టరు 14.^[141] విల్లీ పర్సను మాంగం దక్షిణ కరోలినా 11 ఎన్నికల ఓట్లను పొందారు, వీటిని రాష్ట్ర శాసనసభ ప్రదానం చేసింది.^[146] వాన్ బ్యూరెను విజయం ఆయన ఆకర్షణీయమైన రాజకీయ, వ్యక్తిగత లక్షణాలు, జాక్సను ప్రజాదరణ, ఆమోదం, డెమోక్రటికు పార్టీ సంస్థాగత శక్తి, విగు పార్టీ ప్రభావవంతమైన అభ్యర్థిని, ప్రచారాన్ని సమీకరించలేకపోవడం వల్ల ఏర్పడింది.^[147] వారికి సరైన వ్యవస్థాగత లోపం ఉన్నప్పటికీ విగ్సు ప్రతినిధుల సభలో ఎన్నికలను బలవంతంగా నిర్వహించాలనే లక్ష్యానికి దగ్గరగా వచ్చారు. వాన్ బ్యూరెను 4,000 కంటే ఎక్కువ మంది ఓటర్లతో నిర్ణయాత్మకమైన పెన్సిల్వేనియా రాష్ట్రాన్ని గెలుచుకున్నాడు. ఇది వాన్ బ్యూరెను జాక్సను నుండి వారసత్వంగా పొందిన ఓటింగు సంకీర్ణం దుర్బలత్వాన్ని సూచిస్తుంది.^[147] వర్జీనియా అధ్యక్ష ఎన్నికలు అధ్యక్ష పదవికి వాన్ బ్యూరెను‌కు ఓటు వేశారు. కానీ ఉపాధ్యక్ష పదవికి విలియం స్మితుకు ఓటు వేశారు. జాన్సను‌కు ఎన్నికలకు ఒక ఎలక్టోరలు ఓటు తక్కువ.^[148] పన్నెండవ సవరణ ప్రకారం సెనేటు జాన్సను‌ను ఒక బృందంలో ఉపాధ్యక్షుడిగా ఎన్నుకుంది..^[149]

ఎన్నిక 1836 అమెరికను రాజకీయ చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన మలుపుగా నిలిచింది ఎందుకంటే ఇది రెండవ పార్టీ వ్యవస్థ స్థాపనను చూసింది. 1830ల ప్రారంభంలో రాజకీయ పార్టీ నిర్మాణం ఇప్పటికీ వేగంగా మారుతూ వచ్చింది. వర్గ, వ్యక్తిగత నాయకులు రాజకీయాలలో ప్రధాన పాత్ర పోషించడం కొనసాగించారు. 1836 ప్రచారం ముగిసే సమయానికి కొత్త రెండవ పార్టీ వ్యవస్థ దాదాపుగా పూర్తయింది. ఎందుకంటే దాదాపు ప్రతి వర్గం డెమొక్రాట్లు లేదా విగ్సు చేత విలీనం చేయబడింది.^[150]

ప్రెసిడెన్సీ (1837–1841)

క్యాబినెటు

1837 మార్చి 4న యునైటెడు స్టేట్సు ఎనిమిదవ అధ్యక్షుడిగా మార్టిను వాన్ బ్యూరెను ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు. జాక్సను నియమించిన వారిని నిలుపుకోవడం వల్ల దక్షిణాదిలో విగు ఊపు ఆగిపోతుందని విభాగ ఐక్యత పార్టీగా డెమొక్రాట్లలో విశ్వాసాన్ని పునరుద్ధరిస్తుందని ఆయన ఆశించినందున ఆయన జాక్సను క్యాబినెటు, దిగువ స్థాయి నియామకాలలో ఎక్కువ భాగాన్ని నిలుపుకున్నాడు. ^[151] క్యాబినెటు హోల్డోవర్లు దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలకు ప్రాతినిధ్యం వహించారు: ట్రెజరీ కార్యదర్శి లెవి వుడ్బరీ న్యూ ఇంగ్లాండు నుండి వచ్చారు. అటార్నీ జనరలు బెంజమిను ఫ్రాంక్లిను బట్లరు, నేవీ కార్యదర్శి మహ్లాను డికర్సను వరుసగా న్యూయార్కు, న్యూజెర్సీకి చెందినవారు. జార్జియాకు చెందిన విదేశాంగ కార్యదర్శి జాన్ ఫోర్సితు దక్షిణానికి ప్రాతినిధ్యం వహించారు. కెంటుకీకి చెందిన పోస్టు‌మాస్టరు జనరలు అమోసు కెండాలు పశ్చిమానికి ప్రాతినిధ్యం వహించారు.

యుద్ధ కార్యదర్శి పదవి కోసం వాన్ బ్యూరెను మొదట 1836లో ఉపాధ్యక్ష పదవిని కోరిన విలియం కాబెలు రివ్సు‌ను సంప్రదించాడు. రైవ్సు క్యాబినెటు‌లో చేరడానికి నిరాకరించిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను జోయెలు రాబర్ట్సు పాయిను‌సెటును నియమించాడు ఆయన నల్లిఫికేషను సంక్షోభం సమయంలో వేర్పాటును వ్యతిరేకించిన దక్షిణ కరోలినియను. వాన్ బ్యూరెను క్యాబినెటు ఎంపికలను జేమ్స్ బుకానన్ వంటి పెన్సిల్వేనియన్లు విమర్శించారు. వారు తమ రాష్ట్రానికి క్యాబినెటు పదవికి అర్హత ఉందని వాదించారు. అలాగే వాన్ బ్యూరెను తన అధికారాన్ని పెంచుకోవడానికి తన పోషక అధికారాలను ఉపయోగించాలని వాదించిన కొంతమంది డెమొక్రాట్లు కూడా విమర్శించారు. అయితే వివాదాస్పద పోషక యుద్ధాలను నివారించడంలో వాన్ బ్యూరెను విలువను చూశాడు. జాక్సను క్యాబినెటు‌ను నిలుపుకోవాలనే ఆయన నిర్ణయం తన పూర్వీకుల విధానాలను కొనసాగించాలని ఆయన భావిస్తున్నట్లు స్పష్టం చేసింది. అదనంగా జాక్సను క్యాబినెటు నియామకాలను ఎంపిక చేయడంలో వాన్ బ్యూరెను సహాయం చేశాడు. వారితో బలమైన పని సంబంధాలను ఆస్వాదించాడు.^[152]

వాన్ బ్యూరెను క్రమం తప్పకుండా అధికారిక క్యాబినెటు సమావేశాలను నిర్వహించాడు. జాక్సను అధ్యక్షుడిగా ఉన్నప్పుడు ఎంతో దృష్టిని ఆకర్షించిన సలహాదారుల అనధికారిక సమావేశాలను నిలిపివేసాడు. ఆయన విభాగ అధిపతుల నుండి సలహాలను కోరాడు. క్యాబినెటు సభ్యుల మధ్య బహిరంగ, స్పష్టమైన మార్పిడిని సహించాడు. తనను తాను "మధ్యవర్తిగా, కొంతవరకు తన కౌన్సెలర్ల విరుద్ధమైన అభిప్రాయాల మధ్య అంపైరు"గా భావించాడు. అటువంటి నిర్లిప్తత అధ్యక్షుడు తీర్పును రిజర్వు చేసుకోవడానికి , తుది నిర్ణయాలు తీసుకునే తన ప్రత్యేక హక్కును కాపాడుకోవడానికి అనుమతించింది. ఈ బహిరంగ చర్చలు క్యాబినెటు సభ్యులకు పాల్గొనే భావాన్ని ఇచ్చాయి. వారిని ఒంటరిగా ఉన్న కార్యనిర్వాహక ఏజెంట్ల కంటే పనిచేసే సంస్థలో భాగమని భావించేలా చేశాయి.^[153] వాన్ బ్యూరెను విదేశీ వ్యవహారాలు, ట్రెజరీ విభాగానికి సంబంధించిన విషయాలలో దగ్గరగా పాల్గొన్నాడు; కానీ తపాలా కార్యాలయం, యుద్ధ విభాగం, నౌకాదళ విభాగాలు వాటి సంబంధిత క్యాబినెటు కార్యదర్శుల క్రింద గణనీయమైన స్వయంప్రతిపత్తిని కలిగి ఉన్నాయి.^[154]

1837 నాటి భయాందోళన

వాన్ బ్యూరెను పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించిన రెండు నెలల తర్వాత దేశ ఆర్థిక ఆరోగ్యం మరింత దిగజారింది. 1830ల ప్రారంభంలో శ్రేయస్సు ముగిసింది. ఆయన అధ్యక్ష పదవిలోకి రెండు నెలలు 1837 మే 10న న్యూయార్కు‌లోని కొన్ని ముఖ్యమైన రాష్ట్ర బ్యాంకులు, హార్డు కరెన్సీ నిల్వలు అయిపోతున్నాయి. కాగితపు డబ్బును బంగారం లేదా వెండిగా మార్చడానికి నిరాకరించాయి. దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న ఇతర ఆర్థిక సంస్థలు త్వరగా దానిని అనుసరించాయి. ఈ ఆర్థిక సంక్షోభం 1837 నాటి భయాందోళనగా పిలువబడుతుంది.^[155] పానికు తరువాత ఐదు సంవత్సరాల డిప్రెషను వచ్చింది. దీనిలో బ్యాంకులు విఫలమయ్యాయి. నిరుద్యోగం రికార్డు స్థాయికి చేరుకుంది.^[156]

ఆర్థిక పతనానికి దురాశతో కూడిన అమెరికను, విదేశీ వ్యాపార, ఆర్థిక సంస్థలు, అలాగే యుఎస్ బ్యాంకుల క్రెడిటు‌ను అధికంగా పొడిగించడం కారణమని వాన్ బ్యూరెను నిందించాడు. కాంగ్రెసు‌లోని విగు నాయకులు డెమొక్రాట్లను, ఆండ్రూ జాక్సను ఆర్థిక విధానాలను ^[155] ముఖ్యంగా ఆయన 1836 స్పెసి సర్క్యులరు నిందించారు. "సర్క్యులరు‌ను రద్దు చేయి!" అనే నినాదాలు పెరిగాయి. మాజీ అధ్యక్షుడు జాక్సను వాన్ బ్యూరెను‌కు ఆ ఆర్డరు‌ను రద్దు చేయవద్దని కబురు పంపారు. ఎందుకంటే అది పని చేయడానికి తగినంత సమయం ఇవ్వవలసి ఉంటుందని నమ్మాడు. నికోలసు బిడిలు వంటి ఇతరులు, జాక్సను బ్యాంకు ఆఫ్ ది యునైటెడు స్టేట్సును నిర్వీర్యం చేయడం రాష్ట్ర బ్యాంకులు బాధ్యతారహితంగా కాగితపు డబ్బును సృష్టించడానికి ప్రత్యక్షంగా కారణమని నమ్మారు. ఇది ఈ భయాందోళనకు దారితీసింది.^[157] 1837 నాటి భయాందోళనలు 1838 ఎన్నికల చక్రం సమయంలో ఎక్కువగా కనిపించాయి, ఎందుకంటే ఆర్థిక మాంద్యం క్యారీఓవరు ప్రభావాలు యుఎస్ హౌసు, సెనేటు రెండింటిలోనూ విగు లాభాలకు దారితీశాయి. 1837 - 1838లో జరిగిన రాష్ట్ర ఎన్నికలు డెమొక్రాట్లకు కూడా వినాశకరమైనవి.^[158] 1838లో పాక్షిక ఆర్థిక పునరుద్ధరణ ఆ సంవత్సరం తరువాత రెండవ వాణిజ్య సంక్షోభం ద్వారా భర్తీ చేయబడింది.^[159]

సంక్షోభాన్ని పరిష్కరించడానికి విగ్సు జాతీయ బ్యాంకును తిరిగి చార్టరు చేయాలని ప్రతిపాదించారు. స్వతంత్ర యుఎస్ ట్రెజరీ ఏర్పాటును ప్రతిపాదించడం ద్వారా అధ్యక్షుడు ప్రతిఘటించారు. ఇది దేశ ద్రవ్య సరఫరా నుండి రాజకీయాలను తీసివేస్తుందని ఆయన వాదించారు. ఈ ప్రణాళిక ప్రకారం, ప్రభుత్వం తన డబ్బును బంగారం లేదా వెండిలో ఉంచుతుంది. కాగితపు డబ్బును ఇష్టానుసారంగా ముద్రించకుండా పరిమితం చేయబడుతుంది; ద్రవ్యోల్బణాన్ని నివారించడానికి రెండు చర్యలు రూపొందించబడ్డాయి.^[160] ఈ ప్రణాళిక ప్రభుత్వ నిధులను ప్రైవేటు బ్యాంకులలో కాకుండా ప్రభుత్వ ఖజానాలలో నిల్వ చేయడం ద్వారా ప్రభుత్వాన్ని ప్రైవేటు బ్యాంకుల నుండి శాశ్వతంగా వేరు చేస్తుంది.^[161] వాన్ బ్యూరెను తన ప్రతిపాదనను 1837 సెప్టెంబరులో ప్రకటించాడు.^[155] కానీ సంప్రదాయవాద డెమొక్రాట్లు, విగ్సు కూటమి 1840 వరకు అది చట్టంగా మారకుండా నిరోధించింది.^[162] చర్చ కొనసాగుతుండగా రివ్సు వంటి సంప్రదాయవాద డెమొక్రాట్లు విగు పార్టీకి ఫిరాయించారు,.అది వాన్ బ్యూరెను‌కు వ్యతిరేకంగా మరింత ఐక్యంగా మారింది.^[163] విగ్సు 1841లో స్వతంత్ర ట్రెజరీ వ్యవస్థను రద్దు చేశారు. కానీ అది 1846లో పునరుద్ధరించబడింది. 1913లో ఫెడరలు రిజర్వు చట్టం ఆమోదించబడే వరకు అమలులో ఉంది.^[164] వాన్ బ్యూరెను తక్షణ భవిష్యత్తుకు మరింత ముఖ్యమైనది. ఆయన రాబోయే తిరిగి ఎన్నిక ప్రచారంలో మాంద్యం ఒక ప్రధాన సమస్య అవుతుంది.^[155]

భారతీయుల తొలగింపు

జాక్సను నేతృత్వంలోని సమాఖ్య విధానం 1830 నాటి భారత తొలగింపు చట్టం ద్వారా భారతీయ తెగలను మిస్సిస్సిప్పి నది పశ్చిమాన ఉన్న భూములకు తరలించడానికి ప్రయత్నించింది. వాన్ బ్యూరెను అధ్యక్షుడిగా ఉన్నప్పుడు సమాఖ్య ప్రభుత్వం భారతీయ తెగలతో 19 ఒప్పందాలను చర్చించింది.^[165] ప్రభుత్వ అధికారులు, చెరోకీ తెగ ప్రతినిధులు సంతకం చేసిన 1835 న్యూ ఎకోటా ఒప్పందం ప్రకారం చెరోకీలు ఆగ్నేయంలో తమ భూభాగాన్ని వదులుకుని పశ్చిమాన ఓక్లహోమాకు వెళ్లడానికి అంగీకరించారు. 1838లో వాన్ బ్యూరెను జనరలు విన్‌ఫీల్డు స్కాటును ఒప్పందాన్ని ఇంకా పాటించని వారందరినీ బలవంతంగా తరలించమని ఆదేశించాడు.^[166]

చెరోకీలను హింసాత్మకంగా ఇంటర్ను‌మెంటు క్యాంపు లలోకి తరలించారు. అక్కడ వారు 1838 వేసవిలో ఉంచబడ్డారు. తీవ్రమైన వేడి, కరువు కారణంగా పశ్చిమానికి వాస్తవ రవాణా ఆలస్యం అయింది. కానీ శరదృతువులో, చెరోకీలు తమను తాము పశ్చిమానికి రవాణా చేయడానికి అయిష్టంగానే అంగీకరించారు.^[167]^[168] కొన్ని ట్రైలు ఆఫ్ టియర్సులో భాగమైన చెరోకీ తొలగింపు సమయంలో 20,000 మందిని వారి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా తరలించారు.^[169] రాల్ఫు వాల్డో ఎమర్సను తరువాత అమెరికాలో అగ్రగామి సాహిత్యవేత్తగా ఎదిగిన వాన్ బ్యూరెను ఒక లేఖలో^[170] చెరోకీ పట్ల ఆయన వ్యవహరించిన తీరును నిరసించాడు.^[171]

టెక్సాసు

1837 మార్చిలో పదవీవిరమణ చేసే ముందు ఆండ్రూ జాక్సను టెక్సాసు విప్లవంలో మెక్సికో నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందిన టెక్సాసు రిపబ్లికుకు దౌత్యపరమైన గుర్తింపును విస్తరించాడు. త్వరిత విలీనం అవకాశాన్ని సూచించడం ద్వారా జాక్సను మెక్సికోతో యుద్ధ ప్రమాదాన్ని పెంచాడు. ఇంట్లో విభాగ ఉద్రిక్తతలను పెంచాడు. న్యూ ఇంగ్లాండు నిర్మూలనవాదులు "టెక్సాసు‌ను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి బానిసలను కలిగి ఉండటానికి కుట్ర ఉందని" ఆరోపించారు. డేనియలు వెబ్‌స్టరు విలీనాన్ని అనర్గళంగా ఖండించారు.^[172] అదే సమయంలో చాలా మంది దక్షిణాది నాయకులు యునైటెడు స్టేట్సు‌లో బానిసలను కలిగి ఉన్న భూభాగాన్ని విస్తరించాలని బలంగా కోరుకున్నారు.^[173]

జాక్సను విధానాలను ధైర్యంగా తిప్పికొడుతూ వాన్ బ్యూరెను విదేశాలలో శాంతిని, స్వదేశంలో సామరస్యాన్ని కోరింది. అమెరికను పౌరులు, మెక్సికను ప్రభుత్వం మధ్య చాలా కాలంగా ఉన్న ఆర్థిక వివాదానికి దౌత్యపరమైన పరిష్కారాన్ని ఆయన ప్రతిపాదించారు. బలవంతంగా పరిష్కరించుకుంటామని జాక్సను చేసిన బెదిరింపును తిరస్కరించారు.^[172] అదేవిధంగా వాషింగ్టను, డి.సి.లోని టెక్సాసు మంత్రి 1837 ఆగస్టులో పరిపాలనలో విలీనాన్ని ప్రతిపాదించినప్పుడు ఆ ప్రతిపాదనను అంగీకరించలేమని ఆయనకు చెప్పబడింది. రాజ్యాంగపరమైన సందేహాలు, మెక్సికోతో యుద్ధ భయం తిరస్కరణకు కారణాలుగా చెప్పబడ్డాయి.^[174] కానీ బానిసత్వం విస్తరణ మీద ఘర్షణకు దారితీస్తుందనే ఆందోళన నిస్సందేహంగా వాన్ బ్యూరెను‌ను ప్రభావితం చేసింది. విలీనానికి ప్రధాన అడ్డంకిగా కొనసాగింది.^[175] ఉత్తర, దక్షిణ డెమొక్రాట్లు ఒక అప్రకటిత నియమాన్ని అనుసరించారు: ఉత్తరాదివారు బానిసత్వ వ్యతిరేక ప్రతిపాదనలను తిరస్కరించడంలో సహాయపడ్డారు. దక్షిణాదివారు టెక్సాసు విలీనానికి ఆందోళన చేయడం మానేశారు.^[176] టెక్సాసు 1838లో విలీన ప్రతిపాదనను ఉపసంహరించుకుంది.^[174]

కెనడాతో సరిహద్దు హింస

కరోలిను ఎపిసోడు

బాధ్యతాయుతమైన ప్రభుత్వం లేకపోవడాన్ని నిరసిస్తూ దిగువ కెనడా (ఇప్పుడు క్యూబెకు), ఎగువ కెనడా (ఇప్పుడు ఒంటారియో)లోని బ్రిటిషు ప్రజలు 1837 - 1838లో తిరుగుబాటుకు దిగారు. అప్పరు కెనడాలో ప్రారంభ తిరుగుబాటు త్వరగా ముగిసింది (1837 డిసెంబరు మోంటు‌గోమెరీ టావెర్ను యుద్ధం తరువాత), చాలా మంది తిరుగుబాటుదారులు నయాగరా నది దాటి న్యూయార్కు‌లోకి పారిపోయారు. అప్పరు కెనడియను తిరుగుబాటు నాయకుడు విలియం లియాను మెకెంజీ బఫెలోలో స్వచ్ఛంద సేవకులను నియమించడం ప్రారంభించాడు.^[177] మెకెంజీ రిపబ్లికు ఆఫ్ కెనడా స్థాపనను ప్రకటించాడు. నయాగరా నదికి కెనడియను వైపున ఉన్న నేవీ ఐలాండు నుండి స్వచ్ఛంద సేవకులు ఎగువ కెనడాను ఆక్రమించే ప్రణాళికను అమలులోకి తెచ్చాడు. తరువాతి వారాలలో అనేక వందల మంది స్వచ్ఛంద సేవకులు నేవీ ఐలాండు‌కు ప్రయాణించారు. ఫోర్టు స్క్లోసరు నుండి నేవీ ఐలాండు‌కు సామాగ్రిని సరఫరా చేయడానికి వారు స్టీంబోటు కరోలినును కొనుగోలు చేశారు.^[177] ఆసన్న దండయాత్రను అరికట్టడానికి బ్రిటిషు దళాలు 1837 డిసెంబరు చివరిలో నది ఒడ్డుకు చేరుకున్నాయి. వారు కరోలినును తగలబెట్టి ముంచారు. ఈ ఘర్షణలో ఒక అమెరికను మరణించగా మరికొందరు గాయపడ్డారు.^[178]

యునైటెడు స్టేట్సు‌లో యుద్ధం ప్రకటించాలనే భావన తలెత్తింది. ప్రతీకారంగా ఒక బ్రిటిషు ఓడ తగలబడింది.^[179] గ్రేటు బ్రిటను‌తో యుద్ధాన్ని నివారించడానికి చూస్తున్న వాన్ బ్యూరెను, జనరలు విన్‌ఫీల్డు స్కాటు‌ను కెనడా-యునైటెడు స్టేట్సు సరిహద్దుకు దాని రక్షణ, దాని శాంతి కోసం పెద్ద విచక్షణ అధికారాలతో పంపాడు.^[180] స్కాటు అమెరికను పౌరుల మీద సంక్షోభానికి శాంతియుత పరిష్కారం అవసరాన్ని ఆకట్టుకున్నాడు బ్రిటిషు వారి మీద దాడి చేసే సాహసోపేత అమెరికన్లకు అమెరికా ప్రభుత్వం మద్దతు ఇవ్వదని స్పష్టం చేశాడు. 1838 జనవరి ప్రారంభంలో అధ్యక్షుడు కెనడియను స్వాతంత్ర్య సమస్యలో తటస్థతను ప్రకటించారు.^[181] విదేశీ సంఘర్షణలలో అమెరికను పౌరుల భాగస్వామ్యాన్ని నిరుత్సాహపరిచేందుకు రూపొందించిన తటస్థ చట్టాన్ని ఆమోదించడం ద్వారా కాంగ్రెసు ఆమోదించిన ప్రకటన చేయబడింది.^[179]

1837–1838 నాటి దేశభక్తుల యుద్ధం

కెనడియను తిరుగుబాటుల సమయంలో చార్లెసు డన్‌కోంబు, రాబర్టు నెల్సను వెర్మోంటు‌లో హంటర్సు లాడ్జు అనే సాయుధ రహస్య సమాజాన్ని సృష్టించారు. ఇది 1837 1838 డిసెంబరు డిసెంబరు మధ్య ఎగువ కెనడాలో అనేక చిన్న దాడులను నిర్వహించింది. దీనిని సమష్టిగా పేట్రియాటు వార్ అని పిలుస్తారు. వాషింగ్టను తటస్థ చట్టాన్ని ఉపయోగించి స్పందించింది. ఇది నాయకులను విచారించింది. విదేశాలలో విధ్వంసక కార్యకలాపాల నుండి అమెరికన్లను చురుకుగా నిరోధించింది. దీర్ఘకాలంలో పేట్రియాటు యుద్ధానికి వాన్ బ్యూరెను వ్యతిరేకత ఆరోగ్యకరమైన ఆంగ్లో-అమెరికను కెనడా-యునైటెడు స్టేట్సు సంబంధాల నిర్మాణానికి దోహదపడింది;. ఇది వెంటనే సమాఖ్య అధికారం అతిక్రమణకు సంబంధించి పౌరులలో వ్యతిరేకతకు దారితీసింది.^[182] ఇది 1838 మధ్యంతర ఎన్నికలలో కాంగ్రెసు డెమొక్రాట్లను దెబ్బతీసింది.

ఉత్తర మైనే: అరూస్టూకు "యుద్ధం"

1838 చివరిలో వివాదాస్పద భూభాగంలో సన్నగా స్థిరపడిన మైనే–న్యూ బ్రున్స్వికు సరిహద్దులో ఒక కొత్త సంక్షోభం తలెత్తింది. అమెరికన్లు యునైటెడు స్టేట్సు, యునైటెడు కింగ్‌డం క్లెయిం చేసిన చాలా కాలంగా వివాదాస్పద భూమిలో స్థిరపడ్డారు. కెనడా రక్షణకు ఈ ప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యమైనదని బ్రిటిషు వారు భావించారు.^[183] 1838–1839 శీతాకాలంలో అమెరికను, న్యూ బ్రున్స్వికు కలప జాకు‌లు వివాదాస్పద భూభాగంలో కలపను నరికివేస్తున్నారు. డిసెంబరు 29న న్యూ బ్రున్స్వికు కలప కార్మికులు అరూస్టూకు నది సమీపంలోని ఒక అమెరికను ఎస్టేటు‌లో చెట్లను నరికివేస్తున్నట్లు గుర్తించారు. అమెరికను కలప నరికివేతలు కాపలాగా నిలబడటానికి పరుగెత్తినప్పుడు కారిబౌ యుద్ధం అని పిలువబడే ఒక అరుపుల పోటీ జరిగింది. మైనే, న్యూ బ్రున్స్వికు అధికారులు ఒకరి పౌరులను ఒకరు అరెస్టు చేసుకోవడంతో ఉద్రిక్తతలు పెరిగాయి.^[184] బ్రిటిషు దళాలు సెయింటు జాన్ నది వెంబడి గుమిగూడడం ప్రారంభించాయి. మైనే గవర్నరు జాన్ ఫెయిరు‌ఫీల్డు రాష్ట్ర సైన్యాన్ని సమీకరించారు.

అమెరికను ప్రెస్ యుద్ధం కోసం నినాదాలు చేసింది; "మైనే, ఆమె నేల, లేదా రక్తం!" ఒక సంపాదకీయంలో అరిచింది. "కత్తిని తీసి, ఒరను విసిరేయండి!"^[185] జూన్‌లో కాంగ్రెసు 50,000 దళాలను $10 మిలియన్ల బడ్జెటు‌ను ఆమోదించింది^[186] విదేశీ సైనిక దళాలు యునైటెడు స్టేట్సు భూభాగంలోకి ప్రవేశించిన సందర్భంలో.

వాన్ బ్యూరెను శాంతిని కోరుకున్నాడు. యునైటెడు స్టేట్సు‌కు బ్రిటిషు మంత్రిని కలిశాడు. సరిహద్దు సమస్యను దౌత్యపరంగా పరిష్కరించుకోవాలని ఇద్దరు వ్యక్తులు అంగీకరించారు.^[187] ఉద్రిక్తతలను తగ్గించడానికి వాన్ బ్యూరెను జనరలు స్కాటు‌ను సంఘటనా స్థలానికి పంపాడు. సరిహద్దు సమస్యను మధ్యవర్తిత్వానికి సమర్పించేలా స్కాటు అన్ని వర్గాలను విజయవంతంగా ఒప్పించాడు. కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత 1842 వెబ్‌స్టరు–ఆష్‌బర్టను ఒప్పందం మీద సంతకం చేయడంతో సరిహద్దు వివాదం ముగిసింది.^[179]^[188]

అమిస్టాడు కేసు: మాజీ బానిసలకు విజయం

అమిస్టాడు కేసు అనేది అంతర్జాతీయ సమస్యలతో కూడిన స్వేచ్ఛా దావా దీనిని యు.ఎస్. సుప్రీంకోర్టు నిర్ణయించింది. 1839లో స్పానిషు స్కూనరు లా అమిస్టాడులో ఆఫ్రికను బానిసల విజయవంతమైన తిరుగుబాటు ఫలితంగా ఇది ఏర్పడింది. ఆ ఓడ అమెరికను జలాలకు చేరూన్నప్పుడు కోస్టు గార్డు, పూర్వీకుల సంస్థచే స్వాధీనం చేసుకోబడింది.^[189] వాన్ బ్యూరెను నిర్మూలనవాదాన్ని దేశం ఐక్యతకు అతిపెద్ద ముప్పుగా భావించాడు. అది ఉన్న రాష్ట్రాలలో బానిసత్వంలో స్వల్ప జోక్యాన్ని ఆయన ప్రతిఘటించాడు.^[190] ఓడ, దాని సరుకును (ఆఫ్రికన్లతో సహా) స్పెయిను‌కు అప్పగించాలనే స్పానిషు ప్రభుత్వ డిమాండు‌కు ఆయన పరిపాలన మద్దతు ఇచ్చింది. అయితే నిర్మూలనవాద న్యాయవాదులు జోక్యం చేసుకున్నారు. ఒక ఫెడరలు డిస్ట్రిక్టు కోర్టు న్యాయమూర్తి ఆఫ్రికన్లు చట్టబద్ధంగా స్వేచ్ఛగా ఉన్నారని వారిని ఇంటికి తరలించాలని తీర్పు ఇచ్చారు. కానీ వాన్ బ్యూరెను పరిపాలన ఈ కేసును సుప్రీంకోర్టుకు అప్పీలు చేసింది.^[191]

1840 ఫిబ్రవరిలో సుప్రీంకోర్టులో జాన్ క్విన్సీ ఆడమ్స్ ఆఫ్రికన్ల స్వేచ్ఛా హక్కు కోసం ఉద్రేకంతో వాదించారు. వాన్ బ్యూరెను అటార్నీ జనరలు హెన్రీ డి. గిల్పిను ప్రభుత్వ కేసును సమర్పించారు. 1841 మార్చిలో సుప్రీంకోర్టు తన తుది తీర్పును జారీ చేసింది: అమిస్టాడు ఆఫ్రికన్లు స్వేచ్ఛగా ఉన్న వ్యక్తులు, వారిని స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్ళడానికి అనుమతించాలి.^[192] కేసు ప్రత్యేక స్వభావం సాగా మీద ప్రజల ఆసక్తిని పెంచింది. ఇందులో మాజీ అధ్యక్షుడు ఆడమ్సు ఇందులో పాల్గొనడం, ఫెడరలు కోర్టులో ఆఫ్రికన్లు సాక్ష్యం చెప్పడం, ప్రముఖ న్యాయవాదులు వారి ప్రాతినిధ్యం వహించడం కూడా ఉంది. వాన్ బ్యూరెను పరిపాలన తన కేసులో ఓడిపోయింది. మాజీ బానిసలు గెలిచారు. ఈ ఎపిసోడు కేసు బానిసత్వం వ్యక్తిగత విషాదాల మీద దృష్టిని ఆకర్షించింది. ఉత్తరాదిలో పెరుగుతున్న నిర్మూలన ఉద్యమానికి కొత్త మద్దతును అందించింది. ఇది కోర్టులను బానిసత్వం చట్టపరమైన పునాదుల మీద జాతీయ చర్చకు ప్రధాన వేదికగా మార్చింది.^[193]

న్యాయ నియామకాలు

వాన్ బ్యూరెను సుప్రీంకోర్టుకు ఇద్దరు అసోసియేటు న్యాయమూర్తులను నియమించారు:^[194] జాన్ మెకిన్లీ, సెప్టెంబరు 25న నిర్ధారించబడింది, 1837 పీటరు వివియను డేనియలు 1841 మార్చి 2ని ధ్రువీకరించారు. ఆయన ఎనిమిది మంది ఇతర సమాఖ్య న్యాయమూర్తులను కూడా నియమించాడు. వారందరినీ యునైటెడు స్టేట్సు జిల్లా కోర్టులకు.^[195]

వైటు హౌసు హోస్టెసు

తన అధ్యక్ష పదవి మొదటి అర్ధభాగంలో చాలా సంవత్సరాలుగా వితంతువుగా ఉన్న వాన్ బ్యూరెను, పరిపాలనా సామాజిక కార్యక్రమాలలో వైటు హౌసు హోస్టెసు‌గా వ్యవహరించడానికి ఒక నిర్దిష్ట వ్యక్తిని కలిగి లేడు. కానీ అలాంటి బాధ్యతలను స్వయంగా స్వీకరించడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆయన పెద్ద కుమారుడు అబ్రహం వాన్ బ్యూరెను 1838లో ఏంజెలికా సింగిల్టనును వివాహం చేసుకున్నప్పుడు. ఆయన త్వరగా తన కోడలిని తన హోస్టెసు‌గా నియమించుకున్నాడు. ఆమె తన దూరపు బంధువు డాలీ మాడిసను^[196] సలహా కోరింది. ఆమె భర్త మరణం తర్వాత వాషింగ్టను‌కు తిరిగి వెళ్లింది.^[197] త్వరలోనే అధ్యక్షుడి పార్టీలు పుంజుకున్నాయి. 1839 నూతన సంవత్సర వేడుకల తర్వాత, ది బోస్టను పోస్టు ఇలా ప్రశంసించింది: "ఏంజెలికా వాన్ బ్యూరెను అరుదైన విజయాలు సాధించిన మహిళ, చాలా నిరాడంబరంగా ఉన్నప్పటికీ ఆమె మర్యాదలలో చాలా తేలికగా, సొగసైనది. ఆమె సంభాషణలో స్వేచ్ఛగా, ఉత్సాహంగా ఉంటుంది... విశ్వవ్యాప్తంగా ప్రశంసించబడింది."^[196] దేశం లోతైన ఆర్థిక మాంద్యాన్ని భరించినప్పుడు, ఏంజెలికా వాన్ బ్యూరెను రిసెప్షన్లలో ఆమె స్వీకరించే శైలి యూరోపియను కోర్టు జీవితం గురించి ఆమె భారీ పఠనం ( ఆమె వివాహం తర్వాత ఇంగ్లాండు, ఫ్రాన్సు రాజ న్యాయస్థానాలను సందర్శించినప్పుడు యునైటెడు స్టేట్సు రాణిగా స్వీకరించబడినందుకు ఆమె అమాయక ఆనందం) ద్వారా ప్రభావితమైంది. దీని గురించి వార్తాపత్రిక కవరేజు, వైటు హౌసు మైదానాలను ఐరోపా‌లోని రాజ ఉద్యానవనాలను పోలి ఉండేలా తిరిగి ప్రకృతి దృశ్యం చేయాలని ఆమె ఉద్దేశించిందని చెప్పడాన్ని, పెన్సిల్వేనియా విగు కాంగ్రెసు సభ్యుడు చార్లెసు ఓగ్లే ఆమె మామ మీద రాజకీయ దాడిలో ఉపయోగించారు. ఆయన తన ప్రసిద్ధ గోల్డు స్పూను ఓరేషనులో ఆమెను అధ్యక్ష "ఇంటి"లో భాగంగా పరోక్షంగా ప్రస్తావించారు. ఈ దాడి కాంగ్రెసు‌లో జరిగింది. అధ్యక్షుడు రాజ జీవనశైలిని గడుపుతున్నట్లు చిత్రీకరించడం తిరిగి ఎన్నికలో ఆయన ఓటమికి ప్రధాన కారణంగా మారింది.^[198]

1840 అధ్యక్ష ఎన్నిక

బాల్టిమోరు మేరీల్యాండులో జరిగిన 1840 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షనులో వాన్ బ్యూరెను రెండవసారి తిరిగి నామినేషను‌ను సులభంగా గెలుచుకున్నాడు. కానీ ఆయన తన పార్టీ 1840లో ఎన్నికలను ఎదుర్కొన్నారు. అమెరికా ఆర్థిక వ్యవస్థ తీవ్ర మాంద్యంలో కూరుకుపోవడం, బానిసత్వం, పాశ్చాత్య విస్తరణ, యునైటెడు కింగ్‌డంతో ఉద్రిక్తతలు వంటి ఇతర విభజన సమస్యలు వాన్ బ్యూరెను అధ్యక్ష పదవిని కష్టతరంగా మార్చాయి. దీనివల్ల వాన్ బ్యూరెను రాజకీయ ప్రత్యర్థులు - కొంతమంది డెమొక్రాట్లు - ఆయన చర్యలను విమర్శించడానికి అవకాశాలు లభించాయి.^[147] వాన్ బ్యూరెను తిరిగి నామినేటు కావడంలో ఎటువంటి సందేహం లేనప్పటికీ డెమొక్రాటికు వ్యూహకర్తలు జాన్సను‌ను టికెట్టు‌లో ఉంచడం వివేకవంతమైనది అని భావించడం ప్రారంభించారు. మాజీ అధ్యక్షుడు జాక్సను కూడా జాన్సను పట్ల అనుకూలతగా ఉన్నాడు. వాన్ బ్యూరెను కొత్త రన్నింగు మేటు‌గా టేనస్సీ మాజీ హౌసు స్పీకరు జేమ్స్ కె. పోల్కు ఉండాలని పట్టుబట్టారు. ఉత్తర ^[199]కార్మికులలో, రాడికల్సు‌తో ప్రాచుర్యం పొందిన జాన్సను‌ను వదులుకోవడానికి వాన్ బ్యూరెను ఇష్టపడలేదు. టికెట్టు‌కు సైనిక అనుభవాన్ని జోడించాడు, ఇది విగ్ నామినీ విలియమ్ హెన్రీ హారిసన్కి వ్యతిరేకంగా ముఖ్యమైనదిగా నిరూపించబడవచ్చు.^[139] జాన్సను‌ను తిరిగి నామినేటు చేయడానికి బదులుగా, డెమోక్రటికు సమావేశం రాష్ట్ర డెమోక్రటికు పార్టీ నాయకులను వారి రాష్ట్రాలకు ఉపాధ్యక్ష అభ్యర్థులను ఎన్నుకోవడానికి అనుమతించాలని నిర్ణయించింది.^[200]

విగ్సు క్లేను అధ్యక్షుడిగా నామినేటు చేస్తారని వాన్ బ్యూరెను ఆశించాడు. దీని వలన వాన్ బ్యూరెను 1840 ప్రచారాన్ని వాన్ బ్యూరెను స్వతంత్ర ట్రెజరీ వ్యవస్థ, జాతీయ బ్యాంకుకు క్లే మద్దతు మధ్య ఘర్షణగా నిర్వహించడానికి వీలు కల్పిస్తుంది. అయితే క్లే, డేనియలు వెబ్‌స్టరు వంటి దీర్ఘకాల పార్టీ ప్రతినిధులను నామినేటు చేయడానికి బదులుగా 1839 విగు నేషనలు కన్వెన్షను తన కెరీరు‌లో వివిధ ప్రభుత్వ పదవులలో పనిచేసిన టిప్పెకానో యుద్ధం, 1812 యుద్ధంలో సైనిక నాయకత్వానికి కీర్తిని సంపాదించిన హారిసను‌ను నామినేటు చేసింది. విలియం సెవార్డు, థాడియసు స్టీవెన్సు వంటి విగు నాయకులు హారిసను యుద్ధ రికార్డు డెమోక్రటికు పార్టీ ప్రజాదరణ పొందిన విజ్ఞప్తిని సమర్థవంతంగా ఎదుర్కొంటుందని విశ్వసించారు. ఉపాధ్యక్ష పదవికి, విగ్సు వర్జీనియాకు చెందిన మాజీ సెనేటరు జాన్ టైలర్ను నామినేటు చేశారు. సమావేశంలో క్లే ఓటమితో తీవ్ర నిరాశ చెందాడు. అయినప్పటికీ ఆయన తన మద్దతును హారిసను‌కు ఇచ్చాడు.^[201]

విగ్సు హారిసను‌ను అధ్యక్షుడికి వ్యతిరేకిగా చూపించారు. ఆయనను వారు అసమర్థుడు, అవినీతిపరుడు, నిష్కపటుడు అని ఎగతాళి చేశారు.^[147] విగ్సు వాన్ బ్యూరెను‌ను వైటు హౌసు‌లో ఉన్నత శైలిలో నివసిస్తున్న ఒక కులీనుడిగా చిత్రీకరించారు. అదే సమయంలో వారు హారిసను ప్రజల మనిషి అని ఓటర్లను ఒప్పించడానికి లాగు క్యాబిను‌లో సైడరు తాగుతున్న చిత్రాలను ఉపయోగించారు.^[202] వారు "వాన్, వాన్, ఒక అలవాటు లేని మనిషి", "మార్టిను వాన్ వినాశనం" వంటి దూషణలు విసిరారు. వార్తాపత్రికలు, కార్టూన్లలో ఆయనను ఎగతాళి చేశారు.^[203] ప్రచారంలో విధానపరమైన అంశాలు కూడా లేవు; జాక్సను, వాన్ బ్యూరెను కార్యనిర్వాహక అతిక్రమణలను విగ్సు ఎగతాళి చేశారు. అదే సమయంలో జాతీయ బ్యాంకు, అధిక సుంకాలను కూడా డిమాండు చేశారు.^[204] డెమొక్రాట్లు స్వతంత్ర ట్రెజరీ వ్యవస్థ మీద ప్రచారం చేయడానికి ప్రయత్నించారు. కానీ ప్రతి ద్రవ్యోల్బణం ప్రారంభం ఈ వాదనలను తగ్గించింది.^[205] "టిప్పెకానో, టైలరు టూ" పట్ల ఉత్సాహం, దేశం తీవ్రమైన ఆర్థిక సంక్షోభంతో కలిసి, వాన్ బ్యూరెను రెండవసారి గెలవడం అసాధ్యం చేసింది.^[202] హారిసను 1,275,612 నుండి 1,130,033 వరకు ప్రజాదరణ పొందిన ఓట్లతో, 234 నుండి 60 వరకు ఎన్నికల ఓట్ల తేడాతో గెలిచారు.^[141] ఎన్నికల రోజున 80% మంది అర్హత కలిగిన ఓటర్లు పోలింగు‌కు వెళ్లారు.^[147] వాన్ బ్యూరెను వాస్తవానికి 1836లో సాధించిన దానికంటే ఎక్కువ ఓట్లను గెలుచుకున్నాడు. కానీ కొత్త ఓటర్లను ఆకర్షించడంలో విగు విజయం డెమోక్రటికు లాభాలను రద్దు చేయడం కంటే ఎక్కువగా ఉంది.^[206] అదనంగా విగ్సు ప్రతినిధుల సభ, సెనేటు రెండింటిలోనూ మొదటిసారి మెజారిటీని గెలుచుకున్నాడు.^[139]

ప్రెసిడెన్సీ తర్వాత (1841–1862)

1844 ఎన్నిక

తన పదవీకాలం ముగిసిన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను కిండర్హూకు‌లోని తన లిండెను‌వాల్డు ఎస్టేటు‌కు తిరిగి వచ్చాడు.^[207] ఆయన రాజకీయ పరిణామాలను నిశితంగా గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. వాటిలో గ్రేటు ట్రయంవైరేటు విగు కూటమి 1841 ఏప్రిల్‌‌లో హారిసను మరణం తర్వాత పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించిన అధ్యక్షుడు జాన్ టైలర్ మధ్య జరిగిన యుద్ధం ఉన్నాయి.^[208] మరొక అధ్యక్ష పదవి మీద నిర్ణయం తీసుకోనప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను తన మద్దతును కొనసాగించడానికి అనేక ఎత్తుగడలు వేశాడు. వాటిలో దక్షిణ యునైటెడు స్టేట్సు, పశ్చిమ యునైటెడు స్టేట్సు, పర్యటన కూడా ఉంది. ఈ సమయంలో ఆయన హౌసు మాజీ స్పీకరు జేమ్స్ కె. పోల్క్ జాక్సను‌ను కలిసారు..^[209] అధ్యక్షుడు టైలరు, జేమ్స్ బుకానన్, లెవి వుడ్‌బరీ, ఇతరులు 1844 డెమోక్రటికు నామినేషను‌కు సంభావ్య పోటీదారులుగా కనిపించారు. కానీ అత్యంత బలీయమైన అడ్డంకిని కలిగించినది కాల్హౌను.^[210] 1842 సుంకం మీద చర్చ వంటి ప్రధాన ప్రజా సమస్యల మీద వాన్ బ్యూరెను మౌనంగా ఉన్నాడు. తన అధ్యక్ష అభ్యర్థిత్వం కోసం ముసాయిదా ఉద్యమాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని ఆశించాడు.^[211] టైలరు టెక్సాసు‌ను తన ప్రధాన విదేశాంగ విధాన లక్ష్యంగా చేసుకున్నాడు. చాలా మంది డెమొక్రాట్లు, ముఖ్యంగా దక్షిణాదిలో దానిని త్వరగా పూర్తి చేయడానికి ఆత్రుతగా ఉన్నారు.^[212] యుఎస్‌ఎస్ ప్రిన్సు‌టను (1843) పై జరిగిన పేలుడు తర్వాత కార్యదర్శి మరణించాడు 1844 ఫిబ్రవరిలో టైలరు విదేశాంగ వ్యవహారాలను నిర్దేశించడానికి కాల్హౌను‌ను తన మంత్రివర్గంలోకి తీసుకున్నాడు.^[213] టైలరు మాదిరిగానే కాల్హౌను అధ్యక్ష పోటీని అంతం చేయడానికి బానిసత్వాన్ని కొత్త భూభాగాలలోకి విస్తరించడానికి టెక్సాసు‌ను స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.^[214] పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించిన కొద్దికాలానికే కాల్హౌను యునైటెడు స్టేట్సు, టెక్సాసు మధ్య ఒక విలీన ఒప్పందాన్ని చర్చించాడు.^[215] వాన్ బ్యూరెను విలీనం మీద బహిరంగ వైఖరి తీసుకోవలసిన అవసరం లేదని ఆశించాడు. కానీ టెక్సాసు ప్రశ్న యుఎస్ రాజకీయాలను ఆధిపత్యం చేయడంతో ఆయన ఈ అంశం మీద తన అభిప్రాయాలను బహిరంగంగా ప్రకటించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.^[216] ఆయన తన ప్రజా అంగీకారాన్ని నమ్మినప్పటికీ విలీనం 1844 డెమోక్రటికు నామినేషను గెలవడానికి సహాయపడే అవకాశం ఉంది. విలీనం తప్పనిసరిగా మెక్సికోతో అన్యాయమైన యుద్ధానికి దారితీస్తుందని వాన్ బ్యూరెను భావించాడు.^[217] హెన్రీ క్లే కూడా విలీనం ఒప్పందానికి తన వ్యతిరేకతను ప్రకటించిన కొద్దిసేపటికే ప్రచురించబడిన ఒక బహిరంగ లేఖలో వాన్ బ్యూరెను టెక్సాసు ప్రశ్న మీద తన అభిప్రాయాలను వ్యక్తపరిచాడు.^[218] తక్షణ విలీనం మీద వాన్ బ్యూరెను వ్యతిరేకత బానిసత్వ అనుకూల డెమొక్రాట్ల మద్దతును కోల్పోయింది.^[219] 1844 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షనుకి ముందు వారాలలో వాన్ బ్యూరెను మద్దతుదారులు మొదటి అధ్యక్ష బ్యాలెటు‌లో ఆయన మెజారిటీ ప్రతినిధులను గెలుస్తాడని ఊహించారు. కానీ అవసరమైన మూడింట రెండు వంతుల ప్రతినిధుల మద్దతును పొందలేకపోయారు.^[220] వాన్ బ్యూరెను మద్దతుదారులు మూడింట రెండు వంతుల నియమాన్ని స్వీకరించకుండా నిరోధించడానికి ప్రయత్నించారు. కానీ అనేక మంది ఉత్తర ప్రతినిధులు 1844 సమావేశం కోసం మూడింట రెండు వంతుల నియమాన్ని అమలు చేయడంలో దక్షిణ ప్రతినిధులతో చేరారు.^[221] మొదటి అధ్యక్ష బ్యాలెటు‌లో వాన్ బ్యూరెను 266 ఓట్లలో 146 గెలుచుకున్నాడు. ఆయన ఓట్లలో దక్షిణ రాష్ట్రాల నుండి 12 మాత్రమే వచ్చాయి.^[212]

1848 ఎన్నిక

న్యూయార్కు డెమోక్రటికు పార్టీలోని రెండు వర్గాలు అయిన బార్ను‌బర్నర్సు, హంకర్సు మధ్య సమతుల్యతను కాపాడుకోవడానికి ఆయన గతంలో సహాయం చేసినప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను 1844 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షను తర్వాత బార్ను‌బర్నర్సు‌కు దగ్గరగా వెళ్లాడు.^[222] పోల్కు అధ్యక్షుడిగా ఉన్నప్పుడు రాష్ట్ర పార్టీలో చీలిక మరింత తీవ్రమైంది. ఎందుకంటే ఆయన పరిపాలన హంకర్సు.^[223] తన పదవీ విరమణలో వాన్ బ్యూరెను బానిసత్వవ్యతిరేకతను మరింతగా వ్యతిరేకించాడు.^[224]

మెక్సికను-అమెరికను యుద్ధం భూభాగాలలో బానిసత్వం మీద చర్చను అమెరికను రాజకీయాలలో ముందంజలోనికి తెచ్చినందున వాన్ బ్యూరెను బానిసత్వ వ్యతిరేక మ్యానిఫెస్టోను ప్రచురించాడు. అందులో కాంగ్రెసు‌కు భూభాగాలలో బానిసత్వాన్ని నియంత్రించే అధికారం లేదనే భావనను ఆయన తోసిపుచ్చారు. వ్యవస్థాపక పితామహులు చివరికి యునైటెడు స్టేట్సు‌లో బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడాన్ని సమర్థించారని వాదించారు.^[225] "బార్ను‌బర్నరు మానిఫెస్టో"గా పిలువబడే ఈ పత్రాన్ని, వాన్ బ్యూరెను అభ్యర్థన మేరకు జాన్ వాన్ బ్యూరెను, సామ్యూలు టిల్డెను సవరించారు. వీరిద్దరూ బార్ను‌బర్నరు వర్గానికి నాయకులు.^[226] బార్ను‌బర్నరు మానిఫెస్టో ప్రచురించబడిన తర్వాత చాలా మంది బార్ను‌బర్నర్లు 1848 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో తన పాత పదవిని కోరుకోవాలని మాజీ అధ్యక్షుడిని కోరారు.^[227] 1848 డెమోక్రటికు నేషనలు కన్వెన్షను న్యూయార్కు నుండి పోటీ పడుతున్న బార్ను‌బర్నరు, హంకరు ప్రతినిధులను కూర్చోబెట్టింది. కానీ భూభాగాలలో కాంగ్రెసు బానిసత్వ నియంత్రణను వ్యతిరేకించిన లూయిసు కాస్ నాల్గవ బ్యాలెటు‌లో నామినేటు చేయబడినప్పుడు బార్ను‌బర్నర్సు సమావేశం నుండి వాకౌటు చేశారు.^[228]

కాస్ నామినేషను‌కు ప్రతిస్పందనగా బార్ను‌బర్నర్సు మూడవ పార్టీగా నిర్వహించబడటం ప్రారంభించారు. 1848 జూన్‌లో యుటికా న్యూయార్కులో జరిగిన ఒక సమావేశంలో బార్ను‌బర్నర్సు 65 ఏళ్ల వాన్ బ్యూరెను‌ను అధ్యక్షుడిగా నామినేటు చేశారు.^[229] డెమోక్రటికు పార్టీ నుండి బయటకు రావడానికి ఇష్టపడకపోయినా బానిసత్వ వ్యతిరేక ఉద్యమం శక్తిని చూపించడానికి, కాసు‌ను ఓడించడంలో సహాయపడటానికి, హంకర్లను బలహీనపరచడానికి వాన్ బ్యూరెను నామినేషను‌ను అంగీకరించాడు.^[230] 1848 ఆగస్టులో బఫెలో న్యూయార్కులో జరిగిన ఒక సమావేశంలో బానిసత్వ వ్యతిరేక డెమొక్రాట్లు, విగ్సు, నిర్మూలనవాద లిబర్టీ పార్టీ సభ్యుల బృందం ఫ్రీ సాయిలు అని పిలువబడే మొదటి జాతీయ సమావేశంలో సమావేశమైంది. పార్టీ.^[231]

ఈ సమావేశం వాన్ బ్యూరెను‌ను ఏకగ్రీవంగా నామినేటు చేసింది. దివంగత మాజీ అధ్యక్షుడు జాన్ క్విన్సీ ఆడమ్స్ కుమారుడు, దివంగత మాజీ అధ్యక్షుడు జాన్ ఆడమ్సు మనవడు అయిన చార్లెసు ఫ్రాన్సిసు ఆడమ్సును వాన్ బ్యూరెను పోటీదారుగా ఎన్నుకుంది. నామినేషను‌ను అంగీకరిస్తూ ఒక బహిరంగ సందేశంలో వాన్ బ్యూరెను మెక్సికను-అమెరికను యుద్ధంలో మెక్సికో నుండి స్వాధీనం చేసుకున్న అన్ని భూభాగాలలో బానిసత్వాన్ని నిషేధించే ప్రతిపాదిత చట్టం విల్మోటు ప్రొవిసోకు తన పూర్తి మద్దతును ఇచ్చాడు. ^[231] బానిసత్వ వ్యతిరేక విగు వక్త డేనియలు వెబ్‌స్టరు, తన "మార్ష్‌ఫీల్డ్ స్పీచు"లో, విగు ఓటర్లను ప్రభావితం చేసి ఉండవచ్చని భావించే పదాలలో బానిసత్వ వ్యతిరేక కారణాన్ని వాన్ బ్యూరెను అంగీకరించడంలో నిజాయితీ గురించి సందేహాన్ని వ్యక్తం చేశాడు:

మిస్టరు వాన్ బ్యూరెను బానిసత్వ వ్యతిరేక వృత్తులలో మిస్టరు వెబ్‌స్టరు‌కు నమ్మకం లేదు. "తాను, మిస్టరు వాన్ బ్యూరెను ఫ్రీ-సాయిలు జెండా కింద కలుసుకుంటే తనకు అలవాటు పడిన మంచి స్వభావం ఉన్న వాన్ బ్యూరెను నవ్వుతాడు" అని ఆయన ఆహ్లాదకరంగా, కానీ గణనీయంగా అన్నాడు. "ఫ్రీ-స్పాయిలు పార్టీ నాయకుడు అకస్మాత్తుగా ఫ్రీ-సాయిలు పార్టీకి నాయకుడిగా మారడం ఆయన, నా వైపులా కదిలించడానికి ఒక జోకు" అని ఆయన లక్షణమైన హాస్యంతో జోడించాడు.^[232]

వాన్ బ్యూరెను ఎటువంటి ఎన్నికల ఓట్లను గెలుచుకోలేదు కానీ న్యూయార్కు‌లో విగు నామినీ జాకరీ టేలర్ తర్వాత రెండవ స్థానంలో నిలిచాడు. కాస్ నుండి రాష్ట్రానికి, బహుశా ఎన్నికలకు తగినంత ఓట్లను పొందాడు టేలరు.^[233] దేశవ్యాప్తంగా వాన్ బ్యూరెన్ 10.1% ప్రజాదరణ పొందిన ఓట్లను గెలుచుకున్నాడు. ఇది యుఎస్ చరిత్రలో అప్పటి వరకు మూడవ పార్టీ అధ్యక్ష అభ్యర్థి ద్వారా బలమైన ప్రదర్శన.

పదవీ విరమణ

1848 ఎన్నికల తర్వాత వాన్ బ్యూరెను మళ్లీ ఎప్పుడూ ప్రభుత్వ పదవిని కోరుకోలేదు. కానీ ఆయన జాతీయ రాజకీయాలను నిశితంగా పరిశీలించడం కొనసాగించాడు. దక్షిణాదిలో వేర్పాటువాదం కదలికలతో ఆయన తీవ్రంగా కలత చెందాడు. 1850 రాజీని 1850 నాటి పారిపోయిన బానిస చట్టాన్ని వ్యతిరేకించినప్పటికీ అవసరమైన రాజీ చర్యగా స్వాగతించాడు.^[234] వాన్ బ్యూరెను అమెరికను రాజకీయ పార్టీల చరిత్ర మీద కూడా పనిచేశాడు. ఐరోపా పర్యటనను ప్రారంభించాడు. బ్రిటను‌ను సందర్శించిన మొదటి మాజీ అమెరికా అధ్యక్షుడు అయ్యాడు.^[235] బానిసత్వం గురించి ఇప్పటికీ ఆందోళన చెందుతున్నప్పటికీ వాన్ బ్యూరెను, ఆయన అనుచరులు డెమోక్రటికు వర్గంలోకి తిరిగి వచ్చారు. కొంతవరకు నిరంతర డెమోక్రటికు విభజన విగు పార్టీకి సహాయపడుతుందనే భయంతో అయి ఉండవచ్చు.^[236] ఆయన బార్ను‌బర్నర్ను హంకర్సు‌ను సయోధ్యకు తీసుకురావడానికి కూడా ప్రయత్నించాడు. మిశ్రమ ఫలితాలు లభించాయి.^[237]

1852,^[238] జేమ్స్ బుకానన్ 1856,^[239], 1860 లలో వాన్ బ్యూరెను ఫ్రాంక్లిన్ పియర్స్కు అధ్యక్ష పదవికి మద్దతు ఇచ్చారు.^[240] వాన్ బ్యూరెను కొత్తగా పుట్టుకొచ్చిన ఏమీ తెలియదు ఉద్యమాన్ని ధిక్కారంగా చూశాడు. బానిసత్వ వ్యతిరేక రిపబ్లికన్ పార్టీ సెక్షనలు పార్టీని తీవ్రతరం చేసిందని భావించాడు. ఉద్రిక్తతలు.^[241] 1857లో డ్రెడ్ స్కాటు వర్సెసు శాండు‌ఫోర్డు కేసులో ప్రధాన న్యాయమూర్తి రోజరు టానీ ఇచ్చిన తీర్పును ఆయన "తీవ్రమైన తప్పు"గా భావించాడు ఎందుకంటే అది మిస్సౌరీ రాజీని తోసిపుచ్చింది.^[242] బుకానను పరిపాలన రక్తస్రావం కాన్సాసు సమస్యను పేలవంగా నిర్వహించిందని. లెకాంప్టను రాజ్యాంగాన్ని దక్షిణాది తీవ్రవాదులకు ఒక ఉపశమన చర్యగా భావించిందని ఆయన అంచనా వేశాడు.^[243]

1860లో అబ్రహం లింకన్ ఎన్నిక, అనేక దక్షిణాది రాష్ట్రాలు విడిపోయిన తర్వాత, వాన్ బ్యూరెను రాజ్యాంగ సమావేశాన్ని పిలవడానికి విఫలయత్నం చేశాడు.^[244] 1861 ఏప్రిల్ లో మాజీ అధ్యక్షుడు పియర్సు ఇతర జీవించి ఉన్న మాజీ అధ్యక్షులకు లేఖ రాసి, వారి స్థాయి, ప్రభావాన్ని ఉపయోగించి యుద్ధానికి చర్చల ద్వారా ముగింపును ప్రతిపాదించడానికి సమావేశాన్ని పరిగణించమని కోరారు. పియర్సు 78 ఏళ్ల వాన్ బ్యూరెను‌ను సీనియరు లివింగు మాజీ అధ్యక్షుడిగా తన పాత్రను ఉపయోగించి అధికారిక పిలుపునివ్వమని కోరారు. బుకానను ఇటీవల పనిచేసిన మాజీ అధ్యక్షుడు కాబట్టి, లేదా పియర్సు తన ప్రతిపాదన యోగ్యతను గట్టిగా విశ్వసిస్తే సమావేశాన్ని పిలవాలని వాన్ బ్యూరెను సమాధానం సూచించింది. పియర్సు ప్రతిపాదనను బహిరంగంగా ప్రకటించడానికి బుకానను లేదా పియర్సు ఇద్దరూ ఇష్టపడలేదు. దాని నుండి ఇంకేమీ ఫలితం రాలేదు.^[245] అమెరికను సివిలు వారు ప్రారంభమైన తర్వాత వాన్ బ్యూరెను యూనియను కారణానికి తన మద్దతును బహిరంగంగా ప్రకటించాడు.^[246]

మరణం

1861 తరువాత వాన్ బ్యూరెను ఆరోగ్యం క్షీణించడం ప్రారంభమైంది. 1861–1862 శరదృతువు, శీతాకాలంలో ఆయన న్యుమోనియాతో మంచం పట్టాడు.^[247] ఆయన శ్వాసనాళాల వాపుతో మరణించాడు ఆస్తమా, గుండె ఆగిపోవడం లిండెన్వాల్డు ఎస్టేటులో గురువారం 1862 జూలై 24న తెల్లవారుజామున 2:00 గంటలకు.^[248] ఆయన కిండరు‌హూకు రిఫార్మ్డు డచ్చు చర్చి శ్మశానవాటికలో ఖననం చేయబడ్డాడు. ఆయన భార్య హన్నా, ఆయన తల్లిదండ్రులు, ఆయన కుమారుడు మార్టిను వాన్ బ్యూరెను జూనియరు కూడా ఉన్నారు.^[249]

వాన్ బ్యూరెను తన నలుగురి కంటే ఎక్కువ కాలం జీవించాడు తక్షణ వారసులు: హారిసను, టైలరు, పోల్కు, టేలరు.^[250] అదనంగా అబ్రహం లింకను మరణానికి ముందు 16వ అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైనప్పుడు ఆయన వారసులుగా ఉన్నవారు అందరికంటే (ఎనిమిది మంది) ఎక్కువ మందిని అధ్యక్ష పదవికి అధిరోహించడం చూశారు.^[251]

లెగసీ

చారిత్రక ఖ్యాతి

డెమోక్రటికు పార్టీని నిర్మించి, దానిని సెకండు పార్టీ సిస్టం^[252]లో ఆధిపత్యానికి నడిపించిన రాజకీయ నిర్వాహకుడిగా వాన్ బ్యూరెను అత్యంత శాశ్వత విజయం చరిత్రకారులు వాన్ బ్యూరెను‌ను అమెరికను రాజకీయ వ్యవస్థ అభివృద్ధికి అంతర్భాగంగా పరిగణించడం ప్రారంభించారు.^[30] రాబర్టు వి. రెమిని ప్రకారం, "దేశం రాజకీయ అభివృద్ధికి వాన్ బ్యూరెను సృజనాత్మక సహకారం అపారమైనది. ఆ విధంగా ఆయన అధ్యక్ష పదవికి తన మార్గాన్ని సంపాదించుకున్నాడు... ఇంతకు ముందు పార్టీలను సహించదగిన చెడులుగా పరిగణించేవారు; పార్టీ వ్యవస్థ అనేది దేశం వ్యవహారాలను ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా నిర్వహించగల అత్యంత తెలివైన, తెలివైన మార్గం అని వాన్ బ్యూరెను వాదించాడు. చివరికి జాతీయ ఆమోదం పొందిన దృక్కోణం".^[253]

ఆయన అధ్యక్ష పదవి సగటుగా పరిగణించబడతాయి. ఉత్తమంగా చరిత్రకారులు. 1837 భయాందోళనకు ఆయనను నిందించారు. తిరిగి ఎన్నిక కోసం ఓడిపోయారు.^[30] ఆయన పదవీకాలం భయాందోళన వల్ల ఏర్పడిన ఆర్థిక పరిస్థితులచే ఆధిపత్యం చెలాయించింది. చరిత్రకారులు స్వతంత్ర ట్రెజరీ సమర్ధత మీద ప్రతిస్పందనగా విభేదించారు.^[254] కొంతమంది చరిత్రకారులు ఈ ప్రతికూల అంచనాలతో విభేదిస్తున్నారు. ఉదాహరణకు, లిబర్టేరియను రచయిత ఇవాను ఎలాండు, తన 2009 పుస్తకం రీకార్వింగు రష్మోరులో, వాన్ బ్యూరెను‌ను మూడవ గొప్ప అధ్యక్షుడిగా ర్యాంకు ఇచ్చారు.^[255]^[256] వాన్ బ్యూరెను 1837 నాటి భయాందోళనలను బాగా నిర్వహించాడని ప్రభుత్వ వ్యయాన్ని తగ్గించడం, బడ్జెటు‌ను సమతుల్యం చేయడం, కెనడా మెక్సికో సంభావ్య యుద్ధాలను నివారించడం కోసం వాన్ బ్యూరెను‌ను ప్రశంసించాడని ఆయన వాదించాడు.^[255]^[256] చరిత్రకారుడు జెఫ్రీ రోజర్సు హమ్మెలు వాన్ బ్యూరెను అమెరికా గొప్ప అధ్యక్షుడు అని పేర్కొన్నాడు, "చరిత్రకారులు భారీ అవకాశాలను ఎదుర్కొంటూ ఆయన అనేక అద్భుతమైన విజయాలను తక్కువగా అంచనా వేశారు" అని వాదించాడు.^[257]

చాలా మంది రచయితలు వాన్ బ్యూరెను‌ను దేశంలోని అత్యంత అస్పష్టమైన అధ్యక్షులలో ఒకరిగా చిత్రీకరించారు. 2014లో "టాప్ 10 మర్చిపోలేని అధ్యక్షులు" పై టైం మ్యాగజైను వ్యాసంలో పేర్కొన్నట్లుగా:

చరిత్ర పుస్తకాల నుండి తనను తాను పూర్తిగా అదృశ్యం చేసుకోవడం అనేది "లిటిల్ మెజీషియన్" మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ మనసులో ఉన్న ట్రిక్ కాకపోవచ్చు, కానీ అతనిది నిజంగా మర్చిపోలేని మొదటి అమెరికన్ అధ్యక్ష పదవి.^[258]

స్మారక చిహ్నాలు

న్యూయార్కు‌లోని కిండరు‌హూకు‌లోని వాన్ బ్యూరెను ఇల్లు, ఆయన లిండెన్వాల్డు అని పిలిచాడు. ఇప్పుడు మార్టిను వాను బ్యూరెను జాతీయ చారిత్రక ప్రదేశం.^[259] మిచిగాన్, ఐయోవా, అర్కాన్సాసు, టెన్నెస్సీ లలో కౌంటీలకు వాన్ బురెను పేరు పెట్టారు.^[260] మౌంటు వాన్ బ్యూరెను, యుఎస్‌ఎస్ వాన్ బ్యూరెన్ (1839), మూడు రాష్ట్ర ఉద్యానవనాలు, అనేక పట్టణాలకు ఆయన పేరు పెట్టారు.

జనాదరణ పొందిన సంస్కృతి

"OK" తో అనుబంధం

మార్టిను వాన్ బ్యూరెను 1840 తిరిగి ఎన్నికల ప్రచారంలో, "ఒకె " అనే సంక్షిప్తీకరణ అతని అభ్యర్థిత్వాన్ని సమర్థించే నినాదంగా ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకుంది. "ఓల్డ్ కిండరు హూకు" అనే మారుపేరుతో న్యూయార్కు‌లోని కిండరు హూకు‌లో తన జన్మస్థలాన్ని సూచించే వాన్ బ్యూరెను, ఈ పదాన్ని తన మద్దతుదారులలో ఆమోదం, సంఘీభావానికి చిహ్నంగా ఉపయోగించాడు. "ఒకె " అనే పదం మొదట్లో 1830ల చివరలో వార్తాపత్రికలలో "ఆల్ కరక్టు " ("ఆల్ కరక్టు " ఉద్దేశపూర్వక తప్పు స్పెల్లింగు) కు హాస్యభరితమైన సంక్షిప్తీకరణగా ప్రాచుర్యం పొందినప్పటికీ, వాన్ బ్యూరెను ప్రచారంతో దాని అనుబంధం అమెరికను మాతృభాషలో దాని స్థానాన్ని పదిలం చేసుకోవడానికి సహాయపడింది. "ఒకె " అనే పదాన్ని విస్తృతంగా ఉపయోగించినప్పటికీ, 1840 ఎన్నికల్లో విలియం హెన్రీ హారిసన్ చేతిలో వాన్ బ్యూరెను ఓడిపోయాడు. కానీ తరువాతి దశాబ్దాలలో ఈ పదం ప్రపంచ గుర్తింపును పొందడం కొనసాగించింది.

పుస్తకాలు

గోరు విడాలు 1973 నవల బర్లో వాన్ బ్యూరెను ఆరోను బర్ చట్టవిరుద్ధమైన కొడుకు అని నిరూపించడం ద్వారా అధ్యక్షుడిగా ఎన్నిక కాకుండా నిరోధించే ప్రయత్నం ఒక ప్రధాన కథాంశం.^[261]

కామిక్ స్ట్రిప్స్

1988 అధ్యక్ష ప్రచారం తర్వాత యేల్ విశ్వవిద్యాలయం గ్రాడ్యుయేటు, స్కలు అండ్ బోన్సు రహస్య సంఘం సభ్యుడు జార్జి హెచ్. డబ్ల్యు. బుష్, వాన్ బ్యూరెను తర్వాత అధ్యక్ష పదవికి ఎన్నికల్లో గెలిచిన మొదటి ప్రస్తుత ఉపాధ్యక్షుడు అయ్యాడు. డూన్సు‌బరీ అనే కామిక్ స్ట్రిపు‌లో, కళాకారుడు గ్యారీ ట్రూడో స్కల్ అండ్ బోన్సు సభ్యులు కొత్త అధ్యక్షుడికి అభినందన బహుమతిగా వాన్ బ్యూరెను పుర్రెను దొంగిలిస్తున్నట్లు చిత్రీకరించాడు.^[262]^[263]

కరెన్సీ

మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెను 2008లో ప్రెసిడెన్షియలు డాలరు నాణేలు సిరీసు‌లో కనిపించాడు.^[264] యుఎస్ మింట్ వాన్ బ్యూరెను కోసం స్మారక వెండి పతకాలను కూడా విడుదల చేసింది, ఇవి 2021లో అమ్మకానికి విడుదలయ్యాయి.^[265]^[266]

సినిమా - టీవీ

1997 చిత్రం అమిస్టాడులో వాన్ బ్యూరెను పాత్రను నిగెలు హౌథ్రోను పోషించారు. 1839లో లా అమిస్టాడు బానిస ఓడలో తమ రవాణాదారుల మీద తిరుగుబాటు చేసిన బానిసల స్థితి చుట్టూ ఉన్న చట్టపరమైన పోరాటాన్ని ఈ చిత్రం చిత్రీకరిస్తుంది.^[267]

టెలివిజను షోలో సీన్‌ఫెల్డు, 1997 ఎపిసోడ్ "ది వాన్ బ్యూరెను బాయ్సు" అనేది వాన్ బ్యూరెను‌ను ఆరాధించే, ఆయన మీద దాని ఆచారాలు, చిహ్నాలను ఆధారం చేసుకునే ఒక కల్పిత వీధి ముఠా గురించి ఎనిమిదవ అధ్యక్షుడు వాన్ బ్యూరెను‌ను సూచించడానికి ఎనిమిది వేళ్లు పైకి చూపే చేతి గుర్తుతో సహా.^[268]

మూలాలు

↑ Widmer, Ted and Arthur M. Schlesinger, Edward L. Widmer, Martin Van Buren, Times Books, 2005, p. 2. ISBN 0-8050-6922-4
↑ "The Wise Guide: The Red Fox of Kinderhook". Library of Congress. December 2011. Archived from the original on February 4, 2023. Retrieved June 15, 2018.
↑ Silbey, Joel (September 26, 2016). "Martin Van Buren". Miller Center of Public Affairs. Archived from the original on June 15, 2018. Retrieved June 15, 2018.
↑ Hatfield, Mark O. (1997). "Martin Van Buren (1833–1837)" (PDF). Vice Presidents of the United States, 1789–1993 (PDF). Senate Historical Office. Washington: US Government Printing Office. pp. 105–118. OCLC 606133503. Archived (PDF) from the original on March 6, 2017. Retrieved June 15, 2018.
↑ "Martin van Buren [1782–1862]". New Netherland Institute.org. Albany, NY: New Netherland Institute. Archived from the original on September 14, 2015. Retrieved February 24, 2020.
↑ కోల్ 1984, pp. 3, 9.
↑ విడ్మర్ 2005, pp. 153–165.
↑ Roberts, James A. (1898). న్యూయార్క్ కాలనీ, రాష్ట్రం వలె విప్లవంలో. Albany: Brandow Printing Company. p. 109.
↑ Kane, Joseph Nathan (1998). Presidential Fact Book. Random House. p. 53. ISBN 978-0-375-70244-0.
↑ Foss, William O. (2005). అమెరికన్ అధ్యక్షుల బాల్యం. Jefferson: McFarland Publishing. p. 45. ISBN 978-0-7864-2382-8.
↑ నివెన్ 1983, pp. 5–6.
↑ "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, 1782–1862". హిస్టారికల్ సొసైటీ ఆఫ్ ది న్యూయార్క్ కోర్ట్స్. Archived from the original on April 2, 2015. Retrieved March 4, 2015.
↑ Cole 1984, p. 14.
↑ Alexander, De Alva S. Alexander (1906). న్యూయార్క్ రాష్ట్రం యొక్క రాజకీయ చరిత్ర. Vol. I. New York, NY: Henry Holt and Company. p. 206 – via Google Books.
↑ Widmer 2005, pp. 6–7.
↑ Sidey, Hugh (1999). The అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల అధ్యక్షులు. Washington, DC: White House Historical Association. p. 23. ISBN 978-0-912308-73-9.
↑ బ్రూక్ 2010, p. 230.
↑ Henretta, James A.; Edwards, Rebecca; Hinderaker, Eric; Self, Robert O. (2015). America: a Concise History, Combined Volume. Boston: Bedford/St. మార్టిన్ యొక్క. p. 290. ISBN 978-1-4576-4862-5.
↑ Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. New York: Nova Science Publishers, Inc. p. 3. ISBN 9781616680541.
↑ Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. Hauppauge: Nova Science Publishers. p. 10. ISBN 978-1-60456-773-1.
↑ Koenig, Louis William (1960). The Invisible Presidency. New York: Rinehart & Company. p. 89.
↑ Foss, William O. (2005). Childhoods of the American Presidents. Jefferson, NC: McFarland & Company. p. 46. ISBN 978-0-7864-2382-8.
↑ Bright, John W. (1970). Master Plan, Lindenwald National Historic Site, New York. Washington, DC: National Park Service. p. 9 – via Google Books.
↑ Niven 1983, pp. 8–9.
↑ Niven 1983, pp. 10–11.
↑ నివెన్ 1983, pp. 14–15.
↑ నివెన్ 1983, pp. 15–17.
↑ Lazo, Caroline Evensen (2005). Martin Van Buren. Lerner Publications Company. p. 14. ISBN 978-0-8225-1394-0.
↑ Matuz, Roger (2012). The Presidents Fact Book. Black Dog & Leventhal Publishers. p. 152. ISBN 978-1-57912-889-0.
1 2 3 Silbey, Joel (October 4, 2016). "Martin Van Buren: Life in Brief". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. Archived from the original on April 3, 2019. Retrieved March 6, 2017.
↑ సిల్బే 2002, p. 27.
↑ McGeehan, John R. (2007). The Everything American History Book. Adams Media. p. 295. ISBN 978-1-60550-265-6. | date=September 2023 | bot=InternetArchiveBot | fix-attempted=yes }}
↑ Mackenzie, William Lyon (1846). The Life and Times of Martin Van Buren. Cooke & Company. pp. 21–22.
↑ బ్రూక్ 2010, p. 283.
↑ నివెన్ 1983, pp. 18–22.
↑ నివెన్ 1983, pp. 23–24.
↑ నివెన్ 1983, pp. 25–26.
↑ నివెన్ 1983, pp. 29–32.
↑ నివెన్ 1983, pp. 33–39.
↑ నివెన్ 1983, pp. 41–42.
↑ Hannings, Bud (2012). The War of 1812: 63 జనరల్ ఆఫీసర్ల జీవిత చరిత్రలతో పూర్తి కాలక్రమం. Jefferson: McFarland & Co. p. 327. ISBN 978-0-7864-6385-5.
↑ Vile, John R. (2001). Great American Lawyers: An Nicopia, Volume 1. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 689. ISBN 978-1-57607-202-8.
↑ Iisenhower, John S.D. (1997). ఏజెంట్ ఆఫ్ డెస్టినీ: ది లైఫ్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ జనరల్ విన్‌ఫీల్డ్ స్కాట్. Norman, OK: University of Oklahoma Press. pp. 100–101. ISBN 978-0-8061-3128-3.
↑ Niven 1983, p. 43.
↑ నివెన్ 1983, pp. 48–50.
↑ Marsh, Dwight Whitney (1895). Marsh Genealogy: Giving Serve thousand descendants of John Marsh of Hartford, Ct. 1636–1895. Amherst: Carpenter & Morehouse. p. 71.
↑ Niven 1983, pp. 51–52.
↑ Lewis, Benjamin F. (1819). ఆరెంజ్ కౌంటీలో రిచర్డ్ జెన్నింగ్స్ హంతకుల విచారణ నివేదిక, NY (PDF). Newburgh. Archived from the original (PDF) on April 15, 2021. Retrieved November 25, 2019.
↑ నివెన్ 1983, pp. 58–59.
↑ నివెన్ 1983, pp. 61–62.
↑ Niven 1983, pp. 63–64.
↑ Niven 1983, p. 62.
↑ నివెన్ 1983, pp. 64–65.
↑ నివెన్ 1983, p. 110.
↑ లాజో, p. 30.
↑ Allen, Oliver E. (1993). The టైగర్: ది రైజ్ అండ్ ఫాల్ ఆఫ్ టామనీ హాల్. Addison-Wesley Publishing Company. pp. 27–50. ISBN 978-0-201-62463-2.
↑ Niven 1983, pp. 81–82.
↑ Keyssar, Alexander (2000). ది రైట్ టు వోట్: ది కాంటెస్టెడ్ హిస్టరీ ఆఫ్ డెమోక్రసీ ఇన్ ది యునైటెడ్ స్టేట్స్. Basic Books. p. 55. ISBN 978-0-465-01014-1.
↑ నివెన్ 1983, pp. 92–93.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 26–27.
↑ నివెన్ 1983, p. 117.
↑ "ఫైనాన్స్ కమిటీ ఆన్ హిస్టరీ ఆఫ్ ది ఫైనాన్స్ యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ (ఎస్. డాక్. 97-5) | యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ కమిటీ ఆన్ ఫైనాన్స్ | యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ కమిటీ ఆన్ ఫైనాన్స్". www.finance.senate.gov (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-08-22.
↑ Niven 1983, p. 176.
↑ కోల్ 1984, p. 432.
↑ Niven 1983, pp. 126–127.
↑ నివెన్ 1983, pp. 129–130.
↑ నివెన్ 1983, pp. 139–140.
↑ నివెన్ 1983, pp. 143–144.
↑ నివెన్ 1983, pp. 145–146.
↑ నివెన్ 1983, pp. 146–148.
↑ నివెన్ 1983, pp. 151–152.
↑ నివెన్ 1983, pp. 152–153.
↑ నివెన్ 1983, pp. 156–157.
↑ Niven 1983, pp. 157–158.
↑ నివెన్ 1983, pp. 158, 160–161.
↑ సిల్బే 2002, p. 44.
↑ నివెన్ 1983, pp. 164–165.
↑ Stoddard, William Osborn (1887). Andrew Jackson and Martin Van Buren. Frederick A. Stokes. p. 284.
↑ Cole 1984, p. 111.
↑ నివెన్ 1983, pp. 163–164.
↑ నివెన్ 1983, pp. 177–178.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 27–28.
↑ నివెన్ 1983, pp. 178–181.
↑ Niven 1983, pp. 196–199.
↑ Niven 1983, p. 201.
↑ నివెన్ 1983, pp. 194–196.
↑ నివెన్ 1983, pp. 202–203, 209.
↑ నివెన్ 1983, p. 209.
↑ నివెన్ 1983, pp. 206–208.
↑ నివెన్ 1983, p. 211.
↑ నివెన్ 1983, pp. 211–212.
↑ నివెన్ 1983, pp. 214–215.
↑ విల్సన్ 1984, p. 9.
↑ Benjamin, Gerald (2012). ది ఆక్స్‌ఫర్డ్ హ్యాండ్‌బుక్ ఆఫ్ న్యూయార్క్ స్టేట్ గవర్నమెంట్ అండ్ పాలిటిక్స్. Oxford University Press. p. 322. ISBN 978-0-19-999635-3.
↑ Neu, Irene D. (2010) [మొదటి ప్రచురణ 1960]. ఎరాస్టస్ కార్నింగ్: మర్చంట్, ఫైనాన్షియర్, 1794–1872. Cornell University Press. p. 91. ISBN 978-0-8014-7645-7.
↑ నివెన్ 1983, pp. 218–219.
↑ నివెన్ 1983, p. 228.
↑ Niven 1983, pp. 229–231.
↑ కోల్ 1984, p. 203.
↑ "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". విదేశాంగ కార్యదర్శుల జీవిత చరిత్రలు. యు.ఎస్. డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ స్టేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on December 5, 2018. Retrieved November 8, 2014.
↑ Niven 1983, pp. 250–252.
↑ Niven 1983, pp. 261–262.
↑ Niven 1983, pp. 245–247.
↑ Heller III, J. రోడెరిక్ (2010). డెమోక్రసీ న్యాయవాది: ఓల్డ్ సౌత్‌వెస్ట్‌కు చెందిన ఫెలిక్స్ గ్రండి. Louisiana State University Press. p. 177. ISBN 978-0-8071-3742-0.
↑ Cheathem, Mark Renfred; Mancall, Peter C. (2008). జాక్సోనియన్, ఆంటెబెల్లమ్ యుగం: ప్రజలు, దృక్పథాలు. ABC-CLIO, ఇంక్. p. 30. ISBN 978-1-59884-017-9.
↑ Manweller 2012, p. 232.
↑ Cheathem, Mark R. (2015). ఆండ్రూ జాక్సన్ అండ్ ది రైజ్ ఆఫ్ ది డెమోక్రాట్స్: ఎ రిఫరెన్స్ గైడ్. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 131. ISBN 978-1-61069-406-3.
↑ నివెన్ 1983, pp. 249–253.
↑ నివెన్ 1983, pp. 249, 253.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 9–10.
↑ Niven 1983, p. 266.
↑ Watson, Robert P. (2012). Affairs of State: The Untold History of Presidential Love, Sex, and Scandal, 1789–1900. Lanham: Rowman & Littlefield. p. 196. ISBN 978-1-4422-1834-5.
↑ Watson, Harry L. (2006). లిబర్టీ అండ్ పవర్: ది పాలిటిక్స్ ఆఫ్ జాక్సోనియన్ అమెరికా. New York: Hill & Wang. p. 125. ISBN 978-0-8090-6547-9.
↑ Niven 1983, pp. 266, 269–270.
↑ మాన్‌వెల్లర్ 2012, p. 246.
↑ షెపర్డ్ 1899, pp. 224, 248.
↑ పోల్క్, జేమ్స్ నాక్స్ (1996). ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు జేమ్స్ కె. పోల్క్: January–June 1845. యూనివర్సిటీ ఆఫ్ టేనస్సీ ప్రెస్. p. 357. ISBN 978-0-87049-947-0.
↑ Cole 1984, p. 124.
↑ Risjord, Norman K. (2001). Representative Americans: The Romantics. Rowman & Littlefield. p. 42. ISBN 978-0-7425-2083-7.
↑ హోవే 2007, p. 378.
↑ Haynes, Stan M. (2012). ది ఫస్ట్ అమెరికన్ పొలిటికల్ కన్వెన్షన్స్: ట్రాన్స్‌ఫార్మింగ్ ప్రెసిడెన్షియల్ నామినేషన్స్, 1832–1872. McFarland & Company, Inc. p. 34. ISBN 978-0-7864-9030-1.
↑ Wilson 1984, pp. 10–11.
↑ Silbey 2002, pp. 81–82.
↑ Niven 1983, pp. 300–301.
↑ Niven 1983, pp. 301–303.
↑ Niven 1983, pp. 303, 306–307.
↑ Niven 1983, pp. 307–308.
↑ ముర్రిన్, జాన్ (2009). లిబర్టీ, ఈక్వాలిటీ, పవర్: ఎన్‌హాన్స్‌డ్ కన్సైస్ ఎడిషన్. Thomson Wadsworth. p. 327. ISBN 978-0-495-56598-7.
↑ Holland, విలియం ఎం. (1836). అమెరికా ఉపాధ్యక్షుడు మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ జీవితం, రాజకీయ అభిప్రాయాలు. Belknap & Hammersley. p. 344.
↑ నివెన్ 1983, pp. 321–322.
↑ నివెన్ 1983, p. 328.
↑ Purcell, L. Edward (2010). Vice Presidents: A Biographical Dictionary. Facts on File, Inc. p. 81. ISBN 978-1-4381-3071-2.
↑ Niven 1983, pp. 330–332.
↑ Niven 1983, pp. 330–334.
↑ Niven 1983, pp. 355–358.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 14–15.
↑ థామస్ బ్రౌన్, "ఫ్రమ్ ఓల్డ్ హికోరీ టు స్లై ఫాక్స్: ది రొటీనైజేషన్ ఆఫ్ కరిష్మా ఇన్ ది ఎర్లీ డెమోక్రటిక్ పార్టీ." జర్నల్ ఆఫ్ ది ఎర్లీ రిపబ్లిక్ 11.3 (1991): 339–369 online Archived ఫిబ్రవరి 21, 2022 at the Wayback Machine.
1 2 Irelan, జాన్ రాబర్ట్ (1887). "హిస్టరీ ఆఫ్ ది లైఫ్, అడ్మినిస్ట్రేషన్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, ఎనిమిదవ అధ్యక్షుడు యునైటెడ్ స్టేట్స్". Chicago: Fairbanks and Palmer Publishing Company. p. 230. Retrieved March 6, 2017.
1 2 3 4 "రిచర్డ్ మెంటర్ జాన్సన్, 9వ ఉపాధ్యక్షుడు (1837–1841)". Washington: యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on April 15, 2022. Retrieved March 7, 2017.
↑ నెల్సన్, Michael (2013). ప్రెసిడెన్సీ, కార్యనిర్వాహక శాఖకు గైడ్. CQ Press. p. 1962. ISBN 978-1-4522-3428-1.
1 2 3 "Presidential Elections". history.com. A+E Networks. January 8, 2010. Archived from the original on June 14, 2018. Retrieved March 7, 2017.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 17–18.
↑ హోవే 2007, pp. 508–509.
↑ "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, 8వ ఉపాధ్యక్షుడు (1833–1837)". వాషింగ్టన్: యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on November 8, 2014. Retrieved November 8, 2014.
↑ Singer, Alan J. (2008). న్యూయార్క్, బానిసత్వం: సత్యాన్ని బోధించే సమయం. Albany: State University of New York Press. p. 80. ISBN 978-0-7914-7509-6.
↑ హోవే 2007, p. 487.
1 2 3 4 5 "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: ప్రచారాలు, ఎన్నికలు". మిల్లర్ సెంటర్ ఆఫ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్, వర్జీనియా విశ్వవిద్యాలయం. October 4, 2016. Archived from the original on March 3, 2022. Retrieved March 7, 2017.
↑ Blake, Aaron (August 3, 2016). "ఎలా 'విశ్వాసం లేని ఎలక్టర్' జార్జియా డోనాల్డ్ ట్రంప్‌కు ఎలక్టోరల్ కాలేజీ ఓటును కోల్పోయే అవకాశం ఉంది". The Washington Post. Archived from the original on January 16, 2019. Retrieved January 16, 2019.
↑ Bomboy, Scott (December 19, 2016). "ఫెయిత్‌లెస్ ఎలక్టర్లు మార్పు తెచ్చిన ఒక ఎన్నిక". Constitution Daily. Philadelphia: The National Constitution Center. Archived from the original on March 8, 2017. Retrieved March 7, 2017.
↑ కోల్ 1984, p. 279.
↑ నౌలాన్ 2012, p. 320.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 37–40.
↑ నౌలాన్ 2012, p. 321.
↑ విల్సన్ 1984, p. 171.
1 2 3 4 "Martin Van Buren: Domestic affairs". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. October 4, 2016. Archived from the original on May 17, 2021. Retrieved March 6, 2017.
↑ Rorabaugh, W. J.; Critchlow, Donald T.; Baker, Paula C. (2004). అమెరికా వాగ్దానం: యునైటెడ్ స్టేట్స్ యొక్క సంక్షిప్త చరిత్ర. Rowman & Littlefield. p. 210. ISBN 978-0-7425-1189-7.మూస:డెడ్ లింక్
↑ Seigenthaler, John; Schlesinger, Arthur Meier Jr. (2004). James K Polk. Macmillen. pp. 58–60. ISBN 978-0-8050-6942-6.
↑ లియోనార్డ్, గెరాల్డ్ (2002). పార్టీ రాజకీయాల ఆవిష్కరణ: జాక్సోనియన్ ఇల్లినాయిస్‌లో సమాఖ్యవాదం, ప్రజాదరణ పొందిన సార్వభౌమాధికారం, రాజ్యాంగ అభివృద్ధి. Chapel Hill: University of North Carolina Press. p. 177. ISBN 978-0-8078-2744-4.
↑ Churella, Albert J. (2013). ది పెన్సిల్వేనియా రైల్‌రోడ్: బిల్డింగ్ ఎన్ ఎంపైర్, 1846–1917. Vol. 1. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. p. 69. ISBN 978-0-8122-0762-0.
↑ Lansford, Tom; Woods, Thomas E., eds. (2008). ఎక్స్‌ప్లోరింగ్ అమెరికన్ హిస్టరీ: ఫ్రమ్ కలోనియల్ టైమ్స్ టు 1877. Vol. 10. New York: Marshall Cavendish. p. 1046. ISBN 978-0-7614-7758-7.
↑ Wilson 1984, pp. 58–62.
↑ Morison, Samuel Eliot (1965). ది ఆక్స్‌ఫర్డ్ హిస్టరీ ఆఫ్ ది అమెరికన్ పీపుల్. New York: Oxford University Press. p. 456.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 61–62.
↑ విల్సన్ 1984, p. 210.
↑ Landry, Alysa Landry (February 23, 2016). "Martin Van Buren: The Force Behind the Trail of Tears". Verona: Indian Country Media Network. Archived from the original on March 17, 2017. Retrieved March 16, 2017.
↑ Sturgis, Amy H. (2006). The Trail of Tears and Indian Removal. Greenwood. p. 39. ISBN 978-0-313-33658-4.
↑ ఆండర్సన్, విలియం (1991). చెరోకీ తొలగింపు: ముందు, తరువాత. ఏథెన్స్, జార్జియా: జార్జియా విశ్వవిద్యాలయ ముద్రణ. ISBN 978-0-8203-1254-5.
↑ "కన్నీటి బాట". history.com. A&E టెలివిజన్ నెట్‌వర్క్‌లు. 2014. Archived from the original on October 14, 2017. Retrieved October 27, 2014.
↑ "Martin van Buren [1782–1862]". Albany: New Netherland Institute. Archived from the original on September 14, 2015. Retrieved March 10, 2017.
↑ ajeyaseelan (October 11, 2022). "III. అధ్యక్షుడు వాన్ బురెన్ కు రాసిన లేఖ". Bartleby.com. Retrieved March 25, 2025.
↑ Sacks, Kenneth S. (2008). Emerson: Political Writings. Cambridge University Press. p. xxii. ISBN 978-0-521-88369-6.
1 2 Henretta 2004, p. 109.
↑ Wilson 1984, pp. 151–152.
1 2 Neu, C. T. (June 9, 2010). "Annexation". Handbook of Texas Online. Austin: Texas State Historical Association. Archived from the original on August 7, 2020. Retrieved March 11, 2017.
↑ Merk, Frederick (1978). History of the Westward ఉద్యమం. New York: Alfred A. Knopf. p. 279. ISBN 978-0-394-41175-0.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 151–152.
1 2 ఐసెన్‌హోవర్, జాన్ S.D. (1997). ఏజెంట్ ఆఫ్ డెస్టినీ: ది లైఫ్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ జనరల్ విన్‌ఫీల్డ్ స్కాట్. Norman, OK: యూనివర్సిటీ ఆఫ్ ఓక్లహోమా ప్రెస్. p. 178. ISBN 978-0-8061-3128-3.
↑ Brinkely, Alan; Dyer, Davis, eds. (2000). ది రీడర్స్ కంపానియన్ టు ది అమెరికన్ ప్రెసిడెన్సీ. New York: Houghton Mifflin. p. 113. ISBN 978-0-395-78889-9.
1 2 3 "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: విదేశాంగ వ్యవహారాలు". మిల్లర్ సెంటర్ ఆఫ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్ యూనివర్సిటీ ఆఫ్ వర్జీనియా. October 4, 2016. Archived from the original on March 18, 2017. Retrieved March 6, 2017.
↑ Ross, Robert Budd (1890). "ది పేట్రియాట్ వార్". ది డెట్రాయిట్ ఈవినింగ్ న్యూస్, మిచిగాన్ పయనీర్ అండ్ హిస్టారికల్ సొసైటీ కోసం సవరించబడింది. pp. 11–12. Retrieved March 25, 2017.
↑ నౌలాన్ 2012, p. 329.
↑ Lacroix, Patrick (2016). "Choosing Peace and Order: National Security and Sovereignty in a North American Borderland, 1837–42". The International History Review. 38 (5): 943–960. doi:10.1080/07075332.2015.1070892. ISSN 0707-5332. S2CID 155365033.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 164–166.
↑ "1837 – Aroostook War". Historycentral. Archived from the original on March 18, 2017. Retrieved March 17, 2017.
↑ మైఖేల్ టి. పెర్రీ, "'మైనే అండ్ హర్ సాయిల్, ఆర్ బ్లడ్!': పొలిటికల్ రెటోరిక్ అండ్ స్పేషియల్ ఐడెంటిటీ డ్యూరింగ్ ది అరూస్టూక్ వార్ ఇన్ మైనే". మైనే హిస్టరీ 47.1 (2013): 68–93 online Archived జూన్ 27, 2023 at the Wayback Machine.
↑ "ది హై కామెడీ ఆఫ్ ది బ్లడ్‌లెస్ అరూస్టోక్ యుద్ధం". Stonington: న్యూ ఇంగ్లాండ్ హిస్టారికల్ సొసైటీ. March 10, 2015. Archived from the original on October 6, 2017. Retrieved March 17, 2017.
↑ Silbey 2002, p. 128.
↑ Nowlan 2012, p. 329.
↑ హోవార్డ్ జోన్స్, అమిస్టాడ్‌పై తిరుగుబాటు: బానిస తిరుగుబాటు యొక్క గాథ, అమెరికన్ నిర్మూలన, చట్టం, దౌత్యంపై దాని ప్రభావం (ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్, 1997).
↑ "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, మొదటి ప్రారంభోత్సవం, March 4, 1837 | AMDOCS: అమెరికన్ చరిత్ర అధ్యయనానికి సంబంధించిన పత్రాలు". Vlib.us. Archived from the original on December 5, 2011. Retrieved December 5, 2011. బానిసలను కలిగి ఉన్న రాష్ట్రాల కోరికలకు వ్యతిరేకంగా కొలంబియా జిల్లాలో బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడానికి కాంగ్రెస్ చేసే ప్రతి ప్రయత్నాన్ని వంగని, రాజీలేని వ్యతిరేకితో నేను అధ్యక్ష పదవిలోకి వెళ్లాలి, అది ఉన్న రాష్ట్రాలలో దానితో స్వల్పంగానైనా జోక్యాన్ని నిరోధించాలని కూడా నిర్ణయించుకున్నాను.
↑ మార్కస్ రెడికర్, ది అమిస్టాడ్ తిరుగుబాటు: యాన్ అట్లాంటిక్ ఒడిస్సీ ఆఫ్ స్లేవరీ అండ్ ఫ్రీడమ్ (పెంగ్విన్, 2013).
↑ "అమిస్టాడ్ స్టోరీ". అమిస్టాడ్: కనెక్టికట్‌లో స్వేచ్ఛను కోరుకోవడం. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్ యొక్క నేషనల్ రిజిస్టర్ ఆఫ్ హిస్టారిక్ ప్లేసెస్ US డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది ఇంటీరియర్. Archived from the original on May 12, 2017. Retrieved March 13, 2017.
↑ "A Brief Narrative". Teaching and Civic Outreach Resources Amistad: The Federal Courts and the challenge to Slavery – Historical Background and Documents. Washington: Federal Judicial Center. Archived from the original on December 31, 2016. Retrieved March 13, 2017.
↑ "యు.ఎస్. సెనేట్: సుప్రీంకోర్టు నామినేషన్లు: 1789–ప్రస్తుతం". www.senate.gov. Archived from the original on December 9, 2020. Retrieved March 8, 2017.
↑ "ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్: నామినేటింగ్ ప్రెసిడెంట్ ద్వారా శోధించండి; మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్. ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్ ఫౌండేషన్. Archived from the original on February 16, 2015. Retrieved December 24, 2014.
1 2 Caroli, Betty Boyd (2003). First Ladies. Oxford University Press. p. 41. ISBN 978-0-19-516676-7. Retrieved March 10, 2017.
↑ "వాన్ బ్యూరెన్స్ ప్రెసిడెన్షియల్ హోస్టెస్". America's కథ. లైబ్రరీ ఆఫ్ కాంగ్రెస్. Archived from the original on February 9, 2017. Retrieved March 9, 2017.
↑ Anthony, Carl (September 24, 2014). "First Ladys Never Married to Presidents: Angelica Van Buren". National First Ladies Library. Archived from the original on August 13, 2018. Retrieved March 10, 2017.
↑ Cole 1984, p. 358.
↑ "డెమోక్రటిక్ నేషనల్ పొలిటికల్ కన్వెన్షన్స్, 1832–2008". Washington: Library of Congress. Archived from the original on November 2, 2020. Retrieved March 7, 2017.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 191–195.
1 2 "Historical Context: Setting the Stage". Teaching with Historic Places: Martin Van Buren's "Return to the Soil" (39). National Park Service US Department of the Interior. Archived from the original on March 28, 2017. Retrieved March 12, 2017.
↑ Manweller 2012, p. 278.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 199–200.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 203–204.
↑ విల్సన్ 1984, pp. 206–207.
↑ నివెన్ 1983, pp. 478–479.
↑ నివెన్ 1983, pp. 487–488.
↑ Niven 1983, pp. 488–494.
↑ Niven 1983, p. 501.
↑ Niven 1983, pp. 504–505.
1 2 Lambert, రాబర్ట్ ఎస్. (March 1955). "1844 నాటి డెమోక్రటిక్ నేషనల్ కన్వెన్షన్". టెన్నెస్సీ హిస్టారికల్ క్వార్టర్లీ. 14 (1): 3–23. JSTOR 42621214.
↑ నివెన్ 1983, pp. 516–520.
↑ నివెన్ 1983, pp. 518–520.
↑ నివెన్ 1983, p. 520.
↑ నివెన్ 1983, pp. 520–521, 525.
↑ Niven 1983, pp. 525–527.
↑ Niven 1983, pp. 528–529.
↑ Moore, John Trotwood; Foster, Austin Powers (1923). Tennessee: The Volunteer State, 1769–1923. S. J. క్లార్క్ పబ్లిషింగ్ కంపెనీ. p. 422.
↑ Niven 1983, pp. 533–534.
↑ Niven 1983, pp. 535–538.
↑ నివెన్ 1983, p. 543–544.
↑ Niven 1983, pp. 570–571.
↑ ఫెర్రెల్, Claudine L. (2006). The Abolitionist Movement. Westport: Greenwood Press. p. 88. ISBN 978-0-313-33180-0.
↑ నివెన్ 1983, pp. 567–570.
↑ సిల్బే 2002, pp. 193–194.
↑ నివెన్ 1983, pp. 575–576.
↑ Niven 1983, p. 580.
↑ నివెన్ 1983, pp. 581–585.
↑ నివెన్ 1983, pp. 585–586.
1 2 నివెన్ 1983, pp. 587–589.
↑ Blaine, జేమ్స్ గిల్లెస్పీ. "ట్వంటీ ఇయర్స్ ఆఫ్ కాంగ్రెస్, వాల్యూమ్. 1 లింకన్ నుండి గార్ఫీల్డ్ వరకు, 1860 రాజకీయ విప్లవానికి దారితీసిన సంఘటనల సమీక్షతో". gutenberg.org. Archived from the original on June 6, 2021. Retrieved October 18, 2021.
↑ Manweller 2012, p. 271.
↑ నివెన్ 1983, p. 592.
↑ నివెన్ 1983, pp. 598–602.
↑ సిల్బే 2002, p. 203.
↑ Silbey 2002, p. 204.
↑ Niven 1983, p. 596.
↑ Niven 1983, p. 605.
↑ Niven 1983, p. 610.
↑ Niven 1983, pp. 604–605.
↑ Niven 1983, pp. 605–606.
↑ Niven 1983, p. 607.
↑ నివెన్ 1983, p. 610.
↑ Cole 1984, p. 425.
↑ విడ్మర్ 2005, p. 164.
↑ Dunlap, Leslie Whittaker (1988). Our Vice-Presidents and Second Ladees. Metuchen: Scarecrow Press. p. 50. ISBN 978-0-8108-2114-9.
↑ Butler, William Allen (1862). Martin Van Buren: Lawyer, Statesman and Man. New York: D. ఆపిల్టన్ అండ్ కంపెనీ. p. 5.
↑ Lamb, Brian & the C-SPAN సిబ్బంది (2000). Who's Buried in Grants Tomb?: A Tour of Presidential Gravesites. Washington: National Cable Satellite Corporation. ISBN 978-1-881846-07-9.
↑ Glass, Andrew (July 21, 2014). "వాన్ బ్యూరెన్ కోమాలోకి జారిపోయాడు". Politico. Archived from the original on May 14, 2019. Retrieved May 14, 2019.
↑ "Executive Order on Death of Martin van Buren". Archived from the original on January 13, 2021. Retrieved January 12, 2021.
↑ కోల్ 1984, p. 16.
↑ రాబర్ట్ రెమిని, "వాన్ బ్యూరెన్, మార్టిన్" ఇన్ జాన్ ఎ. గారటీ, సంపాదకుడు, ఎన్సైక్లోపీడియా ఆఫ్ అమెరికన్ బయోగ్రఫీ (1974) పేజీలు 1120–1122.
↑ "Martin Van Buren: Impact and Legacy". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. October 4, 2016. Archived from the original on March 28, 2017. Retrieved March 16, 2017.
1 2 ఎలాండ్, ఇవాన్ (2009). రీకార్వింగ్ రష్మోర్: శాంతి, శ్రేయస్సు, స్వేచ్ఛపై అధ్యక్షుల ర్యాంకింగ్. Independent Institute. pp. 70–91. ISBN 978-1-59813-022-5.
1 2 డౌసెట్, బ్రాడ్లీ (2013). "ఏది మంచి అధ్యక్షుడిని చేస్తుంది? ఇవాన్ ఎలాండ్ యొక్క రీకార్వింగ్ రష్మోర్ యొక్క సమీక్ష". Le Québécois Libre. Archived from the original on August 19, 2022. Retrieved August 18, 2025.
↑ హమ్మెల్, జెఫ్రీ రోజర్స్ (1999). "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: ది గ్రేటెస్ట్ అమెరికన్ ప్రెసిడెంట్". ది ఇండిపెండెంట్ రివ్యూ. 4 (2): 255–281. ISSN 1086-1653. JSTOR 24560894. Archived from the original on April 13, 2022. Retrieved April 13, 2022.
↑ Fletcher, Dan (March 10, 2009). "టాప్ టెన్ మర్చిపోలేని అధ్యక్షులు: మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". Time. Archived from the original on February 28, 2017. Retrieved March 14, 2017.
↑ "వన్ హండ్రెడ్ ఇయర్స్ ఇన్ ది Mayకింగ్: లిండెన్‌వాల్డ్ "బీయింగ్ ఫార్టీ అండ్ ఫ్యాబులస్" జరుపుకుంటున్నారు". మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ జాతీయ చారిత్రక ప్రదేశం. వాషింగ్టన్: నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on April 7, 2017. Retrieved May 2, 2017.
↑ Gannett, Henry (1905). యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో కొన్ని ప్రదేశాల పేర్ల మూలం. U.S. ప్రభుత్వ ముద్రణ కార్యాలయం. p. 309.
↑ Hanc, John (June 6, 2016). "Before There Was "Hamilton," There Was "Burr"". Smithsonian. Washington, DC: Smithsonian Institution. Archived from the original on September 12, 2022. Retrieved September 12, 2022.
↑ Widmer 2005, p. 170.
↑ Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. Nova Science Publishers. p. 1. ISBN 978-1-60456-773-1.
↑ సాధారణంగా, తేదీ అంచున కనిపిస్తుంది నాణెం, Mayము దేవుడిని నమ్ముతాము చాలా మంది నుండి ఒకరికి నినాదాలు కూడా ఉన్నాయి
↑ U.S. మింట్ (January 28, 2021). "February 1న అమ్మకానికి ఉన్న అధ్యక్షుడు మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్‌ను సత్కరిస్తున్న వెండి పతకం". CoinWeek (Press release). Archived from the original on January 30, 2021. Retrieved January 31, 2021.
↑ "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ ప్రెసిడెన్షియల్ సిల్వర్ మెడల్ – US మింట్". Archived from the original on October 18, 2021. Retrieved October 18, 2021.
↑ "స్టీఫెన్ స్పీల్‌బర్గ్ "అమిస్టాడ్" (1997)". మిస్సోరి-కాన్సాస్ సిటీ విశ్వవిద్యాలయం. Archived from the original on June 24, 2016. Retrieved July 9, 2016. {{cite web}}: Invalid |url-status=live broadcast (help)
↑ Delaney, Tim (2006). Seinology: The Sociology of Seinfeld. Amherst, NY: Prometheus Books. p. 152. ISBN 978-1-6159-2084-6 – via Google Books.

↑ The "mistletoe" nickname was inspired by the fact that mistletoe is a parasitic plant which attaches itself to a host tree to survive. Comparing Van Buren to mistletoe implied that he advanced politically only through his connection to the "Old Hickory" tree, which represented Andrew Jackson. This idea was common in Whig propaganda pieces, and also seen in political comics such as The Rejected Minister, where Van Buren is shown being carried into office by Jackson.

ఉల్లేఖన లోపం: "lower-alpha" అనే గ్రూపులో ట్యాగులు ఉన్నాయి గానీ, దానికి సంబంధించిన ట్యాగు కనబడలేదు

[martinvanb-1] Widmer, Ted and Arthur M. Schlesinger, Edward L. Widmer, Martin Van Buren, Times Books, 2005, p. 2. ISBN 0-8050-6922-4

[Library_of_Congress_2011-2] "The Wise Guide: The Red Fox of Kinderhook". Library of Congress. December 2011. Archived from the original on February 4, 2023. Retrieved June 15, 2018.

[Miller_Center_2016-3] Silbey, Joel (September 26, 2016). "Martin Van Buren". Miller Center of Public Affairs. Archived from the original on June 15, 2018. Retrieved June 15, 2018.

[Hatfield_1997-4] Hatfield, Mark O. (1997). "Martin Van Buren (1833–1837)" (PDF). Vice Presidents of the United States, 1789–1993 (PDF). Senate Historical Office. Washington: US Government Printing Office. pp. 105–118. OCLC 606133503. Archived (PDF) from the original on March 6, 2017. Retrieved June 15, 2018.

[6] "Martin van Buren [1782–1862]". New Netherland Institute.org. Albany, NY: New Netherland Institute. Archived from the original on September 14, 2015. Retrieved February 24, 2020.

[FOOTNOTEకోల్19843,_9-7] కోల్ 1984, pp. 3, 9.

[FOOTNOTEవిడ్మర్2005153–165-8] విడ్మర్ 2005, pp. 153–165.

[9] Roberts, James A. (1898). న్యూయార్క్ కాలనీ, రాష్ట్రం వలె విప్లవంలో. Albany: Brandow Printing Company. p. 109.

[10] Kane, Joseph Nathan (1998). Presidential Fact Book. Random House. p. 53. ISBN 978-0-375-70244-0.

[11] Foss, William O. (2005). అమెరికన్ అధ్యక్షుల బాల్యం. Jefferson: McFarland Publishing. p. 45. ISBN 978-0-7864-2382-8.

[FOOTNOTEనివెన్19835–6-12] నివెన్ 1983, pp. 5–6.

[13] "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, 1782–1862". హిస్టారికల్ సొసైటీ ఆఫ్ ది న్యూయార్క్ కోర్ట్స్. Archived from the original on April 2, 2015. Retrieved March 4, 2015.

[FOOTNOTECole198414-14] Cole 1984, p. 14.

[15] Alexander, De Alva S. Alexander (1906). న్యూయార్క్ రాష్ట్రం యొక్క రాజకీయ చరిత్ర. Vol. I. New York, NY: Henry Holt and Company. p. 206 – via Google Books.

[FOOTNOTEWidmer20056–7-16] Widmer 2005, pp. 6–7.

[17] Sidey, Hugh (1999). The అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల అధ్యక్షులు. Washington, DC: White House Historical Association. p. 23. ISBN 978-0-912308-73-9.

[FOOTNOTEబ్రూక్2010230-18] బ్రూక్ 2010, p. 230.

[19] Henretta, James A.; Edwards, Rebecca; Hinderaker, Eric; Self, Robert O. (2015). America: a Concise History, Combined Volume. Boston: Bedford/St. మార్టిన్ యొక్క. p. 290. ISBN 978-1-4576-4862-5.

[20] Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. New York: Nova Science Publishers, Inc. p. 3. ISBN 9781616680541.

[21] Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. Hauppauge: Nova Science Publishers. p. 10. ISBN 978-1-60456-773-1.

[22] Koenig, Louis William (1960). The Invisible Presidency. New York: Rinehart & Company. p. 89.

[23] Foss, William O. (2005). Childhoods of the American Presidents. Jefferson, NC: McFarland & Company. p. 46. ISBN 978-0-7864-2382-8.

[24] Bright, John W. (1970). Master Plan, Lindenwald National Historic Site, New York. Washington, DC: National Park Service. p. 9 – via Google Books.

[FOOTNOTENiven19838–9-25] Niven 1983, pp. 8–9.

[FOOTNOTENiven198310–11-26] Niven 1983, pp. 10–11.

[FOOTNOTEనివెన్198314–15-27] నివెన్ 1983, pp. 14–15.

[FOOTNOTEనివెన్198315–17-28] నివెన్ 1983, pp. 15–17.

[29] Lazo, Caroline Evensen (2005). Martin Van Buren. Lerner Publications Company. p. 14. ISBN 978-0-8225-1394-0.

[30] Matuz, Roger (2012). The Presidents Fact Book. Black Dog & Leventhal Publishers. p. 152. ISBN 978-1-57912-889-0.

[MVLiB-31] 1 2 3 Silbey, Joel (October 4, 2016). "Martin Van Buren: Life in Brief". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. Archived from the original on April 3, 2019. Retrieved March 6, 2017.

[FOOTNOTEసిల్బే200227-32] సిల్బే 2002, p. 27.

[33] McGeehan, John R. (2007). The Everything American History Book. Adams Media. p. 295. ISBN 978-1-60550-265-6. | date=September 2023 | bot=InternetArchiveBot | fix-attempted=yes }}

[34] Mackenzie, William Lyon (1846). The Life and Times of Martin Van Buren. Cooke & Company. pp. 21–22.

[FOOTNOTEబ్రూక్2010283-35] బ్రూక్ 2010, p. 283.

[FOOTNOTEనివెన్198318–22-36] నివెన్ 1983, pp. 18–22.

[FOOTNOTEనివెన్198323–24-37] నివెన్ 1983, pp. 23–24.

[FOOTNOTEనివెన్198325–26-38] నివెన్ 1983, pp. 25–26.

[FOOTNOTEనివెన్198329–32-39] నివెన్ 1983, pp. 29–32.

[FOOTNOTEనివెన్198333–39-40] నివెన్ 1983, pp. 33–39.

[FOOTNOTEనివెన్198341–42-41] నివెన్ 1983, pp. 41–42.

[42] Hannings, Bud (2012). The War of 1812: 63 జనరల్ ఆఫీసర్ల జీవిత చరిత్రలతో పూర్తి కాలక్రమం. Jefferson: McFarland & Co. p. 327. ISBN 978-0-7864-6385-5.

[43] Vile, John R. (2001). Great American Lawyers: An Nicopia, Volume 1. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 689. ISBN 978-1-57607-202-8.

[44] Iisenhower, John S.D. (1997). ఏజెంట్ ఆఫ్ డెస్టినీ: ది లైఫ్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ జనరల్ విన్‌ఫీల్డ్ స్కాట్. Norman, OK: University of Oklahoma Press. pp. 100–101. ISBN 978-0-8061-3128-3.

[FOOTNOTENiven198343-45] Niven 1983, p. 43.

[FOOTNOTEనివెన్198348–50-46] నివెన్ 1983, pp. 48–50.

[47] Marsh, Dwight Whitney (1895). Marsh Genealogy: Giving Serve thousand descendants of John Marsh of Hartford, Ct. 1636–1895. Amherst: Carpenter & Morehouse. p. 71.

[FOOTNOTENiven198351–52-48] Niven 1983, pp. 51–52.

[49] Lewis, Benjamin F. (1819). ఆరెంజ్ కౌంటీలో రిచర్డ్ జెన్నింగ్స్ హంతకుల విచారణ నివేదిక, NY (PDF). Newburgh. Archived from the original (PDF) on April 15, 2021. Retrieved November 25, 2019.

[FOOTNOTEనివెన్198358–59-50] నివెన్ 1983, pp. 58–59.

[FOOTNOTEనివెన్198361–62-51] నివెన్ 1983, pp. 61–62.

[FOOTNOTENiven198363–64-52] Niven 1983, pp. 63–64.

[FOOTNOTENiven198362-53] Niven 1983, p. 62.

[FOOTNOTEనివెన్198364–65-54] నివెన్ 1983, pp. 64–65.

[FOOTNOTEనివెన్1983110-55] నివెన్ 1983, p. 110.

[FOOTNOTEలాజో30-56] లాజో, p. 30.

[57] Allen, Oliver E. (1993). The టైగర్: ది రైజ్ అండ్ ఫాల్ ఆఫ్ టామనీ హాల్. Addison-Wesley Publishing Company. pp. 27–50. ISBN 978-0-201-62463-2.

[FOOTNOTENiven198381–82-58] Niven 1983, pp. 81–82.

[59] Keyssar, Alexander (2000). ది రైట్ టు వోట్: ది కాంటెస్టెడ్ హిస్టరీ ఆఫ్ డెమోక్రసీ ఇన్ ది యునైటెడ్ స్టేట్స్. Basic Books. p. 55. ISBN 978-0-465-01014-1.

[FOOTNOTEనివెన్198392–93-60] నివెన్ 1983, pp. 92–93.

[FOOTNOTEవిల్సన్198426–27-61] విల్సన్ 1984, pp. 26–27.

[FOOTNOTEనివెన్1983117-62] నివెన్ 1983, p. 117.

[63] "ఫైనాన్స్ కమిటీ ఆన్ హిస్టరీ ఆఫ్ ది ఫైనాన్స్ యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ (ఎస్. డాక్. 97-5) | యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ కమిటీ ఆన్ ఫైనాన్స్ | యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్ కమిటీ ఆన్ ఫైనాన్స్". www.finance.senate.gov (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-08-22.

[FOOTNOTENiven1983176-64] Niven 1983, p. 176.

[FOOTNOTEకోల్1984432-65] కోల్ 1984, p. 432.

[FOOTNOTENiven1983126–127-66] Niven 1983, pp. 126–127.

[FOOTNOTEనివెన్1983129–130-67] నివెన్ 1983, pp. 129–130.

[FOOTNOTEనివెన్1983139–140-68] నివెన్ 1983, pp. 139–140.

[FOOTNOTEనివెన్1983143–144-69] నివెన్ 1983, pp. 143–144.

[FOOTNOTEనివెన్1983145–146-70] నివెన్ 1983, pp. 145–146.

[FOOTNOTEనివెన్1983146–148-71] నివెన్ 1983, pp. 146–148.

[FOOTNOTEనివెన్1983151–152-72] నివెన్ 1983, pp. 151–152.

[FOOTNOTEనివెన్1983152–153-73] నివెన్ 1983, pp. 152–153.

[FOOTNOTEనివెన్1983156–157-74] నివెన్ 1983, pp. 156–157.

[FOOTNOTENiven1983157–158-75] Niven 1983, pp. 157–158.

[FOOTNOTEనివెన్1983158,_160–161-76] నివెన్ 1983, pp. 158, 160–161.

[FOOTNOTEసిల్బే200244-77] సిల్బే 2002, p. 44.

[FOOTNOTEనివెన్1983164–165-78] నివెన్ 1983, pp. 164–165.

[79] Stoddard, William Osborn (1887). Andrew Jackson and Martin Van Buren. Frederick A. Stokes. p. 284.

[FOOTNOTECole1984111-80] Cole 1984, p. 111.

[FOOTNOTEనివెన్1983163–164-81] నివెన్ 1983, pp. 163–164.

[FOOTNOTEనివెన్1983177–178-82] నివెన్ 1983, pp. 177–178.

[FOOTNOTEవిల్సన్198427–28-83] విల్సన్ 1984, pp. 27–28.

[FOOTNOTEనివెన్1983178–181-84] నివెన్ 1983, pp. 178–181.

[FOOTNOTENiven1983196–199-85] Niven 1983, pp. 196–199.

[FOOTNOTENiven1983201-86] Niven 1983, p. 201.

[FOOTNOTEనివెన్1983194–196-87] నివెన్ 1983, pp. 194–196.

[FOOTNOTEనివెన్1983202–203,_209-88] నివెన్ 1983, pp. 202–203, 209.

[FOOTNOTEనివెన్1983209-89] నివెన్ 1983, p. 209.

[FOOTNOTEనివెన్1983206–208-90] నివెన్ 1983, pp. 206–208.

[FOOTNOTEనివెన్1983211-91] నివెన్ 1983, p. 211.

[FOOTNOTEనివెన్1983211–212-92] నివెన్ 1983, pp. 211–212.

[FOOTNOTEనివెన్1983214–215-93] నివెన్ 1983, pp. 214–215.

[FOOTNOTEవిల్సన్19849-94] విల్సన్ 1984, p. 9.

[95] Benjamin, Gerald (2012). ది ఆక్స్‌ఫర్డ్ హ్యాండ్‌బుక్ ఆఫ్ న్యూయార్క్ స్టేట్ గవర్నమెంట్ అండ్ పాలిటిక్స్. Oxford University Press. p. 322. ISBN 978-0-19-999635-3.

[96] Neu, Irene D. (2010) [మొదటి ప్రచురణ 1960]. ఎరాస్టస్ కార్నింగ్: మర్చంట్, ఫైనాన్షియర్, 1794–1872. Cornell University Press. p. 91. ISBN 978-0-8014-7645-7.

[FOOTNOTEనివెన్1983218–219-97] నివెన్ 1983, pp. 218–219.

[FOOTNOTEనివెన్1983228-98] నివెన్ 1983, p. 228.

[FOOTNOTENiven1983229–231-99] Niven 1983, pp. 229–231.

[FOOTNOTEకోల్1984203-100] కోల్ 1984, p. 203.

[MVB-101] "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". విదేశాంగ కార్యదర్శుల జీవిత చరిత్రలు. యు.ఎస్. డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ స్టేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on December 5, 2018. Retrieved November 8, 2014.

[FOOTNOTENiven1983250–252-102] Niven 1983, pp. 250–252.

[FOOTNOTENiven1983261–262-103] Niven 1983, pp. 261–262.

[FOOTNOTENiven1983245–247-104] Niven 1983, pp. 245–247.

[105] Heller III, J. రోడెరిక్ (2010). డెమోక్రసీ న్యాయవాది: ఓల్డ్ సౌత్‌వెస్ట్‌కు చెందిన ఫెలిక్స్ గ్రండి. Louisiana State University Press. p. 177. ISBN 978-0-8071-3742-0.

[106] Cheathem, Mark Renfred; Mancall, Peter C. (2008). జాక్సోనియన్, ఆంటెబెల్లమ్ యుగం: ప్రజలు, దృక్పథాలు. ABC-CLIO, ఇంక్. p. 30. ISBN 978-1-59884-017-9.

[FOOTNOTEManweller2012[httpsbooksgooglecombooksiduqB3ehA7M0oCpgPA232_232]-107] Manweller 2012, p. 232.

[108] Cheathem, Mark R. (2015). ఆండ్రూ జాక్సన్ అండ్ ది రైజ్ ఆఫ్ ది డెమోక్రాట్స్: ఎ రిఫరెన్స్ గైడ్. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 131. ISBN 978-1-61069-406-3.

[FOOTNOTEనివెన్1983249–253-109] నివెన్ 1983, pp. 249–253.

[FOOTNOTEనివెన్1983249,_253-110] నివెన్ 1983, pp. 249, 253.

[FOOTNOTEవిల్సన్19849–10-111] విల్సన్ 1984, pp. 9–10.

[FOOTNOTENiven1983266-112] Niven 1983, p. 266.

[113] Watson, Robert P. (2012). Affairs of State: The Untold History of Presidential Love, Sex, and Scandal, 1789–1900. Lanham: Rowman & Littlefield. p. 196. ISBN 978-1-4422-1834-5.

[114] Watson, Harry L. (2006). లిబర్టీ అండ్ పవర్: ది పాలిటిక్స్ ఆఫ్ జాక్సోనియన్ అమెరికా. New York: Hill & Wang. p. 125. ISBN 978-0-8090-6547-9.

[FOOTNOTENiven1983266,_269–270-115] Niven 1983, pp. 266, 269–270.

[FOOTNOTEమాన్‌వెల్లర్2012[httpsbooksgooglecombooksiduqB3ehA7M0oCpgPA246_246]-116] మాన్‌వెల్లర్ 2012, p. 246.

[FOOTNOTEషెపర్డ్1899224,_248-117] షెపర్డ్ 1899, pp. 224, 248.

[118] పోల్క్, జేమ్స్ నాక్స్ (1996). ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు జేమ్స్ కె. పోల్క్: January–June 1845. యూనివర్సిటీ ఆఫ్ టేనస్సీ ప్రెస్. p. 357. ISBN 978-0-87049-947-0.

[FOOTNOTECole1984124-119] Cole 1984, p. 124.

[120] Risjord, Norman K. (2001). Representative Americans: The Romantics. Rowman & Littlefield. p. 42. ISBN 978-0-7425-2083-7.

[FOOTNOTEహోవే2007378-121] హోవే 2007, p. 378.

[122] Haynes, Stan M. (2012). ది ఫస్ట్ అమెరికన్ పొలిటికల్ కన్వెన్షన్స్: ట్రాన్స్‌ఫార్మింగ్ ప్రెసిడెన్షియల్ నామినేషన్స్, 1832–1872. McFarland & Company, Inc. p. 34. ISBN 978-0-7864-9030-1.

[FOOTNOTEWilson198410–11-123] Wilson 1984, pp. 10–11.

[FOOTNOTESilbey200281–82-124] Silbey 2002, pp. 81–82.

[FOOTNOTENiven1983300–301-125] Niven 1983, pp. 300–301.

[FOOTNOTENiven1983301–303-126] Niven 1983, pp. 301–303.

[FOOTNOTENiven1983303,_306–307-127] Niven 1983, pp. 303, 306–307.

[FOOTNOTENiven1983307–308-128] Niven 1983, pp. 307–308.

[129] ముర్రిన్, జాన్ (2009). లిబర్టీ, ఈక్వాలిటీ, పవర్: ఎన్‌హాన్స్‌డ్ కన్సైస్ ఎడిషన్. Thomson Wadsworth. p. 327. ISBN 978-0-495-56598-7.

[130] Holland, విలియం ఎం. (1836). అమెరికా ఉపాధ్యక్షుడు మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ జీవితం, రాజకీయ అభిప్రాయాలు. Belknap & Hammersley. p. 344.

[FOOTNOTEనివెన్1983321–322-131] నివెన్ 1983, pp. 321–322.

[FOOTNOTEనివెన్1983328-132] నివెన్ 1983, p. 328.

[133] Purcell, L. Edward (2010). Vice Presidents: A Biographical Dictionary. Facts on File, Inc. p. 81. ISBN 978-1-4381-3071-2.

[FOOTNOTENiven1983330–332-134] Niven 1983, pp. 330–332.

[FOOTNOTENiven1983330–334-135] Niven 1983, pp. 330–334.

[FOOTNOTENiven1983355–358-136] Niven 1983, pp. 355–358.

[FOOTNOTEవిల్సన్198414–15-137] విల్సన్ 1984, pp. 14–15.

[138] థామస్ బ్రౌన్, "ఫ్రమ్ ఓల్డ్ హికోరీ టు స్లై ఫాక్స్: ది రొటీనైజేషన్ ఆఫ్ కరిష్మా ఇన్ ది ఎర్లీ డెమోక్రటిక్ పార్టీ." జర్నల్ ఆఫ్ ది ఎర్లీ రిపబ్లిక్ 11.3 (1991): 339–369 online Archived ఫిబ్రవరి 21, 2022 at the Wayback Machine.

[JRIrelan-139] 1 2 Irelan, జాన్ రాబర్ట్ (1887). "హిస్టరీ ఆఫ్ ది లైఫ్, అడ్మినిస్ట్రేషన్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, ఎనిమిదవ అధ్యక్షుడు యునైటెడ్ స్టేట్స్". Chicago: Fairbanks and Palmer Publishing Company. p. 230. Retrieved March 6, 2017.

[RMJ9th-140] 1 2 3 4 "రిచర్డ్ మెంటర్ జాన్సన్, 9వ ఉపాధ్యక్షుడు (1837–1841)". Washington: యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on April 15, 2022. Retrieved March 7, 2017.

[141] నెల్సన్, Michael (2013). ప్రెసిడెన్సీ, కార్యనిర్వాహక శాఖకు గైడ్. CQ Press. p. 1962. ISBN 978-1-4522-3428-1.

[preselections-142] 1 2 3 "Presidential Elections". history.com. A+E Networks. January 8, 2010. Archived from the original on June 14, 2018. Retrieved March 7, 2017.

[FOOTNOTEవిల్సన్198417–18-143] విల్సన్ 1984, pp. 17–18.

[FOOTNOTEహోవే2007508–509-144] హోవే 2007, pp. 508–509.

[145] "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, 8వ ఉపాధ్యక్షుడు (1833–1837)". వాషింగ్టన్: యునైటెడ్ స్టేట్స్ సెనేట్, చరిత్రకారుడి కార్యాలయం. Archived from the original on November 8, 2014. Retrieved November 8, 2014.

[146] Singer, Alan J. (2008). న్యూయార్క్, బానిసత్వం: సత్యాన్ని బోధించే సమయం. Albany: State University of New York Press. p. 80. ISBN 978-0-7914-7509-6.

[FOOTNOTEహోవే2007487-147] హోవే 2007, p. 487.

[MVelections-148] 1 2 3 4 5 "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: ప్రచారాలు, ఎన్నికలు". మిల్లర్ సెంటర్ ఆఫ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్, వర్జీనియా విశ్వవిద్యాలయం. October 4, 2016. Archived from the original on March 3, 2022. Retrieved March 7, 2017.

[149] Blake, Aaron (August 3, 2016). "ఎలా 'విశ్వాసం లేని ఎలక్టర్' జార్జియా డోనాల్డ్ ట్రంప్‌కు ఎలక్టోరల్ కాలేజీ ఓటును కోల్పోయే అవకాశం ఉంది". The Washington Post. Archived from the original on January 16, 2019. Retrieved January 16, 2019.

[150] Bomboy, Scott (December 19, 2016). "ఫెయిత్‌లెస్ ఎలక్టర్లు మార్పు తెచ్చిన ఒక ఎన్నిక". Constitution Daily. Philadelphia: The National Constitution Center. Archived from the original on March 8, 2017. Retrieved March 7, 2017.

[FOOTNOTEకోల్1984279-151] కోల్ 1984, p. 279.

[FOOTNOTEనౌలాన్2012320-152] నౌలాన్ 2012, p. 320.

[FOOTNOTEవిల్సన్198437–40-153] విల్సన్ 1984, pp. 37–40.

[FOOTNOTEనౌలాన్2012321-154] నౌలాన్ 2012, p. 321.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984171-155] విల్సన్ 1984, p. 171.

[MBdomestic-156] 1 2 3 4 "Martin Van Buren: Domestic affairs". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. October 4, 2016. Archived from the original on May 17, 2021. Retrieved March 6, 2017.

[157] Rorabaugh, W. J.; Critchlow, Donald T.; Baker, Paula C. (2004). అమెరికా వాగ్దానం: యునైటెడ్ స్టేట్స్ యొక్క సంక్షిప్త చరిత్ర. Rowman & Littlefield. p. 210. ISBN 978-0-7425-1189-7.మూస:డెడ్ లింక్

[Seigenthaler-158] Seigenthaler, John; Schlesinger, Arthur Meier Jr. (2004). James K Polk. Macmillen. pp. 58–60. ISBN 978-0-8050-6942-6.

[159] లియోనార్డ్, గెరాల్డ్ (2002). పార్టీ రాజకీయాల ఆవిష్కరణ: జాక్సోనియన్ ఇల్లినాయిస్‌లో సమాఖ్యవాదం, ప్రజాదరణ పొందిన సార్వభౌమాధికారం, రాజ్యాంగ అభివృద్ధి. Chapel Hill: University of North Carolina Press. p. 177. ISBN 978-0-8078-2744-4.

[160] Churella, Albert J. (2013). ది పెన్సిల్వేనియా రైల్‌రోడ్: బిల్డింగ్ ఎన్ ఎంపైర్, 1846–1917. Vol. 1. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. p. 69. ISBN 978-0-8122-0762-0.

[161] Lansford, Tom; Woods, Thomas E., eds. (2008). ఎక్స్‌ప్లోరింగ్ అమెరికన్ హిస్టరీ: ఫ్రమ్ కలోనియల్ టైమ్స్ టు 1877. Vol. 10. New York: Marshall Cavendish. p. 1046. ISBN 978-0-7614-7758-7.

[FOOTNOTEWilson198458–62-162] Wilson 1984, pp. 58–62.

[Morrison456-163] Morison, Samuel Eliot (1965). ది ఆక్స్‌ఫర్డ్ హిస్టరీ ఆఫ్ ది అమెరికన్ పీపుల్. New York: Oxford University Press. p. 456.

[FOOTNOTEవిల్సన్198461–62-164] విల్సన్ 1984, pp. 61–62.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984210-165] విల్సన్ 1984, p. 210.

[MVforcebehind-166] Landry, Alysa Landry (February 23, 2016). "Martin Van Buren: The Force Behind the Trail of Tears". Verona: Indian Country Media Network. Archived from the original on March 17, 2017. Retrieved March 16, 2017.

[167] Sturgis, Amy H. (2006). The Trail of Tears and Indian Removal. Greenwood. p. 39. ISBN 978-0-313-33658-4.

[168] ఆండర్సన్, విలియం (1991). చెరోకీ తొలగింపు: ముందు, తరువాత. ఏథెన్స్, జార్జియా: జార్జియా విశ్వవిద్యాలయ ముద్రణ. ISBN 978-0-8203-1254-5.

[169] "కన్నీటి బాట". history.com. A&E టెలివిజన్ నెట్‌వర్క్‌లు. 2014. Archived from the original on October 14, 2017. Retrieved October 27, 2014.

[newnetherland-170] "Martin van Buren [1782–1862]". Albany: New Netherland Institute. Archived from the original on September 14, 2015. Retrieved March 10, 2017.

[171] yaseelan (October 11, 2022). "III. అధ్యక్షుడు వాన్ బురెన్ కు రాసిన లేఖ". Bartleby.com. Retrieved March 25, 2025.

[172] Sacks, Kenneth S. (2008). Emerson: Political Writings. Cambridge University Press. p. xxii. ISBN 978-0-521-88369-6.

[FOOTNOTEHenretta2004[httpsbooksgooglecombooksid3djEYV3R7oICpgPA109_109]-173] 1 2 Henretta 2004, p. 109.

[FOOTNOTEWilson1984151–152-174] Wilson 1984, pp. 151–152.

[TexAnnex3638-175] 1 2 Neu, C. T. (June 9, 2010). "Annexation". Handbook of Texas Online. Austin: Texas State Historical Association. Archived from the original on August 7, 2020. Retrieved March 11, 2017.

[176] Merk, Frederick (1978). History of the Westward ఉద్యమం. New York: Alfred A. Knopf. p. 279. ISBN 978-0-394-41175-0.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984151–152-177] విల్సన్ 1984, pp. 151–152.

[AoD-178] 1 2 ఐసెన్‌హోవర్, జాన్ S.D. (1997). ఏజెంట్ ఆఫ్ డెస్టినీ: ది లైఫ్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ జనరల్ విన్‌ఫీల్డ్ స్కాట్. Norman, OK: యూనివర్సిటీ ఆఫ్ ఓక్లహోమా ప్రెస్. p. 178. ISBN 978-0-8061-3128-3.

[companion-179] Brinkely, Alan; Dyer, Davis, eds. (2000). ది రీడర్స్ కంపానియన్ టు ది అమెరికన్ ప్రెసిడెన్సీ. New York: Houghton Mifflin. p. 113. ISBN 978-0-395-78889-9.

[MVforeign-180] 1 2 3 "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: విదేశాంగ వ్యవహారాలు". మిల్లర్ సెంటర్ ఆఫ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్ యూనివర్సిటీ ఆఫ్ వర్జీనియా. October 4, 2016. Archived from the original on March 18, 2017. Retrieved March 6, 2017.

[181] Ross, Robert Budd (1890). "ది పేట్రియాట్ వార్". ది డెట్రాయిట్ ఈవినింగ్ న్యూస్, మిచిగాన్ పయనీర్ అండ్ హిస్టారికల్ సొసైటీ కోసం సవరించబడింది. pp. 11–12. Retrieved March 25, 2017.

[FOOTNOTEనౌలాన్2012329-182] నౌలాన్ 2012, p. 329.

[183] Lacroix, Patrick (2016). "Choosing Peace and Order: National Security and Sovereignty in a North American Borderland, 1837–42". The International History Review. 38 (5): 943–960. doi:10.1080/07075332.2015.1070892. ISSN 0707-5332. S2CID 155365033.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984164–166-184] విల్సన్ 1984, pp. 164–166.

[185] "1837 – Aroostook War". Historycentral. Archived from the original on March 18, 2017. Retrieved March 17, 2017.

[186] మైఖేల్ టి. పెర్రీ, "'మైనే అండ్ హర్ సాయిల్, ఆర్ బ్లడ్!': పొలిటికల్ రెటోరిక్ అండ్ స్పేషియల్ ఐడెంటిటీ డ్యూరింగ్ ది అరూస్టూక్ వార్ ఇన్ మైనే". మైనే హిస్టరీ 47.1 (2013): 68–93 online Archived జూన్ 27, 2023 at the Wayback Machine.

[187] "ది హై కామెడీ ఆఫ్ ది బ్లడ్‌లెస్ అరూస్టోక్ యుద్ధం". Stonington: న్యూ ఇంగ్లాండ్ హిస్టారికల్ సొసైటీ. March 10, 2015. Archived from the original on October 6, 2017. Retrieved March 17, 2017.

[FOOTNOTESilbey2002128-188] Silbey 2002, p. 128.

[FOOTNOTENowlan2012329-189] Nowlan 2012, p. 329.

[190] హోవార్డ్ జోన్స్, అమిస్టాడ్‌పై తిరుగుబాటు: బానిస తిరుగుబాటు యొక్క గాథ, అమెరికన్ నిర్మూలన, చట్టం, దౌత్యంపై దాని ప్రభావం (ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్, 1997).

[191] "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్, మొదటి ప్రారంభోత్సవం, March 4, 1837 | AMDOCS: అమెరికన్ చరిత్ర అధ్యయనానికి సంబంధించిన పత్రాలు". Vlib.us. Archived from the original on December 5, 2011. Retrieved December 5, 2011. బానిసలను కలిగి ఉన్న రాష్ట్రాల కోరికలకు వ్యతిరేకంగా కొలంబియా జిల్లాలో బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడానికి కాంగ్రెస్ చేసే ప్రతి ప్రయత్నాన్ని వంగని, రాజీలేని వ్యతిరేకితో నేను అధ్యక్ష పదవిలోకి వెళ్లాలి, అది ఉన్న రాష్ట్రాలలో దానితో స్వల్పంగానైనా జోక్యాన్ని నిరోధించాలని కూడా నిర్ణయించుకున్నాను.

[192] మార్కస్ రెడికర్, ది అమిస్టాడ్ తిరుగుబాటు: యాన్ అట్లాంటిక్ ఒడిస్సీ ఆఫ్ స్లేవరీ అండ్ ఫ్రీడమ్ (పెంగ్విన్, 2013).

[193] "అమిస్టాడ్ స్టోరీ". అమిస్టాడ్: కనెక్టికట్‌లో స్వేచ్ఛను కోరుకోవడం. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్ యొక్క నేషనల్ రిజిస్టర్ ఆఫ్ హిస్టారిక్ ప్లేసెస్ US డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది ఇంటీరియర్. Archived from the original on May 12, 2017. Retrieved March 13, 2017.

[194] "A Brief Narrative". Teaching and Civic Outreach Resources Amistad: The Federal Courts and the challenge to Slavery – Historical Background and Documents. Washington: Federal Judicial Center. Archived from the original on December 31, 2016. Retrieved March 13, 2017.

[195] "యు.ఎస్. సెనేట్: సుప్రీంకోర్టు నామినేషన్లు: 1789–ప్రస్తుతం". www.senate.gov. Archived from the original on December 9, 2020. Retrieved March 8, 2017.

[196] "ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్: నామినేటింగ్ ప్రెసిడెంట్ ద్వారా శోధించండి; మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్. ఫెడరల్ జ్యుడీషియల్ సెంటర్ ఫౌండేషన్. Archived from the original on February 16, 2015. Retrieved December 24, 2014.

[CaroliFirstLadies-197] 1 2 Caroli, Betty Boyd (2003). First Ladies. Oxford University Press. p. 41. ISBN 978-0-19-516676-7. Retrieved March 10, 2017.

[198] "వాన్ బ్యూరెన్స్ ప్రెసిడెన్షియల్ హోస్టెస్". America's కథ. లైబ్రరీ ఆఫ్ కాంగ్రెస్. Archived from the original on February 9, 2017. Retrieved March 9, 2017.

[199] Anthony, Carl (September 24, 2014). "First Ladys Never Married to Presidents: Angelica Van Buren". National First Ladies Library. Archived from the original on August 13, 2018. Retrieved March 10, 2017.

[FOOTNOTECole1984358-200] Cole 1984, p. 358.

[201] "డెమోక్రటిక్ నేషనల్ పొలిటికల్ కన్వెన్షన్స్, 1832–2008". Washington: Library of Congress. Archived from the original on November 2, 2020. Retrieved March 7, 2017.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984191–195-202] విల్సన్ 1984, pp. 191–195.

[NPSsetting-203] 1 2 "Historical Context: Setting the Stage". Teaching with Historic Places: Martin Van Buren's "Return to the Soil" (39). National Park Service US Department of the Interior. Archived from the original on March 28, 2017. Retrieved March 12, 2017.

[FOOTNOTEManweller2012[httpsbooksgooglecombooksiduqB3ehA7M0oCpgPA278_278]-204] Manweller 2012, p. 278.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984199–200-205] విల్సన్ 1984, pp. 199–200.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984203–204-206] విల్సన్ 1984, pp. 203–204.

[FOOTNOTEవిల్సన్1984206–207-207] విల్సన్ 1984, pp. 206–207.

[FOOTNOTEనివెన్1983478–479-208] నివెన్ 1983, pp. 478–479.

[FOOTNOTEనివెన్1983487–488-209] నివెన్ 1983, pp. 487–488.

[FOOTNOTENiven1983488–494-210] Niven 1983, pp. 488–494.

[FOOTNOTENiven1983501-211] Niven 1983, p. 501.

[FOOTNOTENiven1983504–505-212] Niven 1983, pp. 504–505.

[rlambert1-213] 1 2 Lambert, రాబర్ట్ ఎస్. (March 1955). "1844 నాటి డెమోక్రటిక్ నేషనల్ కన్వెన్షన్". టెన్నెస్సీ హిస్టారికల్ క్వార్టర్లీ. 14 (1): 3–23. JSTOR 42621214.

[FOOTNOTEనివెన్1983516–520-214] నివెన్ 1983, pp. 516–520.

[FOOTNOTEనివెన్1983518–520-215] నివెన్ 1983, pp. 518–520.

[FOOTNOTEనివెన్1983520-216] నివెన్ 1983, p. 520.

[FOOTNOTEనివెన్1983520–521,_525-217] నివెన్ 1983, pp. 520–521, 525.

[FOOTNOTENiven1983525–527-218] Niven 1983, pp. 525–527.

[FOOTNOTENiven1983528–529-219] Niven 1983, pp. 528–529.

[220] Moore, John Trotwood; Foster, Austin Powers (1923). Tennessee: The Volunteer State, 1769–1923. S. J. క్లార్క్ పబ్లిషింగ్ కంపెనీ. p. 422.

[FOOTNOTENiven1983533–534-221] Niven 1983, pp. 533–534.

[FOOTNOTENiven1983535–538-222] Niven 1983, pp. 535–538.

[FOOTNOTEనివెన్1983543–544-223] నివెన్ 1983, p. 543–544.

[FOOTNOTENiven1983570–571-224] Niven 1983, pp. 570–571.

[225] ఫెర్రెల్, Claudine L. (2006). The Abolitionist Movement. Westport: Greenwood Press. p. 88. ISBN 978-0-313-33180-0.

[FOOTNOTEనివెన్1983567–570-226] నివెన్ 1983, pp. 567–570.

[FOOTNOTEసిల్బే2002193–194-227] సిల్బే 2002, pp. 193–194.

[FOOTNOTEనివెన్1983575–576-228] నివెన్ 1983, pp. 575–576.

[FOOTNOTENiven1983580-229] Niven 1983, p. 580.

[FOOTNOTEనివెన్1983581–585-230] నివెన్ 1983, pp. 581–585.

[FOOTNOTEనివెన్1983585–586-231] నివెన్ 1983, pp. 585–586.

[FOOTNOTEనివెన్1983587–589-232] 1 2 నివెన్ 1983, pp. 587–589.

[Blaine-233] Blaine, జేమ్స్ గిల్లెస్పీ. "ట్వంటీ ఇయర్స్ ఆఫ్ కాంగ్రెస్, వాల్యూమ్. 1 లింకన్ నుండి గార్ఫీల్డ్ వరకు, 1860 రాజకీయ విప్లవానికి దారితీసిన సంఘటనల సమీక్షతో". gutenberg.org. Archived from the original on June 6, 2021. Retrieved October 18, 2021.

[FOOTNOTEManweller2012[httpsbooksgooglecombooksidyM7E2G0tAiwCpgPA271_271]-234] Manweller 2012, p. 271.

[FOOTNOTEనివెన్1983592-235] నివెన్ 1983, p. 592.

[FOOTNOTEనివెన్1983598–602-236] నివెన్ 1983, pp. 598–602.

[FOOTNOTEసిల్బే2002203-237] సిల్బే 2002, p. 203.

[FOOTNOTESilbey2002204-238] Silbey 2002, p. 204.

[FOOTNOTENiven1983596-239] Niven 1983, p. 596.

[FOOTNOTENiven1983605-240] Niven 1983, p. 605.

[FOOTNOTENiven1983610-241] Niven 1983, p. 610.

[FOOTNOTENiven1983604–605-242] Niven 1983, pp. 604–605.

[FOOTNOTENiven1983605–606-243] Niven 1983, pp. 605–606.

[FOOTNOTENiven1983607-244] Niven 1983, p. 607.

[FOOTNOTEనివెన్1983610-245] నివెన్ 1983, p. 610.

[FOOTNOTECole1984425-246] Cole 1984, p. 425.

[FOOTNOTEవిడ్మర్2005164-247] విడ్మర్ 2005, p. 164.

[248] Dunlap, Leslie Whittaker (1988). Our Vice-Presidents and Second Ladees. Metuchen: Scarecrow Press. p. 50. ISBN 978-0-8108-2114-9.

[249] Butler, William Allen (1862). Martin Van Buren: Lawyer, Statesman and Man. New York: D. ఆపిల్టన్ అండ్ కంపెనీ. p. 5.

[250] Lamb, Brian & the C-SPAN సిబ్బంది (2000). Who's Buried in Grants Tomb?: A Tour of Presidential Gravesites. Washington: National Cable Satellite Corporation. ISBN 978-1-881846-07-9.

[251] Glass, Andrew (July 21, 2014). "వాన్ బ్యూరెన్ కోమాలోకి జారిపోయాడు". Politico. Archived from the original on May 14, 2019. Retrieved May 14, 2019.

[252] "Executive Order on Death of Martin van Buren". Archived from the original on January 13, 2021. Retrieved January 12, 2021.

[FOOTNOTEకోల్198416-253] కోల్ 1984, p. 16.

[254] రాబర్ట్ రెమిని, "వాన్ బ్యూరెన్, మార్టిన్" ఇన్ జాన్ ఎ. గారటీ, సంపాదకుడు, ఎన్సైక్లోపీడియా ఆఫ్ అమెరికన్ బయోగ్రఫీ (1974) పేజీలు 1120–1122.

[255] "Martin Van Buren: Impact and Legacy". Miller Center of Public Affairs University of Virginia. October 4, 2016. Archived from the original on March 28, 2017. Retrieved March 16, 2017.

[:0-256] 1 2 ఎలాండ్, ఇవాన్ (2009). రీకార్వింగ్ రష్మోర్: శాంతి, శ్రేయస్సు, స్వేచ్ఛపై అధ్యక్షుల ర్యాంకింగ్. Independent Institute. pp. 70–91. ISBN 978-1-59813-022-5.

[:1-257] 1 2 డౌసెట్, బ్రాడ్లీ (2013). "ఏది మంచి అధ్యక్షుడిని చేస్తుంది? ఇవాన్ ఎలాండ్ యొక్క రీకార్వింగ్ రష్మోర్ యొక్క సమీక్ష". Le Québécois Libre. Archived from the original on August 19, 2022. Retrieved August 18, 2025.

[258] హమ్మెల్, జెఫ్రీ రోజర్స్ (1999). "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్: ది గ్రేటెస్ట్ అమెరికన్ ప్రెసిడెంట్". ది ఇండిపెండెంట్ రివ్యూ. 4 (2): 255–281. ISSN 1086-1653. JSTOR 24560894. Archived from the original on April 13, 2022. Retrieved April 13, 2022.

[259] Fletcher, Dan (March 10, 2009). "టాప్ టెన్ మర్చిపోలేని అధ్యక్షులు: మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్". Time. Archived from the original on February 28, 2017. Retrieved March 14, 2017.

[260] "వన్ హండ్రెడ్ ఇయర్స్ ఇన్ ది Mayకింగ్: లిండెన్‌వాల్డ్ "బీయింగ్ ఫార్టీ అండ్ ఫ్యాబులస్" జరుపుకుంటున్నారు". మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ జాతీయ చారిత్రక ప్రదేశం. వాషింగ్టన్: నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on April 7, 2017. Retrieved May 2, 2017.

[261] Gannett, Henry (1905). యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో కొన్ని ప్రదేశాల పేర్ల మూలం. U.S. ప్రభుత్వ ముద్రణ కార్యాలయం. p. 309.

[262] Hanc, John (June 6, 2016). "Before There Was "Hamilton," There Was "Burr"". Smithsonian. Washington, DC: Smithsonian Institution. Archived from the original on September 12, 2022. Retrieved September 12, 2022.

[FOOTNOTEWidmer2005170-263] Widmer 2005, p. 170.

[264] Loizeau, Pierre-Marie (2008). Martin Van Buren: The Little Magician. Nova Science Publishers. p. 1. ISBN 978-1-60456-773-1.

[265] సాధారణంగా, తేదీ అంచున కనిపిస్తుంది నాణెం, Mayము దేవుడిని నమ్ముతాము చాలా మంది నుండి ఒకరికి నినాదాలు కూడా ఉన్నాయి

[266] U.S. మింట్ (January 28, 2021). "February 1న అమ్మకానికి ఉన్న అధ్యక్షుడు మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్‌ను సత్కరిస్తున్న వెండి పతకం". CoinWeek (Press release). Archived from the original on January 30, 2021. Retrieved January 31, 2021.

[267] "మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ ప్రెసిడెన్షియల్ సిల్వర్ మెడల్ – US మింట్". Archived from the original on October 18, 2021. Retrieved October 18, 2021.

[268] "స్టీఫెన్ స్పీల్‌బర్గ్ "అమిస్టాడ్" (1997)". మిస్సోరి-కాన్సాస్ సిటీ విశ్వవిద్యాలయం. Archived from the original on June 24, 2016. Retrieved July 9, 2016. {{cite web}}: Invalid |url-status=live broadcast (help)

[269] Delaney, Tim (2006). Seinology: The Sociology of Seinfeld. Amherst, NY: Prometheus Books. p. 152. ISBN 978-1-6159-2084-6 – via Google Books.

[5] The "mistletoe" nickname was inspired by the fact that mistletoe is a parasitic plant which attaches itself to a host tree to survive. Comparing Van Buren to mistletoe implied that he advanced politically only through his connection to the "Old Hickory" tree, which represented Andrew Jackson. This idea was common in Whig propaganda pieces, and also seen in political comics such as The Rejected Minister, where Van Buren is shown being carried into office by Jackson.

[1]

[2]

[3]

[4]

[a]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[28]

[29]

[30]

[31]

[32]

[33]

[34]

[35]

[36]

[37]

[38]

[39]

[40]

[41]

[42]

[43]

[44]

[45]

[46]

[47]

[48]

[49]

[50]

[51]

[52]

[53]

[54]

[55]

[56]

[57]

[58]

[59]

[60]

[61]

[62]

[63]

[64]

[65]

[66]

[67]

[68]

[69]

[70]

[71]

[72]

[73]

[74]

[75]

[76]

[77]

[78]

[79]

[80]

[81]

[82]

[83]

[84]

[85]

[86]

[87]

[88]

[89]

[90]

[91]

[92]

[93]

[94]

[95]

[96]

[97]

[98]

[99]