Costa Rica

Republik Costa Rica República de Costa Rica
Bendera negara Jata negara
Lagu kebangsaan: Noble patria, tu hermosa bandera “Tanah air mulia, benderamu yang indah”
Kedudukan Costa Rica
Ibu negara dan bandar terbesar}	San José 9°56′U 84°5′B
Bahasa rasmi	Sepanyol
Demonim	Orang Costa Rica
Pemerintah	Republik kesatuan berpresiden
• Presiden	Laura Fernández Delgado
• Naib presiden pertama	Francisco Ernesto Gamboa Soto
• Naib presiden kedua	Douglas Soto Campos
Badan perundangan	Dewan Perundangan
Kemerdekaan
• Daripada Sepanyol	15 September 1821
• Keluar daripada Republik Persekutuan Amerika Tengah	14 November 1838
• Republik diisytiharkan	31 Ogos 1848
Keluasan
• Jumlah	51,169.6 km2 (19,756.7 bt2)
Populasi
• Perkiraan 2022	5044197
• Kepadatan	98.6/km2 (255.4/sq mi)
KDNK (nominal)	2025
• Jumlah	AS$102.9 bilion
• Per kapita	AS$19,970
HDI (2023)	0.833 sangat tinggi (ke-62)
Mata wang	Colón Costa Rica (CRC)
Zon waktu	UTC−6 (Waktu Piawai Tengah)
Kod panggilan	+506
Kod ISO 3166	CR
DPT internet	.cr

Costa Rica (Jawi: کوستا ريکا), secara rasmi Republik Costa Rica (Sepanyol: República de Costa Rica), ialah sebuah negara di Amerika Tengah. Negara ini bersempadan dengan Nicaragua di utara dan Panama di tenggara, manakala pesisirnya menghadap Laut Caribbean di timur serta Lautan Pasifik di barat dan selatan. Wilayahnya turut merangkumi Pulau Cocos di Lautan Pasifik. Costa Rica mempunyai keluasan pentadbiran 51,169.6 km² dan anggaran penduduk seramai 5,044,197 orang pada 2022. Ibu negara serta bandar terbesarnya ialah San José.

Costa Rica mengisytiharkan kemerdekaan daripada Sepanyol bersama-sama wilayah Amerika Tengah yang lain pada 15 September 1821. Negara ini kemudiannya menjadi sebahagian daripada Republik Persekutuan Amerika Tengah, sebelum mengisytiharkan dirinya bebas dan berdaulat pada 1838 serta menjadi sebuah republik pada 1848. Krisis politik selepas pilihan raya 1948 mencetuskan Perang Saudara Costa Rica, yang diikuti pembubaran angkatan tentera tetap dan penggubalan perlembagaan baharu pada 1949. Sejak itu, pemerintahan perlembagaan, pilihan raya berkala dan pemindahan kuasa secara aman menjadi ciri utama sistem politiknya.

Costa Rica ialah sebuah republik kesatuan berpresiden dengan badan perundangan satu dewan. Sejak 8 Mei 2026, jawatan presiden disandang oleh Laura Fernández Delgado, yang dipilih bagi penggal 2026 hingga 2030. Ekonominya telah berkembang daripada pergantungan terhadap pertanian eksport kepada gabungan perkhidmatan, pembuatan bernilai tambah tinggi, perdagangan antarabangsa dan pelancongan. Bank Dunia mengklasifikasikan Costa Rica sebagai ekonomi berpendapatan tinggi pada 2025, manakala negara ini menjadi anggota Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (OECD) pada 2021.

Walaupun wilayahnya kecil, Costa Rica mempunyai kepelbagaian ekologi yang tinggi. Sebanyak 152 kawasan perlindungan merangkumi kira-kira 25.46 peratus daripada wilayah daratannya pada 2024. Costa Rica juga mempunyai empat tapak Warisan Dunia UNESCO, terdiri daripada tiga tapak semula jadi dan satu tapak kebudayaan. Dalam Laporan Pembangunan Manusia 2025, negara ini mencatatkan Indeks Pembangunan Manusia sebanyak 0.833 berdasarkan data 2023 dan ditempatkan dalam kategori pembangunan manusia sangat tinggi.

Sejarah

Masyarakat prapenjajahan dan zaman penjajahan

Sebelum kedatangan orang Eropah, wilayah Costa Rica dihuni oleh masyarakat peribumi yang mempunyai organisasi politik, kegiatan pertanian dan tradisi kebendaan yang berbeza-beza mengikut kawasan. Bahagian barat laut menerima pengaruh budaya Mesoamerika, manakala masyarakat di kawasan tengah dan selatan mempunyai hubungan yang lebih rapat dengan dunia kebudayaan Chibcha di kawasan genting dan utara Amerika Selatan.

Di delta Sungai Diquís, masyarakat berhierarki membangunkan petempatan dan menghasilkan ratusan bebola batu antara sekitar tahun 500 hingga 1500. Empat tapak arkeologi yang memelihara petempatan tersebut, iaitu Finca 6, Batambal, El Silencio dan Grijalba-2, telah disenaraikan sebagai Tapak Warisan Dunia UNESCO pada 2014.

Bebola batu Diquís di Muzium Negara Costa Rica, peninggalan masyarakat prapenjajahan di selatan negara.

Christopher Columbus tiba di pesisir Caribbean Costa Rica pada 1502 dalam pelayaran keempatnya. Penaklukan dan penempatan kekal oleh Sepanyol berlangsung secara beransur-ansur pada abad ke-16. Bandar Cartago, yang diasaskan pada 1563, menjadi pusat pentadbiran utama tanah jajahan tersebut. Costa Rica ditadbir sebagai sebahagian daripada Kekaptenan Jeneral Guatemala, tetapi kedudukannya yang jauh daripada pusat kuasa penjajah, kekurangan tenaga buruh yang besar dan penempatan Eropah yang bertaburan membataskan perkembangan ekonomi kolonialnya.

Pertanian berskala kecil, penternakan dan perdagangan serantau menjadi kegiatan ekonomi utama pada sebahagian besar zaman penjajahan. Masyarakat peribumi mengalami kehilangan tanah, penyakit serta perubahan sosial akibat penaklukan dan sistem penjajah, tetapi komuniti mereka terus bertahan khususnya di kawasan Banjaran Talamanca dan selatan negara.

Kemerdekaan dan pembentukan republik

Costa Rica menerima berita mengenai kemerdekaan wilayah Guatemala daripada Sepanyol pada Oktober 1821, selepas pengisytiharan yang ditandatangani di Bandar Guatemala pada 15 September. Beberapa bandar Costa Rica pada mulanya berbeza pendapat mengenai sama ada wilayah tersebut patut menyertai Empayar Mexico Pertama atau membentuk kerajaan sendiri. Pertikaian itu membawa kepada Pertempuran Ochomogo pada 1823, yang berakhir dengan kemenangan golongan republik yang berpusat di San José dan Alajuela.

Costa Rica menyertai Republik Persekutuan Amerika Tengah pada 1824. Kesukaran pentadbiran persekutuan, konflik antara negeri anggota dan jarak geografi menggalakkan kerajaan Costa Rica bertindak dengan semakin bebas. Pada 14 November 1838, ketua negara ketika itu, Braulio Carrillo Colina, mengisytiharkan Costa Rica sebagai negara bebas dan berdaulat. Pada 31 Ogos 1848, di bawah pemerintahan José María Castro Madriz, negara tersebut secara rasmi menggunakan bentuk republik.

Penanaman kopi secara komersial berkembang di Lembah Tengah pada abad ke-19. Hasil eksport kopi membantu membiayai jalan raya, kemudahan awam dan hubungan pengangkutan ke pantai. Perkembangan ekonomi tersebut turut mengukuhkan kedudukan San José sebagai pusat politik dan komersial negara.

Pada 1856 dan 1857, Costa Rica mengambil bahagian dalam Kempen Kebangsaan menentang tentera pengembara Amerika Syarikat William Walker, yang telah menguasai Nicaragua dan berusaha meluaskan pemerintahannya di Amerika Tengah. Presiden Juan Rafael Mora Porras mengetuai usaha perang tersebut. Kempen itu kemudiannya menjadi salah satu peristiwa utama dalam pembentukan identiti kebangsaan Costa Rica.

Reformasi sosial, perang saudara dan Republik Kedua

Perkembangan politik Costa Rica pada akhir abad ke-19 dan awal abad ke-20 tidak berlaku tanpa gangguan. Pilihan raya dan peluasan institusi awam berlaku seiring dengan penguasaan elit ekonomi, pertikaian mengenai kuasa eksekutif dan pemerintahan diktator Federico Tinoco Granados dari 1917 hingga 1919.

Pada awal 1940-an, pemerintahan Presiden Rafael Ángel Calderón Guardia melaksanakan satu siri pembaharuan sosial dengan sokongan Gereja Katolik dan gerakan buruh. Pembaharuan tersebut merangkumi penubuhan Caja Costarricense de Seguro Social (CCSS), pengenalan jaminan sosial serta penggubalan Kod Buruh pada 1943. Langkah itu membentuk asas penting negara kebajikan Costa Rica, tetapi turut meningkatkan perpecahan politik.

Keputusan pilihan raya presiden 1948 dipertikaikan dan kemudiannya dibatalkan oleh Kongres. Krisis tersebut mencetuskan perang saudara selama 44 hari antara pasukan kerajaan dengan Tentera Pembebasan Nasional pimpinan José Figueres Ferrer. Konflik itu mengorbankan kira-kira 2,000 orang dan berakhir dengan kemenangan pasukan Figueres.

José Figueres Ferrer dalam upacara yang melambangkan pembubaran angkatan tentera pada 1 Disember 1948.

Junta pemerintahan yang diketuai Figueres memperkenalkan beberapa pembaharuan, termasuk penubuhan tribunal pilihan raya yang bebas, pemiliknegaraan sistem perbankan dan pemberian hak mengundi kepada wanita. Pada 1 Disember 1948, Figueres mengumumkan pembubaran angkatan tentera tetap dalam upacara di Kubu Bellavista. Larangan terhadap angkatan tentera tetap kemudiannya dimasukkan ke dalam Perkara 12 Perlembagaan 1949.

Perlembagaan baharu berkuat kuasa pada November 1949 dan menandai permulaan zaman yang lazim disebut sebagai Republik Kedua. Ia memulihkan pemerintahan awam, mengukuhkan institusi pilihan raya serta mengekalkan pembaharuan sosial yang diperkenalkan pada dekad sebelumnya.

Era kontemporari

Sejak 1949, Costa Rica mengadakan pilihan raya presiden dan perundangan secara berkala. Politik negara pada sebahagian besar separuh kedua abad ke-20 didominasi oleh Parti Pembebasan Nasional dan beberapa parti berhaluan Kristian sosial. Sistem dua parti itu menjadi semakin berpecah sejak awal abad ke-21, apabila parti baharu memperoleh perwakilan dan memenangi jawatan presiden.

Kerajaan pada akhir abad ke-20 mengembangkan pendidikan, kesihatan awam dan perlindungan alam sekitar, di samping membuka ekonomi kepada perdagangan dan pelaburan asing. Walau bagaimanapun, negara ini turut menghadapi pertumbuhan hutang awam, ketidaksamaan pendapatan, kesesakan infrastruktur dan perbezaan pembangunan antara Lembah Tengah dengan kawasan pesisir.

Costa Rica menjadi anggota OECD yang ke-38 pada 25 Mei 2021 selepas menyelesaikan proses penyertaan yang bermula pada 2015.

Geografi

Costa Rica terletak di bahagian selatan genting Amerika Tengah dan mempunyai pesisir di Laut Caribbean serta Lautan Pasifik. Sempadan daratnya dengan Nicaragua terletak di utara, manakala sempadan dengan Panama terbentang di tenggara. Selain wilayah tanah besar, negara ini mentadbir beberapa pulau, termasuk Pulau Cocos yang terletak kira-kira 550 km dari pesisir Pasifik.

Bentuk muka bumi dan iklim

Gunung berapi Arenal merupakan sebahagian daripada jalur gunung berapi yang merentasi Costa Rica.

Beberapa banjaran gunung terbentang dari barat laut ke tenggara, termasuk Cordillera de Guanacaste, Cordillera Central dan Cordillera de Talamanca. Banjaran tersebut merangkumi gunung berapi aktif dan tidak aktif serta memisahkan lembangan saliran Caribbean daripada Pasifik. Cerro Chirripó, yang mencapai ketinggian 3,820 meter, ialah titik tertinggi di Costa Rica.

Lembah Tengah, yang terletak di antara banjaran gunung utama, menempatkan San José, Alajuela, Cartago dan Heredia. Tanah gunung berapi yang subur, iklim tanah tinggi yang sederhana serta tumpuan prasarana menjadikannya kawasan penduduk dan kegiatan ekonomi yang utama.

Costa Rica mempunyai iklim tropika yang dipengaruhi ketinggian, bentuk muka bumi dan angin pasat. Lereng Caribbean menerima hujan sepanjang tahun dengan tempoh yang lebih lembap pada bulan-bulan tertentu. Sebaliknya, kawasan Pasifik umumnya mengalami musim kering yang lebih jelas dari sekitar Disember hingga April dan musim hujan dari Mei hingga November. Kawasan tanah tinggi mempunyai suhu yang lebih rendah berbanding dataran pesisir.

Biodiversiti dan pemuliharaan

Kedudukan Costa Rica antara Amerika Utara dengan Amerika Selatan, perbezaan ketinggian yang besar serta kepelbagaian iklim menghasilkan pelbagai ekosistem. Antaranya termasuk hutan hujan tanah pamah, hutan kering tropika, hutan awan, tanah lembap, bakau, hutan pergunungan dan ekosistem marin.

Seekor kuetzal gemilang di hutan awan Talamanca.

Kawasan perlindungan diurus melalui Sistema Nacional de Áreas de Conservación (SINAC), yang membahagikan negara kepada kawasan pemuliharaan serantau. Pada 2024, sistem tersebut merangkumi 152 kawasan perlindungan dan meliputi 25.46 peratus daripada wilayah daratan Costa Rica.

Tiga daripada empat tapak Warisan Dunia UNESCO di Costa Rica ialah tapak semula jadi:

• Rizab Banjaran Talamanca–La Amistad dan Taman Negara La Amistad, yang dikongsi dengan Panama;
• Taman Negara Pulau Cocos, yang melindungi ekosistem daratan dan marin sebuah pulau lautan;
• Kawasan Pemuliharaan Guanacaste, yang merangkumi ekosistem daratan dan laut dari pesisir Pasifik hingga ke kawasan pergunungan.

Tapak keempat ialah Petempatan Kekepalaan Prakolumbus dengan Bebola Batu Diquís, sebuah tapak kebudayaan.

Politik dan kerajaan

Perlembagaan dan institusi

Costa Rica ialah sebuah republik kesatuan berpresiden yang ditadbir menurut Perlembagaan 1949. Presiden bertindak sebagai ketua negara dan ketua kerajaan. Presiden dan dua orang naib presiden dipilih secara langsung bagi penggal empat tahun. Kuasa eksekutif dilaksanakan oleh presiden bersama-sama menteri kerajaan yang dilantiknya.

Kuasa perundangan terletak pada Dewan Perundangan Costa Rica, sebuah badan satu dewan yang terdiri daripada 57 orang ahli. Ahlinya dipilih melalui perwakilan berkadar berdasarkan tujuh wilayah negara untuk penggal empat tahun. Perlembagaan tidak membenarkan ahli Dewan Perundangan dipilih semula bagi penggal yang berturut-turut.

Dewan persidangan Dewan Perundangan Costa Rica semasa sidang rasmi pada 4 Mei 2026.

Kuasa kehakiman diketuai oleh Mahkamah Agung Keadilan Costa Rica. Hakim Mahkamah Agung dipilih oleh Dewan Perundangan bagi tempoh yang ditetapkan oleh perlembagaan. Mahkamah tersebut turut merangkumi Mahkamah Perlembagaan, yang menyemak keserasian undang-undang dan tindakan kerajaan dengan perlembagaan.

Tribunal Pilihan Raya Tertinggi Costa Rica ialah badan perlembagaan bebas yang mengurus pilihan raya, mengesahkan keputusan dan mentafsir peruntukan undang-undang pilihan raya. Kedudukannya yang tersendiri bertujuan memisahkan pengurusan pilihan raya daripada cabang eksekutif, perundangan dan kehakiman.

Pilihan raya dan pentadbiran semasa

Dalam pilihan raya presiden pada 1 Februari 2026, Laura Fernández Delgado daripada Partido Pueblo Soberano memperoleh 1,191,727 undi atau 48.30 peratus undi sah. Calon Parti Pembebasan Nasional, Álvaro Ramos Chaves, memperoleh 825,041 undi atau 33.44 peratus.

Fernández mengangkat sumpah sebagai presiden pada 8 Mei 2026 bersama-sama Naib Presiden Pertama Francisco Ernesto Gamboa Soto dan Naib Presiden Kedua Douglas Soto Campos. Penggal mereka dijadualkan berakhir pada 8 Mei 2030.

Pentadbiran tempatan dijalankan pada peringkat kanton oleh kerajaan perbandaran. Setiap perbandaran mempunyai majlis perbandaran yang dipilih serta seorang datuk bandar. Fungsi perbandaran merangkumi perancangan tempatan, jalan perbandaran, kutipan sisa dan penyediaan beberapa perkhidmatan awam.

Hubungan luar dan keselamatan

Costa Rica menjalankan dasar luar melalui diplomasi, kerjasama serantau dan penyertaan dalam pertubuhan pelbagai hala. Negara ini ialah anggota Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Pertubuhan Negara-negara Amerika, Sistem Integrasi Amerika Tengah dan OECD.

Perkara 12 Perlembagaan melarang penubuhan angkatan tentera tetap, tetapi membenarkan pembentukan pasukan tentera bagi pertahanan negara dalam keadaan tertentu atau berdasarkan perjanjian antarabangsa. Keselamatan harian dan penguatkuasaan undang-undang dijalankan oleh pasukan polis serta agensi awam di bawah kementerian kerajaan.

Pembahagian pentadbiran

Costa Rica dibahagikan kepada tujuh wilayah (Sepanyol: provincias), 84 kanton dan 492 daerah (Sepanyol: distritos). Wilayah berfungsi terutamanya sebagai bahagian pentadbiran dan kawasan perwakilan pilihan raya, manakala kerajaan tempatan beroperasi pada peringkat kanton. Kod dalam jadual berikut berdasarkan ISO 3166-2:CR.

Peta tujuh wilayah Costa Rica.

Wilayah Costa Rica mengikut keluasan 2025 dan anggaran penduduk 2022

Wilayah	Pusat pentadbiran	Kanton	Keluasan (km²)	Penduduk (2022)	Kepadatan penduduk (orang/km²)	Kod ISO 3166-2
San José	San José	20	4,969.8	1,601,167	322	CR-SJ
Alajuela	Alajuela	16	9,772.1	1,035,464	106	CR-A
Cartago	Cartago	8	3,093.2	545,092	176	CR-C
Heredia	Heredia	10	2,663.3	479,117	180	CR-H
Guanacaste	Liberia	11	10,196.3	412,808	40	CR-G
Puntarenas	Puntarenas	13	11,298.0	500,166	44	CR-P
Limón	Limón	6	9,176.9	470,383	51	CR-L
Jumlah		84	51,169.6	5,044,197	99

Angka kepadatan penduduk dalam jadual dikira berdasarkan keluasan pentadbiran 2025 dan anggaran penduduk 2022.

Ekonomi

Struktur ekonomi dan perdagangan

Ekonomi Costa Rica berubah dengan ketara sejak akhir abad ke-20. Pertanian eksport yang dahulunya didominasi kopi dan pisang masih penting di beberapa kawasan, tetapi kegiatan perkhidmatan, pembuatan bernilai tambah tinggi, teknologi, peralatan perubatan dan perkhidmatan perniagaan telah mengambil peranan yang semakin besar. Zon perdagangan bebas menjadi saluran utama bagi pelaburan langsung asing dan eksport pembuatan.

Ladang kopi di kawasan tanah tinggi San Marcos de Tarrazú.

Menurut Bank Dunia, keluaran dalam negara kasar nominal Costa Rica berjumlah kira-kira AS$102.9 bilion pada 2025. Pendapatan benar per kapita berkembang secara purata sekitar tiga peratus setahun antara 2004 dengan 2024, walaupun manfaat pertumbuhan tidak diagihkan secara sama rata antara wilayah dan kumpulan penduduk.

Costa Rica mempunyai hubungan perdagangan yang rapat dengan Amerika Syarikat, negara-negara Amerika Tengah dan Kesatuan Eropah. Dasar perdagangan terbuka serta tenaga kerja yang relatif berpendidikan membantu menarik pelaburan asing. Namun demikian, OECD mengenal pasti kekurangan kemahiran tertentu, pekerjaan tidak formal, penyertaan tenaga buruh wanita yang rendah, kesesakan prasarana dan kemampanan fiskal sebagai cabaran pembangunan jangka panjang.

Pelancongan dan tenaga

Pelancongan merupakan sumber pendapatan dan pekerjaan yang penting, khususnya di kawasan pesisir serta berhampiran taman negara. Tarikan utama termasuk hutan hujan, gunung berapi, pantai, hidupan liar dan aktiviti berasaskan alam semula jadi. Menurut Instituto Costarricense de Turismo, kira-kira 2.6 juta pelancong antarabangsa tiba melalui udara pada 2024. Daripada jumlah itu, sekitar 1.78 juta tiba melalui Lapangan Terbang Antarabangsa Juan Santamaría dan 881,289 melalui Lapangan Terbang Antarabangsa Daniel Oduber Quirós.

Pantai dan hutan tropika di Taman Negara Manuel Antonio, salah satu kawasan pelancongan alam semula jadi Costa Rica.

Sebahagian besar tenaga elektrik Costa Rica dijana daripada sumber boleh baharu. Kuasa hidro merupakan sumber utama, disertai tenaga geoterma, angin, biojisim dan suria. Walau bagaimanapun, penggunaan bahan api fosil masih penting dalam sektor pengangkutan, yang menjadi salah satu cabaran utama kepada dasar penyahkarbonan negara.

Demografi

Penduduk dan petempatan

Anggaran Penduduk dan Perumahan 2022 mencatatkan 5,044,197 penduduk, peningkatan sekitar 1.4 peratus berbanding banci 2011. Pertumbuhan tersebut lebih perlahan daripada jangkaan terdahulu, antaranya disebabkan penurunan kadar kelahiran, penuaan penduduk dan perubahan pola penghijrahan.

Pada 2022, sebanyak 20.8 peratus penduduk berumur di bawah 15 tahun, 69.1 peratus berumur antara 15 dengan 64 tahun dan 10.1 peratus berumur 65 tahun ke atas. Perubahan struktur umur meningkatkan keperluan terhadap perkhidmatan kesihatan, penjagaan warga tua dan pembiayaan keselamatan sosial.

Penduduk tertumpu di Lembah Tengah dan kawasan bandar sekitarnya. Wilayah San José dan Alajuela sahaja menempatkan lebih daripada separuh penduduk negara pada 2022. Kawasan pesisir dan pergunungan pada umumnya mempunyai kepadatan penduduk yang lebih rendah.

Panorama San José pada Disember 2023.

Banci 2011 merekodkan 385,899 penduduk kelahiran luar negara, bersamaan kira-kira sembilan peratus daripada jumlah penduduk ketika itu. Penghijrahan dari negara-negara Amerika Tengah, khususnya Nicaragua, telah mempengaruhi pasaran buruh, pertumbuhan bandar dan kepelbagaian sosial Costa Rica.

Etnik, bahasa dan agama

Kategori etnik dalam banci Costa Rica berdasarkan pengenalpastian diri. Dalam banci 2011, 83.6 peratus penduduk mengenal pasti diri sebagai putih atau mestizo, 6.7 peratus sebagai mulato, 2.4 peratus sebagai peribumi, 1.1 peratus sebagai kulit hitam atau berketurunan Afrika, 0.2 peratus sebagai Cina dan 0.8 peratus dalam kategori lain. Selebihnya tidak mengenal pasti dengan mana-mana kategori atau tidak memberikan jawapan. Oleh sebab kategori “putih” dan “mestizo” digabungkan dalam banci, statistik tersebut tidak boleh digunakan untuk menentukan peratusan berasingan bagi kedua-dua kumpulan.

Costa Rica mengiktiraf lapan kelompok peribumi utama, iaitu Bribri, Cabécar, Brunca atau Boruca, Chorotega, Huetar, Maleku atau Guatuso, Ngäbe atau Guaymí, serta Térraba atau Teribe. Sebahagian komuniti tinggal di wilayah peribumi yang diiktiraf undang-undang, walaupun isu pemilikan tanah, akses kepada perkhidmatan dan pelaksanaan hak masyarakat peribumi masih berterusan.

Bahasa Sepanyol ialah bahasa rasmi menurut Perkara 76 Perlembagaan. Bahasa peribumi masih digunakan dalam beberapa komuniti, manakala Kreol Limón, yang berasaskan bahasa Inggeris, digunakan dalam sebahagian masyarakat keturunan Afrika-Caribbean di wilayah Limón.

Perkara 75 Perlembagaan menetapkan agama Katolik Apostolik Rom sebagai agama negara dan memperuntukkan sumbangan kerajaan terhadap penyelenggaraannya. Pada masa yang sama, perlembagaan membenarkan pengamalan agama lain selagi tidak bercanggah dengan prinsip moral sejagat atau ketenteraman awam.

Pendidikan dan kesihatan

Perlembagaan menetapkan pendidikan prasekolah, asas dan menengah sebagai wajib, manakala pendidikan awam dalam peringkat tersebut dibiayai oleh negara. Universiti awam, termasuk Universiti Costa Rica, mempunyai autonomi institusi menurut Perkara 84 Perlembagaan.

Sistem kesihatan awam dan keselamatan sosial dikendalikan terutamanya oleh Caja Costarricense de Seguro Social, yang mentadbir hospital, klinik, insurans kesihatan dan skim pencen. Kementerian Kesihatan bertanggungjawab terhadap dasar, kawal selia dan pengawasan kesihatan awam.

Berdasarkan data 2023 dalam Laporan Pembangunan Manusia 2025, jangka hayat ketika lahir di Costa Rica ialah 80.8 tahun. Jangkaan tempoh persekolahan ialah 16.3 tahun, manakala purata tempoh persekolahan bagi penduduk dewasa ialah 8.8 tahun.

Budaya

Warisan

Kebudayaan Costa Rica terbentuk daripada pertemuan tradisi peribumi, Sepanyol, Afrika-Caribbean dan masyarakat pendatang. Perbezaan wilayah dapat dilihat dalam bahasa, muzik, makanan, seni pertukangan dan perayaan tempatan, khususnya antara Lembah Tengah, Guanacaste, Limón dan kawasan peribumi.

Kereta lembu berhias dari Sarchí merupakan salah satu tradisi pertukangan Costa Rica.

Tradisi penggembalaan lembu dan pembuatan kereta lembu Costa Rica dimasukkan ke dalam Senarai Warisan Budaya Tidak Ketara UNESCO pada 2008. Kereta lembu digunakan untuk mengangkut kopi dari kawasan pedalaman ke pelabuhan sejak abad ke-19. Penghasilannya kemudian berkembang menjadi seni pertukangan yang dikenali melalui roda dan panel kayu bercorak geometri serta berwarna terang.

Tapak arkeologi Diquís pula mencerminkan perkembangan masyarakat peribumi sebelum penjajahan. Bebola batu yang dihasilkan dalam pelbagai saiz sering ditemukan bersama-sama binaan kediaman, kawasan awam dan tapak pengebumian, walaupun fungsi tepat sebahagian susunannya masih menjadi bidang penyelidikan.

Sukan

Bola sepak ialah salah satu sukan yang paling menonjol dalam kehidupan awam Costa Rica. Pasukan bola sepak kebangsaan Costa Rica telah layak ke beberapa kejohanan Piala Dunia FIFA. Pencapaian terbaiknya berlaku pada Piala Dunia FIFA 2014, apabila Costa Rica mendahului kumpulan yang turut disertai Uruguay, Itali dan England sebelum mara ke suku akhir buat kali pertama.

Pemain Costa Rica sebelum perlawanan menentang England pada Piala Dunia FIFA 2014.

Sukan lain yang mempunyai penyertaan kebangsaan dan antarabangsa termasuk olahraga, renang, luncur air, berbasikal dan tinju. Bentuk muka bumi serta pesisir negara turut menyokong kegiatan mendaki, larian denai dan sukan air.

Pengangkutan

Rangkaian jalan raya merupakan bentuk pengangkutan darat utama. Lebuhraya Pan-Amerika merentasi Costa Rica dari Peñas Blancas di sempadan Nicaragua hingga Paso Canoas di sempadan Panama sepanjang kira-kira 660 km. Laluan tersebut menjadi tulang belakang hubungan darat antara wilayah utara, Lembah Tengah dan selatan negara.

Lapangan terbang antarabangsa utama ialah Lapangan Terbang Antarabangsa Juan Santamaría berhampiran Alajuela, yang menyediakan perkhidmatan kepada kawasan metropolitan San José, dan Lapangan Terbang Antarabangsa Daniel Oduber Quirós berhampiran Liberia. Negara ini turut mempunyai Lapangan Terbang Antarabangsa Tobías Bolaños dan Lapangan Terbang Antarabangsa Limón.

Perkhidmatan kereta api penumpang dikendalikan oleh Instituto Costarricense de Ferrocarriles (INCOFER). Rangkaian bandar menyediakan perkhidmatan antara San José dengan Heredia dan Alajuela, antara San José dengan Cartago, serta ke Belén dan beberapa kawasan dalam lingkungan metropolitan. Perkhidmatan tersebut menggunakan sebahagian daripada rangkaian rel lama yang pada asalnya dibina untuk menghubungkan kawasan pengeluaran pertanian dengan pesisir.

Stesen kereta api INCOFER di Cartago.

Di pesisir Pasifik, Pelabuhan Caldera ialah pelabuhan kargo utama dan mengendalikan pelbagai barangan pukal serta berkontena. Di pesisir Caribbean, kompleks pelabuhan Limón–Moín mengendalikan sebahagian besar perdagangan laut negara, termasuk eksport pertanian dan kargo berkontena.

Lihat juga

• Sejarah Costa Rica
• Geografi Costa Rica
• Politik Costa Rica
• Hubungan luar Costa Rica
• Senarai bandar di Costa Rica
• Senarai taman negara Costa Rica

Pautan luar

• Portal rasmi Kerajaan Costa Rica
• Instituto Nacional de Estadística y Censos
• Sistema Nacional de Áreas de Conservación
• Laman rasmi pelancongan Costa Rica