Albert Camus

Albert Camus
Camus pada 1957
Kelahiran	(1913-11-07)7 November 1913 Mondovi (kini Dréan), Algeria Perancis
Meninggal dunia	4 Januari 1960(1960-01-04) (umur 46) Villeblevin, Yonne, Perancis
Sebab kematian	Kemalangan kereta
Warganegara	Perancis
Pusat pendidikan	Universiti Algiers
Karya terkenal	L'Étranger (1942) Le Mythe de Sisyphe (1942) La Peste (1947) L'Homme révolté (1951) La Chute (1956)
Anugerah	Hadiah Nobel dalam Kesusasteraan (1957)
Era	Falsafah abad ke-20
Falsafah	Falsafah Barat
Sekolah	Falsafah benua Absurdisme
Kepentingan utama	Etika, makna hidup, kebebasan, keadilan, pemberontakan, keganasan politik
Idea cemerlang	Keabsurdan, pemberontakan, batas moral, solidariti
Tandatangan

Albert Camus (albɛʁ kamy ; 7 November 1913 – 4 Januari 1960) ialah seorang penulis, wartawan, eseis, penulis drama dan pemikir falsafah Perancis yang lahir dan dibesarkan di Algeria Perancis. Beliau menerima Hadiah Nobel dalam Kesusasteraan pada 1957 atas penghasilan kesusasteraannya yang membincangkan persoalan hati nurani manusia pada zamannya. Antara karya yang membentuk reputasinya ialah novel L'Étranger (1942), La Peste (1947) dan La Chute (1956), serta esei falsafah Le Mythe de Sisyphe (1942) dan L'Homme révolté (1951).

Pemikirannya lazim dikaitkan dengan absurdisme dan sering dibincangkan bersama eksistensialisme, tetapi Camus sendiri berulang kali menolak label eksistensialis. Dalam Le Mythe de Sisyphe, beliau menghuraikan keabsurdan sebagai pertentangan antara dorongan manusia untuk mencari makna dan ketertiban dengan ketidakupayaan alam semesta untuk memberikan jawapan muktamad terhadap tuntutan tersebut. Beliau menolak bunuh diri sebagai penyelesaian kepada keadaan ini dan sebaliknya menekankan kehidupan yang sedar, pemberontakan terhadap keabsurdan dan penerimaan batas keadaan manusia. Dalam L'Homme révolté, persoalan itu dikembangkan kepada bidang politik, keadilan, solidariti dan batas penggunaan keganasan.

Kerjaya Camus merangkumi teater dan kewartawanan di Algeria pada 1930-an, kegiatan dalam Perlawanan Perancis semasa Perang Dunia Kedua dan penyuntingan akhbar Combat selepas pembebasan Perancis. Selepas perang, beliau menjadi salah seorang tokoh utama perbahasan intelektual Perancis, tetapi perbezaannya dengan Jean-Paul Sartre mengenai komunisme, revolusi dan keganasan membawa kepada perpecahan terbuka antara mereka. Semasa Perang Algeria, Camus mengecam keganasan terhadap orang awam dan menggesa suatu gencatan senjata awam, namun tidak menyokong program kemerdekaan yang diperjuangkan Barisan Pembebasan Kebangsaan (FLN). Kedudukannya mengenai Algeria terus menjadi antara aspek warisannya yang paling banyak diperdebatkan.

Kehidupan dan kerjaya

Keluarga, zaman kanak-kanak dan pendidikan

Camus dilahirkan pada 7 November 1913 di Mondovi, sebuah petempatan berhampiran Bône, kini Annaba, di timur laut Algeria Perancis. Beliau merupakan anak kedua Lucien Auguste Camus dan Catherine Hélène Sintès. Keluarga sebelah bapanya merupakan keturunan peneroka Eropah yang telah menetap di Algeria sejak abad ke-19. Ketika Camus belum berusia setahun, bapanya dikerah menyertai tentera Perancis pada awal Perang Dunia Pertama dan meninggal dunia pada 11 Oktober 1914 akibat kecederaan yang dialaminya dalam Pertempuran Marne Pertama.

Selepas kematian bapanya, Camus, ibunya dan abangnya berpindah ke kawasan kelas pekerja Belcourt di Algiers. Keluarga itu hidup dalam kemiskinan bersama nenek dan bapa saudaranya. Ibunya, yang mengalami masalah pendengaran dan mempunyai pendidikan yang amat terhad, bekerja di kilang dan sebagai pencuci rumah bagi menyara keluarga. Latar kehidupan ini kemudian muncul dalam bentuk autobiografi dalam manuskrip Le Premier Homme.

Camus menunjukkan pencapaian baik di sekolah rendah dan menerima biasiswa untuk melanjutkan pelajaran di Grand Lycée di Algiers. Ketika bersekolah menengah beliau mengalami serangan serius batuk kering, penyakit yang berulang sepanjang hidupnya dan kemudiannya menutup beberapa pilihan kerjaya, termasuk perkhidmatan tentera dan kerjaya akademik. Beliau menamatkan baccalauréat pada 1932 dan memasuki Universiti Algiers pada 1933 untuk mempelajari falsafah, di samping memperoleh latihan dalam sosiologi dan psikologi.

Pada 1936, Camus menamatkan pengajian tingginya dengan sebuah kajian mengenai hubungan antara pemikiran Plotinus, Neoplatonisme dan Augustine. Minat awalnya terhadap tradisi Yunani dan Kristian kemudian menjadi salah satu latar kepada perkembangan pemikirannya tentang agama, makna hidup dan pengalaman manusia.

Teater, politik dan kewartawanan di Algeria

Pada pertengahan 1930-an, Camus menjadi anggota cawangan Algeria bagi Parti Komunis Perancis. Keanggotaan itu tidak bertahan lama dan beliau akhirnya disingkirkan daripada parti selepas perselisihan mengenai haluan politiknya. Pengalaman tersebut mendahului kritikannya yang semakin kuat terhadap dogmatisme politik, Marxisme-Leninisme dan pembenaran keganasan revolusioner dalam karya-karya kemudiannya.

Pada 1936, Camus bersama beberapa orang intelektual muda mengasaskan Théâtre du Travail, sebuah kumpulan teater yang mementaskan karya berhaluan kiri. Beliau berkhidmat sebagai pelakon dan pengarah serta terlibat dalam penulisan Révolte dans les Asturies, sebuah karya kolektif mengenai pemberontakan pekerja di Asturias. Selepas hubungannya dengan Parti Komunis berakhir, kumpulan tersebut disusun semula sebagai Théâtre de l'Équipe, dengan penekanan yang lebih besar pada drama klasik dan eksperimen teater.

Kulit Révolte dans les Asturies (1936), karya teater kolektif yang turut disertai Camus.

Camus menyertai akhbar Alger républicain pada 1938 sebagai wartawan dan pengulas. Tugasnya merangkumi laporan politik, perbicaraan, kesusasteraan dan keadaan sosial Algeria. Pada Jun 1939 beliau menghasilkan satu siri laporan mengenai kemiskinan dan kebuluran di kawasan pergunungan Kabylie, yang menyoroti keadaan hidup penduduk tempatan dan menyeru pembaharuan ekonomi serta pendidikan.

Kewartawanan kekal sebagai bahagian penting dalam kerjayanya. Dalam perjalanan hidupnya Camus bekerja sebagai wartawan, penulis rencana, pengarang dan ketua pengarang untuk penerbitan termasuk Alger républicain, Combat dan kemudian L'Express.

Perang Dunia Kedua dan Perlawanan Perancis

Pada awal Perang Dunia Kedua, Camus pada mulanya berpegang pada pendirian pasifis. Beliau cuba menawarkan diri untuk perkhidmatan tentera, tetapi tidak diterima kerana batuk kering. Selepas beberapa kali berpindah antara Perancis dan Algeria, beliau kembali ke Perancis pada 1942. Pada tahun yang sama, penerbitan L'Étranger membawa namanya kepada perhatian masyarakat kesusasteraan Perancis, manakala Le Mythe de Sisyphe mengemukakan secara lebih langsung persoalan keabsurdan dan bunuh diri yang berkaitan dengan novel tersebut.

Pada 1943, Camus mula bekerja untuk Combat, akhbar bawah tanah yang berkait dengan Perlawanan Perancis terhadap pendudukan Jerman. Selepas Pembebasan Paris pada 1944, beliau menjadi antara tokoh utama editorial akhbar itu dan berkhidmat sebagai ketua pengarang sehingga 1947. Rencana-rencananya membincangkan persoalan tanggungjawab moral, keadilan selepas perang, kebebasan akhbar dan keganasan politik.

Dalam tempoh yang sama beliau bekerja sebagai editor di Éditions Gallimard, menerbitkan dan mementaskan karya seperti Le Malentendu dan Caligula. Pengalaman pendudukan dan Perlawanan turut menjadi salah satu lapisan utama La Peste (1947), novel mengenai wabak di Oran yang boleh dibaca sebagai alegori pendudukan Nazi dan penentangan terhadapnya, walaupun makna novel tersebut melangkaui konteks Perang Dunia Kedua kepada persoalan bencana, tanggungjawab dan solidariti manusia.

Pascaperang dan perpecahan dengan Sartre

Selepas perang, Camus menjadi sebahagian daripada lingkungan intelektual Paris yang turut merangkumi Jean-Paul Sartre dan Simone de Beauvoir. Persahabatannya dengan Sartre pada mulanya disertai minat bersama terhadap kebebasan, tanggungjawab dan politik kiri, tetapi kedua-duanya semakin berbeza pendapat mengenai Kesatuan Soviet, komunisme dan penggunaan keganasan bagi mencapai perubahan politik.

Perbezaan itu mencapai kemuncaknya selepas penerbitan L'Homme révolté pada 1951. Dalam esei tersebut, Camus meneliti pemberontakan metafizik dan politik serta mengkritik cara cita-cita pembebasan boleh berubah menjadi pembenaran terhadap pembunuhan dan penindasan. Kritikannya terhadap Marxisme-Leninisme, revolusi tanpa batas dan pengorbanan manusia demi suatu masa hadapan yang dianggap lebih baik mencetuskan polemik dengan kalangan kiri Perancis dan akhirnya memutuskan persahabatannya dengan Sartre.

Camus terus menulis fiksyen, esei, kewartawanan dan drama sepanjang 1950-an. La Chute (1956), novel besar terakhir yang disiapkannya, menggunakan monolog Jean-Baptiste Clamence untuk meneroka rasa bersalah, penghakiman, kemunafikan dan tanggungjawab moral. Pada 1957 beliau menerbitkan kumpulan cerpen L'Exil et le Royaume.

Perang Algeria

Perang Algeria yang bermula pada 1954 meletakkan Camus dalam kedudukan politik yang semakin sukar. Beliau dilahirkan dalam komuniti Eropah Algeria yang kemudian lazim disebut sebagai pied-noir, tetapi karya kewartawanannya sebelum perang telah mengecam kemiskinan dan ketidakadilan yang dialami penduduk Muslim Algeria. Pada masa yang sama, beliau tidak menerima kemerdekaan Algeria dalam bentuk yang diperjuangkan FLN sebagai penyelesaian yang diingininya.

Pada Januari 1956, Camus pergi ke Algiers untuk menyeru suatu gencatan senjata awam yang akan mengecualikan orang awam daripada serangan kedua-dua pihak. Seruan tersebut tidak memperoleh persetujuan pihak berperang. Camus mengecam penyeksaan dan penindasan oleh pihak Perancis serta serangan FLN terhadap orang awam, sambil berharap pada suatu penyelesaian dekolonisasi yang dapat menjamin hak penduduk Arab Algeria dan masyarakat pied-noir.

Pendiriannya ditolak oleh penyokong kuat Algeria Perancis dan juga oleh penyokong kemerdekaan penuh. Selepas kegagalan seruan gencatan senjata tersebut, Camus semakin kurang membuat kenyataan umum tentang konflik itu. Sikapnya terhadap kolonialisme, kemerdekaan Algeria dan hubungan antara masyarakat Eropah dengan penduduk Arab dan Berber kemudian menjadi salah satu bidang utama perdebatan dalam kajian mengenai dirinya.

Hadiah Nobel

Camus pada jamuan Nobel di Dewan Bandar Raya Stockholm, 10 Disember 1957.

Pada 1957, Camus dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Kesusasteraan. Pengumuman dibuat pada Oktober dan beliau menerima anugerah tersebut di Stockholm pada 10 Disember. Justifikasi rasmi Hadiah Nobel menekankan kepentingan penghasilan kesusasteraannya dalam menerangi persoalan hati nurani manusia pada zamannya.

Anugerah itu diterima ketika Camus berusia 44 tahun dan masih menganggap kerjayanya belum selesai. Dalam ucapan Nobel dan kegiatan awamnya pada tahun-tahun terakhir, beliau terus menekankan tanggungjawab penulis terhadap kebenaran, kebebasan dan penentangan terhadap penindasan.

Kematian

Pada 4 Januari 1960, Camus meninggal dunia pada usia 46 tahun dalam kemalangan kereta di Villeblevin, Yonne, ketika menjadi penumpang sebuah kereta yang dipandu rakannya dan penerbit Michel Gallimard. Gallimard cedera parah dan meninggal dunia beberapa hari kemudian.

Makam Camus di Lourmarin, Vaucluse.

Camus dikebumikan di tanah perkuburan Lourmarin, Vaucluse, tempat beliau mempunyai sebuah rumah. Ketika meninggal dunia beliau sedang mengusahakan sebuah novel autobiografi, Le Premier Homme. Manuskrip yang belum selesai itu kemudian diterbitkan selepas kematiannya pada 1994.

Pemikiran

Camus tidak membina suatu sistem falsafah dalam pengertian akademik dan lebih suka menganggap dirinya sebagai seorang penulis. Namun novel, drama, esei dan kewartawanannya menangani persoalan falsafah moral dan politik secara berterusan, khususnya mengenai makna hidup, kematian, kebebasan, keadilan, pemberontakan, keganasan dan tanggungjawab manusia.

Keabsurdan dan persoalan makna

Konsep yang paling rapat dikaitkan dengan Camus ialah keabsurdan. Dalam Le Mythe de Sisyphe, keabsurdan tidak bermaksud bahawa kehidupan semata-mata “tidak masuk akal” atau bahawa segala nilai tidak wujud. Sebaliknya, ia timbul daripada pertembungan antara kecenderungan manusia untuk menuntut makna, kesatuan dan penjelasan dengan dunia yang tidak memberikan jawapan muktamad kepada tuntutan tersebut.

Atas dasar itu, Camus memulakan Le Mythe de Sisyphe dengan persoalan bunuh diri. Jika tiada makna tertinggi yang dapat dipastikan, persoalannya ialah sama ada kehidupan masih patut diteruskan. Camus menolak bunuh diri fizikal kerana tindakan itu menghapuskan salah satu pihak dalam hubungan yang menghasilkan keabsurdan. Beliau turut mengkritik usaha melarikan diri daripada masalah itu melalui apa yang dianggapnya sebagai “loncatan” metafizik, iaitu menerima penjelasan transenden hanya untuk menghapuskan ketidakpastian yang dibangkitkan oleh keabsurdan.

Sebagai gantinya, Camus menekankan kesedaran yang jernih terhadap keadaan manusia dan kesediaan untuk terus hidup tanpa kepastian metafizik. Tokoh Sisyphus menjadi lambang pendekatan ini: perjuangannya tidak menghapuskan keadaan yang tidak dapat diselesaikan, tetapi kesedarannya dan keengganannya untuk menyerah memberikan bentuk kebebasan dalam menghadapi keadaan tersebut.

Pemberontakan, solidariti dan batas

Jika Le Mythe de Sisyphe menumpukan hubungan individu dengan keabsurdan, L'Homme révolté memperluas persoalan tersebut kepada hubungan manusia dengan orang lain dan dengan sejarah. Camus bermula daripada pemberontakan terhadap penindasan, perhambaan dan ketidakadilan, lalu berhujah bahawa tindakan menolak penghinaan terhadap diri sendiri secara tersirat mengakui suatu nilai dan martabat yang turut dikongsi oleh manusia lain. Dengan itu, pemberontakan menjadi asas kepada solidariti.

Namun Camus membezakan pemberontakan daripada revolusi yang menuntut kuasa tanpa batas. Beliau mengkritik doktrin yang membenarkan pembunuhan, penindasan atau pengorbanan generasi semasa demi suatu masyarakat sempurna pada masa hadapan. Kritikannya terutama ditujukan kepada bentuk Marxisme-Leninisme yang menurutnya menjadikan sejarah sebagai pembenaran terhadap keganasan politik.

Camus tidak mengemukakan larangan mutlak yang mudah terhadap segala bentuk kekerasan. Sebaliknya, pemikirannya menekankan ketegangan moral antara keperluan menentang penindasan dengan kewajipan untuk tidak menjadikan manusia lain sekadar alat bagi tujuan politik. Daripada ketegangan ini muncul penekanannya pada batas, tanggungjawab dan penolakan terhadap pembunuhan yang dijadikan prinsip atau sistem.

Pandangan tersebut juga berkait dengan penentangannya terhadap hukuman mati. Persoalan hukuman mati muncul dalam fiksyen dan eseinya, khususnya dalam Réflexions sur la guillotine, dan merupakan sebahagian daripada kritikannya yang lebih luas terhadap pembunuhan yang diberi keabsahan oleh negara atau ideologi.

Hubungan dengan eksistensialisme

Camus kerap dikelompokkan bersama ahli pemikir eksistensialisme kerana tema seperti kebebasan, kematian, keterasingan, pilihan dan ketiadaan makna transenden dalam karyanya. Le Mythe de Sisyphe juga berinteraksi secara langsung dengan pemikir yang lazim dikaitkan dengan tradisi eksistensialis, termasuk Søren Kierkegaard. Namun Camus sendiri berulang kali menolak pengenalan dirinya sebagai eksistensialis.

Salah satu perbezaan penting ialah Camus kurang berminat terhadap pembinaan ontologi atau metafizik sistematik seperti yang terdapat dalam karya Sartre dan Martin Heidegger. Pemikirannya lebih kerap berkembang melalui cerita, imej kesusasteraan, drama, esei dan tindak balas terhadap masalah moral serta politik yang nyata. Oleh itu, banyak pengkaji menggambarkannya dengan lebih tepat sebagai penulis falsafah atau pemikir moral daripada ahli falsafah sistematik.

Karya kesusasteraan

Fiksyen dan esei

Reputasi kesusasteraan Camus terutama berasaskan tiga novel yang diterbitkan semasa hayatnya, iaitu L'Étranger, La Peste dan La Chute, bersama dua esei falsafah utamanya, Le Mythe de Sisyphe dan L'Homme révolté.

L'Étranger menggunakan naratif orang pertama yang ringkas dan terkawal melalui watak Meursault, seorang lelaki di Algeria yang membunuh seorang lelaki Arab sebelum dibicarakan dan dijatuhi hukuman mati. Novel tersebut menghubungkan persoalan keterasingan, penghakiman sosial dan kematian dengan tema keabsurdan, tetapi latar kolonialnya juga kemudian menjadi tumpuan penting kritikan terhadap cara kesusasteraan Perancis menggambarkan penduduk Algeria.

La Peste menggambarkan suatu wabak yang melanda Oran. Selain kaitannya dengan pendudukan Nazi dan Perlawanan Perancis, novel itu meneroka tindak balas manusia terhadap malapetaka, termasuk ketakutan, pengasingan, tanggungjawab, kerja bersama dan solidariti. La Chute pula berbentuk monolog pengakuan yang meneliti rasa bersalah, kemunafikan, penghakiman diri dan hubungan antara orang yang menghakimi dengan orang yang dihakimi.

Kumpulan cerpen L'Exil et le Royaume (1957) memperluas tema keterasingan, kepunyaan dan hubungan antara individu dengan masyarakat. Karya-karya esei awal seperti L'Envers et l'Endroit dan Noces pula menonjolkan hubungannya dengan landskap Mediterranean, pengalaman deria, kematian dan penerimaan kehidupan duniawi.

Teater

Teater merupakan sebahagian daripada kegiatan Camus sejak awal kerjayanya dan kekal penting sehingga akhir hayatnya. Antara drama asalnya yang utama ialah Caligula, Le Malentendu, L'État de siège dan Les Justes. Beliau juga mengarah dan menyesuaikan karya penulis lain untuk pentas, termasuk karya Fyodor Dostoyevsky dan William Faulkner.

Caligula meneliti usaha mengejar kebebasan mutlak selepas kesedaran tentang kematian dan keabsurdan, manakala Le Malentendu menggambarkan akibat keterasingan dan kegagalan komunikasi. L'État de siège menggunakan alegori wabak, birokrasi dan pemerintahan autoritarian. Les Justes, yang berasaskan gerakan revolusioner Rusia awal abad ke-20, meneliti sama ada pembunuhan politik dapat dibenarkan dan di manakah batas moral terhadap tindakan revolusioner.

Karya terpilih

Tarikh dan pengelasan karya utama berikut berdasarkan rekod karya Bibliothèque nationale de France dan bibliografi kesarjanaan Internet Encyclopedia of Philosophy; edisi Perancis pertama Le Premier Homme diterbitkan pada 1994.

Karya terpilih Albert Camus

Tahun	Judul	Terjemahan Melayu	Bentuk	Catatan
1937	L'Envers et l'Endroit	Sisi Salah dan Sisi Benar	Kumpulan esei	Antara karya terbitan awal Camus; mengandungi unsur autobiografi dan renungan falsafah.
1942	L'Étranger	Orang Asing	Novel	Novel pertama Camus yang diterbitkan dan karya yang membawa kemasyhurannya.
1942	Le Mythe de Sisyphe	Mitos Sisyphus	Esei falsafah	Menghuraikan konsep keabsurdan dan persoalan bunuh diri.
1944	Le Malentendu	Salah Faham	Drama	Drama mengenai keterasingan, komunikasi dan keabsurdan.
1944	Caligula	Caligula	Drama	Dibangunkan sejak akhir 1930-an; pementasan pertamanya berlangsung pada 1945.
1947	La Peste	Wabak	Novel	Berlatarbelakangkan wabak di Oran dan berkaitan dengan tema penentangan serta solidariti.
1948	L'État de siège	Keadaan Pengepungan	Drama	Alegori tentang pemerintahan autoritarian, birokrasi dan ketakutan.
1950	Les Justes	Orang-Orang Adil	Drama	Meneliti keganasan revolusioner, pembunuhan politik dan batas moral.
1951	L'Homme révolté	Manusia yang Memberontak	Esei falsafah dan politik	Mengembangkan konsep pemberontakan dan mengkritik keganasan revolusioner tanpa batas.
1956	La Chute	Kejatuhan	Novel	Monolog mengenai rasa bersalah, penghakiman dan kemunafikan.
1957	L'Exil et le Royaume	Pembuangan Negeri dan Kerajaan	Kumpulan cerpen	Kumpulan enam cerpen mengenai keterasingan, kepunyaan dan hubungan manusia.
1994	Le Premier Homme	Lelaki Pertama	Novel autobiografi	Tidak selesai; diterbitkan selepas kematian Camus.

Karya selepas kematian

Camus meninggalkan sejumlah manuskrip, buku catatan dan surat-menyurat. Novel awal La Mort heureuse, yang telah ditinggalkannya pada 1938 ketika beliau beralih kepada projek yang akhirnya menjadi L'Étranger, diterbitkan selepas kematiannya.

Le Premier Homme, yang sedang dikerjakannya ketika meninggal dunia, diterbitkan pada 1994. Novel autobiografi yang tidak selesai itu menghidupkan semula zaman kanak-kanaknya di Algeria, kemiskinan keluarganya, pencarian tentang bapanya dan hubungan rumit antara identiti peribadi dengan sejarah kolonial Algeria.

Penerimaan dan warisan

Camus telah menjadi subjek kajian kesusasteraan, falsafah, sejarah intelektual dan politik yang berterusan sejak hayatnya. Perpustakaan Negara Perancis menyifatkan karya beliau sebagai merangkumi drama, novel, cerpen dan esei yang mengembangkan tema keabsurdan serta pemberontakan, dan mencatatkan bahawa karyanya terus menghasilkan kajian kritis di banyak negara.

Penerimaannya tidak terpisah daripada perdebatan mengenai Algeria. Pengkritik dan pengkaji pascakolonial telah meneliti kedudukan Camus sebagai penulis Perancis kelahiran Algeria, penggambaran watak Arab dalam fiksyennya serta keengganannya menyokong kemerdekaan penuh Algeria. Pada masa yang sama, laporan awalnya mengenai kemiskinan di Kabylie, kecamannya terhadap penyeksaan dan seruannya untuk melindungi orang awam menjadi bahagian penting dalam penilaian terhadap pendirian politiknya. Oleh sebab itu, tafsiran terhadap hubungannya dengan kolonialisme tidak seragam dan kekal sebagai bidang perdebatan kesarjanaan.

Minat terhadap karya Camus turut berubah mengikut keadaan sejarah. Pada awal pandemik COVID-19 pada 2020, penjualan dan pembacaan La Peste meningkat dengan ketara di beberapa negara, dan novel itu kembali dibincangkan sebagai karya mengenai kehidupan dalam keadaan wabak, ketidakpastian, ketakutan dan solidariti.

Pada Julai 2026, kerajaan Perancis memperoleh sebahagian besar arkib manuskrip Camus untuk koleksi Bibliothèque nationale de France. Arkib tersebut merangkumi manuskrip kerja L'Étranger, manuskrip Le Premier Homme, buku catatan, agenda dan surat-menyurat, serta melengkapkan bahan Camus yang telah pun disimpan oleh institusi itu, termasuk draf La Peste dan keadaan awal manuskrip L'Homme révolté.

Bacaan lanjut

• Carroll, David (2007). Albert Camus the Algerian: Colonialism, Terrorism, Justice (dalam bahasa Inggeris). Columbia University Press.
• Foley, John (2008). Albert Camus: From the Absurd to Revolt (dalam bahasa Inggeris). McGill-Queen's University Press.
• Hughes, Edward J., penyunting (2007). The Cambridge Companion to Camus (dalam bahasa Inggeris). Cambridge University Press.
• Guérin, Jeanyves (2009). Dictionnaire Albert Camus (dalam bahasa Perancis). Paris: Robert Laffont.
• Todd, Olivier (1996). Albert Camus: une vie (dalam bahasa Perancis). Paris: Gallimard.

Pautan luar

• Albert Camus di laman rasmi Hadiah Nobel
• Bibliografi Albert Camus di Bibliothèque nationale de France
• Société des Études Camusiennes
• Albert Camus Society