Ao longo dos séculos, a cidade recibiu varios nomes, incluíndo La Plata, Charcas e Chuquisaca.[3] Hoxe en día, a rexión ten unha orixe predominantemente quechua, con algunhas comunidades e influencias aimará.
Sucre ten unha grande importancia nacional e é un centro educativo e gobernamental, así como a sede do Tribunal Supremo de Bolivia. O seu clima agradable e as súas baixas taxas de criminalidade[4] fixeron que a cidade fose popular tanto entre estranxeiros como entre bolivianos.[5] Cabe destacar que Sucre contén un dos centros históricos coloniais e republicanos hispanos mellor conservados do hemisferio occidental, semellante a cidades como Cuzco e Quito. Esta herdanza arquitectónica e a historia milenaria da rexión de Charcas levaron á designación de Sucre como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A cidade ocupou un lugar importante na historia de Bolivia desde o seu lugar como centro importante na Real Audencia de Charcas e, máis tarde, como a primeira capital de Bolivia antes da caída da importancia da prata como produto mineral global. Persisten algunhas tensións rexionais derivadas da transferencia histórica das funcións de capital a La Paz e, mesmo hoxe en día, a cuestión desempeña un papel importante na cultura e na ideoloxía política locais.
A cidade foi fundada en 1539 polo capitán e conquistador Pedro de Anzures, marqués de Campo Redondo, co o nome Charcas, en referencia ao pobo dos charkas que vivían na rexión. Ao longo da súa historia recibiu outros nomes, como La Plata ou Chuquisaca. Foi no século XVIII cando recibiu o nome de La Plata, pola súa localización no Vicerreinado de La Plata, que en boa medida estaba delimitado xeograficamente polo conca do río da Prata, actualmente na Arxentina.
No ano 1561, o rei Filipe II estabeleceu na cidade a Audiencia de Charcas, con autoridade sobre un extenso territorio que comprendía o que actualmente corresponde ao Paraguai, o sueste do Perú, o norte de Chile, o norte da Arxentina e unha boa parte de Bolivia. En 1609, Charcas pasou a ser sede dun arcebispado e en 1624 foi creada na cidade a Universidade de San Francisco Xavier.
Durante o século XVIII, Charcas, agora dita La Plata, é o centro xudicial, relixioso e cultural da rexión. Cando en 1839, a cidade se converte na capital de Bolivia, é rebautizada, co nome de Sucre na honra do mariscal Antonio José de Sucre, camarada de armas do libertador Simón Bolívar na loita pola independencia de Bolivia, Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela. Unha vez perdido o seu principal recurso económico, a prata, logo da decadencia de Potosí, a capitalidade do país foi transferida para A Paz, despois dunha guerra civil (1898), perdida polos "conservadores" sucrenses fronte os "libérais" paceños. Con todo Sucre mantivo o seu status de capital nacional como sede do poder xudicial.
Praza de Armas da cidade, en torno ao monumento a Antonio José de Sucre
En 1991, Sucre é declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Miles de turistas acoden anualmente a visitar esta capital da arte barroca con brancos edificios que remontan aos séculos XVII, XVIII e XIX.
Sucre converteuse nunha cidade universitaria importante. Acolle numerosos despachos de avogados e de notarios, por mor do seu rango de sede da Corte Suprema boliviano.
A disposición urbana da cidade é de plano hipodámico, como moitas das cidades coloniais hispanoamericanas. Ten un rico patrimonio artístico e cultural.
_(17040864838).jpg?lang=gl)
.svg)
.svg){kind=small}
