پیاده‌نظام
پیاده‌نظام (به انگلیسی: Infantry) یا سرباز پیاده نوعی سرباز است که در نبردهای زمینی تخصص دارد و معمولاً پیاده می‌جنگد. از نظر تاریخی، این اصطلاح برای توصیف سربازان پیاده، یعنی کسانی که پیاده رژه می‌روند و می‌جنگند، استفاده می‌شد. در کاربرد مدرن، این اصطلاح به‌طور گسترده طیف وسیعی از زیرشاخه‌ها را شامل می‌شود، از جمله پیاده‌نظام سبک، پیاده‌نظام نامنظم، پیاده‌نظام سنگین، پیاده‌نظام کوهستانی، پیاده‌نظام موتوریزه، پیاده‌نظام مکانیزه، پیاده‌نظام هوابرد، پیاده‌نظام تهاجمی هوایی و پیاده‌نظام دریایی. زیرشاخه‌های دیگر پیاده‌نظام، مانند پیاده‌نظام خطی و پیاده‌نظام سواره، زمانی رایج بودند، امّا در قرن نوزدهم با اختراع سلاح‌های دقیق‌تر و قدرتمندتر، منسوخ شدند.
تاریخچه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نخستین نیروهای نظامی تاریخ، پیاده‌نظام بودند. در دوران باستان، پیاده‌نظام‌ها به سلاح‌های سرد ابتدایی مانند نیزه، تبر یا شمشیر یا سلاح‌های دوربرد ابتدایی مانند زوبین، فلاخن یا کمان مسلح بودند و از تعداد کمی از پیاده‌نظام انتظار می‌رفت که هم از سلاح سرد و هم از سلاح دوربرد استفاده کنند. با توسعهٔ باروت، پیاده‌نظام شروع به روی آوردن به سلاح‌های گرم کرد. در زمان جنگ‌های ناپلئونی، پیاده‌نظام، سواره‌نظام و توپخانه، نیروهای سه‌گانه اصلی زمینی را تشکیل می‌دادند، هرچند پیاده‌نظام معمولاً بیشترین تعداد را داشت. با جنگ زرهی، خودروهای جنگی زرهی جایگزین اسب‌های سواره‌نظام شده‌اند و قدرت هوایی بُعد جدیدی به نبرد زمینی افزوده است ولی پیاده‌نظام همچنان در تمام عملیات‌های تسلیحاتی ترکیبی مدرن نقشی محوری دارد.[۱]
نخستین جنگجویانی که سلاح‌های شکاری یا سلاح‌های سرد دست‌ساز را به کار می‌گرفتند،[۲] قبل از وجود هرگونه ارتش سازمان‌یافته، احتمالاً به عنوان گروه‌های پراکنده و بدون هیچ سازمان یا تشکیلاتی شروع به کار کردند. باران حال، این وضعیت مدتی پیش از تاریخ مکتوب تغییر کرد. نخستین امپراتوری‌های باستانی (۱۵۰۰–۲۵۰۰ پیش از میلاد) نشان داده‌اند که برخی از سربازان دارای تجهیزات نظامی استاندارد و آموزش و انضباط لازم برای آرایش‌ها و مانورهای میدان نبرد بودند که پیاده‌نظام منظم را تشکیل می‌دادند. اگرچه این نیروها نیروی اصلی ارتش بودند، امّا به دلیل هزینه آموزش و نگهداری معمولاً کوچک نگه داشته می‌شدند و ممکن بود توسط نیروهای محلی که از سلاح‌ها و تاکتیک‌های قدیمی‌تر پیاده‌نظام نامنظم استفاده می‌کردند، تکمیل شوند. این رویه تقریباً تا دوران مدرن نیز رایج بود.[۳]
به‌جز چند استثنا مانند امپراتوری مغول، پیاده‌نظام بزرگ‌ترین جزء اکثر ارتش‌های تاریخ بوده است.[۴]
در جهان غرب، از دوران باستان کلاسیک تا قرون وسطی (حدود قرن هشتم پیش از میلاد تا قرن پانزدهم میلادی)، پیاده‌نظام به دو دسته پیاده‌نظام سنگین یا پیاده‌نظام سبک طبقه‌بندی می‌شد. پس از سقوط روم، کیفیت پیاده‌نظام سنگین کاهش یافت و جنگ تحت سلطه سواره‌نظام سنگین قرار گرفت، مانند شوالیه‌ها که واحدهای کوچک نخبه را برای نبردهای ضربتی قاطع تشکیل می‌دادند و توسط شبه‌نظامیان پیاده‌نظام دهقانی و پیاده‌نظام‌های سبک متنوع از طبقات پایین پشتیبانی می‌شدند. در اواخر قرون وسطی، این وضعیت شروع به تغییر کرد، جایی که پیاده‌نظام‌های سبک حرفه‌ای‌تر و آموزش‌دیده‌تر می‌توانستند در برابر شوالیه‌ها، مانند کمانداران بلند انگلیسی در جنگ صد ساله مؤثر باشند. با آغاز رنسانس، پیاده‌نظام شروع به بازگشت به نقش بزرگ‌تری کرد و نیزه‌داران سوئیسی و نبردپیشه‌های آلمانی دوباره نقش پیاده‌نظام سنگین را ایفا کردند و با استفاده از آرایش‌های متراکم نیزه‌ها، هرگونه سواره‌نظامی را دفع می‌کردند.[۵]
آرایش‌های متراکم در برابر سلاح‌های دوربرد آسیب‌پذیر هستند. پیشرفت‌های تکنولوژیکی امکان ایجاد تعداد زیادی از واحدهای پیاده‌نظام سبک مسلح به سلاح‌های دوربرد را بدون اینکه سال‌ها آموزش مورد انتظار برای کمانداران و فلاخن‌اندازان ماهر سنتی لازم باشد، فراهم کرده است. این امر به آرامی آغاز شد. ابتدا با کمانداران و سپس توپچی‌های دستی و تفنگ‌های شمخال که هر کدام با افزایش اثربخشی، آغاز جنگ مدرن اولیه را رقم زدند، زمانی که سلاح‌های گرم باعث شدند استفاده از پیاده‌نظام سنگین منسوخ شود. در اواسط قرن هفدهم، با معرفی تفنگدارانی که از سرنیزه استفاده می‌کردند، جایگزینی نیزه با مربع پیاده‌نظام به جای مربع نیزه آغاز شد.[۶]
برای به حداکثر رساندن قدرت آتش خود، به پیاده‌نظام تفنگدار آموزش داده می‌شد تا در خطوط عریض رو به دشمن بجنگد و پیاده‌نظام خطی را ایجاد کند. این گروه نقش محوری پیاده‌نظام سنگین پیشین را در میدان نبرد ایفا می‌کرد و به جای سلاح‌های سرد، از سلاح‌های دوربرد استفاده می‌نمود.
پیاده‌نظام تفنگدار مدرن به عنوان عنصری از نیروهای ترکیبی، به نیروی اصلی برای تصرف و حفظ زمین در میدان‌های نبرد تبدیل شد. با افزایش قدرت آتش، استفاده از خطوط پیاده‌نظام کاهش یافت، تا اینکه در عمل همهٔ پیاده‌نظام‌ها به پیاده‌نظام سبک تبدیل شدند. طبقه‌بندی‌های مدرن پیاده‌نظام از آن زمان گسترش یافته‌اند تا منعکس‌کنندهٔ تجهیزات و تاکتیک‌های مدرن باشند، مانند پیاده‌نظام موتوریزه، پیاده‌نظام مکانیزه یا زرهی، پیاده‌نظام کوهستانی، پیاده‌نظام دریایی و پیاده‌نظام هوابرد.
تجهیزات
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
فراتر از سلاح‌ها و تجهیزات اصلی نظامی، «کیت نظامی» یک پیاده‌نظام عموماً شامل پوتین‌های رزمی، لباس جنگی یا یونیفرم رزمی، تجهیزات کمپینگ، تجهیزات آب و هوایی سنگین، تجهیزات بقا، سلاح‌ها و مهمات ثانویه، کیت‌های تعمیر و سرویس سلاح، اقلام بهداشتی و درمانی، کیت خوراک‌پزی، جیره غذایی، قمقمه آب پر شده و سایر مواد مصرفی مورد نیاز هر پیاده‌نظام برای مدت زمان مورد انتظار عملیات دور از پایگاه خود، به علاوه هرگونه تجهیزات ویژه مأموریتی می‌شود. یکی از ارزشمندترین تجهیزات، ابزار حفر سنگر است که اساساً یک بیل تاشو است و نه تنها برای حفر استحکامات مهم، بلکه در انواع کارهای روزانهٔ دیگر و حتی گاهی به عنوان سلاح نیز قابل استفاده می‌باشد.[۷] پیاده‌نظام معمولاً تجهیزات مشترکی مانند چادر یا سلاح‌های سنگین دارد که در آن بار حمل سلاح بین چندین پیاده‌نظام تقسیم می‌شود. در مجموع، این بار می‌تواند برای هر سرباز به ۴۵–۲۵ کیلوگرم (۱۰۰–۶۰ پوند) نیز برسد.[۸] حمل چنین بارهای سنگینی در طول قرن‌ها تغییر چندانی نکرده‌اند؛ برای مثال، در اواخر جمهوری روم، لژیونرها به «قاطرهای ماریوس» ملقب بودند، زیرا به نظر می‌رسید فعالیت اصلی آن‌ها حمل وزن لژیونشان بر پشتشان بود، روشی که به قبل از گایوس ماریوس برمی‌گردد.[۹]
.jpg)
وقتی انتظار نبرد می‌رود، پیاده‌نظام معمولاً به «سبک‌باری» روی می‌آورند، به این معنی که تجهیزات خود را به سلاح، مهمات و سایر ملزومات اساسی کاهش می‌دهند و سایر اقلام غیرضروری را در کنار وسایل حمل و نقل یا قطار بار خود، در اردوگاه یا محل تجمع، در انبارهای مخفی موقت یا حتی (در مواقع اضطراری) به سادگی دور می‌اندازند.[۱۰] بسته به مأموریت یا زمین یا محیط خاص، ممکن است تجهیزات تخصصی اضافی مورد نیاز باشد، از جمله مهمات کمکی، ابزار تخریب، مین یا سیم خاردار که توسط پیاده‌نظام یا متخصصان وابسته حمل می‌شوند.
از نظر تاریخی، پیاده‌نظام تلفات بالایی را به دلیل بیماری، قرار گرفتن در معرض سرما، خستگی و محرومیت متحمل شده که اغلب بیش از تلفات ناشی از حملات دشمن بوده است. تجهیزات بهتر پیاده‌نظام برای حمایت از سلامت، انرژی و محافظت از آنان در برابر عوامل محیطی، این میزان تلفات را تا حد زیادی کاهش داده و سطح عملکرد مؤثر آن‌ها را افزایش می‌دهد. سلامت، انرژی و روحیه سرباز تا حد زیادی تحت تأثیر نحوه تغذیه او قرار می‌گیرد؛ بنابراین ارتش‌ها جیره‌های استاندارد میدانی را تدارک می‌بینند که شامل وعده‌های غذایی خوش‌طعم و کالری کافی برای سیر نگه داشتن و آماده بودن سرباز برای نبرد است.[۱۱]
امروزه تجهیزات ارتباطی به یک ضرورت تبدیل شده‌اند، زیرا امکان فرماندهی مؤثر واحدهای پیاده‌نظام را در فواصل دورتر و ارتباط با توپخانه و سایر واحدهای پشتیبانی فراهم می‌کنند. پیاده‌نظام مدرن می‌تواند به جی‌پی‌اس، تجهیزات ارتباطی انفرادی رمزگذاری شده، تجهیزات نظارتی و دید در شب، اطلاعات پیشرفته و سایر کمک‌های پیشرفته و منحصر به فرد برای مأموریت‌ها مجهز باشد.
سلاح‌ها
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
سربازان پیاده‌نظام با سلاح‌های اصلی خود (سلاح‌های شخصی و زره بدن برای استفاده شخصی خود) تعریف می‌شوند. فناوری، منابع، تاریخ و جامعه می‌تواند سلاح‌های کاملاً متفاوتی را برای هر ارتش و دوره تولید کند، امّا سلاح‌های رایج پیاده‌نظام را می‌توان در چند دستهٔ اساسی تفکیک کرد:[۱۲]
- سلاح‌های رزمی دوربرد: نیزه، فلاخن، دم‌لوله، کمان، کمان زنبورکی، توپ دستی، تفنگ شمخال، تفنگ فتیله‌ای، نارنجک، شعله‌افکن.[۱۲]
- سلاح‌های نبرد تن‌به‌تن: سلاح‌های کوبنده مانند چماق، گرز زنجیری و گرز؛ سلاح‌های لبه‌دار و تیغه‌دار مانند شمشیر، خنجر و تبر؛ سلاح‌های تیرچه‌دار مانند نیزه، ناچخ، ناگیناتا و نیزه‌های کوچک.[۱۲]
- سلاح‌های دوربرد و نزدیک: سرنیزه متصل به سلاح گرم به پیاده‌نظام این امکان را می‌دهد که از همان سلاح برای نبرد دوربرد و نبرد نزدیک استفاده کند. این موضوع با تفنگ‌های فتیله‌ای آغاز شد و استفاده از آن هنوز هم در تفنگ‌های تهاجمی مدرن ادامه دارد.[۱۲] استفاده از سرنیزه با معرفی سلاح‌های گرم خودکار کاهش یافته است ولی هنوز هم عموماً به عنوان آخرین سلاح مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۱۳]
پیاده‌نظام‌ها اغلب سلاح‌های ثانویه یا پشتیبان حمل می‌کنند که گاهی سلاح کمری یا سلاح کمکی نامیده می‌شوند. پیاده‌نظام با سلاح‌های دوربرد یا نیزه، اغلب شمشیر یا خنجر نیز برای نبرد تن‌به‌تن احتمالی حمل می‌کردند. پیلوم نیزه‌ای بود که لژیونرهای رومی درست قبل از بیرون کشیدن سلاح اصلی خود، گلادیوس (شمشیر کوتاه) و نزدیک شدن به خط دشمن، آن را پرتاب می‌کردند.[۱۴]
پیاده‌نظام‌های مدرن اکنون از سرنیزه به عنوان سلاح پشتیبان استفاده می‌کنند، امّا ممکن است از تفنگ‌های دستی نیز به عنوان سلاح کمری استفاده کنند. آن‌ها همچنین ممکن است قبل از نبرد، مین‌های ضد نفر، تله‌های انفجاری، مواد آتش‌زا یا مواد منفجره را به صورت دفاعی به کار ببرند.
حفاظت
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
پیاده‌نظام روش‌های مختلفی را برای محافظت در برابر حملات دشمن به کار گرفته است، از جمله انواع زره و سایر تجهیزات و رویه‌های تاکتیکی.
اساسی‌ترین روش، استفاده از زره شخصی است که شامل سپر، کلاه‌خود و انواع زره از جمله پارچه کتانی، چرم، لایه‌لایه، جوشن، صفحه‌ای و کولار می‌شود. در ابتدا، زره برای دفاع در برابر نبردهای دوربرد و نزدیک استفاده می‌شد، حتی یک سپر نسبتاً سبک نیز می‌توانست در برابر بیشتر قلاب‌سنگ‌ها و نیزه‌ها دفاع کند، اگرچه کمان‌ها و کمان‌های پرقدرت ممکن بود در فواصل بسیار نزدیک به زره‌های معمولی نفوذ کنند. زره پیاده‌نظام باید بین حفاظت و پوشش تعادل برقرار می‌کرد، زیرا یک زره کامل برای پوشیدن در نبرد بسیار سنگین بود.
با پیشرفت سلاح‌های گرم، زره‌های مخصوص دفاع از راه دور باید ضخیم‌تر و سنگین‌تر ساخته می‌شدند که این امر مانع از تحرک می‌شد. در دوران مدرن، پیاده‌نظام‌ها اغلب باید تجهیزات حفاظتی در برابر حملات شیمیایی و بیولوژیکی، از جمله ماسک‌های ضد گاز نظامی، عوامل ضد گاز و لباس‌های محافظ به همراه داشته باشند. همهٔ این اقدامات حفاظتی به وزنی که یک سرباز پیاده‌نظام باید حمل کند، می‌افزاید و ممکن است کارایی رزمی را کاهش دهد.
سلاح‌های مخصوص پیاده‌نظام
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]سلاح‌های اوّلیه‌ای که توسط خدمه استفاده می‌شدند، سلاح‌های محاصره‌ای بودند، مانند خرکمان، منجنیق دوربرد و دژکوب. نسخه‌های مدرن شامل مسلسل، موشک‌های ضدتانک و خمپاره‌اندازهای پیاده‌نظام هستند.
نگارخانه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
رژه نظامی سربازان ارتش ایتالیا در سال ۲۰۰۷
دو تن از سربازان یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
نقاشی ناپلئون بناپارت به همراه نیروهای پیاده‌نظام ارتش فرانسه
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ Smith, Christopher. "Contemporary Warfare, the Utility of Infantry, and Implications for the Project Land 400 Combined Arms Fighting System". Australian Army Journal. Directorate of Future Land Warfare. Retrieved 1 January 2010.
- ↑ Kelly, Raymond (October 2005). "The evolution of lethal intergroup violence". PNAS. 102 (43): 24–29. doi:10.1073/pnas.0505955102. PMC 1266108. PMID 16129826.
- ↑ Newman, Simon (29 May 2012). "Military in the Middle Ages". thefinertimes.com. Retrieved 6 October 2015.
- ↑ "Infantry | Soldiers, Tactics, Combat | Britannica". www.britannica.com (in English). 2025-02-08. Retrieved 2025-03-05.
- ↑ Carey, Brian Todd (2006). Warfare in the Medieval World. London: Pen & Sword Military. p. chapter 6. ISBN 978-1-84884-741-5.
- ↑ Archer, Christon I. (2002). World History of Warfare. U of Nebraska Press. p. 291. ISBN 978-0-8032-1941-0.
- ↑ "Military kit through the ages: from the Battle of Hastings to Helmand". The Telegraph. Archived from the original on 4 August 2014. Retrieved 26 October 2017.
- ↑ Murphy, Patricia. "Weight Of War: Soldiers' Heavy Gear Packs On Pain". NPR. Retrieved 26 October 2017.
- ↑ Taylor, Michael J (2019). "Tactical reform in the late Roman republic: the view from Italy". Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. 68 (1): 76–94. doi:10.25162/historia-2019-0004. ISSN 0018-2311.
- ↑ Handy, Aaron Jr. (2010). "Part Two, chapter 3". That Powerless Feeling. Trafford Publishing. ISBN 978-1-4251-3155-5.
- ↑ Smith, J.; Mullan, B.; Harris, N. (2005). "Effects of food attributes and feeding environment on acceptance, intake and performance in soldiers". Appetite. 44 (1): 23–31. doi:10.1016/j.appet.2004.08.002. PMID 15604036.
- 1 2 3 4 Blumberg, Naomi. "List of weapons". Encyclopedia Britannica. The Encyclopædia Britannica, Inc. Retrieved 13 November 2017.
- ↑ Kontis, George. "Are We Forever Stuck with the Bayonet?". Small Arms Defense Journal. Retrieved 13 November 2017.
- ↑ Zhmodikov, Alexander (2000). "Roman Republican Heavy Infantrymen in Battle (IV-II Centuries B.C.)". Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. Vol. 49. ABC-CLIO. p. 640. ISBN 978-1-59884-980-6.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]