موسیقی مجلسی
موسیقی مجلسی (به انگلیسی: chamber music) فرمی در موسیقی کلاسیک است که برای تعداد کمی ساز (معمولاً دو تا هشت ساز) تصنیف می‌شود. موسیقی مجلسی از گذشته برای اجرا در محیط کوچکی مانند یک خانه یا یک اتاق ساخته می‌شده است؛ برخلاف گونه‌های دیگرِ موسیقی که برای اجرا در تالار یا کلیسا ساخته می‌شوند.[۱] موسیقی مجلسی به دلیل ماهیت صمیمانه‌اش، «موسیقی دوستان» نیز توصیف شده است.[۲] این موسیقی برای بیش از یک قرن عمدتاً توسط نوازندگان آماتور در خانه‌ها اجرا می‌شد؛ و حتی امروزه که اجرای آن از محیط خانه به سالن‌های کنسرت منتقل شده است، بسیاری از نوازندگان — چه آماتور و چه حرفه‌ای — همچنان برای لذت شخصی خود، به اجرای موسیقی مجلسی می‌پردازند. نوازندگی موسیقی مجلسی نیازمند مهارت‌های ویژه‌ای — اعم از موسیقایی و اجتماعی — است که با مهارت‌های لازم برای اجرای آثار تک‌نوازی (سولو) یا سمفونیک تفاوت دارد.[۳]
آهنگسازان بسیاری، از دورهٔ باروک تا سدهٔ بیستم میلادی، آثاری در این فرم از خود برجای گذارده‌اند. کوارتت‌های زهی بتهوون از نمونه‌های برجستهٔ موسیقی مجلسی هستند. یوهان ولفگانگ فون گوته، موسیقی مجلسی (به‌ویژه کوارتت زهی) را به‌عنوان «چهار انسان منطقی در حال گفتگو» توصیف کرده است.[۴]
اصطلاح‌ها
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- دونوازی، دوسرایی، دوتایی، دوئِت یا دوئو: قطعه‌ای برای دو ساز (یکسان یا متفاوت)
- سه‌نوازی، سه‌نوازی یا تریو یا سه‌سرایی: قطعه‌ای برای سه ساز یا سه خواننده
- چارنوازی، چارسرایی، چارتایی یا کوارتِت: قطعه‌ای برای چهار ساز یا چهار خواننده
- پنج‌نوازی، پنج‌سرایی، پنج‌تایی یا کوئینتِت: قطعه‌ای برای پنج ساز
- شش‌نوازی، شش‌سرایی، شش‌تایی یا سِکستِت: قطعه‌ای برای شش ساز
- هفت‌نوازی، هفت‌سرایی، هفت‌تایی یا سِپتِت: قطعه‌ای برای هفت ساز
- هشت‌نوازی، هشت‌سرایی، هشت‌تایی یا اُکتِت: قطعه‌ای برای هشت ساز
- نه‌نوازی، نُه‌سرایی، نُه‌تایی یا نونِت: قطعه‌ای برای نه ساز
- ده‌نوازی، ده‌سرایی، ده‌تایی یا دِکِت: قطعه‌ای برای ده ساز
پانویس
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ "chamber music" (in English). Encyclopædia Britannica. Retrieved 28 ژوئیهٔ 2014.
- ↑ Christina Bashford, "The String Quartet and Society", in Stowell (2003), p. 4. The expression "music of friends" was first used by Richard Walthew in a lecture published in South Place Institute, London, in 1909.Walthew, Richard H. (1909). The Development of Chamber Music. London: Boosey. p. 42.
- ↑ Estelle Ruth Jorgensen, The Art of Teaching Music (Bloomington: Indiana University Press, 2008): 153–54. شابک ۹۷۸−۰−۲۵۳−۳۵۰۷۸−۷ (cloth); شابک ۹۷۸−۰−۲۵۳−۲۱۹۶۳−۳ (pbk).
- ↑ Christina Bashford, "The String Quartet and Society" in Stowell (2003), p. 4. The quote was from a letter to Carl Friedrich Zelter|C. F. Zelter, November 9, 1829.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
