پرش به محتوا

راشتراپاتی بهاوان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
راشتراپاتی بهاوان
Rāṣṭrapati Bhavan
راشتراپاتی بهاوان
راشتراپاتی بهاوان در دهلی واقع شده
راشتراپاتی بهاوان
موقعیت در دهلی نو، دهلی، هند
نام‌های پیشینخانه فرماندار کل (۱۹۳۱–۱۹۴۷)
خانه دولت (۱۹۴۷–۱۹۵۰)
اطلاعات کلی
سبک معماریشیوه‌های معماری کلاسیک غربی[۱]
موقعیتراج‌پات
آدرستپه رایسینا
شهر یا شهرکدهلی نو
کشورهند
مختصات۲۸°۳۶′۵۲″ شمالی ۷۷°۱۱′۵۹″ شرقی / ۲۸٫۶۱۴۴۴°شمالی ۷۷٫۱۹۹۷۲°شرقی / 28.61444; 77.19972
ارتفاع از سطح دریا۲۱۵ متر (۷۰۵ فوت)
مستاجرین کنونیرئیس‌جمهور هند
آغاز ساخت۱۹۱۲؛ ۱۱۴ سال پیش (1912)
پایان۱۹۲۹؛ ۹۷ سال پیش (1929)[۲]
گشایش۱۹۳۱؛ ۹۵ سال پیش (1931)
مالکدولت هند
بلندی۵۵ متر (۱۸۰ فوت)
جزئیات فنی
اندازه۳۲۰ جریب فرنگی (۱۳۰ هکتار)
شمار طبقاتچهار
مساحت کل طبقات۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۲۰۰٬۰۰۰ فوت مربع)
طراحی و ساخت
معمار
اطلاعات دیگر
شمار اتاق‌ها۳۴۰
دسترسی به ترابری همگانیدبیرخانه مرکزی
وبگاه
فیلم کوتاهی درباره راشتراپاتی بهاوان

راشتراپاتی بهاوان (به انگلیسی: Rashtrapati Bhavan)؛ تلفظⓘ، ایزو: Rāṣṭrapati Bhavana؛ به معنای ''خانه رئیس‌جمهور'')، که پیش‌تر خانه فرماندار کل (۱۹۳۱–۱۹۴۷) و خانه دولت (۱۹۴۷–۱۹۵۰) نامیده می‌شد، اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور هند است که در انتهای غربی راج‌پات، تپه رایسینا در دهلی نو واقع‌شده است.

این ساختمان توسط ادوین لاتی‌ینز و هربرت بیکر در سبک شیوه‌های معماری کلاسیک غربی و بر پایه معماری گورکانی نو طراحی شد. ساخت‌وساز در سال ۱۹۱۲ آغاز شد و ساختمان در سال ۱۹۲۹ تکمیل گردید. این بنا که در ابتدا «خانه فرماندار کل» نامیده می‌شد، از سال ۱۹۳۱ تا زمان استقلال هند بر اساس قانون استقلال هند ۱۹۴۷، محل استقرار فرماندار کل هند بود. پس از استقلال، این بنا برای مدت کوتاهی به عنوان «خانه دولت» مورد استفاده قرار گرفت و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ محل اقامت فرماندار کل هند بود. هنگامی که هند به یک جمهوری تبدیل شد، این مکان به اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور هند تبدیل و به «راشتراپاتی بهاوان» تغییر نام یافت.

ساختمان اصلی در چهار طبقه و یک زیرزمین گسترده‌شده است و شامل ۳۴۰ اتاق و در مجموع ۲٫۵ کیلومتر راهرو است که در مساحتی بالغ بر ۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۲۰۰٬۰۰۰ فوت مربع) قرار گرفته و شامل اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور، تالارهای پذیرایی، اتاق‌های مهمان و دفاتر اداری است. این بنا در یک محوطه ریاست‌جمهوری به مساحت ۳۲۰ جریب فرنگی (۱۳۰ هکتار) واقع‌شده که شامل باغ‌ها، فضاهای باز، اقامتگاه‌های امنیتی و کارکنان، اصطبل‌ها، دفاتر و سایر تأسیسات است. با بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۲۰۰٬۰۰۰ فوت مربع) مساحت کل قابل استفاده در ساختمان اصلی H-شکل، راشتراپاتی بهاوان بزرگ‌ترین اقامتگاه رسمی از نظر مساحت کل در میان اقامتگاه‌های هر رئیس کشور در جهان است و پس از آن ایستانا نورالایمان در برونئی و کاخ کوئیرینال در ایتالیا قرار دارند.[۳] [۴] [۵]

رئیس‌جمهور هند اقامتگاه‌های دیگری نیز در سراسر هند دارد که شامل راشتراپاتی نیکتان در درادون، راشتراپاتی نیلایام در حیدرآباد (هند) و راشتراپاتی نیواس در شیملا می‌شود.

تاریخچه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فرماندار کل هند تا پیش از انتقال پایتخت امپراتوری به دهلی، در خانه دولتی در کلکته اقامت داشت. ریچارد ولزلی، که گفته می‌شود معتقد بود «هند باید از یک کاخ اداره شود، نه از یک خانه ییلاقی»، دستور ساخت این عمارت باشکوه را بین سال‌های ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۳ صادر کرد و در سال ۱۹۱۲، فرماندار بنگال در آنجا ساکن شد. تصمیم برای ساخت اقامتگاهی در دهلی نو برای نایب‌السلطنه بریتانیا، پس از آن اتخاذ شد که در جریان دربار دهلی در دسامبر ۱۹۱۱ تصمیم گرفته شد پایتخت هند از کلکته به دهلی منتقل شود. هنگامی که طرح یک شهر جدید، یعنی دهلی نو، در مجاورت انتهای جنوبی دهلی قدیم پس از دربار دهلی توسعه یافت، به کاخ جدید نایب‌السلطنه هند، ابعادی عظیم و موقعیتی برجسته داده شد. حدود ۴٬۰۰۰ جریب فرنگی (۱٬۶۰۰ هکتار) زمین برای آغاز ساخت «خانه نایب‌السلطنه» (نام اولیه بنا) و ساختمان دبیرخانه در مجاورت آن، بین سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۶ با جابه‌جایی روستاهای رایسینا و مالچا که در آنجا وجود داشتند و ۳۰۰ خانواده ساکن آن‌ها، تحت قانون تملک اراضی ۱۸۹۴ خریداری شد.[۶][۷]

مسیر شیب‌دار از سمت شرق

معمار بریتانیایی ادوین لاتی‌ینز، که مشارکت‌کننده اصلی در فرایند شهرسازی بود، مسئولیت اصلی معماری را بر عهده گرفت. کاخ تکمیل‌شده فرماندار کل، بسیار شبیه به طرح‌های اولیه‌ای از کار درآمد که لاتی‌ینز در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۲ از شیملا برای هربرت بیکر فرستاده بود. طراحی لاتی‌ینز در مجموع به سبک معماری کلاسیک باشکوه است و رنگ‌ها و جزئیات آن از معماری گورکانی نو الهام گرفته‌شده است. لاتی‌ینز و بیکر که برای کار بر روی خانه نایب‌السلطنه و دبیرخانه‌ها گمارده‌شده بودند، در ابتدا روابط دوستانه‌ای داشتند. بیکر مأمور کار بر روی دو ساختمان دبیرخانه‌شده بود که در مقابل خانه نایب‌السلطنه قرار داشتند. طرح اولیه این بود که خانه نایب‌السلطنه در بالای تپه رایسینا قرار گیرد و دبیرخانه‌ها در ارتفاع پایین‌تری باشند. بعدها تصمیم گرفته شد که آن را ۴۰۰ یارد عقب‌تر بسازند و هر دو ساختمان را بر روی فلات قرار دهند.[۷]

لاتی‌ینز برای تثبیت موقعیت آن تلاش کرد اما نتوانست تغییری ایجاد کند. لاتی‌ینز می‌خواست یک شیب طولانی و مایل به سمت خانه نایب‌السلطنه با دیوار حائل در دو طرف ایجاد کند. اگرچه این کار باعث می‌شد خانه از فاصله دورتری دیده شود، اما همچنین میدان بین ساختمان‌های دبیرخانه را قطع می‌کرد. کمیته‌ای که با حضور لاتی‌ینز و بیکر در ژانویه ۱۹۱۴ تشکیل شد، اعلام کرد که شیب نباید تندتر از ۱ به ۲۵ باشد، اگرچه در نهایت به ۱ به ۲۲ تغییر یافت؛ شیبی تندتر که دیدن کاخ نایب‌السلطنه را دشوارتر می‌کرد. در حالی که لاتی‌ینز از شیب و احتمال اینکه کاخ نایب‌السلطنه توسط جاده مسدود شود آگاه بود، تصور می‌شود که او به‌طور کامل متوجه نشده بود که نمای جلوی خانه تا چه حد ناپیدا خواهد شد. در سال ۱۹۱۶، کمیته دهلی امپراتوری پیشنهاد لاتی‌ینز برای تغییر شیب را رد کرد. لاتی‌ینز فکر می‌کرد بیکر بیش از آنکه به فکر طراحی معماری خوب باشد، نگران کسب درآمد و راضی نگه داشتن دولت است.[۷] مالکیت زمین در اختیار باساخا سینگ و عمدتاً سر سوبها سینگ بود.[۸]

لاتی‌ینز به مدت بیست سال تقریباً هر سال بین هند و انگلستان سفر می‌کرد و در هر دو کشور بر ساخت خانه نایب‌السلطنه کار می‌کرد. لاتی‌ینز به دلیل محدودیت‌های بودجه، حجم ساختمان را از ۱۳٬۰۰۰٬۰۰۰ فوت مکعب (۳۷۰٬۰۰۰ متر مکعب) به ۸٬۵۰۰٬۰۰۰ فوت مکعب (۲۴۰٬۰۰۰ متر مکعب) کاهش داد.[۷] باغ‌ها در ابتدا توسط ویلیام رابرت ماستو به سبک گورکانی طراحی و پیاده‌سازی شدند؛ او تحت تأثیر نایب‌السلطنه بانو لیدی هاردینگ بود که او نیز به نوبه خود از کتاب کنستانس ویلیرز-استوارت با عنوان باغ‌های گورکانیان بزرگ (۱۹۱۳) الهام گرفته بود. این طرح‌ها در دوران نایب‌السلطنه‌های بعدی و پس از استقلال هند، دستخوش تغییرات و اصلاحاتی شدند.[۹] پس از استقلال، نام آن به «خانه دولتی» تغییر یافت.[۱۰]

هنگامی که چاکراوارتی راجاگوپالاچاری به عنوان نخستین فرماندار کل هند که در هند متولد‌شده بود، مسئولیت را بر عهده گرفت و ساکن این کاخ شد، ترجیح داد در چند اتاق در بخش مهمان سابق اقامت کند که اکنون بخش خانوادگی رئیس‌جمهور است؛ او آپارتمان‌های نایب‌السلطنه وقت را به بخش مهمان تبدیل کرد، جایی که روسای دولت‌های خارجی در زمان حضور در هند در آن اقامت می‌کنند.[۷] در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰، زمانی که راجندرا پراساد به عنوان نخستین رئیس‌جمهور هند این ساختمان را اشغال کرد، نام آن به «راشتراپاتی بهاوان» (خانه رئیس‌جمهور) تغییر یافت.[۱۱]

نخستین پروژه مرمت در راشتراپاتی بهاوان در سال ۱۹۸۵ آغاز شد و در سال ۱۹۸۹ پایان یافت؛ در طی این پروژه، تالار آشوکا از الحاقات بعدی پاکسازی شد و توسط مرمت‌گر معماری، سونیتا کوهلی، به حالت اولیه خود بازگشت. دومین پروژه مرمت که در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، با مشارکت چارلز کوریا و سونیتا کوهلی انجام گرفت.[۱۲][۱۳][۱۴]

یک سردیس از لاتی‌ینز در سال ۲۰۲۶ در اقدامی پیشنهادی برای استعمارزدایی از ساختمان برداشته و با سردیس چاکراوارتی راجاگوپالاچاری جایگزین شد.[۱۵]

معماری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

طراحی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نمای اصلی

این بنا که از چهار طبقه و ۳۴۰ اتاق تشکیل‌شده و مساحت زیربنای آن ۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۲۰۰٬۰۰۰ فوت مربع) است، با استفاده از ۷۰۰ میلیون آجر و ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ فوت مکعب (۸۵٬۰۰۰ متر مکعب) سنگ و با استفاده اندک از فولاد ساخته‌شده است.[۱۶] طراحی این ساختمان در دوره معماری ادواردی انجام شد، زمانی که تأکید بر استفاده از نقوش کلاسیک سنگین برای نمایش قدرت بود. فرایند طراحی این عمارت طولانی، پیچیده و از نظر سیاسی پرمخاطره بود. طرح‌های اولیه لاتی‌ینز همگی به‌شدت کلاسیک و کاملاً به سبک اروپایی بودند، اگرچه او مایل بود آن را به سبک کلاسیک هندی انجام دهد – هند هرگز معماری یکسانی برای استفاده عمومی نداشت. با این حال، در دوران پس از شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، تصمیم بر این شد که باید نسبت به محیط محلی حساسیت نشان داده شود تا ساختمان در بستر سیاسی خود بهتر ادغام شود، و پس از بحث‌های سیاسی بسیار، لاتی‌ینز به گنجاندن نقوش محلی معماری گورکانی نو، هرچند به شکل تزئینات نسبتاً سطحی بر روی پوسته ساختمان، تن داد.[۱۷]

عناصر هندی گوناگونی به ساختمان اضافه شد. این موارد شامل چندین حوض سنگی مدور در بالای ساختمان بود، زیرا ویژگی‌های آبی بخش مهمی از معماری هند هستند. همچنین یک «چاجا» یا «چوجا» (سایبان) سنتی هندی وجود داشت که جایگزین حاشیه زینتی در معماری کلاسیک شد؛ این یک عنصر تیز، نازک و بیرون‌زده بود که ۸ فوت (۲٫۴ متر) از ساختمان امتداد می‌یافت و سایه‌های عمیقی ایجاد می‌کرد. این عنصر نور شدید خورشید را از پنجره‌ها مسدود کرده و همچنین پنجره‌ها را در برابر باران‌های شدید در فصل موسمی محافظت می‌کند. در خط بام چندین چتر وجود داشت که به شکستن یکنواختی خط بام که توسط گنبد پوشانده نشده بود، کمک می‌کرد. لاتی‌ینز برخی از عناصر طراحی هندی را اقتباس کرد اما از آن‌ها به‌طور محدود و موثر در سراسر ساختمان استفاده نمود.[۱۷]

ستون جیپور

این ستون دارای «تاجی به‌طور متمایز عجیب در بالا، یک ستاره شیشه‌ای است که از شکوفه نیلوفر آبی برنزی بیرون می‌جهد».[۱۸] صفحه‌های مشبک در ماسه‌سنگ قرمز وجود داشت که شباک یا جالیس نامیده می‌شدند،[۱۹] که از طرح‌های راجستانی الهام گرفته‌شده بودند. نمای جلوی کاخ، در سمت شرق، دارای دوازده ستون عظیم با فاصله نامنظم با سرستون‌های دهلی است، یک «شیوه ابداعی» که لاتی‌ینز برای این ساختمان اختراع کرد و دارای جزئیات آشوکان است.[۲۰] سرستون‌ها ترکیبی از برگ‌های کنگری با چهار ناقوس آویزان هندی هستند. سبک ناقوس‌ها شبیه به معابد هندو و بودایی هند است و این ایده از یک معبد جین در مودابیدری در کارناتاکا الهام گرفته‌شده است.[۲۱]

یک ناقوس در هر گوشه در بالای ستون قرار دارد. از آنجا که یک باور باستانی هندی وجود دارد که ناقوس‌ها پایان یک سلسله را اعلام می‌کردند، گفته می‌شد که چون ناقوس‌ها خاموش بودند، حکومت بریتانیا در هند پایان نخواهد یافت. در حالی که نمونه‌های قبلی بریتانیایی از به‌اصطلاح معماری گورکانی نو عمدتاً عناصری از معماری گورکانی را بر روی بدنه‌های اساساً غربی پیوند زده بودند، لاتی‌ینز همچنین از هنر بسیار قدیمی‌تر بودایی هنر مائوری بهره برد. این را می‌توان در شیوه دهلی و در گنبد اصلی مشاهده کرد، جایی که طبل زیر آن دارای تزئیناتی است که یادآور نرده‌های اطراف استوپاهای اولیه بودایی مانند سانچی است.[۲۰] همچنین حضور عناصر معماری گورکانی و استعماری اروپایی وجود دارد. به‌طور کلی، این سازه به‌طور متمایزی با سایر نمادهای استعماری بریتانیا در آن زمان متفاوت است، اگرچه سایر ساختمان‌های دهلی نو، مانند ساختمان دبیرخانه، دهلی نو، که عمدتاً توسط هربرت بیکر طراحی شده، شباهت‌هایی دارند؛ برای مثال، هر دو با ماسه‌سنگ کرم و قرمز دولپور ساخته شده‌اند.[۲۲]

لاتی‌ینز چندین عنصر شخصی کوچک به خانه اضافه کرد، مانند منطقه‌ای در دیوارهای باغ و دو پنجره تهویه در اتاق تشریفات که شبیه عینکی بود که او به چشم می‌زد. اقامتگاه نایب‌السلطنه تا حد زیادی تا سال ۱۹۲۹ تکمیل شد و (به همراه بقیه دهلی نو) به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۱ افتتاح گردید. بین سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ تزئینات مهمی، به‌ویژه در تالار رقص، اضافه شد که توسط نقاش ایتالیایی توماسو کولونلو اجرا گردید.[۲۳]

این بنا دارای ۳۴۰ اتاق تزئین‌شده و مساحت زیربنای ۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۲۰۰٬۰۰۰ فوت مربع) است. این سازه شامل ۷۰۰ میلیون آجر[۲۴] و ۳. ۵ میلیون فوت مکعب (۸۵,۰۰۰ متر مکعب) سنگ است که تنها استفاده حداقلی از فولاد در آن صورت گرفته است. لاتی‌ینز آتلیه‌هایی را در دهلی و لاهور تأسیس کرد تا صنعتگران محلی را به کار گیرد. مهندس ارشد پروژه سر تجا سینگ مالک بود و چهار پیمانکار اصلی شامل سر سوبا سینگ بودند.[۲۵] همچنین مجسمه‌های فیل و فواره‌های مجسمه‌ای کبرا، و همچنین نقش‌برجسته‌های اطراف پایه ستون جیپور وجود داشت که توسط مجسمه‌ساز بریتانیایی، چارلز سارجنت جاگر ساخته‌شده بود.[۱۲] [۲۶]

طرح کلی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
دروازه اصلی راشتراپاتی بهاوان با ستون جیپور در پس‌زمینه

طرح کلی این ساختمان حول یک مربع عظیم با چندین حیاط و فضاهای باز داخلی طراحی‌شده است. این نقشه شامل دو بال بود؛ یکی برای نایب‌السلطنه و ساکنان و دیگری برای مهمانان. بال اقامتگاه خود یک خانه چهار طبقه مجزا با حیاط‌های داخلی است. این بال چنان بزرگ بود که آخرین فرماندار کل هند، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، ترجیح داد در بال کوچک‌تر مهمانان زندگی کند؛ سنتی که روسای جمهور بعدی نیز از آن پیروی کردند. بال اصلی اقامتگاه اکنون عمدتاً برای پذیرایی‌های دولتی و به عنوان بال مهمان برای سران کشورهای بازدیدکننده استفاده می‌شود.[۲]

تالارها و اتاق‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گانتانترا ماندپ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گانتانترا ماندپ (نام پیشین: تالار دربار) مستقیماً زیر گنبد دوقلوی ساختمان اصلی واقع شده است. این مکان که پیش از استقلال به عنوان «اتاق تخت» شناخته می‌شد، دو تخت مجزا برای نایب‌السلطنه و همسرش داشت. از زمان استقلال هند، یک صندلی بلند برای رئیس‌جمهور در اینجا زیر یک لوستر شیشه‌ای بلژیکی که از ارتفاع ۳۳ متری آویزان است، نگهداری می‌شود. کف تالار از مرمر ایتالیایی به رنگ شکلاتی ساخته شده است. ستون‌های گانتانترا ماندپ به شیوه دهلی ساخته شده‌اند که خطوط عمودی را با نقش‌مایه ناقوس ترکیب می‌کند. خطوط عمودی ستون‌ها همچنین در حاشیه زینتی اطراف اتاق به کار رفته است که با استفاده از یکی از شیوه‌های کلاسیک یونانی ستون‌ها قابل اجرا نبود. ستون‌ها از مرمر زرد جیسلمیر ساخته شده‌اند و خطی ضخیم در امتداد مرکز آن‌ها امتداد دارد.[۲۷]

گانتانترا ماندپ ظرفیت ۵۰۰ نفر را دارد و همین‌جا در این ساختمان بود که جواهر لعل نهرو در ساعت ۸: ۳۰ صبح ۱۵ اوت ۱۹۴۷ سوگند یاد کرد تا به عنوان نخست‌وزیر از لوئیس مونتباتن تحلیف بگیرد.[۲۷]

آشوکا ماندپ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آشوکا ماندپ (نام پیشین: تالار آشوکا) یک اتاق مستطیل‌شکل به ابعاد ۳۲ در ۲۰ متر است. این اتاق در ابتدا به عنوان تالار رقص دولتی با کف‌پوش چوبی ساخته شد. نگارگری ایرانی بر روی سقف آن، اثر «فتحعلی‌شاه در شکار» است؛ یک نقاشی رنگ روغن از دوره قاجار که توسط مهرعلی خلق شده است. این اثر یک سفر شکار سلطنتی به رهبری شاه فتحعلی‌شاه را به تصویر می‌کشد. دیوارها دارای نقاشی‌های دیواری هستند که توسط هنرمند ایتالیایی توماسو کولونلو طراحی شده و از مکاتب مینیاتور مانند نگارگری ایرانی الهام گرفته شده است.[۲۸]

گنبد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گنبد در میانه ساختمان، بازتاب‌دهنده سبک‌های هندی و بریتانیایی است. در مرکز، یک گنبد بلند با روکش مسی قرار دارد که بر فراز یک استوانه بسیار بلند در چندین بخش قرار گرفته و از سایر بخش‌های ساختمان متمایز است. این گنبد دقیقاً در میان قطرهای چهار گوشه ساختمان قرار دارد. ارتفاع آن بیش از دو برابر ارتفاع خود ساختمان است و سبک‌های کلاسیک و هندی را با هم ترکیب می‌کند. لوتینز هنگام طراحی گنبد، پانتئون در رم را به عنوان الگو در نظر گرفت، اگرچه نمای بیرونی گنبد نیز تا حدی از استوپاهای اولیه بودایی الگوبرداری‌شده بود.[۲۹]

آمریت اودیان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آمریت اودیان (به معنی: «باغ شهد»)، باغی است که در پشت راشتراپاتی بهاوان واقع‌شده است. این باغ در ژانویه ۲۰۲۳ توسط رئیس‌جمهور دروپدی مرمو به عنوان بخشی از جشن‌های هفتاد و پنجمین سالگرد استقلال هند، از «باغ‌های گورکانی» به «آمریت اودیان» تغییر نام یافت.[۳۰][۳۱][۳۲] این باغ ترکیبی از سبک‌های گورکانی و محوطه‌سازی انگلیسی است و دارای تنوع بسیار زیادی از گل‌ها و درختان می‌باشد.[۳۳] باغ‌های راشتراپاتی بهاوان هر ساله در ماه‌های فوریه و مارس در طول جشنواره «اودیانوتساو» به روی عموم باز است.[۳۴]

فواره‌ای در آمریت اودیان

باغ اصلی شامل دو کانال است که با زاویه قائمه یکدیگر را قطع می‌کنند و در امتداد جهت‌های اصلی قرار دارند و این باغ را به شبکه‌ای از مربع‌ها تقسیم می‌کنند: یک چهارباغ. شش فواره به شکل نیلوفر آبی در محل تقاطع این کانال‌ها وجود دارد که تا ارتفاع ۱۲ فوت (۳٫۷ متر) بالا می‌روند. همچنین دان‌خوری‌هایی برای غذا دادن به پرندگان وحشی تعبیه‌شده است.[۳۵]

دو نوار طولی از باغ در سطحی بالاتر در هر طرف باغ اصلی قرار دارند که مرزهای شمالی و جنوبی را تشکیل می‌دهند. گیاهان کاشته‌شده در اینجا همان گیاهان باغ اصلی هستند. در مرکز هر دو نوار، فواره‌ای قرار دارد که به سمت داخل می‌ریزد و یک حوضچه را تشکیل می‌دهد. در نوارهای غربی دو آلاچیق و در نوارهای شرقی دو پست نگهبانی با طراحی پرزرق‌وبرق قرار گرفته‌اند.[۳۶]

باغ طولانی (یا باغ پرده‌نشینی) در غرب باغ اصلی واقع‌شده و در امتداد هر طرف پیاده‌روی مرکزی که به باغ مدور منتهی می‌شود، امتداد دارد. این باغ که در دیوارهایی به ارتفاع حدود ۱۲ فوت محصور‌شده، عمدتاً یک باغ رز است. این بخش دارای ۱۶ کرت مربعی رز است که با پرچین‌های کوتاه محصور شده‌اند. یک آلاچیق (پرگولا) از ماسه‌سنگ قرمز در مرکز و بر روی پیاده‌روی مرکزی قرار دارد که با پیچک‌های رز، گل کاغذی، یاس و ویره‌ها پوشیده‌شده است. دیوارها با رونده‌هایی مانند یاس، Rhynchospermum، پیچ‌اناری، رزهای پرورشی، Bignonia Vanista، Adenoclyma، Echitice و Parana Paniculata پوشیده شده‌اند. در امتداد دیوارها درختان پرتقال چینی کاشته‌شده است.[۳۶]

موزه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ژوئیه ۲۰۱۴، موزه‌ای در داخل راشتراپاتی بهاوان توسط رئیس‌جمهور وقت هند، پراناب موکرجی افتتاح شد. این موزه به بازدیدکنندگان کمک می‌کند تا دیدی از درون راشتراپاتی بهاوان، هنر و معماری آن داشته باشند و درباره زندگی رؤسای جمهور پیشین بیاموزند.[۳۷] فاز دوم این موزه در سال ۲۰۱۶ توسط رئیس‌جمهور پراناب موکرجی و نخست‌وزیر نارندرا مودی افتتاح شد. این موزه تحت راهنمایی ساروج گوش ساخته‌شده است.[۳۸][۳۸]

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

= پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Kahn, Jeremy (30 December 2007). "Amnesty Plan for Relics of the Raj". The New York Times. Archived from the original on 30 October 2012. Retrieved 26 June 2012. He also invented his own "Delhi Order" of neo-Classical columns that fuse Greek and Indian elements.
  2. 1 2 "Rashtrapati Bhavan". The President of India. Archived from the original on 26 November 2010. Retrieved 23 December 2011.
  3. ↑ "Overview of Rashtrapati Bhavan". presidentofindia.nic.in. Retrieved 3 March 2017.
  4. ↑ "Rashtrapati Bhavan Main Building". presidentofindia.nic.in. Retrieved 2 March 2026.
  5. ↑ "Making of the Rashtrapati Bhavan". rashtrapatibhavan.gov.in. Retrieved 2 March 2026.
  6. ↑ "New Delhi villagers seek compensation 100 years after being evicted by Raj". The Daily Telegraph. 4 August 2011. Archived from the original on 12 January 2022.
  7. 1 2 3 4 5 "The history of Rashtrapati Bhavan : The official home of the President of India". 19 September 2015. Archived from the original on 28 November 2019. Retrieved 19 September 2015.
  8. ↑ Sikh Achievers. Hemkunt Press. 2008. ISBN 978-81-7010-365-3. Archived from the original on 18 December 2022. Retrieved 7 March 2024.
  9. ↑ Bowe, Patrick (2009). "'The genius of an artist': William R. Mustoe and the planting of the city of New Delhi and its gardens". Garden History. 37 (1): 68–79. ISSN 0307-1243. JSTOR 40649671.
  10. ↑ Multiple sources:
  11. ↑ Hidayatullah, M. (2004). Law in the Scientific Era. Universal Law Publishing Company. ISBN 978-8175342606. Archived from the original on 3 January 2024. Retrieved 3 January 2024.
  12. 1 2 "Lutyens' Legacy". Forbes. 2 July 2007. Archived from the original on 12 August 2017. Retrieved 10 September 2017.
  13. ↑ "Setting the House in order". The Times of India. 17 July 2010. Archived from the original on 4 November 2012.
  14. ↑ "Kalam's 'thinking hut' demolished". The Times of India. 16 July 2010. Archived from the original on 4 November 2012.
  15. ↑ Canton, Naomi (25 February 2026). "Great-grandson of Edwin Lutyens in the UK criticises removal of Lutyens' bust from Rashtrapati Bhavan". The Times of India. Retrieved 17 March 2026.
  16. ↑ "Rashtrapati Bhavan". ABP. 21 July 2022. Archived from the original on 3 January 2024. Retrieved 3 January 2024.
  17. 1 2 Inan, 100-101
  18. ↑ Peck, Lucy; INTACH (2005). Delhi, a thousand years of building. The Lotus Collection, Roli Books. p. 276. ISBN 978-81-7436-354-1.
  19. ↑ Inan, 101
  20. 1 2 Inan, 102
  21. ↑ "The President's Secretariat and making of Rashtrapati Bhavan". Rashtrapati Bhavan. Archived from the original on 29 February 2024. Retrieved 4 January 2024.
  22. ↑ Inan, 100-102
  23. ↑ Roy, Siddhartha (6 September 2011). "The building Blocks of British empire". Hindustan Times. Archived from the original on 4 January 2024. Retrieved 4 January 2024.
  24. ↑ Perantuono, Carmine (27 July 2017). "In mostra l'arte di Tommaso Colonnello a Ortona". Rete8. Archived from the original on 1 March 2023. Retrieved 28 February 2023.
  25. ↑ Wilhide, Elizabeth (26 October 2012). Sir Edwin Lutyens: Designing in the English Tradition. National Trust. p. 50. ISBN 978-1907892271.
  26. ↑ Hussey, Christopher (1953). The Life of Sir Edwin Lutyens. Antique Collectors' Club. ISBN 0-907462-59-6. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
  27. 1 2 "Durbar Hall | Rashtrapati Bhavan". rashtrapatisachivalaya.gov.in. Archived from the original on 8 November 2016. Retrieved 12 January 2021.
  28. ↑ "Ashoka Hall | Rashtrapati Bhavan". rashtrapatisachivalaya.gov.in. Archived from the original on 25 November 2016. Retrieved 12 January 2021.
  29. ↑ "New Delhi". Royal Institute of British Architects. Archived from the original on 9 December 2022. Retrieved 4 January 2023.
  30. ↑ "Guide To Lutyens' Delhi: History, Architecture And Colonial Walks In New Delhi". Outlook. 4 June 2025. Retrieved 15 June 2025.
  31. ↑ Gupta, Shubhangi (28 January 2023). "Amrit Udyan is new name for Mughal Gardens at Rashtrapati Bhavan: 'Historic...'". Hindustan Times. Retrieved 1 December 2024.
  32. ↑ "Delhi: Mughal Gardens at Rashtrapati Bhavan renamed as 'Amrit Udyan'". The Siasat Daily. 28 January 2023. Retrieved 11 December 2024.
  33. ↑ "Mughal Gardens will now be called as Amrit Udyan". The Hindu. 28 January 2023. ISSN 0971-751X. Archived from the original on 28 January 2023. Retrieved 28 January 2023.
  34. ↑ "President to open Udyanotsav 2014 at Rashtrapati Bhawan on Feb 15". Biharprabha News. Archived from the original on 18 July 2014. Retrieved 14 February 2014.
  35. ↑ "Top 10 Famous Tourist Places to Visit in Delhi, India". United News of Bangladesh. Archived from the original on 4 January 2024. Retrieved 4 January 2024.
  36. 1 2 "Mughal Gardens of Rashtrapati Bhavan rechristened as Amrit Udyan on Saturday". 29 January 2023. Archived from the original on 4 January 2024. Retrieved 4 January 2024.
  37. ↑ "President inaugurates Rashtrapati Bhavan museum". Biharprabha News. Indo-Asian News Service. 25 July 2014. Archived from the original on 8 August 2014. Retrieved 27 July 2014.
  38. 1 2 Chatterji, Saubhadra (24 July 2016). "Rashtrapati Bhavan museum ready to welcome visitors: 10 key attractions". Hindustan Times (in English). Archived from the original on 21 March 2023. Retrieved 23 January 2022.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کتاب‌شناسی =

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=راشتراپاتی_بهاوان&oldid=44496607»