پرش به محتوا

رابین ویلیامز

ویرایش پیوندها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
رابین ویلیامز
ویلیامز در ۱۹۹۶
نام هنگام تولدرابین مک‌لورین ویلیامز
زادهٔ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱
شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
درگذشت۱۱ اوت ۲۰۱۴ (۶۳ سال)
پرادایس کی، کالیفرنیا، ایالات متحده
پیشه‌ها
  • بازیگر
  • کمدین
سال‌های فعالیت۱۹۷۶–۲۰۱۴
آثارفهرست کامل
همسران
  • والری ولاردی (ا. ۱۹۷۸–۱۹۸۸)
  • مارشا گارسیس (ا. ۱۹۸۹–۲۰۱۰)
  • سوزان اشنایدر (ا. ۲۰۱۱)
فرزندان۳، شامل زلدا
حرفه کمدی
عرصه فعالیت‌
  • استندآپ
  • فیلم
  • تلویزیون
ژانرها

رابین مک‌لورین ویلیامز (انگلیسی: Robin McLaurin Williams؛ ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ – ۱۱ اوت ۲۰۱۴) بازیگر و کمدین آمریکایی بود. او بابت مهارت‌های بداهه‌پردازی و ایفای طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها در آثار درام و کمدی شهرت داشت.[۱] از او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین کمدین‌های تمام ادوار یاد شده است.[۲][۳][۴] انترتینمنت ویکلی در سال ۱۹۹۷ او را «بامزه‌ترین مرد زندهٔ جهان» معرفی کرد.[۵]

ویلیامز در اواسط دههٔ ۱۹۷۰ اجرای استندآپ کمدی را در سانفرانسیسکو و لس آنجلس آغاز کرد و با بازی در سیت‌کام مورک و میندی (۱۹۷۸–۱۹۸۲) به شهرت رسید.[۶] نقش اول او در کمدی پاپای (۱۹۸۰) بود و سپس در فیلم‌های تحسین‌شدهٔ مسکو روی هادسن (۱۹۸۴)، بیداری‌ها (۱۹۹۰)، پچ آدامز (۱۹۹۸)، عکس یک‌ساعته (۲۰۰۲) و بهترین بابای دنیا (۲۰۰۹) ایفای نقش کرد. او همچنین در فیلم‌های پرفروش هوک (۱۹۹۱)، علاءالدین (۱۹۹۲)، خانم داوت‌فایر (۱۹۹۳)، جومانجی (۱۹۹۵)، قفس پرنده (۱۹۹۶) و مجموعهٔ شب در موزه (۲۰۰۶–۲۰۱۴) حضور داشته است.

ویلیامز برای نقش‌آفرینی‌اش در کمدی صبح بخیر، ویتنام (۱۹۸۷)، درام انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) و کمدی شاه ماهیگیر (۱۹۹۱) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او برای بازی در نقش مکمل درام ویل هانتینگ نابغه (۱۹۹۷) جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را کسب کرد. در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ گلدن گلوب سیسیل بی. دمیل به او اهدا شد.

ویلیامز در طول دوران کاری‌اش از مشکلات سوءمصرف مواد و مواردی از افسردگی شدید رنج می‌برد. پیکر مردهٔ او در اوت ۲۰۱۴ در ۶۳ سالگی در خانه‌اش در پرادایس کی، کالیفرنیا پیدا شد.[۷] دلیل مرگ او خودکشی اعلام شد. به گفته همسر بیوه‌اش، تشخیص داده شد که ویلیامز به بیماری پارکینسون مبتلاست، و همچنین افسردگی، اضطراب و پارانویای فزاینده‌ای را تجربه کرده بود.[۸] کالبدشکافی حاکی از «بیماری اجسام لویی مبهم» بود، و متخصصان گفتند که علائمش با زوال عقل با اجسام لویی مطابقت دارد.[۹][۱۰][۱۱]

اوایل زندگی و تحصیلات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رابین مک‌لورین ویلیامز در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱[۱۲][الف] در بیمارستان سنت لوک در شیکاگو، ایلینوی، به دنیا آمد.[۱۵] پدرش، رابرت فیتزجرالد ویلیامز (۱۹۰۶–۱۹۸۷)، مدیر ارشد بخش لینکلن-مرکوری در فورد بود.[۱۶][۱۷] مادرش، لوری مک‌لورین (۱۹۲۲–۲۰۰۱)، مدل سابق اهل جکسون، می‌سی‌سی‌پی بود که پدربزرگِ پدربزرگش، انسلم جی. مک‌لورین، سناتور و فرماندار می‌سی‌سی‌پی بود.[۱۸] ویلیامز دو برادر ناتنی بزرگ‌تر داشت: یک برادر ناتنی از طرف پدر، رابرت (معروف به تاد)،[۱۹] و یک برادر ناتنی از طرف مادر، مک‌لورین.[۲۰] در حالی که مادرش پیرو علم مسیحی بود، ویلیامز با ایمان اسقفی پدرش بزرگ شد.[۲۱][۲۲] ویلیامز در سال ۲۰۰۱، مادرش را منبع تأثیر مهم و اولیه بر طنز خود دانست و گفت سعی می‌کرد مادرش را بخنداند تا توجه جلب کند.[۲۳]

ویلیامز در مدرسهٔ ابتدایی دولتی گورتون در لیک فارست و بعدها در دیر پث جونیورهای اسکول تحصیل کرد.[۲۴] او خود را کودکی کم‌حرف توصیف می‌کرد که تا زمان پیوستن به گروه نمایش دبیرستانش بر کمرویی‌اش غلبه نکرد،[۲۵] اما دوستانش او را بسیار بامزه به یاد می‌آوردند.[۲۴] در اواخر ۱۹۶۳، هنگامی که ویلیامز ۱۲ ساله بود، پدرش به دیترویت منتقل شد. خانواده در خانه‌ای مزرعه‌ای با ۴۰ اتاق در زمینی به مساحت ۲۰ جریب فرنگی (۸ هکتار)[۱۶] در حاشیهٔ بلومفیلد هیلز، میشیگان زندگی کردند، جایی که ویلیامز به مدرسهٔ خصوصی پسرانهٔ دترویت کانتری دی اسکول می‌رفت.[۲۴][۲۶] او از نظر تحصیلی سرآمد بود، رئیس کلاس شد و در تیم کشتی مدرسه عضویت داشت، اما به دلیل وزنش مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت و در خانه تنها بازی می‌کرد.[۲۷]

از آنجا که هر دو والدینش شاغل بودند، ویلیامز تا حدی توسط خدمتکار خانواده بزرگ شد که همراه اصلی‌اش بود. هنگامی که ویلیامز ۱۶ ساله بود، پدرش بازنشستگی زودهنگام را انتخاب کرد و خانواده به تیبورون، کالیفرنیا نقل مکان کرد.[۱۶][۲۸][۲۹] پس از نقل مکان، ویلیامز به دبیرستان ردوود در نزدیکی لارکسپور رفت. ویلیامز مدرسه را گشتالت توصیف کرد؛ او به باشگاه نمایش پیوست و وارد تئاتر شد که نخستین بار به پرورش علاقه‌اش به هنر و سرگرمی کمک کرد.[۲۷] در زمان فارغ‌التحصیلی‌اش در ۱۹۶۹، همکلاسی‌هایش او را «کسی که به احتمال زیاد موفق نخواهد شد» و «بامزه‌ترین» نامیدند.[۳۰] پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، ویلیامز در کالج کلرمونت من در کلرمونت، کالیفرنیا ثبت‌نام کرد تا علوم سیاسی بخواند؛ او برای پیگیری بازیگری ترک تحصیل کرد.[۱۶][۳۱] ویلیامز سه سال در کالج مارین، یک کالج محلی در کنت فیلد، کالیفرنیا، تئاتر خواند. به گفتهٔ جیمز دان، استاد نمایش کالج مارین، عمق استعداد بازیگر جوان زمانی آشکار شد که ویلیامز در موزیکال الیور! در نقش فاگین بازی کرد. او اغلب در طول حضورش در برنامهٔ نمایش بداهه‌پردازی می‌کرد و اعضای گروه را به هیستری می‌کشاند.[۳۲] دان پس از یکی از تمرین‌های دیرهنگام به همسرش زنگ زد تا بگوید ویلیامز «قرار است چیز خاصی شود.»[۳۲]

در ۱۹۷۳، ویلیامز بورسیهٔ کامل مدرسهٔ جولیارد (گروه ۶، ۱۹۷۳–۱۹۷۶) در شهر نیویورک را دریافت کرد. او یکی از ۲۰ دانشجویی بود که در کلاس سال اول پذیرفته شدند، و ویلیامز و کریستوفر ریو تنها دو نفری بودند که آن سال جان هاوسمن برای برنامهٔ پیشرفتهٔ مدرسه پذیرفت. همکلاسی‌های ویلیامز شامل ویلیام هرت و مندی پتینکین بودند.[۳۳][۳۴] به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس ژان دورسینویل، فرانکلین سیلز و ویلیامز در جولیارد هم‌اتاقی بودند.[۳۵] ریو نخستین برداشت خود از ویلیامز را هنگامی که دانشجویان تازه‌وارد جولیارد بودند چنین یادآور شد: «او پیراهن‌های تای‌دای با شلوارک‌های ورزشی می‌پوشید و یک‌سره حرف می‌زد. هرگز این‌همه انرژی را در یک نفر ندیده بودم. مثل بادکنکی بازنشده بود که باد شده و بلافاصله رها شده باشد. با حیرت تماشا می‌کردم که او عملاً از دیوارهای کلاس‌ها و راهروها می‌خورد و برمی‌گشت. اگر بگویم او «پرانرژی» بود، بسیار کم‌گویی کرده‌ام.»[۳۴] ویلیامز و ریو کلاسی در گویش‌ها داشتند که ادیت اسکینر تدریس می‌کرد؛ به گفتهٔ ریو، اسکینر یکی از برجسته‌ترین معلمان صدا و گفتار جهان بود. به گفتهٔ ریو، اسکینر از ویلیامز و توانایی‌اش در اجرای فوری لهجه‌های گوناگون گیج شده بود.[۳۴]

معلم اصلی بازیگری آن‌ها مایکل کان بود که «به‌همان اندازه از این دینام انسانی حیرت‌زده» بود.[۳۴] ویلیامز از قبل به بامزه بودن شهرت داشت، اما کان حرکات او را کمدی استندآپ ساده می‌دانست و نقد می‌کرد. در نمایشی بعدی، ویلیامز با اجرای تحسین‌شده‌اش در نقش پیرمردی در شب ایگوانا اثر تنسی ویلیامز منتقدانش را ساکت کرد. ریو نوشت: «او به‌سادگی همان پیرمرد بود. از کارش حیرت کردم و بسیار سپاسگزار بودم که سرنوشت ما را کنار هم گذاشته بود.»[۳۴] این دو تا زمان مرگ ریو در ۲۰۰۴ دوستان نزدیک باقی ماندند. به گفتهٔ زاک، پسر ویلیامز، دوستی آن‌ها مانند «برادرانی از مادری دیگر» بود.[۳۶]

ویلیامز در تابستان‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ به‌عنوان پیشخدمت میز در د ترایدنت در سائوسالیتو، کالیفرنیا کار می‌کرد.[۳۷] او جولیارد را در سال سوم تحصیلش در ۱۹۷۶ پس از آنکه هاوسمن اشاره کرد مدرسه چیز بیشتری برای آموزش به او ندارد[۳۳][۳۸] ترک کرد.[۳۹][۴۰] جرالد فریدمن، یکی دیگر از معلمان او در جولیارد، ویلیامز را «نابغه» خواند و گفت سبک محافظه‌کارانه و کلاسیک آموزش مدرسه به او نمی‌ساخت؛ برای کسانی که او را می‌شناختند، رفتن ویلیامز تعجب‌آور نبود.[۴۱]

حرفه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

۲۰۰۰–۲۰۱۴: فیلم‌های کودکان، بازگشت به تلویزیون و سال‌های پایانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ویلیامز در نمایش سازمان خدمات متحد (یواس‌او) در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷

ویلیامز میزبان یک برنامهٔ گفت‌وگو برای اودیبل بود که در آوریل ۲۰۰۰ پخش شد و فقط در وب‌سایت اودیبل در دسترس بود.[۴۲][۴۳] ویلیامز در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ با بازی در نقش‌های تاریک‌تر از دهه‌های پیشین، جایگاه تازه‌ای از چندوجهی بودنش را نشان داد. او در بی‌خوابی (۲۰۰۲) نقش قاتل اهل آلاسکا را بازی کرد که از دست کارآگاه پلیس لس آنجلسِ دچار کم‌خوابی (با بازی آل پاچینو) فراری است.[۴۴] همان سال، در تریلر روان‌شناختی عکس یک‌ساعته، ویلیامز نقش تکنسین ظاهراً آشفتهٔ عکس را بازی کرد که یک خانواده دغدغهٔ ذهنی او می‌شود.[۴۵] در تریلر روان‌شناختی علمی-تخیلی برش نهایی (۲۰۰۴)، ویلیامز نقش متخصصی را بازی کرد که تخصصش ویرایش خاطرات افراد ناخوشایند به یادبودهایی بی‌عیب است که در مراسم خاکسپاری پخش می‌شوند. از میان حضورهای تلویزیونی متعدد او می‌توان به قسمتی از کی فکر می‌کند چه کسی است؟[۴۶] و بازی در قسمتی از نظم و قانون: واحد قربانیان ویژه اشاره کرد. او نمایش تک‌نفرهٔ خودش، رابین ویلیامز: زنده در برادوی، را در ژوئیهٔ ۲۰۰۲ در تئاتر برادوی روی صحنه برد.[۴۷]

کار استندآپ ویلیامز رشته‌ای پیوسته در سراسر حرفه‌اش بود، چنان‌که موفقیت نمایش تک‌نفره‌اش (و دی‌وی‌دی بعدی‌اش)، رابین ویلیامز: زنده در برادوی (۲۰۰۲)، حاکی از این است. در ۲۰۰۴، ویلیامز در فهرست «۱۰۰ کمدین استندآپ برتر تمام دوران» کمدی سنترال رتبهٔ ۱۳ را کسب کرد. دو سال بعد، او مهمان غافلگیرکنندهٔ جوایز برگزیده کودکان نیکلودین بود[۴۸] و در قسمتی از اکستریم میک‌اور: هوم ادیشن که در ۳۰ ژانویه پخش شد ظاهر شد.[۴۹] پس از شش سال وقفه، در اوت ۲۰۰۸، ویلیامز تور جدیدی با ۲۶ شهر به نام سلاح‌های خودتخریبی را اعلام کرد. این تور در پایان سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز شد و در ۳ دسامبر در نیویورک به پایان رسید و موضوعِ یک ویژه‌برنامه دربارهٔ اچ‌بی‌او در ۸ دسامبر ۲۰۰۹ بود.[۵۰]

ویلیامز در پایگاه هوایی آویانو (ایتالیا) در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۷

سال‌های بعد، جنت هیرشن‌سون در مصاحبه‌ای گفت که ویلیامز علاقه‌اش را برای بازی در نقش روبیوس هاگرید در مجموعهٔ فیلم‌های هری پاتر ابراز کرده بود، اما کارگردان کریس کلمبوس به دلیل «حکمِ فقط-بریتانیایی» او را رد کرد.[۵۱] در ۲۰۰۶، ویلیامز در پنج فیلم بازی کرد، از جمله آروی، طنز سیاسی مرد سال و شنوندهٔ شب، فیلم مهیجی دربارهٔ مجری رادیویی که می‌فهمد کودکی که با او رفاقت دارد ممکن است وجود نداشته باشد.[۵۲] او نقش تئودور روزولت را در فیلم‌های شب در موزه (۲۰۰۶–۲۰۱۴) بازی کرد.[۵۲] در ۲۰۰۹، او در فیلم کمدی-درام بهترین بابای دنیا[۵۲] و فیلم کمدی سگ‌های پیر بازی کرد. ویلیامز به صداپیشگی در فیلم‌های انیمیشن دیگر نیز ادامه داد، از جمله شخصیت هولوگرافیک دکتر نو در فیلم لایو-اکشن هوش مصنوعی (۲۰۰۱)، و همچنین نقش‌های صوتی در ربات‌ها (۲۰۰۵) و خوش‌قدم و دنباله‌اش (۲۰۰۶–۲۰۱۱).[۵۳]

در ۲۰۱۰، ویلیامز در نمایشی همراه با رابرت دنیرو در پخش زنده شنبه شب ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۲ در نقش خودش در دو مجموعهٔ اف‌اکس، لویی و ویلفرد، به‌عنوان مهمان ظاهر شد.[۵۴] ویلیامز نخستین بازی برادوی‌اش را در نمایش ببر بنگال در باغ‌وحش بغداد اثر راجیو جوزف انجام داد که در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ در تئاتر ریچارد راجرز افتتاح شد. او برای این بازی نامزد جایزه دراما لیگ در بخش اجرای برجستهٔ متمایز شد.[۵۵] در ۲۰۱۳، او در درام تاریخی سرخدمتکار، نقش رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور را بازی کرد.[۵۶] در سپتامبر ۲۰۱۳، سی‌بی‌اس مجموعهٔ جدیدی به نام دیوانه‌ها را با بازی ویلیامز آغاز کرد،[۵۷] که پس از یک فصل لغو شد.[۵۸] عصبانی‌ترین مرد در بروکلین آخرین فیلمی بود که در زمان حیاتش منتشر شد. ویلیامز در این فیلم نقش هِنری آلتمن را بازی کرد، مردی خشمگین و تلخ که پس از آنکه به او گفته می‌شود بیماری لاعلاج دارد، تلاش می‌کند زندگی‌اش را تغییر دهد.[۵۹] چهار فیلم با بازی ویلیامز پس از مرگش در ۲۰۱۴ منتشر شدند: شب در موزه: راز مقبره، کریسمس خونسرد، بلوار و مطلقاً هرچیزی.[۶۰]

زندگی شخصی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ازدواج‌ها و فرزندان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ویلیامز همراه با مارشا گارسیس در شصت و یکمین دوره جوایز اسکار در ۱۹۸۹

ویلیامز با کمدین، نویسنده و بازیگر الین بوسلر رابطهٔ داشت،[۶۱] و پس از آن در ۱۹۷۸ با بازیگر ولری ولاردی ازدواج کرد، که دو سال پیش‌تر در حالی که به‌عنوان بارتندر در میخانه‌ای در سانفرانسیسکو کار می‌کرد با او آشنا شده بود. پسرشان، زاکاری پیم، در ۱۹۸۳ به دنیا آمد.[۶۲] ولاردی و ویلیامز در ۱۹۸۸ طلاق گرفتند.[۶۳]

در حالی که در ۱۹۸۶ گزارش شد که ویلیامز رابطهٔ نامشروعی با پرستار زاکاری، مارشا گارسیس، آغاز کرده بود،[۶۴] ولاردی در مستند سال ۲۰۱۸، رابین ویلیامز: بیا به ذهن من، اظهار داشت که رابطه با گارسیس پس از جدایی آن دو آغاز شده بود.[۶۵] ویلیامز در ۳۰ آوریل ۱۹۸۹ با گارسیس ازدواج کرد، هنگامی که او شش ماه باردار نخستین فرزندشان، زلدا رِی (متولد ۱۹۸۹)، بود. آن‌ها در ۱۹۹۱ دومین فرزندشان، کودی آلن، را به دنیا آوردند. در مارس ۲۰۰۸، گارسیس به دلیل اختلافات حل‌نشدنی درخواست طلاق از ویلیامز را ارائه داد.[۶۶][۶۷] طلاق آن‌ها در ۲۰۱۰ نهایی شد.[۶۸]

در ۲۰۱۱، ویلیامز با طراح گرافیک سوزان اشنایدر ازدواج کرد و تا زمان مرگش با او ازدواج کرده بود.[۶۸][۶۹] آن‌ها در خانه‌شان در سی کلیف، سانفرانسیسکو، کالیفرنیا زندگی می‌کردند.[۶۶] ویلیامز گفت: «فرزندانم به من احساس شگفتی بزرگی می‌دهند. فقط دیدن اینکه به این انسان‌های فوق‌العاده تبدیل می‌شوند.»[۷۰]

علاقه‌مندی‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ویلیامز در بی‌بی‌سی ورلد دبیث در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۰۸

در شهر نیویورک، ویلیامز عضو باشگاه دوندگان وای‌ام‌سی‌ای وست ساید بود و در سال ۱۹۷۵ نتایج امیدوارکننده‌ای با زمان ۳۴:۲۱ دقیقه در دوی ۱۰ کیلومتری در سنترال پارک از خود نشان داد.[۷۱] رمان‌های محبوب او سه‌گانهٔ بنیاد بودند: بنیاد (۱۹۵۱)، بنیاد و امپراتوری (۱۹۵۲) و بنیاد دوم (۱۹۵۳) اثر آیزاک آسیموف،[۷۲] و کتاب محبوبش در کودکی شیر، جادوگر و کمد (۱۹۵۰) بود که بعدها آن را با فرزندانش به اشتراک گذاشت.[۷۳]

ویلیامز به فرانسوی مسلط بود.[۷۴] او می‌توانست حس شوخ‌طبعی و برنامه‌های کمدی‌اش را تقریباً به همان خوبی که در انگلیسی اجرا می‌کرد، به فرانسوی نیز منتقل کند.[۷۵][۷۴]

ویلیامز از بازی‌های نقش‌آفرینی قلم و کاغذی و بازی‌های ویدیویی لذت می‌برد.[۷۶][۷۷][۷۸] نام دخترش زلدا برگرفته از پرنسس زلدا از افسانه زلدا، یک مجموعه بازی ویدیویی محبوب خانوادگی، است و ویلیامز گاهی در نمایشگاه‌های تجاری سرگرمی اجرا می‌کرد.[۷۹][۸۰][۸۱]

ویلیامز طرفدار انیمه و فیگورهای کلکسیونی بود. دخترش او را «انبارکنندهٔ فیگور» توصیف کرد؛ یکی از فیگورهای او شخصیت دئونان نات از فیلم انیمهٔ ۲۰۰۴ اپلسید بود که ویلیامز طرفدارش بود. او همچنین فیلم انیمهٔ ۲۰۰۴ شبح درون پوسته ۲: اینوسنسو را دوست داشت.[۸۲][۸۳]

ویلیامز به دوچرخه‌سوار مشتاقی تبدیل شد و تا حدی آن را به‌عنوان جایگزینی برای مواد مخدر برگزید. او مجموعهٔ بزرگی از دوچرخه‌ها را جمع کرد و طرفدار دوچرخه‌سواری جاده‌ای حرفه‌ای شد و اغلب به رویدادهای مسابقه‌ای مانند تور دو فرانس سفر می‌کرد.[۸۴][۸۵] در ۲۰۱۶، فرزندان ویلیامز ۸۷ دستگاه از دوچرخه‌های او را به پشتیبانی از بنیاد ورزشکاران چالش‌یافته و بنیاد کریستوفر و دانا ریو اهدا کردند.[۸۶]

باورهای مذهبی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ویلیامز در خانواده‌ای اسقفی بزرگ شد و گاهی خود را اسقفی معرفی می‌کرد. ویلیامز در یکی از برنامه‌های کمدی‌اش مذهب خود را این‌گونه توصیف کرد: «من آن تصور پروتستان شیکاگویی، اسقفی — کاتولیک سبک را دارم: نصف دین، نصف احساس گناه.»[۸۷] او همچنین خود را «یهودی افتخاری» توصیف کرد.[۸۸]

بشردوستی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۱۹۸۶، ویلیامز با ووپی گلدبرگ و بیلی کریستال همکاری کرد تا کامیک ریلیف آمریکا را تأسیس کنند. این برنامهٔ خیریهٔ سالانهٔ تلویزیونی اچ‌بی‌او که به بی‌خانمان‌ها اختصاص داشت، تا ۲۰۱۴ هشتاد میلیون دلار جمع‌آوری کرد.[۸۹] باب زمودا، خالق کامیک ریلیف، توضیح می‌دهد که ویلیامز احساس برکت می‌کرد چون از خانواده‌ای ثروتمند آمده بود، اما می‌خواست کاری برای کمک به کم‌بخت‌ترها انجام دهد.[۹۰] ویلیامز در برنامه‌های خیریه برای پشتیبانی از سوادآموزی و حقوق زنان ظاهر شد و همچنین در برنامه‌های خیریه برای کهنه‌سربازان حضور یافت. او عضو همیشگی یواس‌او بود و به ۱۳ کشور سفر کرد و برای حدود ۹۰٬۰۰۰ سرباز اجرا کرد.[۹۱] پس از مرگش، یواس‌او از ویلیامز «برای همه‌آنچه برای مردان و زنان نیروهای مسلح ما انجام داد» تشکر کرد.[۹۲]

ویلیامز و همسر دومش مارشا سازمانی بشردوستانه به نام بنیاد ویندفال تأسیس کردند تا برای بسیاری از خیریه‌ها پول جمع کنند. در دسامبر ۱۹۹۹، او در موزیک ویدیوی الهام‌گرفته از بی‌بی‌سی که در آن مشاهیر بین‌المللی نسخه‌ای بازخوانی از تک‌آهنگ ۱۹۷۴ رولینگ استونز، «It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)»، را برای خیریهٔ Children's Promise اجرا می‌کردند، به فرانسوی آواز خواند.[۹۳]

ویلیامز در پایگاه پشتیبانی نیروی دریایی بحرین در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۳

در پاسخ به زمین‌لرزه کانتربری ۲۰۱۰، ویلیامز تمام عواید اجرای Weapons of Self Destruction خود در کرایست‌چرچ را برای کمک به بازسازی شهر نیوزیلند اهدا کرد. نیمی از عواید به صلیب سرخ و نیمی به صندوق ساختمانی شهرداری اهدا شد.[۹۴] ویلیامز همراه با یواس‌او برای نیروهای آمریکایی مستقر در عراق و افغانستان اجرا کرد.[۹۵] ویلیامز برای چندین سال از بیمارستان تحقیقاتی کودکان سنت جود پشتیبانی کرد.[۹۶]

سوءمصرف مواد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، ویلیامز به کوکائین معتاد بود.[۹۷][۹۸] او دوستی معمولی با کمدین ساتردی نایت لایو، جان بلوشی، داشت[۹۹] و شب پیش از آنکه بلوشی در ۱۹۸۲ بر اثر مصرف بیش‌ازحد مواد بمیرد، با او به مهمانی رفته بود. شوک مرگ بلوشی، همراه با تولد پسرش زاک، ویلیامز را به ترک مواد ترغیب کرد: «آیا زنگ بیداری بود؟ اوه بله، در سطحی عظیم. هیئت منصفهٔ بزرگ هم کمک کرد.»[۹۷] ویلیامز پس از مرگ بلوشی به ورزش و دوچرخه‌سواری روی آورد تا به تسکین افسردگی‌اش کمک کند؛ به گفتهٔ صاحب فروشگاه دوچرخه، تونی تام، ویلیامز گفت «دوچرخه‌سواری زندگی‌ام را نجات داد».[۱۰۰][۱۰۱][۱۰۲]

در ۲۰۰۳، ویلیامز در جریان تولید فیلم خانهٔ بزرگ (۲۰۰۵) در آلاسکا دوباره به سوءمصرف الکل روی آورد.[۹۸] در ۲۰۰۶، او در یک مرکز توان‌بخشی سوءمصرف مواد در نیوبرگ، اورگن بستری شد.[۱۰۳][۱۰۴] سال‌ها بعد، ویلیامز ناتوانی‌اش در حفظ پرهیز را پذیرفت، اما گفت هرگز به مصرف کوکائین بازنگشت و در مصاحبه‌ای در ۲۰۱۰ گفت: «کوکائین — پارانویا و ناتوانی جنسی، چه سرگرمی‌ای. هیچ بخشی از من فکر نمی‌کرد، اوه، بیایید به آن برگردیم. گفتگوهای بی‌فایده تا نیمه‌شب، بیدار شدن در سپیده‌دم با احساسی مثل یک خون‌آشام با مرخصی یک‌روزه.»[۱۰۵] در اواسط ۲۰۱۴، ویلیامز دوباره به دلیل الکلیسم در مرکز درمان اعتیاد بنیاد هیزلدن در سنتر سیتی، مینه‌سوتا بستری شد.[۱۰۶]

مشکلات سلامتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در مارس ۲۰۰۹، ویلیامز به دلیل مشکلات قلبی در بیمارستان بستری شد. او تور تک‌نفره‌اش را برای جراحی به تعویق انداخت تا دریچهٔ آئورت خود را جایگزین کند،[۱۰۷] دریچهٔ میترال را ترمیم کند و ضربان نامنظم قلب خود را اصلاح کند.[۱۰۸] این جراحی در ۱۳ مارس ۲۰۰۹ در کلینیک کلیولند انجام شد.[۱۰۹]

سخنگوی ویلیامز، مارا باکس‌بام، اظهار داشت که او پیش از مرگش افسردگی شدید داشت.[۱۱۰] همسرش، سوزان اشنایدر، گفت که در دورهٔ پیش از مرگش، ویلیامز پاک بود اما به بیماری پارکینسون در مرحلهٔ اولیه مبتلا شد که آن را علنی نکرده بود.[۱۱۱][۱۱۲] کالبدشکافی نشان داد که ویلیامز جسم لویی منتشر داشت، که به‌اشتباه پارکینسون تشخیص داده شده بود، و این می‌تواند یکی از عوامل افسردگی او بوده باشد.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵]

در مقاله‌ای که دو سال پس از مرگش در مجلهٔ نورولوژی منتشر شد، اشنایدر اعلام کرد که آسیب‌شناسی بیماری اجسام لویی در ویلیامز از سوی چندین پزشک به‌عنوان یکی از بدترین آسیب‌شناسی‌هایی که دیده بودند توصیف شد. او نخستین نشانه‌های بیماری او را از اکتبر ۲۰۱۳ دانست. وضعیت اولیهٔ ویلیامز شامل اوج ناگهانی و طولانی ترس، اضطراب، استرس و بی‌خوابی بود که شدت آن بدتر شد و شامل از دست دادن حافظه، پارانویا و هذیان می‌شد. به گفتهٔ اشنایدر، «رابین داشت عقلش را از دست می‌داد و او از آن آگاه بود… او مدام می‌گفت، 'فقط می‌خواهم مغزم را ریبوت کنم.'»[۱۱۶]

مرگ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۱۴ جسد ویلیامز در خانه‌اش در منطقه غیرصنعتی تیبورون، کالیفرنیا، حوالی ساعت ۱۱:۵۵ صبح پیدا شد و مرگ او رسماً در ساعت ۱۲:۰۲ بعد از ظهر در سن ۶۳ سالگی تأیید شد.[۱۱۷][۱۱۸][۱۱۹][۱۲۰][۱۲۱][۱۲۲] پلیس کالیفرنیا تأیید کرد دلیل مرگ رابین ویلیامز، خودکشی بوده است. او خود را در ویلایی که همراه همسرش در آن زندگی می‌کرد، حلق‌آویز کرد.[۱۲۳] وی در چند سال اخیر از افسردگی شدید رنج می‌برد و خود به صراحت از مصرف کوکائین و الکل سخن می‌گفت. چند بار نیز برای ترک مواد مخدر تلاش کرده بود.[۱۲۴] با توجه به گفته‌های ناشر رابین ویلیامز نیز، او قبل از مرگ از افسردگی رنج می‌برده است، اگرچه این ناشر گزارش‌های مبنی بر خودکشی ویلیامز را قبول نکرده است.[۱۲۵] آزمایش پزشکی قانونی و تست سم‌شناسی برای ۱۲ اوت برنامه‌ریزی شده است.[۱۲۶] یک ماه پیش، ویلیامز خود را به مرکز درمان اعتیاد «هازلدن» در لیندستروم، مینه‌سوتا برای ادامه موارد اعتیاد به الکلش معرفی کرده بود.[۱۲۷] سوزان اشنایدر، همسر رابین ویلیامز گفت که او در زمان مرگ به پارکینسون مبتلا بود. سوزان اشنایدر گفت که بیماری پارکینسون همسرش در مراحل اولیه بود، ولی او هنوز آمادگی لازم را برای اعلام عمومی ابتلایش به این بیماری نداشت.[۱۲۸][۱۲۹] مقام‌های ایالت کالیفرنیا می‌گویند در آزمایش‌هایی که در پی خودکشی رابین ویلیامز از جسد او به عمل آمد، نشانی از الکل یا مواد مخدر دیده نشده است.[۱۳۰]

واکنش‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

باراک اوباما رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا در پیامی در توییتر، چنین ابراز تأسف کرد: «او ما را به خنده واداشت. به گریه واداشت. او توانست در نهایت همه عناصر روح انسان را به تأثر وادارد.»[۱۳۱] همسر ویلیامز، سوزان اشنایدر اظهار داشته است که: «من همسرم و بهترین دوستم را از دست داده‌ام. در حالی که دنیا یکی از محبوب‌ترین و زیباترین انسان‌هایش را از دست داد. من به کلی دل شکسته هستم.»[۱۳۲] مشاهیر به ادای احترام به ویلیامز پرداختند. از جمله همکار کمدینش استیو مارتین در توییتر خود نوشت: «نمی‌توانم حیرت‌زده تر از این شوم که رابین ویلیامز، استعداد بزرگ، همکار و روح واقعی از دست رفته است.»[۱۳۳][۱۳۴]

بر پایه گزارش مجله پلاس وان در فوریه ۲۰۱۸ در ۴ سال بعد از مرگ رابین ویلیامز، میزان خودکشی به مقدار ۱۰ درصد بیشتر از پیش‌بینی‌های عادی افزایش پیدا کرده اما این موضوع کاملاً قابل اثبات نیست.[۱۳۵]

استقبال و میراث

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نمی‌توانی به هیچ کمدین مدرنی نگاه کنی و بگویی: «این از نسل رابین ویلیامز است»، چون اصلاً امکان ندارد کسی کپی رابین ویلیامز باشد. ... او معیار آنچه ممکن است انجام شود را بالا برد و باعث شد شمار عظیمی از ما بخواهیم کمدین شویم.

جاد اپتاو[۱۳۶]

هرچند ویلیامز نخست به‌عنوان کمدین استندآپ و ستارهٔ تلویزیون شناخته می‌شد، اما به دلیل بازی در نقش‌های سینمایی عمیق و درام جدی نیز شهرت یافت. ویلیامز از سوی بسیاری در صنعت سرگرمی و از سوی عموم «گنجینهٔ ملی» به‌شمار می‌آمد.[۹۹][۱۳۷]

ستارهٔ او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود

انرژی روی صحنه و مهارت بداهه‌پردازی ویلیامز به الگویی برای نسل جدیدی از کمدین‌های استندآپ تبدیل شد. بسیاری از کمدین‌ها شیوهٔ او را در گنجاندن مسائل بسیار شخصی در برنامه‌های کمدی‌اش می‌ستودند، به‌ویژه صداقتش دربارهٔ اعتیاد به مواد مخدر و الکل، همراه با افسردگی.[۱۳۸] به گفتهٔ پژوهشگر رسانه، درک ای. بریل، به دلیل صراحتی که ویلیامز دربارهٔ زندگی خودش سخن می‌گفت، «احتمالاً مهم‌ترین سهمی که او در فرهنگ عامه، در این‌همه رسانهٔ گوناگون، داشت، خودِ رابین ویلیامز به‌عنوان یک شخص بود».[۱۳۸]

رد پای ویلیامز در تئاتر چینی گرامن

ویلیامز شخصیتی کمدی و آزادپیکر چنان گسترده و یگانه پدید آورد که کمدین‌های تازه‌ای مانند جیم کری او را تقلید می‌کردند[۱۳۹] و راه را برای صحنهٔ کمدی رو به رشدی که در سانفرانسیسکو شکل گرفت هموار کرد. کمدین‌های جوان با دیدن دامنهٔ خودجوش و متنوع او روی صحنه احساس آزادی بیشتری می‌کردند: «یک لحظه در نقش کودکی باهوش و شیطان، سپس در نقش فیلسوفی دانا یا موجودی فضایی از جهان بیرون».[۱۴۰] به گفتهٔ جاد اپتاو، سبک بداهه‌پردازی تند و آتشین این هنرمند متنوع، هم الهام‌بخش و هم تأثیرگذار بر دیگر کمدین‌ها بود، اما استعدادش چنان به‌طرز خارق‌العاده‌ای غیرعادی بود که هیچ‌کس دیگر نمی‌توانست در فکر تقلیدش باشد.[۱۳۶]

بازی‌های سینمایی ویلیامز اغلب بر بازیگران دیگر، چه درون و چه بیرون صنعت فیلم، تأثیر می‌گذاشت. کارگردان کریس کلمبوس، که خانم داوت‌فایر با بازی او را کارگردانی کرده بود، می‌گوید تماشای کارش «امتیازی جادویی و خاص بود. اجراهای او برخلاف هر چیزی بود که تا به حال دیده بودیم، گویی از خاستگاهی معنوی و فرازمینی سرچشمه می‌گرفتند.»[۱۴۱] آلیسا روزنبرگ در واشینگتن پست با نگاهی به اکثر آثار ویلیامز، «از گستردگی» و تنوع رادیکال بیشتر نقش‌های او «شگفت‌زده شد» و نوشت «ویلیامز به ما کمک کرد بزرگ شویم».[۱۴۲]

سبک کمدی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ویلیامز گفت که تا حدی به دلیل استرس اجرای استندآپ، در اوایل حرفه‌اش شروع به مصرف مواد مخدر و الکل کرد. او همچنین گفت که روی صحنه نه می‌نوشید و نه مواد مصرف می‌کرد، اما گاهی هنگامی که از روز قبل خمار بود اجرا می‌کرد. ویلیامز در دوره‌ای که کوکائین مصرف می‌کرد، گفت که این ماده هنگام اجرا روی صحنه او را دچار پارانویا می‌کرد.[۹۹]

ویلیامز یک بار زندگی کمدین‌های استندآپ را این‌گونه توصیف کرد:

این عرصهٔ بی‌رحمی است، رفیق. آدم‌ها فرسوده می‌شوند و از پا درمی‌آیند. این کار ضرب خودش را می‌زند. به‌علاوه، آن سبک زندگی — مهمانی، نوشیدن، مواد. اگر در سفر باشی، حتی بی‌رحم‌تر است. باید از آن اوج پایین بیایی و خودت را آرام کنی، و بعد اجرا دوباره تو را بالا می‌برد. آدم‌ها مثل شعله‌ای می‌سوزند و خاموش می‌شوند، چون این حال می‌آید و می‌رود. ناگهان یکی محبوب می‌شود، و بعد یکی دیگر. گاهی بسیار تلخ می‌شوند. گاهی فقط تسلیم می‌شوند. گاهی دوباره جان می‌گیرند و برمی‌گردند. گاهی هم می‌شکنند. فشار که شروع می‌شود، دچار وسواس می‌شوی و بعد همان تمرکزی را که نیاز داری از دست می‌دهی.[۶]: 34–35 

مونولوگ‌های ویلیامز چنان شدید بود که برخی، مانند منتقد وینسنت کنبی، نگران بودند به‌نظر می‌رسید هر لحظه ممکن است «فرایند خلاقانه‌اش به یک فروپاشی کامل معکوس شود».[۱۴۳] زندگی‌نامه‌نویس او، امیلی هربرت، سبک استندآپ ویلیامز را «شدید و کاملاً شیدایی» توصیف کرد، سبکی که [گاهی] از تحلیل فراتر می‌رود… [و] فراتر از پرانرژی و فراتر از پرهیجان می‌رود… و [گاهی] خطرناک است… چون از وضعیت روانی خودِ پدیدآورنده پرده برمی‌دارد.[۱۴۳] ویلیامز دربارهٔ ارائهٔ تند و آتشین اجرایش گفت: «معمولاً، آدم در بارها اجرا را شروع می‌کند، جایی که واقعاً نمی‌توانی وقت تلف کنی، چون مردم می‌گویند: [صدای فرد مستی را تقلید می‌کند] "هوی، الان داری چیکار می‌کنی؟" پس سبکی پرورش دادم که خیلی سیناپسی بود: تندشلیک، متحرک، طوری که آن‌ها هرگز واقعاً فرصت پیدا نکنند که تو را به‌عنوان هدف قفل کنند.»[۱۴۴]

ویلیامز نگران نبود که موضوع و ایده برای کمدی‌اش کم بیاورد، چون جهان مدام در حال تغییر بود و رویدادهای تازه همیشه به او سوژه می‌دادند.[۹۹] او همچنین توضیح داد که هنگام بداهه‌پردازی اغلب از تداعی آزاد ایده‌ها استفاده می‌کرد تا تماشاگران را علاقه‌مند نگه دارد.[۱۴۵] ماهیت رقابتی این عرصه کار را دشوار می‌کرد. برای مثال، برخی کمدین‌ها می‌گفتند که ویلیامز جوک‌هایشان را دزدیده است، که او شدیداً آن را رد می‌کرد.[۹۹][۱۴۶][۱۴۷] دیوید برنر ادعا کرد که با نمایندهٔ ویلیامز روبه‌رو شده و نماینده او را تهدید به آسیب جسمی کرده اگر بشنود او یکی دیگر از جوک‌هایش را به زبان بیاورد.[۱۴۸][۱۴۹] ووپی گلدبرگ از ویلیامز دفاع کرد و اظهار داشت که برای کمدین‌ها دشوار است که از محتوای کمدین دیگری استفاده نکنند و این کار «همیشه» انجام می‌شود.[۱۵۰] به‌دنبال آن، او از رفتن به اجراهای کمدین‌های دیگر پرهیز می‌کرد تا از اتهامات مشابه جلوگیری کند.[۱۵۰]

در مصاحبه‌ای با پلی‌بوی در ۱۹۹۲، از ویلیامز پرسیدند آیا می‌ترسد که تعادل میان کار و زندگی‌اش را از دست بدهد. او پاسخ داد: «آن ترس وجود دارد — اگر حس کنم که نه‌فقط کسل‌کننده شده‌ام بلکه مثل یک سنگ شده‌ام، که هنوز نمی‌توانم حرف بزنم، تند و پشت‌سرهم بگویم یا دربارهٔ چیزها صحبت کنم، اگر شروع کنم به نگرانی یا بیش از حد بترسم که چیزی بگویم… اگر از تلاش دست بکشم، می‌ترسم.» او در حالی که خودکشی اخیر رمان‌نویس یژی کوشینسکی را به ترس او از دست دادن خلاقیت و تیزی‌اش نسبت می‌داد، احساس می‌کرد که می‌تواند بر این خطرها غلبه کند. برای آن، او پدرش را برای تقویت اعتمادبه‌نفسش سپاسگزار دانست، که به او گفته بود هرگز از صحبت دربارهٔ موضوعاتی که برایش مهم بودند نترسد.[۹۹]

تأثیرپذیری‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ویلیامز کمدین‌هایی از جمله جاناتان وینترز، پیتر سلرز، نیکلز و می و لنی بروس را به‌عنوان تأثیرگذاران بر خود معرفی می‌کرد و توانایی‌شان در جذب مخاطب خردمند با سطحی بالاتر از زیرکی و بذله‌گویی را می‌ستود.[۶]: 43  او همچنین جی لنو را به‌خاطر سرعتش در بداهه‌گویی در کارهای روزمره کمدی دوست داشت و سید سیزر را، که اجراهایش را «نفیس» می‌دانست.[۹۹]

جاناتان وینترز در اوایل زندگی «آیدول» او بود؛ ویلیامز که هشت ساله بود نخستین بار او را در تلویزیون دید و در سراسر حرفه‌اش در مصاحبه‌ها به او ادای احترام کرد.[۶]: 259 [۱۵۱] ویلیامز از نبوغ و ابتکار وینترز الهام گرفت و گفت «که هر چیزی ممکن است، که هر چیزی می‌تواند بامزه باشد… او به من این ایده را داد که می‌تواند آزادپیکر باشد، که می‌توانی به‌راحتی به چیزها وارد و از آن‌ها خارج شوی.»[۶]: 260 

ویلیامز در مصاحبه‌ای در لندن در ۲۰۰۲ به مایکل پارکینسون گفت که پیتر سلرز تأثیرگذار مهم بود، به‌ویژه نقش‌های چندشخصیتی‌اش در دکتر استرنجلاو، و اظهار داشت: «بهتر از این نمی‌شود.» ویلیامز به پارکینسون گفت که بازیگران کمدی بریتانیایی، دادلی مور و پیتر کوک، نیز از جمله افراد تأثیرگذار بر او بودند.[۱۵۲]

ویلیامز همچنین از جسارت ریچارد پرایر در صحبت دربارهٔ زندگی شخصی‌اش با موضوعاتی شامل مصرف مواد مخدر و الکل روی صحنه تأثیر گرفت، و ویلیامز نیز چنین موضوعاتی را در اجراهای خودش گنجاند. ویلیامز به پارکینسون گفت که مطرح کردن چنین مسائل شخصی به‌عنوان شکلی از کمدی «ارزان‌تر از درمان‌روانی» بود و به او راهی می‌داد تا انرژی و احساسات فروخفته‌اش را رها کند.[۶]: 121 

فیلم‌شناسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یادداشت‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ منابع اختلاف دارند: برخی منابع، از جمله The Robin Williams Scrapbook و همچنین دو زندگی‌نامهٔ چاپی، The Life and Humor of Robin Williams: A Biography و Robin Williams: A Biography، سال تولد او را ۱۹۵۲ ذکر کرده‌اند. با این حال، ویلیامز در مصاحبه‌ای که در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ منتشر شد، خود را «۵۵» ساله معرفی می‌کند[۱۳] او همچنین تاریخ تولد خود را ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ در مصاحبه‌ای با یک سایت هواداران در سال ۲۰۰۸ تأیید می‌کند.[۱۴]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Robin Williams, Whose Films Ranged From Oscar-Winning to Outrageous". The New York Times. August 11, 2016. Archived from the original on March 23, 2022. Retrieved March 23, 2022.
  2. ↑ "The 25 Funniest People Of All Time". Business Insider. Archived from the original on November 26, 2018. Retrieved November 26, 2018.
  3. ↑ "50 Best Stand-Up Comics of All Time". Rolling Stone. Archived from the original on July 15, 2020. Retrieved July 15, 2020.
  4. ↑ "The 50 Best Stand-up Comics of All Time". Paste Magazine. Archived from the original on July 19, 2021. Retrieved July 15, 2020.
  5. ↑ «بامزه‌ترین مرد مردهٔ جهان!». فیلم. ۲۲ مرداد ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۴ اوت ۲۰۲۲. {{cite web}}: نشانه‌گذاری کج یا سیاه در |نشریه= مجاز نیست (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. 1 2 3 4 5 6 Nachman, Gerald (2004). Seriously Funny: The Rebel Comedians of the 1950s and 1960s. Brno, Czech Republic: Back Stage Books. ISBN 978-0-8230-4786-4.
  7. ↑ Martin, Nick (August 13, 2014). "San Francisco Neighbours Mourn Robin Williams". Sky News. Archived from the original on August 13, 2014. Retrieved August 13, 2014.
  8. ↑ Gallman S (November 4, 2015). "Robin Williams' widow speaks: Depression didn't kill my husband". CNN. Archived from the original on November 4, 2015. Retrieved April 6, 2018.
  9. ↑ McKeith IG. "Robin Williams had dementia with Lewy bodies—so, what is it and why has it been eclipsed by Alzheimer's?". The Conversation. Archived from the original on November 4, 2016. Retrieved April 6, 2018.
  10. ↑ Robbins R (September 30, 2016). "How Lewy body dementia gripped Robin Williams". Scientific American. Archived from the original on April 10, 2018. Retrieved April 9, 2018.
  11. ↑ "LBDA Clarifies Autopsy Report on Comedian, Robin Williams". Lewy Body Dementia Association. November 10, 2014. Archived from the original on August 12, 2020. Retrieved April 19, 2018.
  12. ↑ "Robin Williams". Encyclopædia Britannica (in English). Archived from the original on June 27, 2019. Retrieved June 12, 2024.
  13. ↑ Monk, Katherine (July 4, 2007). "Marriage 101 with Robin Williams". Canada.com. Archived from the original on November 7, 2012. Retrieved February 8, 2008.
  14. ↑ Stuurman, Linda. [May 25, 2008] July 12, 2008. RWF talks with Robin Williams: Proost! بایگانی‌شده در ژوئیه ۲۴, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine." The Robin Williams Fansite.
  15. ↑ "Chicago Native Robin Williams Recalled 'Good Times' Growing Up Here". CBS Chicago. August 11, 2014. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 18, 2014.
  16. 1 2 3 4 Kornbluth, Jesse (November 22, 1993). "Robin Williams' Change Of Life: Fighting For His Family In His New Film, 'Mrs. Doubtfire,' And In Real Life". New York. K-III Magazine Corporation. pp. 34–41. Archived from the original on April 7, 2015. Retrieved August 20, 2014.
  17. ↑ Shipman, Robert Shipman (August 14, 2014). "Robin Williams had family ties to state". Reporter-Times. Evansville Courier & Press. Retrieved October 10, 2024.
  18. ↑ Rubenstein, Steve (September 8, 2001). "Laurie Williams – comedian's mother". SFGate. Archived from the original on October 9, 2014. Retrieved November 25, 2011.
  19. ↑ McLellan, Dennis (August 18, 2007). "R. Todd Williams, 69; winery founder, comic's brother". Los Angeles Times. Archived from the original on October 6, 2014. Retrieved February 10, 2008.
  20. ↑ Donahue, Michael (December 25, 1991). "Robin Williams' Half-brother Is An All-out Fan". Chicago Tribune. Scripps Howard News Service. Archived from the original on August 14, 2014. Retrieved October 20, 2014.
  21. ↑ Gristwood, Sarah (June 18, 1998). "Bobbin' Robin". Mail & Guardian. Archived from the original on October 4, 2006. Retrieved December 26, 2007.
  22. ↑ Topel, Fred (July 3, 2007). "Robin Williams on License to Wed". CanMag. Archived from the original on October 6, 2014. Retrieved December 26, 2007.
  23. ↑ video: "Robin Williams – Inside The Actors Studio" بایگانی‌شده در ژوئن ۲۲, ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine, June 10, 2001
  24. 1 2 3 Cullotta, Karen Ann (August 13, 2014). "Robin Williams' childhood in Lake Forest remembered". Chicago Tribune. p. 7. Archived from the original on August 13, 2014. Retrieved August 15, 2014.
  25. ↑ Terry Gross (host) (August 3, 2006). "Robin Williams: 'The Night Listener'". Fresh Air from WHYY. National Public Radio. https://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=5602441.
  26. ↑ Moore, Mary Ellen (1979). Robin Williams. Grosset & Dunlap. ISBN 978-0-448-17128-9. Retrieved August 12, 2014.
  27. 1 2 Strauss, Valerie (August 11, 2014). "How high school changed Robin Williams' life". The Washington Post. Archived from the original on October 28, 2014. Retrieved August 13, 2014.
  28. ↑ Weber, Bruce (May 28, 1989). "Robin Williams, the Comic, Confronts Robin Williams, the Actor". The New York Times. p. A1. Archived from the original on August 26, 2014. Retrieved August 24, 2014.
  29. ↑ Klemesrud, Judy (April 15, 1984). "Robin Williams Dons an Emigre's Guise". The New York Times. p. A21. Archived from the original on August 26, 2014. Retrieved August 24, 2014.
  30. ↑ Landrum, Gene N. (2007). Paranoia & Power: Fear & Fame of Entertainment Icons. Morgan James Publishing. pp. 30–31. ISBN 978-1-60037-274-2.
  31. ↑ Golum, Rob (August 12, 2014). "Robin Williams, Oscar Winner, Dies After Hanging Himself". Bloomberg News. Archived from the original on October 11, 2014.
  32. 1 2 Hansen, Megan (August 11, 2014). "'We knew him as a neighbor': Marin remembers Robin Williams megan". Marin Independent Journal. Archived from the original on August 13, 2014. Retrieved August 13, 2014.
  33. 1 2 Maslon, Laurence; Kantor, Michael (2008). Make 'Em Laugh: The Funny Business of America. New York City: Twelve. pp. 241–244. ISBN 978-0-446-50531-4.
  34. 1 2 3 4 5 Reeve, Christopher (1998). Still Me. New York City: Random House. pp. 167–172. ISBN 978-0-679-45235-5.
  35. ↑ Dorsinville, Jean M. (2011). Franklyn V.E. Seales: Life of an Artist. iUniverse. p. 164. ISBN 978-1-4620-3331-7. Archived from the original on November 12, 2020. Retrieved October 28, 2020.
  36. ↑ "Robin Williams' son remembers his dad and Christopher Reeve's friendship". Fox News. November 23, 2014. Archived from the original on November 23, 2014.
  37. ↑ "We'll Always Love You Robin!". Thetridentrestaurant.com. August 13, 2015. Archived from the original on September 16, 2018. Retrieved September 16, 2018.
  38. ↑ "For Juilliard, Ex-Student Hams It Up". The New York Times. Associated Press. May 18, 1991. Archived from the original on November 5, 2012. Retrieved August 12, 2014.
  39. ↑ Feeney, Nolan (August 12, 2014). "Listen to Robin Williams Talk About His Struggles on an April 26, 2010 Podcast". Time. Archived from the original on September 22, 2014. Retrieved August 22, 2014.
  40. ↑ "WTF with Marc Maron – Remembering Robin Williams". WTF with Marc Maron. August 11, 2014. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved October 21, 2014.
  41. ↑ Blair, Caroline (August 12, 2014). "NC Comedian: Robin Williams Was My Hero, My Influence". Time Warner Cable News. Archived from the original on August 19, 2014.
  42. ↑ "Robin Williams and Audible Announce New Weekly Internet Program". Business Wire. The Free Library. January 6, 2000. Archived from the original on November 21, 2018. Retrieved November 21, 2018.
  43. ↑ Frauenfelder, Mark (December 1, 2002). "Living online". Playboy. Vol. 49, no. 12. p. 41.
  44. ↑ Williams, Karl. "Insomnia (2002)". AllMovie. Archived from the original on February 14, 2015. Retrieved August 12, 2014.
  45. ↑ Deming, Mark. "One Hour Photo (2002)". AllMovie. Archived from the original on March 14, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  46. ↑ Whose Line Is It Anyway?. Season 3. Episode 9. November 16, 2000.
  47. ↑ The Broadway League. "Robin Williams: Live on Broadway" بایگانی‌شده در فوریه ۱۲, ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine, Internet Broadway Database. Retrieved January 19, 2019.
  48. ↑ "Kids' Choice Awards". CBS News. April 1, 2006. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  49. ↑ "Quick Takes: An 'Extreme Makeover' salute to military families". Los Angeles Times. Associated Press. November 3, 2011. Archived from the original on December 7, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  50. ↑ Gans, Andrew (July 8, 2009). "HBO to Air Robin Williams' Weapons of Self-Destruction". Playbill (in English). Archived from the original on March 6, 2016. Retrieved June 27, 2020.
  51. ↑ "He really wanted to be in the movie". News.com.au. January 2, 2017. Archived from the original on January 16, 2017. Retrieved January 15, 2017.
  52. 1 2 3 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب ‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام allmovie_bio وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  53. ↑ Veness, Susan (2009). The Hidden Magic of Walt Disney World: Over 600 Secrets of the Magic Kingdom, Epcot, Disney's Hollywood Studios, and Animal Kingdom. Vero Beach, Florida: Adams Media. p. 74. ISBN 978-1-4405-0432-7. Archived from the original on September 30, 2015. Retrieved July 17, 2015.
  54. ↑ Stanhope, Kate (August 11, 2014). "Robin Williams Dies of Suspected Suicide at 63". TV Guide. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved October 23, 2014.
  55. ↑ Isherwood, Charles (March 31, 2011). "Ghostly Beast Burning Bright in Iraq". The New York Times. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  56. ↑ De Semlyen, Phil (November 15, 2013). "Lee Daniels On The Butler's Presidents". Empire (in English). Archived from the original on May 23, 2024. Retrieved May 23, 2024.
  57. ↑ Rose, Lacey; Goldberg, Lesley (May 10, 2013). "CBS Orders Chuck Lorre's 'Mom,' Robin Williams' 'Crazy Ones,' Will Arnett Comedy, More". The Hollywood Reporter. Archived from the original on October 31, 2013. Retrieved July 25, 2013.
  58. ↑ Littleton, Cynthia (May 10, 2014). "CBS Renews 'Mentalist', Cancels 'Crazy Ones', 'Hostages', 'Intelligence' & 2 More". Variety. Archived from the original on May 11, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  59. ↑ Hachard, Tomas (May 22, 2014). "The 'Angriest' Robin Williams Sadly Becomes The Inspirational One". NPR. Archived from the original on September 13, 2018. Retrieved September 13, 2018.
  60. ↑ Elavsky, Cindy (August 24, 2014). "Celebrity Extra". Downriver Sunday Times. King Features. Archived from the original on April 3, 2019. Retrieved September 5, 2014.
  61. ↑ Browne, David (September 11, 2014). "Robin Williams, 1951–2014". Rolling Stone. pp. 38–47.
  62. ↑ Darrach, Brad (February 22, 1988). "A Comic's Crisis of the Heart". People. Archived from the original on October 16, 2018. Retrieved August 13, 2014.
  63. ↑ Holahan, David. "Robin Williams bio revelations: Infidelity, substance abuse, insecurity over Jim Carrey". USA Today. Archived from the original on July 28, 2021. Retrieved July 28, 2021.
  64. ↑ Mikelbank, Peter; Clehane, Diane; Dagostino, Mark (April 14, 2008). "Robin Williams Surprise Split". People. Archived from the original on August 9, 2016. Retrieved February 6, 2023.
  65. ↑ LaSalle, Mick (July 11, 2018). "Robin Williams gets his just due in documentary 'Come Inside My Mind'". San Francisco Chronicle. Archived from the original on October 26, 2018. Retrieved October 25, 2018.
  66. 1 2 Hochman, David (September 9, 2013). "Still Crazy: Years after Mork and Buffy, Robin Williams and Sarah Michelle Gellar hope to rope us in with a new sitcom". TV Guide. pp. 16–19. ISSN 0039-8543.
  67. ↑ Garchik, Leah (March 27, 2008). "Robin Williams' wife files for divorce after nearly 19 years". San Francisco Chronicle. Archived from the original on March 29, 2008.
  68. 1 2 Chaney, Jen (October 24, 2011). "Robin Williams and Susan Schneider reportedly wed". The Washington Post. Archived from the original on October 16, 2018. Retrieved August 18, 2014.
  69. ↑ Ravitz, Justin (October 24, 2011). "Robin Williams Weds!". Us Weekly. Archived from the original on October 26, 2011. Retrieved October 24, 2014.
  70. ↑ "Robin Williams. It's time for a convoluted stream of consciousness. Ask Me Anything!". Reddit. September 25, 2013. Archived from the original on August 19, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  71. ↑ Glover, Bob (2014). "Robin Williams, My Teammate". Runner's World. Archived from the original on July 11, 2020. Retrieved July 11, 2020.
  72. ↑ Williams, Robin (September 25, 2013). "Robin Williams. It's time for a convoluted stream of consciousness. Ask Me Anything!" (Interview). Interviewed by The Reddit Community. Archived from the original on November 9, 2017. Retrieved September 10, 2017.
  73. ↑ "Robin Williams. It's time for a convoluted stream of consciousness. Ask Me Anything!". Reddit. September 25, 2013. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  74. 1 2 Stanfield, Llyane (2014-08-16). "This is how Robin Williams was speaking his French". J'Ouellette® Method (in American English). Retrieved 2026-08-25.
  75. ↑ Tyler Anderson (2022-01-29). ROBIN WILLIAMS parle francais interview 2007. Retrieved 2026-08-25 – via YouTube.
  76. ↑ Szymanski, Mike (August 21, 2002). "Robin Williams Confesses to Another Addiction … the Internet". Zap2it. Chicago, Illinois: Tribune Media Services. Archived from the original on October 10, 2002. Retrieved August 22, 2014.
  77. ↑ DeMaria, Rusel; Wilson, Johnny L. (2003). High Score!: The Illustrated History of Electronic Games (2nd ed.). New York: McGraw-Hill. p. 154. ISBN 978-0-07-223172-4. Archived from the original on February 15, 2017. Retrieved January 23, 2017.
  78. ↑ Graser, Marc (August 13, 2014). "Robin Williams to Be Memorialized in 'World of Warcraft'". Variety. Los Angeles, California. Archived from the original on August 16, 2014. Retrieved August 16, 2014.
  79. ↑ Boutin, Paul (January 6, 2006). "Live coverage of Google Keynote with Robin Williams". Engadget. Archived from the original on October 6, 2014. Retrieved February 6, 2023.
  80. ↑ Terdiman, Daniel (May 11, 2006). "Robin Williams yucks it up for 'Spore'". CNET. Archived from the original on August 20, 2014. Retrieved August 19, 2014.
  81. ↑ "Dungeons and Dragons Game Day at London Dungeon". Viewlondon.co.uk. Archived from the original on July 22, 2007. Retrieved August 29, 2010.
  82. ↑ Peters, Megan (May 17, 2018). "Robin Williams' Daughter Asks Fans To Help Identify His Massive Anime Collection". ComicBook. Archived from the original on August 7, 2018. Retrieved February 9, 2020.
  83. ↑ Macdonald, Christopher (May 5, 2005). "More Robin Williams on Anime". Anime News Network. Archived from the original on August 7, 2020. Retrieved February 9, 2020.
  84. ↑ Murphy, Brian. "Tour de Lance: 100 percent pure". ESPN. Archived from the original on February 9, 2007. Retrieved June 29, 2007.
  85. ↑ Koeppel, Dan (2003). "Robin Williams Profile – Robin Williams: "I'm Lucky to Have Bikes in My Life"". Bicycling Magazine. Archived from the original on September 3, 2014. Retrieved September 2, 2014.
  86. ↑ "Cycle of Life | Paddle8". Paddle8. Archived from the original on November 9, 2016. Retrieved November 9, 2016.
  87. ↑ Johnson, Caitlin A. (July 3, 2007). "A "License" to Laugh". CBS News. Archived from the original on February 2, 2012. Retrieved March 27, 2009.
  88. ↑ Borschel, Amanda (August 12, 2014). "'Honorary Jew' Robin Williams, 63, found dead". The Times of Israel. AP. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  89. ↑ Brown, Carolyn M. (August 12, 2014). "Robin Williams, Whoopi Goldberg and Billy Crystal Raised $80 Million For Homeless". blackenterprise.com. Archived from the original on October 25, 2014. Retrieved October 24, 2014.
  90. ↑ Finn, Natalie (August 12, 2014). "Billy Crystal and Whoopi Goldberg React in Kind to Robin Williams' Death: "No Words"". E!. Archived from the original on October 23, 2014. Retrieved October 25, 2014.
  91. ↑ Thompson, Mark (August 12, 2014). "The Military Absolutely Loved Robin Williams". Time. Archived from the original on August 9, 2019.
  92. ↑ On Patrol, USO, Fall 2014, p. 8
  93. ↑ "Stones cover enters festive race". BBC News. December 10, 1999. Archived from the original on November 16, 2005. Retrieved July 14, 2007.
  94. ↑ Greenhill, Marc (November 16, 2010). "Robin Williams' quake donation". Stuff. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 11, 2014.
  95. ↑ Bronstein, Phil (February 9, 2005). "Good Morning, Iraq". San Francisco Chronicle. Archived from the original on March 11, 2007. Retrieved September 4, 2009.
  96. ↑ "Celebrity Involvement at St. Jude". St. Jude. Archived from the original on June 14, 2012. Retrieved July 7, 2012.
  97. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب ‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام actors وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  98. 1 2 Aitkenhead, Decca (September 20, 2010). "Robin Williams: 'I was shameful, did stuff that caused disgust—that's hard to recover from'". The Guardian. London, England. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  99. 1 2 3 4 5 6 7 Grobel, Lawrence (January 1992). "Playboy Interview: Robin Williams". Playboy. Beverly Hills, California: Playboy Enterprises. Archived from the original on January 19, 2016.
  100. ↑ "(video) Robin Williams Told Friend 'Cycling Saved My Life' Post-Cocaine Days". ABC News. August 13, 2014. Archived from the original on August 15, 2014. Retrieved August 16, 2014.
  101. ↑ Duke, Alan (August 14, 2014). "Robin Williams was in early stages of Parkinson's disease, wife reveals". CNN. Archived from the original on August 16, 2014. Retrieved August 16, 2014.
  102. ↑ Gay, Jason (August 14, 2014). "Robin Williams and Dario Pegoretti: The Comedian and the Bike Builder". The Wall Street Journal. Archived from the original on August 18, 2014. Retrieved August 18, 2014.(نیازمند آبونمان)
  103. ↑ "Robin Williams Comes Clean on 'GMA'". ABC News. New York City: ABC. October 2, 2006. Archived from the original on September 26, 2010. Retrieved August 29, 2010.
  104. ↑ Duke, Alan (March 4, 2009). "Robin Williams, short of breath, takes a break". Atlanta, Georgia: CNN. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  105. ↑ Aitkenhead, Decca (2010-09-20). "Robin Williams: 'I was shameful, did stuff that caused disgust – that's hard to recover from'". the Guardian. Retrieved 2025-10-31.
  106. ↑ Errico, Marcus (August 11, 2014). "Robin Williams Dead of Apparent Suicide at 63". Yahoo!. Archived from the original on August 12, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  107. ↑ "Robin Williams to undergo heart surgery". Today. Associated Press. March 5, 2009. Archived from the original on October 24, 2014. Retrieved October 29, 2014.
  108. ↑ Doheny, Kathleen. "Robin Williams' Heart Surgery: Road to Recovery". WebMD. Archived from the original on December 19, 2019. Retrieved December 19, 2019.
  109. ↑ "Robin Williams' heart surgery goes 'extremely well'". Atlanta, Georgia: CNN. March 23, 2009. Archived from the original on October 24, 2014. Retrieved May 22, 2010.
  110. ↑ Duke, Alan (August 12, 2014). "Robin Williams dead; family, friends and fans are 'totally devastated'". CNN. Archived from the original on August 11, 2014. Retrieved August 16, 2014.
  111. ↑ "Robin Williams 'had Parkinson's'". BBC News. August 14, 2014. Archived from the original on August 14, 2014. Retrieved August 14, 2014.
  112. ↑ Ryder, Taryn (August 15, 2014). "Wife: Robin Williams Had Parkinson's Disease, His Sobriety Intact Before Death". Yahoo!. Archived from the original on August 16, 2014. Retrieved August 15, 2014.
  113. ↑ Tsai, Kevin Wen-Kai; Matsuda, Hiroshi; Orimo, Satoshi; Wei, Cheng-Yu (September 1, 2019). "Dementia with Lewy Bodies and Functional Magnetic Resonance Imaging Application". International Journal of Gerontology. 13 (3). doi:10.6890/IJGE.201909_13(3).0001.
  114. ↑ "Robin Williams coroner's report finds no illegal drugs or alcohol in system". Daily News. New York. Archived from the original on November 9, 2014. Retrieved November 11, 2014.
  115. ↑ Cooper, Marta (October 2, 2016). "Robin Williams suffered from a common form of dementia that many people don't know about". Quartz. Archived from the original on October 5, 2016. Retrieved October 6, 2016.
  116. ↑ Schneider Williams, Susan (September 27, 2016). "The terrorist inside my husband's brain" (PDF). Neurology (in English). 87 (13): 1308–1311. doi:10.1212/WNL.0000000000003162. ISSN 0028-3878. PMID 27672165. Archived from the original on May 16, 2024. Retrieved July 23, 2020.
  117. ↑ Itzkoff, Dave; Fitzsimmons, Emma G. (August 11, 2014). "Robin Williams, Oscar-Winning Comedian, Dies at 63". New York Times. Retrieved August 11, 2014.
  118. ↑ "Robin Williams Dies of Suspected Suicide". هالی‌وود ریپورتر. August 11, 2014. Retrieved August 11, 2014.
  119. ↑ بی‌بی‌سی فارسی (۲۱ مرداد ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز، کمدین و هنرپیشه آمریکایی درگذشت». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  120. ↑ بی‌بی‌سی فارسی (۲۱ مرداد ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز، کمدینی که از افسردگی "خودکشی" کرد». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  121. ↑ یورونیوز (۲۱ مرداد ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز چشم از جهان فروبست». یورونیوز. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اوت ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۳ اوت ۲۰۱۴. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  122. ↑ بی‌بی‌سی فارسی (۲۱ مرداد ۱۳۹۳). «پلیس می‌گوید رابین ویلیامز خودش را حلق‌آویز کرده است». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  123. ↑ "رابین ویلیامز خود را حلق‌آویز کرده است"
  124. ↑ «سفیرنیوز: «رابین ویلیامز» خودکشی کرد». پایگاه خبری تحلیلی سفیر. ۲۰۱۴-۰۸-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۰۸-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:تاریخ و سال (رده)
  125. ↑ Sperling, Nicole. "Robin Williams dead at 63". Entertainment Weekly. Entertainment Weekly Inc. Archived from the original on 11 اوت 2014. Retrieved August 11, 2014.
  126. ↑ "Investigation into Death of Actor Robin Williams" (PDF). Huffington Post. Marin County Sheriff's Office, Coroner Division. August 11, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  127. ↑ "Robin Williams in Rehab to Maintain Sobriety". TMZ. July 1, 2014. Retrieved August 12, 2014.
  128. ↑ بی‌بی‌سی فارسی (۲۳ مرداد ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز 'به پارکینسون مبتلا بود». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  129. ↑ یورونیوز (۲۳ مرداد ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز در هنگام مرگ از بیماری پارکینسون رنج می‌برد». یورونیوز. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۴. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  130. ↑ بی‌بی‌سی فارسی (۱۸ آبان ۱۳۹۳). «رابین ویلیامز هنگام خودکشی از الکل و مواد مخدر استفاده نکرده بود». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  131. ↑ "Robin Williams Dies at 63: Steve Martin, Kathy Griffin, Miley Cyrus and More React". Entertainment Tonight. August 11, 2014. Retrieved August 11, 2014.[پیوند مرده]
  132. ↑ "Robin Williams Dead in Suspected Suicide: Coroner". NBC New York. August 11, 2014. Retrieved August 11, 2014.
  133. ↑ Martin, Steve (August 11, 2014). "Tweet by Steve Martin". Twitter. Twitter. Retrieved August 11, 2014.
  134. ↑ "Robin Williams Dies at 63: Steve Martin, Kathy Griffin, Miley Cyrus and More React". Entertainment Tonight. August 11, 2014. Retrieved August 11, 2014.[پیوند مرده]
  135. ↑ «افزایش میزان خودکشی در آمریکا 'بعد از خودکشی رابین ویلیامز، بازیگر هالیوود'». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ بهمن ۱۳۹۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  136. 1 2 Browne, David (September 11, 2014). "Robin Williams, 1951–2014". Rolling Stone. pp. 38–47. Archived from the original on August 29, 2016. Retrieved August 26, 2016.
  137. ↑ Friedman, Roger (August 13, 2014). "Glenn Close on Friend and Colleague: "Robin Williams Was a World Treasure"". Showbiz411.com (in American English). Archived from the original on May 17, 2022. Retrieved May 25, 2023.
  138. 1 2 Goodale, Gloria (August 12, 2014). "Robin Williams: His unscripted riffs were not merely funny, but observant". The Christian Science Monitor. Los Angeles. ISSN 0882-7729. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved May 25, 2023.
  139. ↑ "Jim Carrey Impersonates Robin Williams" در یوتیوب
  140. ↑ Rappoport, Leon. Punchlines: The Case for Racial, Ethnic, and Gender Humor, Greenwood Publishing (2005) p. 136
  141. ↑ "Valley native Chris Columbus speaks about life with Robin Williams". vindy.com. August 13, 2014. Archived from the original on August 19, 2014. Retrieved October 24, 2014.
  142. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب ‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام WP وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  143. 1 2 Herbert, Emily (November 15, 2014). Robin Williams: When the Laughter Stops 1951–2014. London, England: John Blake Publishing Ltd. ISBN 978-1-78418-300-4. OCLC 889523094. Archived from the original on December 26, 2016. Retrieved August 26, 2016.
  144. ↑ Robin Williams/Stephen Fry UK Interview (RE-EDITED) (in English), April 2021, retrieved September 6, 2023
  145. ↑ Robin Williams – Parkinson interview [2002] در یوتیوب. Retrieved July 22, 2020.
  146. ↑ Gardner, Chris (October 4, 2017). "Robin Williams Accused of Stealing Jokes in Comedy Tell-All Book". The Hollywood Reporter (in English). Archived from the original on July 21, 2018. Retrieved July 20, 2018.
  147. ↑ "Robin Williams: Prince of Thieves". Kempa.com (in American English). Archived from the original on July 21, 2018. Retrieved July 20, 2018.
  148. ↑ Zoglin, Richard (2008). Comedy at the Edge. Bloomsbury USA. ISBN 978-1-58234-624-3.
  149. ↑ Sims, David (July 28, 2015). "In Conan O'Brien Versus Twitter Comedians, Whose Joke Is It Anyway?". The Atlantic (in American English). Archived from the original on July 21, 2018. Retrieved July 20, 2018.
  150. 1 2 Giles, Jeff (February 21, 1991). "Robin Williams: Fears of a Clown". Rolling Stone. Archived from the original on August 15, 2014. Retrieved August 17, 2014.
  151. ↑ "Jonathan Winters Dead: 'Mork and Mindy' Star Dies At Age 87". HuffPost. April 12, 2013. Archived from the original on November 10, 2014. Retrieved October 23, 2014.
  152. ↑ video: Williams, Robin. "Robin Williams, Parkinson interview 2002" (Interview). Interviewed by Michael Parkinson. Archived from the original on September 17, 2014. Retrieved September 18, 2014.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=رابین_ویلیامز&oldid=44470557»