پرش به محتوا

المپیک تابستانی ۱۹۵۶

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
المپیاد شانزدهم
نشان المپیک تابستانی ۱۹۵۶
مکانملبورن، استرالیا / استکهلم، سوئد
کشورها۷۲
ورزشکاران۳٬۳۱۴ (۲٫۹۳۸ مرد، ۳۷۶ زن)
رویدادها۱۵۱ در ۱۷ ورزش (۲۳ رشته)
افتتاحیه۲۲ نوامبر ۱۹۵۶
اختتامیه۸ دسامبر ۱۹۵۶
افتتاح‌کننده
فیلیپ، دوک ادینبرو[۱]
پایان‌دهنده
رئیس کمیته بین‌المللی المپیک آوری بروندیج
مشعل
ران کلارک[۱]
ورزشگاهورزشگاه المپیک استکهلم (رویدادهای سوارکار)
ورزشگاه کریکت ملبورن (سایر رویدادها)
تابستانی
زمستانی

المپیک تابستانی ۱۹۵۶ (در انگلیسی: Games of the XVI Olympiad) که به‌طور رسمی بازی‌های المپیاد شانزدهم نامیده می‌شد و به‌طور رسمی با عنوان ملبورن ۱۹۵۶ شناخته می‌شد، یک رویداد چندورزشی بین‌المللی بود که در ملبورن، ویکتوریا در استرالیا از ۲ نوامبر تا ۸ دسامبر ۱۹۵۶ برگزار شد؛ با این استثنا که رویدادهای سوارکاری در المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در ژوئن ۱۹۵۶ در استکهلم، سوئد برگزار شد. اتحاد جماهیر شوروی در این بازی‌ها بیشترین مدال‌های طلا و نیز بیشترین مجموع مدال‌ها را به دست آورد.

این بازی‌ها نخستین رویدادهایی بودند که در نیم‌کره جنوبی و اقیانوسیه برگزار شدند و همچنین اولین رویدادی بودند که خارج از اروپا و آمریکای شمالی میزبانی شد. ملبورن جنوبی‌ترین شهری است که تاکنون المپیک را میزبانی کرده است. به علت متفاوت بودن فصل‌های نیم‌کره جنوبی نسبت به فصل‌های نیم‌کره شمالی، بازی‌های ۱۹۵۶ در زمان معمول سال برگزار نشدند، چون لازم بود رویدادها در هوای گرم‌ترِ بهار/تابستانِ میزبان برگزار شوند (که با پاییز/زمستانِ نیم‌کره شمالی هم‌زمان است). در نتیجه، این تنها دوره از بازی‌های تابستانی بود که در نوامبر و دسامبر برگزار شد. استرالیا برای بار دوم در ۲۰۰۰ در سیدنی، نیو ساوت ولز میزبان این بازی‌ها بود و آن‌ها را دوباره در ۲۰۳۲ در بریزبن، کوئینزلند برگزار خواهد کرد.

رویدادهای سوارکاری المپیک به دلیل مقررات سخت‌گیرانه سازمان قرنطینه و بازرسی در استرالیا نمی‌توانستند در ملبورن برگزار شوند،[۲] بنابراین پنج ماه پیش‌تر در استکهلم برگزار شدند. این دومین بار بود که المپیک‌ها به‌طور کامل در یک کشور برگزار نشدند؛ بار نخست المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در آنتورپ، بلژیک بود که برخی رویدادها در آمستردام، هلند برگزار شدند. با وجود ابهام‌ها و عوارض گوناگونی که در طول آماده‌سازی با آن‌ها مواجه شدند، بازی‌های ۱۹۵۶ طبق برنامه در ملبورن برگزار شد و در نهایت موفقیت‌آمیز بود. از جمله مواردی که در جریان بازی‌های ۱۹۵۶ آغاز شد، « رژهٔ ورزشکاران » در مراسم اختتامیه بود.

نه تیم به دلایل مختلف بازی‌ها را تحریم کردند.[۳] چهار تیم (مصر، عراق، کامبوج و لبنان) در پاسخ به بحران سوئز تحریم کردند،[الف] بحرانی که طی آن مصر مورد تهاجم اسرائیل، فرانسه و بریتانیا قرار گرفت.[۴][۵] چهار تیم دیگر (هلند، اسپانیا، لیختن‌اشتاین و سوئیس) در پاسخ به تهاجم شوروی به مجارستان تحریم کردند،[۵][۶][ب] و تحریم جمهوری خلق چین نیز در واکنش به اختلاف با جمهوری چین دربارهٔ حق نمایندگی چین بود.[۷][۸]

یکی از شاخص‌ترین رویدادهای این بازی‌ها، یک مسابقهٔ جنجالی واترپلو با عنوان خون در آب بین اتحاد جماهیر شوروی و مدافع عنوان قهرمانی، مجارستان بود. اتحاد جماهیر شوروی اخیراً یک انقلاب ضداقتدارگرایی را در مجارستان سرکوب کرده بود و هنگام مسابقه میان دو تیم خشونت آغاز شد و به بروز آسیب‌های متعدد انجامید. وقتی اروین زادور از مجارستان پس از ضربه با مشتِ اتحاد جماهیر شوروی از سوی والنتین پروکوپف دچار خونریزی شد، تماشاگران تلاش کردند به خشونت بپیوندند اما پلیس مانع آن‌ها شد. این مسابقه لغو شد و مجارستان به عنوان برنده اعلام شد چون با نتیجهٔ ۴–۰ جلو بود.

انتخاب شهر میزبان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ملبورن در ۲۸ آوریل ۱۹۴۹ در چهل‌وسومین جلسهٔ کمیتهٔ بین‌المللی المپیک در رم، ایتالیا، در برابر پیشنهادهای بوئنوس‌آیرس، مکزیکوسیتی، مونترآل، لس‌آنجلس، دیترویت، شیکاگو، مینیاپولیس، فیلادلفیا و سان‌فرانسیسکو انتخاب شد. در نهایت مکزیکوسیتی، مونترآل و لس‌آنجلس برای میزبانیِ المپیک تابستانی ۱۹۶۸، المپیک تابستانی ۱۹۷۶ و المپیک تابستانی ۱۹۸۴ به ترتیب انتخاب شدند.[۹]

نتایج پیشنهاد شهر میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶[۱۰]
شهر کشور دور
۱ ۲ ۳ ۴
ملبورن استرالیا۱۴۱۸۱۹۲۱
بوئنوس‌آیرس آرژانتین۹۱۲۱۳۲۰
لس‌آنجلس ایالات متحده آمریکا۵۴۵—
دیترویت۲۴۴—
مکزیکوسیتی مکزیک۹۳——
شیکاگو ایالات متحده آمریکا۱———
مینیاپولیس۱———
فیلادلفیا۱———
سان‌فرانسیسکو۰———
مونترآل کانادا۰———

درآمد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بسیاری از اعضای کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) نسبت به ملبورن به‌عنوان مکانی مناسب تردید داشتند. قرار گرفتن آن در نیم‌کره جنوبی یک نگرانی عمده بود؛ زیرا با معکوس شدن فصل‌ها، بازی‌ها باید در زمستانِ نیم‌کره شمالی برگزار می‌شد. تصور می‌شد زمان‌بندی نوامبر تا دسامبر احتمالاً موجب زحمت برای ورزشکاران نیم‌کره شمالی شود؛ ورزشکارانی که عادت دارند در زمستان استراحت کنند. [نیازمند منبع]

با وجود این نگرانی‌ها، حوزهٔ نامزدها سرانجام به دو شهرِ نیم‌کره جنوبی محدود شد: ملبورن و بوئنوس‌آیرس در آرژانتین. ملبورن در سال ۱۹۴۹ با اختلاف یک رأی برای میزبانیِ المپیک ۱۹۵۶ انتخاب شد. نخستین نشانهٔ مشکل، این بود که آشکار شد قرنطینهٔ اسب‌سانان استرالیا مانع از آن خواهد شد که کشور بتواند رویدادهای سوارکاری را میزبانی کند. در نتیجه، استکهلم به‌عنوان سایت جایگزین انتخاب شد؛ بنابراین رقابت سوارکاری از ۱۰ ژوئن آغاز شد؛ پنج و نیم ماه پیش‌تر از گشایشِ سایر بازی‌های المپیک.

مشکلات پیش‌گفتهٔ بازی‌های ملبورن با اختلاف‌نظر بر سر تأمین مالی میان سیاستمداران استرالیایی تشدید شد. سرانجام، در مارس ۱۹۵۳، دولت ایالتی پذیرفت که از دولت مشترک‌المنافع وامی ۲ میلیون پوندی بگیرد تا دهکدهٔ المپیک را بسازد؛ دهکده‌ای که تا ۶۰۰۰ نفر را در هِیدِلبرگ وست (ویکتوریا) در خود جای می‌داد. پس از المپیک، خانه‌های دهکده برای سکونت عمومی به کمیسیون مسکن ویکتوریا تحویل داده شد.[۱۱]

در یک مقطع، رئیس IOC، اورِی برانداژ، پیشنهاد داد که رم که قرار بود بازی‌های ۱۹۶۰ را میزبانی کند، آن‌قدر در تدارکات از ملبورن جلو است که شاید در سال ۱۹۵۶ آماده باشد تا جایگزین شود. ساختِ محل‌های ورزشی نسبت به دهکدهٔ ورزشکاران اولویت داده شد. دهکده به‌عنوان یک محلهٔ کاملاً جدید طراحی شد؛ با خانه‌های نیمه‌متصل و آپارتمان‌ها؛ نخستین دهکده‌ای که در آن دو جنس می‌توانستند در ساختمان‌های مشترک زندگی کنند، نه در بخش‌های جداشده بر پایهٔ جنسیت.

حتی تا اواخر آوریل ۱۹۵۵، برانداژ که برای نخستین بار ریاست المپیک را بر عهده داشت، هنوز نسبت به ملبورن تردید داشت و از سفرِ بازدید از شهر راضی نبود. تا آن زمان، ساخت‌وساز به‌خوبی در جریان بود؛ با وامی فدرال ۴٫۵ میلیون دلار به ویکتوریا، اما عقب از برنامه بود. او همچنان احتمال می‌داد که رم مجبور شود وارد عمل شود.

با آغاز سال ۱۹۵۶، با این حال، روشن شد که ملبورن برای برگزاری المپیک آماده خواهد بود.[۱۲]

مشارکت و تحریم‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مصر، عراق، کامبوج و لبنان اعلام کردند که به دلیل بحران سوئز و زمانی که مصر مورد تهاجم اسرائیل، بریتانیا و فرانسه قرار گرفت، در المپیک شرکت نخواهند کرد.

هلند، اسپانیا، سوئیس و لیختن‌اشتاین در اعتراض به سرکوبِ انقلاب مجارستان توسط اتحاد جماهیر شوروی این رویداد را تحریم کردند.

جمهوری خلق چین تصمیم گرفت این رویداد را تحریم کند؛ چون به تایوان اجازه داده شده بود در آن شرکت کند.

ورزشکارانِ هر دو آلمانِ شرقی و آلمانِ غربی به‌صورت یک تیمِ متحدشده با هم مسابقه دادند (نمایشی از وحدت که در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ و المپیک تابستانی ۱۹۶۴ نیز تکرار شد، اما سپس متوقف گردید).

اگرچه تعداد کشورهایی که شرکت کردند (۶۷) تقریباً همانند سال ۱۹۵۲ (۶۹) بود، تعداد ورزشکارانی که مسابقه دادند به‌طور چشمگیری کاهش یافت؛ از ۴٬۹۲۵ به ۳٬۳۴۲. (این رقم شامل ۱۵۸ ورزشکار از ۲۹ کشور که در رقابت سوارکاریِ استکهلم شرکت کرده بودند نمی‌شود.)

رویدادها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پس از آغاز، بازی‌ها با روندی روان پیش رفتند و به «بازی‌های دوستانه» شهرت یافتند.[۱۳] بتتی کاتبرت، دختر ۱۸ ساله‌ای از سیدنی، مسابقه‌های دوی ۱۰۰ و ۲۰۰ متر را برد و یک مرحلهٔ پایانی استثنایی در مسابقهٔ مسابقهٔ امدادی 4×100 متر اجرا کرد تا از اختلافِ بریتانیا جلو بیفتد و سومین مدال طلای خود را به دست آورد و به «دختر طلایی» معروف شد. شرلی استرکلند که کهنه‌کار بود، پیروزی سال ۱۹۵۲ خود را در ۸۰ متر با مانع تکرار کرد و همچنین در تیم امدادی برندهٔ 4×100 متر حضور داشت و مجموع مدال‌های المپیکی دوران حرفه‌ای‌اش را به هفت رساند: سه طلا، یک نقره و سه برنز.

استرالیا همچنین در شنا به پیروزی رسید. آن‌ها در همهٔ مسابقه‌های شنای آزاد، هم در بخش مردان و هم زنان، پیروز شدند و در مجموع هشت مدال طلا، چهار نقره و دو برنز به دست آوردند. موری روز نخستین شناگر مردی شد که از جاننی وایس‌مولر در ۱۹۲۴ در دو رویداد شنای آزاد (و مجموعاً در سه رویداد) طلا می‌گیرد، در حالی که دان فریِزر در دوی ۱۰۰ متر شنای آزاد و نیز به‌عنوان شناگر آغازین در تیم امدادی 4×100 متر مدال طلا گرفت.

رویدادهای دو و میدانیِ مردان تحت سلطهٔ ایالات متحده بود. آن‌ها نه تنها ۱۵ مسابقه از ۲۴ مسابقه را بردند، بلکه چهار مسابقه را هم به‌طور کامل در اختیار گرفتند و در پنج مسابقهٔ دیگر هم جایگاه‌های اول و دوم را کسب کردند. بابی مورُو با مدال‌های طلا در دوی ۱۰۰ و ۲۰۰ متر و نیز در امدادی 4×100 متر پیشتاز شد. تام کورتنی تنها به‌سختی توانست دِرِک جانسون از بریتانیا را در دوی ۸۰۰ متر پشت سر بگذارد، سپس از شدت فشار فروپاشید و به مراقبت پزشکی نیاز پیدا کرد.

رونی دلانی از ایرلند در ۵۳٫۸ ثانیه در ۴۰۰ متر پایانی رکوردی درخشان ثبت کرد تا مسابقهٔ ۱۵۰۰ متر را ببرد (که آخرین مدال طلای ایرلند در رویدادهای دو و میدانی هم بود)، مسابقه‌ای که در آن جان لَندی، نفر محبوب از استرالیا، در جایگاه سوم به پایان رسید.

یک اتفاق بزرگ و غیرمنتظره رخ داد؛ ماجرایی که برای مدتی با جنجال همراه شد، در مادهٔ ۳۰۰۰ متر با مانع. کریس براشر، ورزشکار کم‌نام‌ونشانِ بریتانیا، خیلی جلوتر از بقیهٔ میدان به پایان رساند، اما داوران او را به دلیل دخالت در ارنست لارسن از نروژ از رقابت محروم کردند و اعلام کردند سَندور رُزسنیُوُی از مجارستان برنده است. اعتراض براشر با حمایت لارسن، رُزسنیُوُی و نفر چهارم، هاینتس لافِر از آلمان، همراه شد. پس از آن، تصمیم برعکس شد و براشر نخستین بریتانیایی شد که از سال ۱۹۳۶ در دو و میدانی مدال طلای یک رویداد را به دست می‌آورد.

دوندۀ اتحاد جماهیر شوروی، ولادیمیر کوتس، با پیروزی در هر دو رویداد ۵۰۰۰ متر و ۱۰۰۰۰ متر، دو مدال طلا گرفت.

در دو و میدانی فقط دو رکورد جهانی ثبت شد. میلدرد مک‌دانیل، نخستین زن آمریکایی که در این رشته طلا گرفت، رکورد پرش ارتفاعیِ ۱٫۷۶ متر (۵٫۸ فوت) را ثبت کرد و اِگِل دانیلسن از نروژ با پرتاب نیزه‌ای چشمگیر به طول ۸۵٫۷۱ متر (۲۸۱٫۲ فوت) در شرایط متغیر و بادخیز غلبه کرد.

در طول المپیک، ورزشکاران مجارستان توسط هوادارانی از استرالیا و دیگر کشورها تشویق می‌شدند. بسیاری از آن‌ها در سالن بوکس گرد آمدند وقتی لاسزلو پاپ ۳۰ ساله از مجارستان با شکست دادن خوزه تورِس برای قهرمانی در وزن سبکِ میانی، سومین مدال طلای رکورددار خود را به دست آورد.

چند روز بعد، جمعیت در کنار تیم واترپلوی مجارستان بود در مسابقه‌ای پرتنش و سرشار از احساسات علیه اتحاد جماهیر شوروی که در پس‌زمینهٔ تهاجم شوروی به مجارستان و در جریان انقلاب مجارستان برگزار شد. بازی خشن شد و وقتی یک مجارستانی مجبور شد استخر را به دلیل زخم خونریزی بالای چشم ترک کند، درگیری تقریباً به شورش تبدیل شد. پلیس نظم را برقرار کرد و بازی زودتر به پایان رسید؛ در حالی که مجارستان با نتیجهٔ 4–0 جلو بود، و سپس مجارستان مدال طلای مسابقه را به دست آورد.

در یک ماجرای عاشقانهٔ پرسر و صدا در المپیک، قهرمان پرتاب چکشِ آمریکاییِ مسابقات دو و میدانی در المپیک تابستانی ۱۹۵۶، هَـل کانُلی، قرار بود با قهرمان پرتاب دیسکِ چکسلواکی در همان المپیک، اُُلگا فیکوتوووا، ازدواج کند. اُُلگا پس از مهاجرت به ایالات متحده می‌خواست به نمایندگی از چکسلواکی ادامه دهد، اما کمیتهٔ المپیکی چکسلواکی اجازه نداد.[۱۴] سپس، با نام اُُلگا کانُلی، تا سال ۱۹۷۲[۱۴] در همهٔ المپیک‌ها شرکت کرد؛ آن هم برای آمریکا.[۱۵] او پرچم‌دار تیم آمریکا در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ بود.

تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند ششمین مدال طلای متوالی المپیک خود را به دست آورد.

با وجود تنش‌های بین‌المللیِ سال ۱۹۵۶—یا شاید به خاطر آن‌ها—یک ساکن جوانِ ملبورن، جان ایَن وینگ، ایده‌ای تازه برای مراسم اختتامیه ارائه کرد. به‌جای آن‌که ورزشکاران مانند تیم‌های جداگانه، پشت پرچم‌های ملی خود راهپیمایی کنند، آن‌ها با هم قاطی شدند و هنگام ورود و حرکت در اطراف سالن، یک حضور نهایی در برابر تماشاگران داشتند. این آغازِ یک سنت المپیکی بود که از آن زمان تاکنون ادامه یافته است.[۱۶]

مَشعل المپیک

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
بنای یادبودِ مشعل، کیرنز

مَشعل المپیک پس از آن‌که در المپیا در ۲ نوامبر ۱۹۵۶ روشن شد، به ملبورن منتقل شد.

دونده‌های یونانی مَشعل را از المپیا تا آتن بردند. سپس مَشعل به یک چراغ معدنچی منتقل شد؛ چراغی که با یک هواپیمای سوپر کانستلیشن شرکت کوانتاس و با عنوان «افقِ جنوبی» به داروین، قلمرو شمالی پرواز داده شد.

یک هواپیمای بمب‌افکن جتِ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا از نوع انگلیش الکتریک کنبرا، مَشعل را به کیرنز، کوئینزلند منتقل کرد؛ مَشعل در ۹ نوامبر ۱۹۵۶ رسید و آلدِرمَن (رئیس شورای شهر) W. J. فولتون، نخستین مشعل را روشن کرد؛ طراحی مشعلِ نخست با مشعلی که برای بازی‌های لندنِ ۱۹۴۸ استفاده شده بود یکسان بود (به‌جز نام شهر و سالِ حک‌شده).

نخستین دونده کون وِرِویس بود؛ مردی محلی با تبار یونانی. مَشعل در امتداد ساحل شرقی استرالیا با استفاده از مشعل‌های آلومینیومیِ تحت فشار که حدود ۳ پوند (۱٫۸ کیلوگرم) وزن داشتند منتقل شد.

مَشعل در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۶، روزِ مراسم گشایش، به ملبورن رسید و در ورزشگاه المپیک توسط رون کلارک روشن شد؛ کلارک در این فرایند به‌طور تصادفی بازویش را سوزاند.

در حالی که مَشعل المپیک به سمت سیدنی حمل می‌شد، یک دانشجوی دامپزشکی استرالیایی به نام بَری لارکین یک مَشعل جعلیِ المپیک حمل کرد و شهردارِ سیدنی را فریب داد.[۱۷]

ورزش‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

المپیک تابستانی ۱۹۵۶، شامل ۱۷ رشتهٔ ورزشی گوناگون بود که در مجموع ۲۳ رشتهٔ فرعی را پوشش می‌داد، و در ۱۵۱ رویداد مدال اهدا شد (۱۴۵ رویداد در ملبورن و ۶ رویداد در ورزش‌های سوارکاری در استکهلم).[۱۸] در فهرست زیر، تعداد رویدادها در هر رشتهٔ فرعی درون پرانتز آمده است.

ورزش‌های نمایشی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کشورهای شرکت کننده

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کشورهای زیر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده‌اند:


Five nations competed in the equestrian events in Stockholm, but did not attend the Games in Melbourne:

جدول مدال‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
 رتبه  کشور طلا نقره برنز مجموع
1 اتحاد شوروی۳۷۲۹۳۲۹۸
2 ایالات متحده آمریکا۳۲۲۵۱۷۷۴
3 استرالیا۱۳۸۱۴۳۵
4 مجارستان۹۱۰۷۲۶
5 ایتالیا۸۸۹۲۵
6 سوئد۸۵۶۱۹
7 تیم متحد آلمان۶۱۳۷۲۶
8 بریتانیای کبیر۶۷۱۱۲۴
9 رومانی۵۳۵۱۳
10 ژاپن۴۱۰۵۱۹
Key

  *   کشور میزبان (استرالیا)

The heritage registered former Olympic Pool (now Westpac Centre) from the Yarra River.

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یادداشت‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ کامبوج و مصر در رویدادهای سوارکاری شرکت کردند که پیش از این بحران برگزار شد، اما بقیهٔ بازی‌ها را تحریم کردند.
  2. ↑ هلند، اسپانیا و سوئیس در رویدادهای سوارکاری شرکت کردند که پیش از انقلاب مجارستان و سرکوب آن توسط اتحاد جماهیر شوروی برگزار شد، اما بقیهٔ بازی‌ها را تحریم کردند.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 "Factsheet – Opening Ceremony of the Games of the Olympiad" (PDF) (Press release). International Olympic Committee. 13 September 2013. Archived (PDF) from the original on 14 August 2016. Retrieved 22 December 2018.
  2. ↑ تاربوتن, دیوید (12 نوامبر 2016). "ملبورن 1956 تاریخ‌سازی می‌کند چون رویدادهای سوارکاری در سوئد برگزار می‌شوند". کمیتهٔ المپیک استرالیا. Retrieved 2 اوت 2021.
  3. ↑ "المپیک تابستانی 1956 ملبورن - ورزشکاران، مدال‌ها و نتایج". 24 آوریل 2018.
  4. ↑ Kaufman, Burton I.; Kaufman, Diane (6 اکتبر 2009). The A to Z of the Eisenhower Era. لانهم، مریلند: اسکِرکراو پرس. p. 176. ISBN 978-0810870635.
  5. 1 2 کِنِدی, لِزلی (24 اوت 2023) [26 ژوئیه 2021]. "6 بار المپیک‌ها تحریم شدند". تاریخ. Archived from the original on 30 نوامبر 2023.
  6. ↑ ولکی, رابرت (2016-11-22). n-athletes-boycotted-1956-melbourne-olymipc-games-solidarity-hungary-12488/ "مجارستان به ورزشکاران کهنه‌کار که بازی‌های المپیک 1956 ملبورن را از همبستگی با مجارستان تحریم کردند، می‌بالد". مجارستان امروز (in English). Archived from the original on 9 مه 2023. {{cite web}}: مقدار |url= را بررسی کنید (کمک)
  7. ↑ تایمز، «جدیدترین تهدید برای المپیک - و این همه‌چیز فقط یک نام است»، ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶
  8. ↑ وب‌سایت کمیتهٔ المپیک چین
  9. ↑ "تاریخچهٔ رأی‌گیری کمیته بین‌المللی المپیک". Aldaver.com. Archived from the original on 25 مه 2008. Retrieved 24 اوت 2012.
  10. ↑ "نتایج انتخابات پیشینِ شهر میزبان المپیک". GamesBids. Archived from the original on 24 ژانویه 2011. Retrieved 17 مارس 2011.
  11. ↑ Reeves, Debra. "المپیک تابستانی 1956 در ملبورن". Parliament of Victoria. Archived from the original on 2 اوت 2021. Retrieved 2 اوت 2021.
  12. ↑ Wendy Lewis, Simon Balderstone and John Bowan (2006). Events That Shaped Australia. New Holland. pp. 212–217. ISBN 978-1-74110-492-9.
  13. ↑ لوکاس, کیِید (28 ژوئیه 2016). "بخت‌های آمیختهٔ ایستگاه‌های المپیک ملبورن در 1956، 60 سال بعد". گاردین. Retrieved 31 اکتبر 2021.
  14. 1 2 دوگید، سارا (9 ژوئن 2012). "المپین‌ها: اُُلگا فیکوتووا، چکسلواکی". اِف‌تی مجگزین. Archived from the original on 10 دسامبر 2022. Retrieved 6 فوریه 2018.
  15. ↑ "المپیک تابستانی 1956". Sports-Reference.com. Sports Reference. Retrieved {{{accessdate}}}. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |accessdate= را بررسی کنید (کمک)
  16. ↑ متن نامهٔ جان ایَن وینگ, صفحه پیدا شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱.
  17. ↑ تورپین, آدریان (8 اوت 2004). "ویژهٔ المپیک: المپین‌های گمشده (صفحه 1)". ایندیپندنت. Archived from the original on 13 آوریل 2008. Retrieved 6 آوریل 2008.
  18. ↑ سایت آی‌او سی برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=المپیک_تابستانی_۱۹۵۶&oldid=44481372»