اودیلون بارو

اودیلون بارو
نخست‌وزیر فرانسه
رئیس‌جمهور	لویی ناپلئون بناپارت
اطلاعات شخصی
زاده	۱۹ ژوئیه ۱۷۹۱ ویل‌فور
درگذشته	۶ اوت ۱۸۷۳ (۸۲ سال) بوژیوال
حزب سیاسی	دکترینرها (۱۸۱۵–۱۸۳۰) حزب جنبش (۱۸۳۰–۱۸۴۸) حزب نظم (۱۸۴۸–۱۸۵۲)

کامی هیاسنت اودیلون بارو (به فرانسوی: [ɔdilɔ̃ baʁo] به انگلیسی: Odilon Barrot؛ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۷۹۱ – ۶ اوت ۱۸۷۳) سیاستمدار فرانسوی بود که برای مدتی کوتاه، در دوران ریاست‌جمهوری لویی ناپلئون بناپارت، ریاست شورای وزیران فرانسه را بر عهده داشت.

اوایل زندگی

اودیلون بارو در شهر ویل‌فور در استان لوزر، فرانسه به دنیا آمد. او از خانواده‌ای حقوقدان و اهل قانون بود. پدرش، که وکیل دادگستری در تولوز بود، از اعضای کنوانسیون ملی فرانسه به شمار می‌رفت و با اعدام لویی شانزدهم مخالفت کرده و به آن رأی منفی داده بود. نخستین خاطرات اودیلون بارو به قیام اکتبر ۱۷۹۵ بازمی‌گردد. او ابتدا به مدرسهٔ نظامی سن‌سیر فرستاده شد، اما بعدها برای تحصیل در رشتهٔ حقوق به دبیرستان ناپلئون منتقل گردید و در سال ۱۸۱۱ به‌عنوان وکیل در کانون وکلای پاریس پذیرفته شد. بارو با نوهٔ گیوم-زاویه لابه دو پومپیر (۱۷۵۱–۱۸۳۱)، سیاستمدار لیبرال فرانسوی، ازدواج کرد. او همچنین برادر آدولف بارو و فردینان بارو بود.

او در دفتر ژان مایه، سیاستمدار فرانسوی که وکیل شورای دولتی و دیوان عالی کشور فرانسه بود، مشغول به کار شد. مایه در دوران دومین بازگشت سلطنت بوربون‌ها از فعالیت سیاسی محروم و تبعید شد و بارو سرانجام در هر دو سمت جانشین او گردید. نارضایتی بارو از حکومت دوران احیای سلطنت (رستوراسیون) در رفتار او طی چندین محاکمهٔ سیاسی آشکار شد. در سال ۱۸۲۰، به‌دلیل مخالفتش با قانونی که بر اساس آن هر فردی می‌توانست با حکمی که به امضای سه وزیر رسیده باشد بازداشت و زندانی شود، به دادگاه جنایی احضار شد؛ اما در نهایت تبرئه گردید. اگرچه او با مارکی دو لافایت و دیگر مخالفان حکومت روابط نزدیکی داشت، در طرح‌های آنان برای سرنگونی دولت مشارکت نکرد. با این حال، در سال ۱۸۲۷ به انجمنی با نام «به خود کمک کن، آسمان نیز به تو کمک خواهد کرد» (Aide-toi, le ciel t'aidera) پیوست.

دوران سلطنت ژوئیه

اودیلون بارو ریاست ضیافتی را بر عهده داشت که این انجمن به افتخار ۲۲۱ نماینده‌ای برگزار کرد که در مارس ۱۸۳۰ خطاب به شارل دهم بیانیه‌ای اعتراضی امضا کرده بودند. او همچنین هشدار داد که در برابر زور، با زور پاسخ خواهد داد. پس از صدور فرمان‌های ۲۶ ژوئیهٔ ۱۸۳۰، بارو به گارد ملی فرانسه پیوست و نقش فعالی در انقلاب ایفا کرد. وی به‌عنوان دبیر کمیسیون شهرداری که در ساختمان شهرداری پاریس (تالار شهر پاریس) تشکیل جلسه می‌داد و خود را دولت موقت اعلام کرده بود، مأمور شد تا اعتراض‌نامه‌ای را به مجلس نمایندگان برساند. این اعتراض‌نامه دربرگیرندهٔ شروطی بود که لیبرال‌های تندرو می‌خواستند بر پادشاه جدید تحمیل کنند. بارو در برابر جمهوری‌خواهان افراطی، از ایدهٔ سلطنت مشروطه حمایت می‌کرد. او همچنین به‌عنوان یکی از سه کمیسری برگزیده شد که مأموریت داشتند شارل دهم را در ترک فرانسه همراهی کنند.

پس از بازگشت، او به سمت فرماندار (پرفکت) دپارتمان سن (Seine département) منصوب شد. امتیازهایی که به جمعیت معترض پاریس داد و نرمش بیش از حد او در برابر کسانی که خواستار محاکمه وزیران شارل دهم بودند، موجب شد که او در شرایطی مشابه، به‌گونه‌ای نه‌چندان ستایش‌آمیز با ژروم پتیون مقایسه شود. دولت لویی-فیلیپ اول به‌هیچ‌وجه خواسته‌های او برای اصلاحات را برآورده نمی‌کرد و او پیوسته خواستار «گسترش پایه‌های سلطنت» بود، در حالی که هم‌زمان بر وفاداری خود به دودمان سلطنتی تأکید می‌کرد. او در سال ۱۸۳۱ به نمایندگی از دپارتمان اور به مجلس نمایندگان شهرستان راه یافت. یک روز پس از تظاهرات ژوئن ۱۸۳۲ که به مناسبت مراسم تشییع ژنرال لامارک برگزار شد، او در دیداری با لویی-فیلیپ، که شرح مفصل آن در کتاب خاطرات (Mémoires) او آمده است، به‌طور غیرمستقیم سخنگوی دموکرات‌ها شد. وی سپس در مقام وکیل، در دیوان کشور فرانسه (دادگاه فرجام‌خواهی) از یکی از شورشگران دفاع کرد و موفق شد احکام صادرشده از سوی شورای جنگ را لغو کند.

مرگ دوک اورلئان در سال ۱۸۴۲ ضربه‌ای به حزب بارو وارد کرد. این حزب در صورت جانشینی کنت پاریس، خواستار آن بود که نیابت سلطنت به‌جای دوک نمور به دوشس اورلئان سپرده شود. بارو در سال ۱۸۴۶ سفری به خاور نزدیک انجام داد و به‌موقع بازگشت تا برای دومین بار در مقدمات یک انقلاب مشارکت کند. او در شهرهای مختلف فرانسه ضیافت‌های سیاسی مخالفان و ناراضیان را سازمان‌دهی کرد و برای جلوگیری از وقوع انقلاب، خواستار اصلاحات انتخاباتی شد. با این حال، او شدت و گستردگی جنبشی را که خطابه‌هایش زمینه‌ساز آن شده بود پیش‌بینی نکرد و همچنان به برنامه و آرمان‌های سال ۱۸۳۰ پایبند ماند. او در ۲۴ فوریه کوشید در مجلس از نیابت سلطنت دوشس اورلئان حمایت کند، اما دریافت که زمان راه‌حل‌های میانه‌رو و نیمه‌کاره گذشته است.

جمهوری دوم

«اودیلون باروی نامدار که به مقام ماماموشی امپراتوری ارتقا یافته است»، اثر اونوره دومیه

پس از انقلاب ۱۸۴۸، بارو جمهوری را پذیرفت و از ژنرال کاوینیاک حمایت کرد.

در انتخابات ریاست‌جمهوری جمهوری در دسامبر ۱۸۴۸، ناپلئون با کسب ۵٬۴۳۴٬۲۶۶ رأی، در برابر ۱٬۴۴۸٬۱۰۷ رأی ژنرال کاونیاک، به پیروزی رسید. ناپلئون در ۲۰ دسامبر ۱۸۴۸، یک روز زودتر از موعد مقرر، سوگند ریاست‌جمهوری یاد کرد و دولتی تشکیل داد که بارو و محافظه‌کارانی چون فردریک آلفرد پیل، کنت دو فالو، در آن حضور داشتند. بارو وزیر دادگستری و در غیاب ناپلئون، «رئیس شورای وزیران» بود. پس از برگزاری انتخابات سراسری، مجلس مؤسسان جای خود را به مجلس قانون‌گذاری داد که نخستین جلسه خود را در ۲۸ مه ۱۸۴۹ برگزار کرد. در ۲ ژوئن ۱۸۴۹، دولت جدیدی اعلام شد که بار دیگر به ریاست بارو تشکیل شد. در این دولت، الکسی دو توکویل نیز به‌عنوان وزیر امور خارجه حضور داشت. این دولت در ۳۱ اکتبر ۱۸۴۹ به‌دستور ناپلئون منحل شد. در دولت جدید، سمت «رئیس شورای وزیران در غیاب ناپلئون» وجود نداشت. یکی از زندگی‌نامه‌نویسان بارو نوشته است که او امیدوار بود بتواند اصلاحات لیبرالی را به اجرا بگذارد، اما به محض آن‌که هدف رئیس‌جمهور، یعنی جلوگیری از رویارویی آشکار، تأمین شد، از مقام خود برکنار شد.

سال‌های پایانی فعالیت

پس از کودتای دسامبر ۱۸۵۱، بارو از جمله کسانی بود که کوشیدند ناپلئون را به خیانت بزرگ متهم کنند. او برای مدت کوتاهی زندانی شد و سپس نزدیک به ده سال از سیاست فعال کناره گرفت. بعدها، به‌دنبال امیدهایی که امیل اولیویه برای انجام اصلاحات ایجاد کرده بود، بار دیگر به عرصه عمومی بازگشت و در سال ۱۸۶۹ ریاست یک کمیته فراپارلمانی درباره تمرکززدایی را پذیرفت. پس از سقوط امپراتوری، آدولف تیر، که بارو در دوران لویی-فیلیپ از او حمایت کرده بود، وی را به ریاست شورای دولتی منصوب کرد. با این حال، توان جسمی و ذهنی او رو به افول بود و تنها حدود یک سال در این سمت خدمت کرد تا اینکه در بوژیوال درگذشت.