Edukira joan

Charlotte Cooper

Wikipedia, Entziklopedia askea
Charlotte Cooper

Bizitza
Jaiotzako izen-deiturakCharlotte Reinagle Cooper
JaiotzaEaling (Londres), 1870eko irailaren 22a
Herrialdea Erresuma Batua
 Britainia Handia eta Irlandako Erresuma Batua
HeriotzaHelensburgh, 1966ko urriaren 10a (96 urte)
Familia
Seme-alabak
Hezkuntza
Hizkuntzakingelesa
Jarduerak
Jardueraktenislaria
Tenis
Jokaeraeskuina
Bakarka i/gbaliorik ez
Binaka i/gbaliorik ez
 
EntrenatzaileaHarold Mahony (en) Itzuli
Lateralitateaeskuina
Jasotako sariak

Olympics.com: charlotte-cooper Edit the value on Wikidata

Charlotte "Chattie" Reinagle Cooper (Ealing, Middlesex, Ingalaterra, 1870eko irailaren 22a – Helensburgh, Eskozia, 1966ko urriaren 10a) tenislaria izan zen, historiako lehen emakume olinpiar txapelduna tenis mailan urrezko bi domina irabazi baitzituen. Halaber, bost Wimbledon txapelketa irabazi zituen, 1895, 1896, 1898, 1901 eta azkena 1908an, hogeita hamazazpi urterekin.[1][2][3]

Gurasoak Henry Cooper eta Teresa Miller izan ziren. Charlottek txikitatik izan zuen kirolerako interesa.

Tenislari ibilbidea

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1893an irabazi zuen lehen titulu absolutua Club de Ilkley-n. Jaioterriko Ealing Lawn Tennis Clubeko tenisko kidea izan zen. Oso gaztetatik ikasi zuen kirol hau eta 1895ean Wimbledonen bere lehenengo banakako titulua irabazi zuen. 1896tik aurrera, entzumena guztiz galdu zuen infekzio baten ostean, eta, beraz, kontzentrazio handia garatu zuen jokoan.[4][1][3]

Parisen 1900 Udako Olinpiar Jokoetan parte hartu zuen, emakumezkoen partaidetza onartu zen lehenengo jokoetan. Olinpismoaren historiara pasatu zen, olinpiar titulu baten lehen irabazlea izan zenean, dominak San Luisen 1904ko Udako Olinpiar Jokoetan eman ziren.[5] Hélène Prévost frantziarraren aurka irabazi zuen finala 6-1, 7-5. Olinpiada berean beste garaipen bat lortu zuen binakako diziplina mistoan Reginald Doherty taldekidearekin 6-2, 6-4, Harold Mahony eta Prévosti irabazita.[4][6][7]

1901ean Alfred Sterry abokatu eta tenislari britainiarrarekin ezkondu zen, eta urte horretan titulua lortu zuen Wimbledonen, laugarren aldiz. Urte batzuetako etenaldiaren ostean, pistetara itzuli zen 1908an Wimbledongo beste titulu bat irabazteko, hogeita hamazazpi urterekin, urte askoan errekorra. 1912an, zirkuituko onenetakoa izaten jarraitzen zuen eta Wimbledongo finala jokatzea lortu zuen berrogeita bat urterekin. 1893an hasi eta 1917ra arte, Wimbledongo hogeita bat ediziotan hartu zuen parte, eta horietatik hamaika final jokatu zituen guztira.[1]

Cooperrek lehiaketa-tenisean jarraitu zuen txapelketa desberdinetan parte hartzen, baita berrogeita hamar urterekin ere, egiten zuena izugarri gustatzen zitzaion. Senarra Lawn Tennis Associationgo presidentea izan zen eta alaba, Gwen, Erresuma Batuko Wightman Cup-eko tenis taldean jokatu zuen, zortzi aldiz hartu zuen parte Wimbledonen. Bere beste semea, Rex, All England Clubeko presidenteordea izan zen 1960 eta 1975 urteen artean.[1]

Grand Slameko banakako finalak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Urtea Txapelketa Aurkaria finalean Emaitza
1895 Wimbledon (1) Helen Jackson  Erresuma Batua 7–5, 8–6
1896 Wimbledon (2) Alice Simpson  Erresuma Batua 6–2, 6–3
1898 Wimbledon (3) Louisa Martin  Erresuma Batua 6–4, 6–4
1901 Wimbledon (4) Blanche Bingley  Erresuma Batua 6–2, 6–2
1908 Wimbledon (5) Agnes Morton  Erresuma Batua 6–4, 96–33

Azpitxapelketak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Urtea Txapelketa Aurkaria finalean Emaitza
1897 Wimbledon Blanche Bingley  Erresuma Batua 5–7, 7–5, 6–2
1899 Wimbledon Blanche Bingley  Erresuma Batua 6–2, 6–3
1900 Wimbledon Blanche Bingley  Erresuma Batua 4–6, 6–4, 6–4
1902 Wimbledon Muriel Robb  Erresuma Batua 7–5, 6–1
1904 Wimbledon Dorothea Douglass  Erresuma Batua 6–0, 6–3
1912 Wimbledon Ethel Thomson Larcombe  Erresuma Batua 6–3, 6-1

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]