ข้ามไปเนื้อหา

โพแทสเซียม

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โพแทสเซียม, 19K
เม็ดโลหะโพแทสเซียมทรงกลมสองเม็ดในภาชนะที่บรรจุน้ำมัน
ผลึกโพแทสเซียม (ในน้ำมันพาราฟิน ขนาดประมาณ 5 มม. ต่อชิ้น)
โพแทสเซียม
ลักษณะปรากฏสีขาวเงิน มีเหลือบสีม่วงน้ำเงินจาง ๆ เมื่อสัมผัสกับอากาศ
น้ำหนักอะตอมมาตรฐาน Ar°(K)
โพแทสเซียมในตารางธาตุ
Hydrogen Helium
Lithium Beryllium Boron Carbon Nitrogen Oxygen Fluorine Neon
Sodium Magnesium Aluminium Silicon Phosphorus Sulfur Chlorine Argon
Potassium Calcium Scandium Titanium Vanadium Chromium Manganese Iron Cobalt Nickel Copper Zinc Gallium Germanium Arsenic Selenium Bromine Krypton
Rubidium Strontium Yttrium Zirconium Niobium Molybdenum Technetium Ruthenium Rhodium Palladium Silver Cadmium Indium Tin Antimony Tellurium Iodine Xenon
Caesium Barium Lanthanum Cerium Praseodymium Neodymium Promethium Samarium Europium Gadolinium Terbium Dysprosium Holmium Erbium Thulium Ytterbium Lutetium Hafnium Tantalum Tungsten Rhenium Osmium Iridium Platinum Gold Mercury (element) Thallium Lead Bismuth Polonium Astatine Radon
Francium Radium Actinium Thorium Protactinium Uranium Neptunium Plutonium Americium Curium Berkelium Californium Einsteinium Fermium Mendelevium Nobelium Lawrencium Rutherfordium Dubnium Seaborgium Bohrium Hassium Meitnerium Darmstadtium Roentgenium Copernicium Nihonium Flerovium Moscovium Livermorium Tennessine Oganesson
Na
↑
K
↓
Rb
อาร์กอน ← โพแทสเซียม → แคลเซียม
เลขอะตอม (Z)19
หมู่1
คาบคาบที่ 4
บล็อก บล็อก-s
การจัดเรียงอิเล็กตรอน[Ar] 4s1
อิเล็กตรอนต่อระดับพลังงาน2, 8, 8, 1
สมบัติทางกายภาพ
สถานะ ที่ STPของแข็ง
จุดหลอมเหลว336.7 K ​(63.5 °C, ​146.3 °F)
จุดเดือด1030.793 K ​(757.643 °C, ​1395.757 °F)[3]
ความหนาแน่น (ที่ 20 °C)0.8590 กรัม/ลบ.ซม. [4]
ขณะเป็นของเหลว (ที่จุดหลอมเหลว)0.82948 g/cm3[3]
จุดวิกฤต2223 K, 16 MPa[5]
ความร้อนของการหลอมเหลว2.33 kJ/mol
ความร้อนของการกลายเป็นไอ76.9 kJ/mol
ความจุความร้อนโมลาร์29.6 J/(mol·K)
สมบัติของอะตอม
สถานะออกซิเดชันทั่วไป: +1
−1[6]
สภาพไฟฟ้าลบสเกลเพาลิง: 0.82
พลังงานไอออไนเซชัน
  • ลำดับที่ 1: 418.8 kJ/mol
  • ลำดับที่ 2: 3052 kJ/mol
  • ลำดับที่ 3: 4420 kJ/mol
  • (เพิ่มเติม)
รัศมีอะตอมจากการทดลอง: 227 pm
รัศมีโคเวเลนต์203±12 pm
รัศมีแวนเดอร์วาลส์275 pm
Color lines in a spectral range
เส้นสเปกตรัมของโพแทสเซียม
สมบัติอื่น ๆ
โครงสร้างผลึก ​body-centered cubic (bcc) (cI2)
ค่าคงที่แลตทิซ
Body-centered cubic โครงสร้างผลึกสำหรับโพแทสเซียม
a = 532.69 pm (ที่ 20 °C)[4]
การขยายตัวจากความร้อน77.37×10−6/K (ที่ 20 °C)[4]
การนำความร้อน102.5 W/(m⋅K)
สภาพต้านทานไฟฟ้า72 nΩ⋅m (ที่ 20 °C)
สมบัติแม่เหล็กพาราแมกเนติก[7]
สภาพรับไว้ได้ทางแม่เหล็กเชิงโมล+20.8×10−6 cm3/mol (298 K)[8]
มอดุลัสของยัง3.53 GPa
มอดุลัสเฉือน1.3 GPa
มอดุลัสเชิงปริมาตร3.1 GPa
ความเร็วเสียง แท่งโลหะบาง2000 m/s (ที่ 20 °C)
ความแข็งโมส0.4
ความแข็งบริเนล0.363 MPa
เลขทะเบียน CAS7440-09-7
ประวัติ
การตั้งชื่อตามชื่อ โพแทช (potash) ซึ่งเป็นสารประกอบที่สกัดแยกได้เป็นครั้งแรก
การค้นพบและการแยกธาตุครั้งแรกฮัมฟรี เดวี (1807)
สัญลักษณ์"K": from New Latin kalium
ไอโซโทปของโพแทสเซียม
ไอโซโทปหลัก การสลายตัว
ไอโซโทป ความอุดมสมบูรณ์ ครึ่งชีวิต (t1/2) รูปแบบ ผลิตภัณฑ์
39K 93.3% stable
40K 0.0117% 1.248×109 y β− 40Ca
ε 40Ar
β+ 40Ar
41K 6.73% stable
หมวดหมู่ หมวดหมู่: โพแทสเซียม
| แหล่งอ้างอิง

โพแทสเซียม (อังกฤษ: potassium) เป็นธาตุเคมีที่มีสัญลักษณ์ธาตุคือ K (มาจากภาษาละตินใหม่ว่า kalium) และมีเลขอะตอมเท่ากับ 19 โพแทสเซียมเป็นโลหะสีขาวเงินที่มีความอ่อนตัวมากพอที่จะใช้มีดตัดได้อย่างง่ายดาย[9] โลหะโพแทสเซียมทำปฏิกิริยากับออกซิเจนในบรรยากาศอย่างรวดเร็ว โดยจะกลายเป็นโพแทสเซียมเปอร์ออกไซด์สีขาวขุ่นภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากสัมผัสอากาศ ธาตุนี้ถูกแยกออกมาเป็นครั้งแรกจากโพแทช (potash) ซึ่งเป็นเถ้าจากพืชและเป็นที่มาของชื่อธาตุ ในตารางธาตุ โพแทสเซียมจัดอยู่ในกลุ่มโลหะแอลคาไล ซึ่งธาตุในกลุ่มนี้ทั้งหมดจะมีเวเลนซ์อิเล็กตรอนเพียงตัวเดียวในชั้นนอกสุด ทำให้อะตอมเสียอิเล็กตรอนได้ง่ายเพื่อกลายเป็นไอออนบวก (ซึ่งจะรวมตัวกับไอออนลบเพื่อเกิดเป็นเกลือ) ในธรรมชาติ โพแทสเซียมจะพบในรูปของเกลือไอออนิกเท่านั้น ธาตุโพแทสเซียมบริสุทธิ์จะทำปฏิกิริยากับน้ำอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดความร้อนมากพอที่จะจุดไฟเผาไฮโดรเจนที่ถูกปล่อยออกมาจากปฏิกิริยา และเผาไหม้ด้วยเปลวไฟสีไลแลค (ม่วงอ่อน) นอกจากนี้ยังพบโพแทสเซียมละลายอยู่ในน้ำทะเล (คิดเป็น 0.04% โดยน้ำหนัก)[10][11] และพบในแร่ธาตุหลายชนิด เช่น ออร์โทเคลส ซึ่งเป็นส่วนประกอบทั่วไปของหินแกรนิตและหินอัคนีอื่น ๆ[12]

โพแทสเซียมมีสมบัติทางเคมีคล้ายคลึงกับโซเดียม ซึ่งเป็นธาตุที่อยู่ก่อนหน้าในหมู่ 1 ของตารางธาตุ ทั้งสองธาตุมีค่าพลังงานไอออไนเซชันลำดับที่หนึ่งใกล้เคียงกัน ทำให้อะตอมสามารถปล่อยอิเล็กตรอนวงนอกสุดเพียงตัวเดียวออกไปได้ ใน ค.ศ. 1702 มีการเสนอเป็นครั้งแรกว่าธาตุทั้งสองเป็นธาตุที่แยกจากกันแต่สามารถรวมตัวกับไอออนลบชนิดเดียวกันเพื่อสร้างเกลือที่มีลักษณะคล้ายกันได้[13] ซึ่งข้อสันนิษฐานนี้ได้รับการพิสูจน์ใน ค.ศ. 1807 เมื่อธาตุโพแทสเซียมถูกแยกออกมาได้สำเร็จเป็นครั้งแรกผ่านกระบวนการอิเล็กโทรลิซิส โดยฮัมฟรี เดวี โพแทสเซียมที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติประกอบด้วย 3 ไอโซโทป โดยที่ 40
K เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสี ซึ่งสามารถพบร่องรอยของ 40
K ได้ในแหล่งโพแทสเซียมตามธรรมชาติ และยังเป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีที่พบมากที่สุดในร่างกายมนุษย์อีกด้วย

ไอออนของโพแทสเซียมมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำงานของเซลล์สิ่งมีชีวิตทุกชนิด การถ่ายโอนไอออนโพแทสเซียมผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ประสาทเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการส่งกระแสประสาทตามปกติ หากร่างกายขาดหรือมีโพแทสเซียมมากเกินไปอาจส่งผลให้เกิดอาการต่าง ๆ เช่น อัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติ และความผิดปกติของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ผักและผลไม้สดเป็นแหล่งอาหารที่ดีของโพแทสเซียม โดยร่างกายจะตอบสนองต่อการได้รับโพแทสเซียมจากอาหารผ่านการเพิ่มการขับออกทางไต และการเก็บสะสมโพแทสเซียมไว้ในตับและกล้ามเนื้อเพื่อป้องกันการเปลี่ยนแปลงของระดับโพแทสเซียมในเซรั่ม

การใช้งานส่วนใหญ่ของโพแทสเซียมในทางอุตสาหกรรมมักใช้ประโยชน์จากสมบัติการละลายน้ำได้ดีของสารประกอบโพแทสเซียม เช่น สบู่เหลว (soft soap) การปลูกพืชอย่างหนักส่งผลให้โพแทสเซียมในดินลดลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งสามารถแก้ไขได้ด้วยการใช้ปุ๋ยเคมีทางการเกษตรที่มีส่วนผสมของโพแทสเซียม โดยการผลิตปุ๋ยคิดเป็นร้อยละ 95 ของการผลิตสารเคมีโพแทสเซียมทั่วโลก[14]

นิรุกติศาสตร์

[แก้]

ชื่อในภาษาอังกฤษของธาตุ potassium (โพแทสเซียม) มีที่มาจากคำว่า โพแทช (potash) ซึ่งอ้างอิงถึงวิธีการดั้งเดิมในการสกัดเกลือโพแทสเซียมต่าง ๆ ด้วยการนำ ash (เถ้า) ของไม้หรือใบไม้ที่เผาแล้วไปใส่ไว้ใน pot (หม้อ) จากนั้นจึงเติมน้ำ นำไปต้ม แล้วเคี่ยวจนสารละลายระเหยไปหมด ต่อมาฮัมฟรี เดวี ได้ตั้งชื่อธาตุนี้ว่า potassium หลังจากที่เขาสามารถแยกสกัดเนื้อโลหะดังกล่าวได้สำเร็จเป็นครั้งแรก[15]

สำหรับสัญลักษณ์ธาตุ K มีที่มาจากคำว่า kali ซึ่งแปลงมาจากคำรากศัพท์ alkali (อัลคาไล) โดยคำนี้มีต้นตอมาจากภาษาอาหรับ: القَلْيَه al-qalyah แปลว่า 'เถ้าพืช' ใน ค.ศ. 1797 นักเคมีชาวเยอรมัน มาร์ทีน ไฮน์ริช คลัพโรท ได้ค้นพบ "โพแทช" ในแร่ลูไซต์และเลพิโดไลต์ และตระหนักว่า "โพแทช" ไม่ใช่ผลผลิตจากการเจริญเติบโตของพืช แต่แท้จริงแล้วมีธาตุชนิดใหม่ประกอบอยู่ด้วย เขาจึงเสนอให้เรียกธาตุนี้ว่า kali[16] ต่อมาใน ค.ศ. 1807 ฮัมฟรี เดวี สามารถแยกธาตุนี้ได้สำเร็จผ่านกระบวนการอิเล็กโทรลิซิส และใน ค.ศ. 1809 ลุดวิก วิลเฮล์ม กิลเบิร์ต ได้เสนอชื่อ Kalium เพื่อใช้เรียกธาตุ "potassium" ของเดวี[17] จนกระทั่งใน ค.ศ. 1814 นักเคมีชาวสวีเดน เยินส์ ยาคอบ แบร์ซีเลียส ได้สนับสนุนให้ใช้ชื่อ kalium สำหรับธาตุโพแทสเซียม โดยกำหนดให้ใช้สัญลักษณ์ทางเคมีว่า K[18]

กลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสได้เลือกใช้ชื่อ Potassium ตามความนิยมของเดวี รวมถึงสองนักเคมีชาวฝรั่งเศส โฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก และ หลุยส์ ฌัก เตนาร์ ในขณะที่กลุ่มประเทศเจอร์แมนิกอื่น ๆ เลือกใช้ชื่อ Kalium ตามที่กิลเบิร์ตและคลัพโรทเสนอไว้[19] ทั้งนี้ หนังสือ "Gold Book" ของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC) ได้กำหนดให้ K เป็นสัญลักษณ์ทางเคมีอย่างเป็นทางการ[20]

การค้นพบ

[แก้]
เซอร์ฮัมฟรี เดวี

ผู้ที่สามารถแยกสกัดเนื้อโลหะโพแทสเซียมได้สำเร็จเป็นคนแรกคือ ฮัมฟรี เดวี ใน ค.ศ. 1807 โดยเขาแยกธาตุนี้ออกมาด้วยกระบวนการอิเล็กโทรลิซิส (การแยกสลายด้วยไฟฟ้า) ของคอสติกโพแทช (KOH) หลอมเหลว โดยใช้อุปกรณ์เซลล์โวลตาที่เพิ่งมีการค้นพบในยุคนั้น ส่งผลให้โพแทสเซียมกลายเป็นโลหะชนิดแรกในประวัติศาสตร์ที่สามารถแยกสกัดออกมาได้ด้วยวิธีอิเล็กโทรลิซิส[21] ต่อมาในปลายปีเดียวกัน เดวีได้รายงานผลการแยกสกัดโลหะโซเดียมออกจากสารประกอบแร่ธาตุ (คอสติกโซดา, NaOH หรือโซดาไฟ) แทนที่จะเป็นเกลือจากพืช โดยใช้เทคนิคที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งการทดลองนี้ช่วยพิสูจน์ให้เห็นว่าธาตุทั้งสองชนิด รวมถึงเกลือของธาตุแต่ละชนิดนั้นมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง[22][23][24][25] แม้ว่าความสำเร็จในการผลิตเนื้อโลหะโพแทสเซียมและโซเดียมจะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าสารทั้งสองเป็นธาตุเดี่ยว ทว่าก็ต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่งกว่าที่แนวคิดดังกล่าวจะได้รับการยอมรับอย่างเป็นสากล[23]

ประวัติศาสตร์

[แก้]

โพแทช

[แก้]

โพแทชมีองค์ประกอบหลักเป็นสารผสมของเกลือโพแทสเซียม เนื่องจากพืชมีปริมาณโซเดียมอยู่เพียงเล็กน้อยหรือแทบไม่มีเลย ส่วนแร่ธาตุหลักอื่น ๆ ที่เหลือในพืชส่วนใหญ่ประกอบด้วยเกลือแคลเซียมซึ่งมีคุณสมบัติละลายน้ำได้ค่อนข้างต่ำ แม้ว่าจะมีการใช้งานโพแทชมาตั้งแต่อารยธรรมโบราณ แต่ในยุคก่อนก็ยังไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับองค์ประกอบทางเคมีของสารนี้ จนกระทั่งใน ค.ศ. 1702 เกออร์ค แอร์นสท์ ชทาล ได้รับหลักฐานจากการทดลองที่ทำให้เขาเสนอแนะว่าเกลือโซเดียมและเกลือโพแทสเซียมนั้นมีความแตกต่างพื้นฐานกัน[13] และต่อมาใน ค.ศ. 1736 อ็องรี หลุยส์ ดูว์อาแมล ดูว์ มงโซ ก็สามารถพิสูจน์ความแตกต่างนี้ได้สำเร็จ[26] ทว่าในเวลานั้นยังไม่มีใครทราบองค์ประกอบทางเคมีที่แน่ชัดของสารประกอบโพแทสเซียมและโซเดียม รวมถึงสถานะการเป็นธาตุเคมีของสารทั้งสอง ด้วยเหตุนี้ อ็องตวน ลาวัวซีเย จึงไม่ได้บรรจุสารอัลคาไลดังกล่าวลงในรายชื่อธาตุเคมีของเขาใน ค.ศ. 1789[22][23] เป็นเวลานานที่การใช้งานโพแทชถูกจำกัดอยู่เพียงแค่การผลิตแก้ว, สารฟอกขาว, สบู่ และดินปืนในรูปของโพแทสเซียมไนเตรตเท่านั้น[27] โดยเฉพาะสบู่โพแทสเซียมที่ผลิตจากไขมันสัตว์และน้ำมันพืชนั้นได้รับความนิยมเป็นพิเศษ เนื่องจากมีแนวโน้มที่จะละลายน้ำได้ดีกว่าและมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มกว่า จึงเรียกกันทั่วไปว่าสบู่อ่อน[14] จนกระทั่งใน ค.ศ. 1840 การค้นพบของยุสทุส ฟ็อน ลีบิช ที่ระบุว่าโพแทสเซียมเป็นธาตุอาหารที่จำเป็นสำหรับพืชและดินส่วนใหญ่ขาดแคลนธาตุชนิดนี้[28] ส่งผลให้ความต้องการเกลือโพแทสเซียมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ในระยะแรกมีการใช้เถ้าไม้จากต้นสนเจลีโอเพื่อเป็นแหล่งเกลือโพแทสเซียมสำหรับทำปุ๋ย แต่เมื่อมีการค้นพบแหล่งแร่ธรรมชาติที่ประกอบด้วยโพแทสเซียมคลอไรด์ใกล้กับเมืองชตัสส์ฟวร์ท (Staßfurt) ประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ. 1868 การผลิตปุ๋ยที่มีส่วนผสมของโพแทสเซียมในระดับอุตสาหกรรมจึงได้เริ่มต้นขึ้น[29][30][31] หลังจากนั้นได้มีการค้นพบแหล่งโพแทชแห่งอื่น ๆ เพิ่มเติม และเมื่อเข้าสู่ทศวรรษ 1960 ประเทศแคนาดาก็ได้กลายมาเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดของโลก[32][33]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Standard Atomic Weights: โพแทสเซียม". CIAAW. 1979.
  2. ↑ Prohaska, Thomas; Irrgeher, Johanna; Benefield, Jacqueline; Böhlke, John K.; Chesson, Lesley A.; Coplen, Tyler B.; Ding, Tiping; Dunn, Philip J. H.; Gröning, Manfred; Holden, Norman E.; Meijer, Harro A. J. (2022-05-04). "Standard atomic weights of the elements 2021 (IUPAC Technical Report)". Pure and Applied Chemistry (ภาษาอังกฤษ). doi:10.1515/pac-2019-0603. ISSN 1365-3075.
  3. 1 2 Aitken, F.; Volino, F. (มกราคม 2022). "New equations of state describing both the dynamic viscosity and self-diffusion coefficient for potassium and thallium in their fluid phases". Physics of Fluids. 34 (1): 017112. doi:10.1063/5.0079944.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. 1 2 3 Arblaster, John W. (2018). Selected Values of the Crystallographic Properties of Elements. Materials Park, Ohio: ASM International. ISBN 978-1-62708-155-9.
  5. ↑ Haynes, William M., บ.ก. (2011). CRC Handbook of Chemistry and Physics (พิมพ์ครั้งที่ 92nd). CRC Press. น. 4.122. ISBN 1439855110.
  6. ↑ John E. Ellis (2006). "Adventures with Substances Containing Metals in Negative Oxidation States". Inorganic Chemistry (ภาษาอังกฤษ). 45 (8): 3167–3186. doi:10.1021/ic052110i.
  7. ↑ Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds, ใน Lide, D. R., บ.ก. (2005). CRC Handbook of Chemistry and Physics (พิมพ์ครั้งที่ 86th). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0486-5.
  8. ↑ Weast, Robert (1984). CRC, Handbook of Chemistry and Physics. Boca Raton, Florida: Chemical Rubber Company Publishing. น. E110. ISBN 0-8493-0464-4.
  9. ↑ Augustyn, Adam. "Potassium/ Chemical element". Encyclopedia Britannica. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-09. สืบค้นเมื่อ 2019-04-17. Potassium Physical properties
  10. ↑ Webb, D. A. (เมษายน 1939). "The Sodium and Potassium Content of Sea Water" (PDF). The Journal of Experimental Biology. 16 (2): 183. Bibcode:1939JExpB..16..178W. doi:10.1242/jeb.16.2.178. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-24. สืบค้นเมื่อ 2017-07-23.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Anthoni, J. (2006). "Detailed composition of seawater at 3.5% salinity". seafriends.org.nz. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-01-18. สืบค้นเมื่อ 2011-09-23.
  12. ↑ Halperin, Mitchell L.; Kamel, Kamel S. (1998-07-11). "Potassium". The Lancet (ภาษาอังกฤษ). 352 (9122): 135–140. doi:10.1016/S0140-6736(98)85044-7. ISSN 0140-6736. PMID 9672294. S2CID 208790031. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-07. สืบค้นเมื่อ 2021-06-07.
  13. 1 2 Marggraf, Andreas Siegmund (1761). Chymische Schriften. น. 167.
  14. 1 2 Greenwood, p. 73
  15. ↑ Davy, Humphry (1808). "On some new phenomena of chemical changes produced by electricity, in particular the decomposition of the fixed alkalies, and the exhibition of the new substances that constitute their bases; and on the general nature of alkaline bodies". Philosophical Transactions of the Royal Society. 98: 32. doi:10.1098/rstl.1808.0001.
  16. ↑ Klaproth, M. (1797) "Nouvelles données relatives à l'histoire naturelle de l'alcali végétal" (New data regarding the natural history of the vegetable alkali), Mémoires de l'Académie royale des sciences et belles-lettres (Berlin), pp. 9–13 ; see p. 13. เก็บถาวร 2020-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน From p. 13: "Cet alcali ne pouvant donc plus être envisagé como un produit de la végétation dans les plantes, occupe une place propre dans la série des substances primitivement simples du règne minéral, &I il devient nécessaire de lui assigner un nom, qui convienne mieux à sa nature.
    La dénomination de Potasche (potasse) que la nouvelle nomenclature françoise a consacrée como nome de tout le genre, ne sauroit faire fortune auprès des chimistes allemands, qui sentent à quel point la dérivation étymologique enfraction est vicieuse. Elle est prise en effet de ce qu'anciennement on se servoit pour la calcination des lessives concentrées des cendres, de pots de fer (pott en dialecte de la Basse-Saxe) auxquels on a substitué depuis des fours à calciner.
    Je propose donc ici, de substituer aux mots usités jusqu'ici d'alcali des plantes, alcali végétal, potasse, &c. celui de kali, & de revenir à l'ancienne dénomination de natron, au lieu de dire alcali minéral, soude &c."
    (This alkali [i.e., potash] — [which] therefore can no longer be viewed as a product of growth in plants — occupies a proper place in the originally simple series of the mineral realm, and it becomes necessary to assign it a name that is better suited to its nature.
    The name of "potash" (potasse), which the new French nomenclature has bestowed as the name of the entire species [i.e., substance], would not find acceptance among German chemists, who feel to some extent [that] the etymological derivation of it is faulty. Indeed, it is taken from [the vessels] that one formerly used for the roasting of washing powder concentrated from cinders: iron pots (pott in the dialect of Lower Saxony), for which roasting ovens have been substituted since then.
    Thus I now propose to substitute for the until now common words of "plant alkali", "vegetable alkali", "potash", etc., that of kali ; and to return to the old name of natron instead of saying "mineral alkali", "soda", etc.)
  17. ↑ Davy, Humphry (1809). "Ueber einige neue Erscheinungen chemischer Veränderungen, welche durch die Electricität bewirkt werden; insbesondere über die Zersetzung der feuerbeständigen Alkalien, die Darstellung der neuen Körper, welche ihre Basen ausmachen, und die Natur der Alkalien überhaupt" [On some new phenomena of chemical changes that are achieved by electricity; particularly the decomposition of flame-resistant alkalis [i.e., alkalies that cannot be reduced to their base metals by flames], the preparation of new substances that constitute their [metallic] bases, and the nature of alkalies generally]. Annalen der Physik. 31 (2): 113–175. Bibcode:1809AnP....31..113D. doi:10.1002/andp.18090310202. p. 157: In unserer deutschen Nomenclatur würde ich die Namen Kalium und Natronium vorschlagen, wenn man nicht lieber bei den von Herrn Erman gebrauchten und von mehreren angenommenen Benennungen Kali-Metalloid and Natron-Metalloid, bis zur völligen Aufklärung der chemischen Natur dieser räthzelhaften Körper bleiben will. Oder vielleicht findet man es noch zweckmässiger fürs Erste zwei Klassen zu machen, Metalle und Metalloide, und in die letztere Kalium und Natronium zu setzen. — Gilbert. (In our German nomenclature, I would suggest the names Kalium and Natronium, if one would not rather continue with the appellations Kali-metalloid and Natron-metalloid which are used by Mr. Erman [i.e., German physics professor Paul Erman (1764–1851)] and accepted by several [people], until the complete clarification of the chemical nature of these puzzling substances. Or perhaps one finds it yet more advisable for the present to create two classes, metals and metalloids, and to place Kalium and Natronium in the latter — Gilbert.)
  18. ↑ Berzelius, J. Jacob (1814) Försök, att, genom användandet af den electrokemiska theorien och de kemiska proportionerna, grundlägga ett rent vettenskapligt system för mineralogien [Attempt, by the use of electrochemical theory and chemical proportions, to found a pure scientific system for mineralogy]. Stockholm, Sweden: A. Gadelius., p. 87.
  19. ↑ 19. Kalium (Potassium) – Elementymology & Elements Multidict เก็บถาวร 2019-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. vanderkrogt.net
  20. ↑ McNaught, A. D. and Wilkinson,A. eds. (1997). Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (the "Gold Book"). IUPAC. Blackwell Scientific Publications, Oxford.
  21. ↑ Enghag, P. (2004). "11. Sodium and Potassium". Encyclopedia of the elements. Wiley-VCH Weinheim. ISBN 978-3-527-30666-4.
  22. 1 2 Weeks, Mary Elvira (1932). "The discovery of the elements. IX. Three alkali metals: Potassium, sodium, and lithium". Journal of Chemical Education. 9 (6): 1035. Bibcode:1932JChEd...9.1035W. doi:10.1021/ed009p1035.
  23. 1 2 3 Siegfried, R. (1963). "The Discovery of Potassium and Sodium, and the Problem of the Chemical Elements". Isis. 54 (2): 247–258. doi:10.1086/349704. JSTOR 228541. PMID 14147904. S2CID 38152048.
  24. ↑ Davy, Humphry (1808). "On some new phenomena of chemical changes produced by electricity, in particular the decomposition of the fixed alkalies, and the exhibition of the new substances that constitute their bases; and on the general nature of alkaline bodies". Philosophical Transactions of the Royal Society. 98: 1–44. doi:10.1098/rstl.1808.0001.
  25. ↑ Shaposhnik, V. A. (2007). "History of the discovery of potassium and sodium (on the 200th anniversary of the discovery of potassium and sodium)". Journal of Analytical Chemistry. 62 (11): 1100–2. doi:10.1134/S1061934807110160. S2CID 96141217.
  26. ↑ du Monceau, H. L. D. (1702–1797). "Sur la Base de Sel Marin". Mémoires de l'Académie Royale des Sciences (ภาษาฝรั่งเศส): 65–68. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-21. สืบค้นเมื่อ 2011-05-09.
  27. ↑ Browne, C. A. (1926). "Historical notes upon the domestic potash industry in early colonial and later times". Journal of Chemical Education. 3 (7): 749–756. Bibcode:1926JChEd...3..749B. doi:10.1021/ed003p749.
  28. ↑ Liebig, Justus von (1840). Die organische Chemie in ihrer Anwendung auf Agricultur und Physiologie (ภาษาเยอรมัน). F. Vieweg und Sohn.
  29. ↑ Cordel, Oskar (1868). Die Stassfurter Kalisalze in der Landwirthschalt: Eine Besprechung ... (ภาษาเยอรมัน). L. Schnock.
  30. ↑ Birnbaum, Karl (1869). Die Kalidüngung in ihren Vortheilen und Gefahren (ภาษาเยอรมัน).
  31. ↑ United Nations Industrial Development Organization and Int'l Fertilizer Development Center (1998). Fertilizer Manual. Springer. น. 46, 417. ISBN 978-0-7923-5032-3.
  32. ↑ Miller, H. (1980). "Potash from Wood Ashes: Frontier Technology in Canada and the United States". Technology and Culture. 21 (2): 187–208. doi:10.2307/3103338. JSTOR 3103338. S2CID 112819807.
  33. ↑ Rittenhouse, P. A. (1979). "Potash and politics". Economic Geology. 74 (2): 353–7. Bibcode:1979EcGeo..74..353R. doi:10.2113/gsecongeo.74.2.353.

บรรณานุกรม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=โพแทสเซียม&oldid=13302549"