อาหารลาว

อาหารลาว เป็น อาหารของประเทศลาวและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ซึ่งแตกต่างจากอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อื่น ๆ อาหารลาวมีอิทธิพลแก่อาหารในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยเป็นอย่างมาก และอิทธิพลของอาหารลาวก็แผ่ไปถึงประเทศกัมพูชา และภาคเหนือของไทย (ล้านนา) อาหารหลักของลาว ได้แก่ ข้าวเหนียว ซึ่งจะรับประทานด้วยมือในความเป็นจริงชาวลาวจะรับประทานข้าวเหนียวมากกว่ากลุ่มใด ๆ ในโลก[1] ข้าวเหนียวถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่หมายถึงการเป็น ชาวลาว ชาวลาวหลายคนมักเรียกตนเองว่า ลูกข้าวเหนียว ซึงแปลว่า เด็ก หรือ ลูกหลานของข้าวเหนียว ข่า, ตะไคร้ และ ปลาแดก (ปลาร้าในชื่อไทย) เป็นส่วนประกอบที่สำคัญในอาหารลาว
อาหารลาวที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ ลาบ (ลาว: ລາບ; อังกฤษ: laap) โดยนำเนื้อสัตว์ที่ยังดิบผสมคลุกเข้ากับเครื่องเทศ และอาหารหลักของลาวอีกอย่างคือ ตำหมากหุ่ง (ลาว: ຕໍາໝາກຫຸ່ງ; อังกฤษ: Tam mak Hoong) โดยนำมะละกอ (ลาว: ໝາກຫຸ່ງ; ไทย: หมากหุ่ง) มาตำลงพร้อมพริก กระเทียม มะเขือเทศ มะนาว และอื่น ๆ ตำหมากหุ่ง หรือชื่อเรียกที่เป็นที่รู้จักกันมากคือ ส้มตำ[2][3][4][5]
อาหารลาวจะมีความแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ และยังคงมีอิทธิพลของอาหารฝรั่งเศสซึ่งเคยเป็นเจ้าอาณานิคมหลงเหลืออยู่และยังเป็นที่นิยมในลาว โดยเฉพาะข้าวจี่ปาเต้ หรือข้าวจี่ลาวที่นำขนมปังฝรั่งเศสมายัดไส้ต่าง ๆ เช่น หมูยอ หมูหยอง แจ่วบอง ผักสด ซึ่งก็แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ข้าวจี่ปาเต้นี้ยังเป็นที่นิยมในประเทศแถบอินโดจีนอย่างเวียดนามและกัมพูชาอีกด้วย
เครื่องเทศและส่วนผสมในอาหารลาว
[แก้]- ข่า (ภาษาลาว: ຂ່າ, ภาคอีสาน: ข่า)
- มะกรูด (ภาษาลาว: ໝາກຂີ້ຫູດ, ภาคอีสาน: หมากกรูด หรือหมากขี้หูด)
- ตะไคร้ (ภาษาลาว: ຫົວສິງໄຄ, ภาคอีสาน: ตะไคร้หรือหัวสิงไค)
- หอมแดง
- มะเขือ (ภาษาลาว: ໝາກເຂືອ)
- มะละกอ (สีเขียว) (ภาษาลาว: ໝາກຫຸ່ງ, ภาคอีสาน: หมากหุ่ง)
- ใบมะขาม (ภาษาลาว: ໃບໝາກຂາມ, ภาคอีสาน: ใบหมากขาม)
- ผักชี (ผักชี) (ภาษาลาว: ຜັກຫອມປ້ອມ, ภาคอีสาน: ผักซี)
- พริก (ภาษาลาว: ໝາກເຜັດ, ภาคอีสาน: พริก)
- ใบสะระแหน่ (ลาว: ໃບຫອມລາບ, ภาคอีสาน: ใบสะระแหน่)
- แมงลัก (ภาษาลาว: ຜັກອີ່ຕູ່, ภาคอีสาน: ผักอีตู่)
- กระเทียม (ภาษาลาว: ກະທຽມ, ภาคอีสาน: กระเทียม)
- ขิง (ภาษาลาว : ຂີງ, ภาคอีสาน: ขิง)
- หน่อไม้ (ภาษาลาว: ໜໍ່ໄມ້, ภาคอีสาน: หน่อไม้)
- หน่อหวาย
- เห็ด (ภาษาลาว: ເຫັດ, ภาคอีสาน: เห็ด)
- ใบย่านาง (ภาษาลาว: ໃບຢານາງ, ภาคอีสาน: ใบย่านาง )
- ถัวฝักยาว (ภาษาลาว: ໝາກຖົ່ວ, ภาคอีสาน: หมากถั่ว)
- สะเดา (ภาษาลาว: ຜັກກະເດົາ, ภาคอีสาน: ผักกะเดา)
- ใบพลูป่า, ชะพลู: (ภาษาลาว: ຜັກອີ່ເລີດ)
- ดอกแค (ภาษาลาว: ດອກແຄ, ภาคอีสาน: ดอกแค)
- ผักบุ้ง (ภาษาลาว: ຜັກບົ້ງ, ภาคอีสาน: ผักบุ้ง)
- น้ำปลา (ลาว: ນ້ໍາປາ, ภาคอีสาน: น้ำปลา)
- ปลาร้า (ภาษาลาว: ປາແດກ, ภาคอีสาน: ปลาแดก)
- หมูสามชั้น (ลาว : ຊີ້ນໝູສາມຊັ້ນ)
- มะนาว (ภาษาลาว: ໝາກນາວ, ภาคอีสาน: หมากนาว)
- มะเขือเทศ (ภาษาลาว: ໝາກເລັ່ນ, ภาคอีสาน: หมากเล่น, บักเขือเทศ)
- แตงกวา (ภาษาลาว: ໝາກແຕງ, ภาคอีสาน: หมากแตง)
เครื่องครัว
[แก้]โดยทั่วไปชาวลาวมักจะทำอาหารโดยใช้เตาถ่าน และ ฟืน โดยมีถ่านเป็นเชื้อเพลิง และจะมีหวดไว้สำหรับนึ่งข้าวเหนียว และครกกับสากเป็นเครื่องครัวที่ขาดไม่ได้ในลาว
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "History, Travel, Arts, Science, People, Places | Smithsonian". Smithsonianmag.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-02-07. สืบค้นเมื่อ 2015-02-17.
- ↑ Jet Tila Tue (2010-01-05). "The tao of papaya". Las Vegas Weekly. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2017-07-30. สืบค้นเมื่อ 2015-02-17.
- ↑ "What to Eat in Thailand: Famous Thai Food | Thailand Travel Guide". Thailandlogue.com. 2012-04-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-17.
- ↑ "Lao Cooking and the Essence of Life - Lao Cooking Book with recipes, ingredients, preparation & cooking techniques". Tropicaldesignfz.net. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-02-19. สืบค้นเมื่อ 2015-02-17.
- ↑ Flavours of Laos เก็บถาวร สิงหาคม 28, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน