จังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีเหนือ)
จังหวัดคังว็อน
강원도 | |
|---|---|
| การถอดเสียงเกาหลี | |
| • โชซ็อนกึล | 강원도 |
| • ฮันจา | 江原道 |
| • เอ็มอาร์ | Kangwŏndo |
| • อาร์อาร์ | Gangwon-do |
| ประเทศ | |
| ภูมิภาค | ควันดง (ย็องซอ: คังว็อนตะวันตก; ย็องดง: คังว็อนตะวันออก) |
| เมืองเอก | ว็อนซัน |
| เขตการปกครองย่อย | 2 นคร; 15 อำเภอ |
| การปกครอง | |
| • เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัด | แพ็ก ซ็อง-กุก[1] (พรรคแรงงานเกาหลี) |
| • ประธานคณะกรรมการประชาชนประจำจังหวัด | จู มุน-จิน |
| พื้นที่ | |
• ทั้งหมด | 11,255 ตร.กม. (4,346 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (2008) | |
• ทั้งหมด | 1,477,582 คน |
| • ความหนาแน่น | 130 คน/ตร.กม. (340 คน/ตร.ไมล์) |
| เขตเวลา | UTC+9 (เวลาเปียงยาง) |
| รหัส ISO 3166 | KP-07 |
คังว็อน (เกาหลี: 강원도; เอ็มอาร์: Kangwŏndo; เสียงอ่านภาษาเกาหลี: [kaŋ.wʌn.do]) เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกอยู่ที่ว็อนซัน ก่อนการแบ่งเกาหลีใน ค.ศ. 1945 จังหวัดคังว็อนและจังหวัดคังว็อนในเกาหลีใต้ (บางครั้งสะกดว่า Kangwon Province เช่นกัน) เคยเป็นจังหวัดเดียวที่ไม่รวมว็อนซัน
ประวัติศาสตร์
[แก้] ส่วนนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาส่วนนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
คังว็อนเคยเป็นหนึ่งในแปดจังหวัดของเกาหลีในสมัยราชวงศ์โชซ็อน จังหวัดนี้ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1395 และมีที่มาของชื่อจากชื่อเมืองหลัก คังนึง (เกาหลี: 강릉; ฮันจา: 江陵) และเมืองเอกของจังหวัดคือว็อนจู (원주; 原州)
ใน ค.ศ. 1895 คังว็อนถูกแทนที่ด้วยเขตชุนช็อน (Chuncheon-bu; 춘천부; 春川府) ทางทิศตะวันตก และเขตคังนึง (Gangneung-bu; 강릉부; 江陵府) ทางทิศตะวันออก ส่วนว็อนจูกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตชุงจู ในช่วง ค.ศ. 1910–1945 ซึ่งเป็นยุคอาณานิคมของญี่ปุ่นในเกาหลี จังหวัดนี้เป็นที่รู้จักในชื่อโคเก็นโด
ใน ค.ศ. 1896 เกาหลีถูกแบ่งออกเป็นสิบสามจังหวัดอีกครั้ง และเขตทั้งสองได้ถูกยุบรวมเพื่อตั้งจังหวัดคังว็อนขึ้นใหม่ แม้ว็อนจูจะกลับมารวมกับจังหวัดคังว็อน แต่เมืองเอกของจังหวัดถูกย้ายไปยังชุนช็อน
ใน ค.ศ. 1945 จังหวัดคังว็อน (พร้อมส่วนที่เหลือของเกาหลี) ถูกแบ่งโดยเส้นขนานที่ 38 องศาเหนือใน ค.ศ. 1945 ออกเป็นเขตยึดครองของโซเวียตในทางเหนือและอเมริกาในทางใต้ตามลำดับ ใน ค.ศ. 1946 จังหวัดทางทิศเหนือได้รับการขยายรวมพื้นที่ส่วนของจังหวัดคย็องกีที่อยู่ในเกาหลีเหนือ และพื้นที่โดยรอบว็อนซันในจังหวัดฮัมกย็องใต้ เมืองเอกของจังหวัดในส่วนของเกาหลีเหนือถูกจัดตั้งขึ้นที่ว็อนซัน เนื่องจากว็อนจูและชุนช็อนซึ่งเป็นเมืองเอกดั้งเดิมของคังว็อนต่างอยู่ทางใต้ของเส้นขนานที่ 38 ใน ค.ศ. 1948 จังหวัดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีที่สถาปนาขึ้นใหม่ และจากผลของความตกลงการสงบศึกในสงครามเกาหลี ค.ศ. 1953 เส้นเขตแดนระหว่างจังหวัดคังว็อนส่วนเหนือและส่วนใต้ได้ถูกเลื่อนขึ้นไปทางทิศเหนือจนถึงเส้นแบ่งเขตแดนทางทหาร
ใน ค.ศ. 2002 เขตท่องเที่ยวภูเขาคึมกังถูกแยกออกจากส่วนที่เหลือของจังหวัดเพื่อจัดตั้งเป็นภูมิภาคที่บริหารแยกต่างหาก อย่างไรก็ตาม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2024 หลังจากยืนยันว่าการรวมชาติเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และประกาศให้เกาหลีใต้เป็นรัฐปรปักษ์ เกาหลีเหนือได้ประกาศว่าพวกเขาจะปิดการท่องเที่ยวระหว่างประเทศภูเขาคึมกัง[2]
ภูมิศาสตร์
[แก้]จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮัมกย็องใต้ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดพย็องอันใต้และจังหวัดฮวังแฮเหนือทางทิศตะวันตก และติดกับแคซ็องทางทิศใต้ นอกจากนี้ จังหวัดยังมีแนวเขตจากเขตปลอดทหารเกาหลีคั่นกับจังหวัดคังว็อนและจังหวัดคย็องกีซึ่งเป็นพื้นที่คู่ขนานในฝั่งเกาหลีใต้ ส่วนทางทิศตะวันออกคือทะเลญี่ปุ่น
พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดครอบคลุมโดยเทือกเขาแทแบ็ก ซึ่งมียอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาคึมกัง ("ภูเขาเพชร")
จังหวัดคังว็อนฝั่งเหนือใต้ถูกเรียกรวมกันว่าภูมิภาค ควันดง พื้นที่ทางทิศตะวันตกของเทือกเขาแทแบ็กเรียกว่าย็องซอ ส่วนที่พื้นที่ทางทิศตะวันออกของเทือกเขาเรียกว่าย็องดง
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2003 เขตรักษาพันธุ์พืชเขาชูแอได้รับการจัดตั้งขึ้น[3] เขตรักษาพันธุ์นี้มีพื้นที่ 687 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ในชินดงรี อำเภอเซโพ และซันยังรี อำเภอโคซัน[3] เขาชูแอมีความสูง 1,528 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขามาซิงนย็อง[3] สหภาพการอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีกำลังพยายามอนุรักษ์ป่าผสมระหว่างไม้สนและไม้ใบกว้าง[3] การตัดสินใจในระดับคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีสั่งห้ามการไล่ต้อนสัตว์เลี้ยงมากินหญ้า การเก็บทรัพยากรพืช และการกระทำอื่น ๆ ที่เป็นการทำลายสิ่งแวดล้อม[3]
การแบ่งเขตการปกครอง
[แก้]
จังหวัดคังว็อนแบ่งออกเป็น 2 นคร (ชี) 1 เขตบริหารพิเศษ และ 15 อำเภอ (คุน)
นคร
[แก้]
อำเภอ
[แก้]- อำเภออันบย็อน (안변군; 安邊郡)
- อำเภอชังโด (창도군; 昌道郡)
- อำเภอช็อนแน (천내군; 川內郡)
- อำเภอชอรว็อน (철원군; 鐵原郡)
- อำเภอฮเวยัง (회양군; 淮陽郡)
- อำเภออีช็อน (이천군; 伊川郡)
- อำเภอคิมฮวา (김화군; 金化郡)
- อำเภอโคซัน (고산군; 高山郡)
- อำเภอโคซ็อง (고성군; 高城郡)
- อำเภอคึมกัง (금강군; 金剛郡)
- เขตท่องเที่ยวภูเขาคึมกัง (금강산 관광 지구; 金剛山觀光地區)
- อำเภอพันกโย (판교군; 板橋郡)
- อำเภอพ็อบตง (법동군; 法洞郡)
- อำเภอพย็องกัง (평강군; 平康郡)
- อำเภอเซโพ (세포군; 洗浦郡)
- อำเภอทงช็อน (통천군; 通川郡)
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "권력기구도". Seoul: Political and Military Analysis Division, Intelligence and Analysis Bureau; Ministry of Unification. มิถุนายน 2025. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Unification with South Korea no longer possible, says Kim Jong-un". Guardian. 15 มกราคม 2024.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 3 4 5 Ju, Song I (พฤษภาคม 5, 2012). "Plant reserve on Mt. Chuae". The Pyongyang Times. George Washington University. น. 8.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)