Wojciech Wężyk

Wojciech Wężyk
	porucznik
Data i miejsce urodzenia	7 lipca 1890 ; Królewskie
Data i miejsce śmierci	7 sierpnia 1920 ; Zieleniec
	Przebieg służby
Lata służby	1915-1920
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego; Wojsko Polskie
Formacja	Armia Wielkopolska
Jednostki	1 pułk rezerwowy Strzelców Wielkopolskich; 70 pułk piechoty
Stanowiska	dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa; wojna polsko-bolszewicka
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Wojciech Wężyk (ur. 7 lipca 1890 w maj. Królewskie, zm. 7 sierpnia 1920 pod Zieleńcem) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.

Życiorys

Urodził się w Królewskich w Wielkopolsce, rodzinnym majątku Bronisława Mariana h. Wąż (1849–1898) i Stanisławy z Mieczkowskich (1860–1936)^[1]^[2]^[3].

We Wschowie uczęszczał do gimnazjum, które ukończył w 1909. Należał do „Sokoła”. Po odbyciu rocznej służby wojskowej pracował w zawodzie kupca. W 1914 otrzymał powołanie do służby w armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W 1915 otrzymał awans na stopień podporucznika^[3].

Po demobilizacji wstąpił do oddziałów powstańczych i brał udział w walkach podczas powstania wielkopolskiego. Od 15 stycznia 1919 służył w Dowództwie Okręgu I z siedzibą w Poznaniu. W początkowych dniach lutego 1919 otrzymał przydział na stanowisko dowódcy nowo tworzonego III batalionu 1 pułku rezerwowego Strzelców Wielkopolskich^[3]. Po otrzymaniu awansu na stopień porucznika wyruszył z baonem na północny odcinek Frontu Wielkopolskiego w kierunku na Czarnków – Budzyń, a następnie pomaszerował pod Rynarzewo. Pod koniec czerwca walczył na Froncie Galicyjskim^[3]. Podczas walki pod Biłką, która trwała od 28 czerwca do 17 lipca 1919, wykazał się męstwem. Wyróżnił się także podczas bitwy pod Husiatynem. Podczas, kiedy nieprzyjaciel prowadził silny ostrzał polskich pozycji, porucznik Wężyk dostał się do Zbrucza i na znajdujących się tam kładkach prowadził ostrzał nieprzyjaciela zmuszając go do odwrotu. Poległ 7 sierpnia 1920 pod Zieleńcem dowodząc II batalionem 70 pułku piechoty^[1]^[3]. Za bohaterstwo w walce, 27 lipca 1922 został pośmiertnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy^[4]^[5]^[6].

Pochowano go w Koźminie Wielkopolskim na cmentarzu parafialnym^[3].

Ordery i odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8009 – pośmiertnie, 27 lipca 1922^[4]^[1]^[3]

Przypisy

1 2 3 Wojciech Wężyk. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.15-976 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-09-26].
↑ Maria Minakowska: Wojciech Ludwik Wężyk z Osin h. Wąż. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2025-08-24].
1 2 3 4 5 6 7 Polak (red.) 1993 ↓, s. 227.
1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 616.
↑ Plasota 1929 ↓, s. 27.
↑ Englicht 1929 ↓, s. 27.

Bibliografia

Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
Kazimierz Plasota: Zarys historji wojennej 68-go pułku piechoty. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
Józef Englicht: Zarys historji wojennej 70-go pułku piechoty. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-03-26].

[Kolekcja-1] 1 2 3 Wojciech Wężyk. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.15-976 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-09-26].

[2] Maria Minakowska: Wojciech Ludwik Wężyk z Osin h. Wąż. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2025-08-24].

[CITEREFPolak_(red.)1993227-3] 1 2 3 4 5 6 7 Polak (red.) 1993 ↓, s. 227.

[CITEREFDz._Pers._MSWojsk.Nr_27_z_19_sierpnia_1922,_s._616-4] 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 616.

[CITEREFPlasota192927-5] Plasota 1929 ↓, s. 27.

[CITEREFEnglicht192927-6] Englicht 1929 ↓, s. 27.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]