Przejdź do zawartości

Waldemar Baczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Waldemar Baczak
Młody, Arne,
F-25, Henryk
Ilustracja
kapral podchorąży kapral podchorąży
Data i miejsce urodzenia

15 listopada 1922
Warszawa

Data i miejsce śmierci

24 lutego 1947
Warszawa, więzienie mokotowskie

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Krajowa
Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość

Jednostki

Pułk Baszta

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
powstanie warszawskie,
działania zbrojne podziemia antykomunistycznego w Polsce

Odznaczenia
Proces członków Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Warszawa 10–14 stycznia 1947 r. Na zdjęciu od lewej: Witold Kalicki, Ksawery hr. Grocholski, Krystyna Kosiorek i Waldemar Baczak. bb/gr PAP

Waldemar Baczak ps. Młody, Arne, F-25, Henryk (ur. 15 listopada[1] 1922 w Warszawie, zm. 24 lutego 1947 tamże) – kapral podchorąży Armii Krajowej, żołnierz pułku Baszta, powstaniec warszawski. Stracony 24 lutego 1947 roku w więzieniu mokotowskim[2][3]. Pośmiertnie awansowany na stopień podporucznika.

Upamiętnienie

[edytuj | edytuj kod]

Dokładne miejsce pochówku nieznane. Mogiła symboliczna na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie w Kwaterze „na Łączce”, na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem oraz na Starych Powązkach w grobie rodzinnym (kwatera 241-6-12)[4]. Izba Wojskowa SN 8 III 1991 nakazała zmienić orzeczenia b. WSR w Warszawie i b. NSW i oskarżonych uniewinnić.

11 maja 2020 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej podpisał postanowienie Nr 112.27.2020 o pośmiertnym nadaniu Waldemarowi Baczakowi pierwszego stopnia oficerskiego podporucznika w uznaniu zasług na rzecz obronności państwa[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Powstańcze Biogramy - Waldemar Baczak [online], www.1944.pl [dostęp 2020-01-03] (ang.).
  2. ↑ Indeks represjonowanych w PRL z powodów politycznych. Kwestionariusz osoby represjonowanej WSR /Wa/0040
  3. ↑ Straceni w więzieniu mokotowskim, www.honor.pl, s. 2–3 [zarchiwizowane 2007-01-09].
  4. ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARIA KRZYŻANOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-10].
  5. ↑ Postanowienie Nr 112.27.2020, Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2020 roku Nr 112.27.2020 o nadaniu pierwszego stopnia oficerskiego.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Tadeusz Swat: Niewinnie Straceni 1945–56. Wyd. Fundacja Ochrony Zabytków, Warszawa 1991.
  • Małgorzata Szejnert: Śród żywych duchów. Wyd. ANEKS, Londyn 1990.
  • AIPN, Teczki więźniów 1947, Baczak Waldemar
  • AWL, WSR w Warszawie, 118/91/3967–3968
  • W. Bartoszewski, Syndykat zbrodni..., s. 24
  • Informator o osobach skazanych..., według indeksu
  • A.K. Kunert, Słownik biograficzny..., t. 1, s. 32–33 (il.)
  • Inka Słodkowska, „Heroiczni pozytywiści. Towarzystwo «Bratnia Pomoc» Studentów Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1945–1949” w: „Od Piłsudskiego do Wałęsy. Studia z dziejów Polski w XX wieku”, Warszawa 2008, s. 150 i 152.