Przejdź do zawartości

Jerzy Borowczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Borowczak
Ilustracja
Jerzy Borowczak (2022)
Data i miejsce urodzenia

15 listopada 1957
Białogard

Zawód, zajęcie

działacz związkowy, polityk

Stanowisko

poseł na Sejm III, VI, VII, VIII i IX kadencji (2000–2001, 2010–2023)

Partia

PO, KO

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Bronisław Komorowski i Jerzy Borowczak (2010)

Jerzy Stanisław Borowczak (ur. 15 listopada 1957 w Białogardzie) – polski polityk i działacz związkowy, poseł na Sejm III, VI, VII, VIII i IX kadencji.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Kazimierza i Józefy[1]. Ukończył zasadniczą szkołę rolniczą w Tychowie[2], a w 1977 Technikum Budowy Okrętów w Gdańsku[3]. Początkowo pracował jako traktorzysta, następnie odbył służbę wojskową[2]. Od 1979 zatrudniony w Stoczni Gdańskiej. Należał do współpracowników Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 razem z Bogdanem Borusewiczem, Bogdanem Felskim i Ludwikiem Prądzyńskim zainicjował strajk w Stoczni Gdańskiej. Został wówczas bliskim współpracownikiem Lecha Wałęsy. Po powołaniu NSZZ „Solidarność” został wiceprzewodniczącym komisji zakładowej związku z SG. Po wprowadzeniu stanu wojennego dyscyplinarnie zwolniony, pracował w gdańskiej Spółdzielni Pracy Usług Wysokościowych.

W 1989 powrócił do pracy w Stoczni Gdańskiej, zajął się działalnością związkową w ramach reaktywowanej NSZZ „Solidarność”. Był m.in. przewodniczącym związku w swoim zakładzie pracy.

W 1993 był współzałożycielem stowarzyszenia Bezpartyjny Blok Wspierania Reform. W 2000 objął mandat posła na Sejm III kadencji, zajmując miejsce zmarłej Franciszki Cegielskiej z AWS. W 2001 poparł powstanie Platformy Obywatelskiej, po słabym wyniku w prawyborach nie ubiegał się o reelekcję.

W 2002 objął funkcję dyrektora w Fundacji Centrum Solidarności, a od 2006 także radnego Gdańska z ramienia PO (w 2006 wstąpił do tej partii). Zasiadał w radzie nadzorczej Instytutu Lecha Wałęsy[4].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy PO w okręgu gdańskim. 20 października 2010 złożył ślubowanie poselskie, zajmując miejsce po Sławomirze Nowaku, który objął stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, otrzymując 10 504 głosy[5]. W wyborach w 2015 po raz czwarty został posłem, uzyskując 16 931 głosów[6]. W 2019 również uzyskał mandat poselski, otrzymując 5491 głosów[7].

W 2023 ukazała się książka Sierpień’80 rozpoczął Jerzy Borowczak – wywiad rzeka z Jerzym Borowczakiem, który przeprowadziła Beata Gołembiowska[8]. W wyborach w tym samym roku nie został wybrany do Sejmu kolejnej kadencji (otrzymał 4203 głosy)[9]. W 2025, w wyniku przekształcenia PO, został działaczem Koalicji Obywatelskiej.

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

W 2006 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[10]. Wyróżniony tytułem honorowego obywatela Gdańska[11] oraz Białogardu[12].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Dane osoby z wykazu osób publicznych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2014-06-23].
  2. 1 2 Arkadiusz Kazański, Borowczak Jerzy, [w:] Encyklopedia Solidarności [online], Instytut Pamięci Narodowej [dostęp 2025-09-25].
  3. ↑ Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2026-06-12].
  4. ↑ Rada nadzorcza. ilw.org.pl. [dostęp 2023-05-23].
  5. ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-06-23].
  6. ↑ Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  7. ↑ Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  8. ↑ Ten, bez którego Lech Wałęsa nie byłby Lechem Wałęsą. Książka Jerzego Borowczaka o strajku i nie tylko. gdansk.pl, 14 sierpnia 2023. [dostęp 2023-08-15].
  9. ↑ Serwis PKW – Wybory 2023. [dostęp 2023-10-17].
  10. ↑ M.P. z 2006 r. Nr 80, poz. 807 (ISAP).
  11. ↑ Honorowi obywatele Gdańska. gdansk.pl. [dostęp 2013-09-11].
  12. ↑ Jakub Roszkowski: Jerzy Borowczak, legenda Solidarności, honorowym obywatelem Białogardu. gk24.pl, 29 kwietnia 2026. [dostęp 2026-05-02].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]