Przejdź do zawartości

Łaciński patriarcha Jerozolimy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Łaciński Patriarcha Jerozolimy – duchowny katolicki będący głową utworzonego w 1099, po zdobyciu Jerozolimy przez krzyżowców, Patriarchatu Jerozolimskiego. Jerozolima została stolicą patriarchalną w 451. Po schizmie wschodniej działał jedynie prawosławny patriarchat Jerozolimy. Po zdobyciu Jerozolimy przez Saladyna siedzibę patriarchy przeniesiono do Akki, a po jej upadku w 1291 na Cypr.

W 1342 patriarchat został zniesiony przez Klemensa VI, jednak zachowano tytuł Wielkiego Mistrza Grobu Świętego, nadawany przez papieża jednemu z rzymskich biskupów.

W 1847 przywrócono łaciński patriarchat w Jerozolimie.

Łacińscy Patriarchowie Jerozolimy

[edytuj | edytuj kod]

W 1187 przeniesienie patriarchatu do Akki.

Upadek Akki w 1291, przeniesienie patriarchatu na Cypr.

  • Landulfus (1295-1306)
  • Antoni Bek (1306-1311)
  • Piotr (1314-1322)
  • Piotr z Nikozji (1322-1324)
  • Rajmund Beguin (1324-1329)
  • Piotr Paludanus (1329-1342)

Wielcy Mistrzowie Grobu Świętego

[edytuj | edytuj kod]

Zniesienie patriarchatu w 1342 Odtąd tytularni Wielcy Mistrzowie Grobu Świętego, od 1374 z siedzibą w Rzymie.

Odnowiony Patriarchat Jerozolimy

[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]