ਸਦੀਵੀ ਪੂਰਕ

ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ: ਅਗਲੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਸਾਡੀ ਲੇਖ-ਲੜੀ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਲੇਖ ਹੈ. ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮੰਚ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਤੰਤਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ AGI ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰ ਸਕਣ. ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, OpenAI ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਹੀਂ.

ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਲਗਭਗ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਕ ਝਾਤ ਮਾਰ ਲਈ ਹੈ.

ਸਾਡੀਆਂ ਸਮੀਕਰਨਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਕਸਾਰ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਆਪਣੀਆਂ ਦੂਰਬੀਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਈ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਗਲੈਕਸੀਆਂ ਦੇ ਬਣਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ.

ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਸੀਂ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਘਰ ਤੋਂ ਮਸਾਂ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹਨ. ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਇਸ ਫ਼ਰਕ ਦੇ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਸੱਚ ਇੱਕੋ ਗ੍ਰਹਿ ਤੋਂ ਸਮਝੇ ਜਾ ਸਕਣ. ਸੂਝਵਾਨ ਤਰਕ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭੇਤ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ. ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵਿਸਤਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਗਹਿਰਾਈ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲੇਗੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਜੀਵਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ: ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਗਲੈਕਸੀ ਵਿਲੱਖਣ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਫੈਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਪਈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ.

ਦੂਜੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ. ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹੋਣ. ਹਰ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਲਈ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ.

ਗੈਲੀਲੀਓ ਨੇ ਦੋ ਲੈਂਸਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਲੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਵਧਾਇਆ ਸੀ. ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਜੇਮਜ਼ ਵੈੱਬ ਪੁਲਾੜ ਦੂਰਬੀਨ ਬਣਾਈ: ਦਸ ਅਰਬ ਡਾਲਰ ਦੀ ਵੇਧਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਹਿ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰਾਕੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਮੀਲ ਦੂਰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ. ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸੇ ਪੰਜਾਹ ਨੈਨੋਮੀਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ. ਇਹ ਵੇਧਸ਼ਾਲਾ ਚੌਦਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ. ਗੈਲੀਲੀਓ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਕੁਝ ਦਰਜਨ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ ਸੀ. ਵੈੱਬ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫ਼ੌਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਆਲਮੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ.

ਹੋਰ ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ. ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ.

ਅਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ. ਜਿੰਨੇ ਤਜਰਬੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਲੀਕਦੇ ਹਾਂ. ਅਸੀਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨਾ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਉਸਾਰਨਾ ਓਨਾ ਹੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਨਿਕ ਬਲੂਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿ-ਲੇਖਕਾਂ⁠(ਨਵੀਂ ਵਿੰਡੋ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ) ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਦੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ. ਮੂਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੁਣ 1970ਵਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾਲੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਖੋਜਕਰਤਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. 1930ਵਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਖੋਜ ਯਤਨ ਤੇਈ ਗੁਣਾ ਵਧੇ, ਜਦਕਿ ਮਾਪੀ ਗਈ ਖੋਜ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਘਟ ਕੇ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਗਈ.

ਤਕਨੀਸ਼ੀਅਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੁੱਗਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ⁠(ਨਵੀਂ ਵਿੰਡੋ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ). ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁੱਗਣੀ⁠(ਨਵੀਂ ਵਿੰਡੋ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ) ਹੋ ਗਈ ਹੈ. ਅੱਜ ਚਿੱਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਖਾਨਾ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਮਹਿੰਗਾ⁠(ਨਵੀਂ ਵਿੰਡੋ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ) ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਵਧਦੀ ਲਾਗਤ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੋਜ ਕਾਰਜ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਾਧੇ ਨੇ ਹਰ ਇਕਾਈ ਦੀ ਘਟਦੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ.

ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਬਾਰੇ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਉਸ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਤਪਾਦਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਰਿਕਲਪਨਾ ਲਈ ਵੀ ਸਬੂਤ, ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਅਮਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਅਜੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦੋ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪੂਰਕ ਹਨ. ਬਿਹਤਰ ਦੂਰਬੀਨ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਖਗੋਲੀ ਸਵਾਲ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਬਿਹਤਰ ਸਵਾਲ ਦੂਰਬੀਨ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਕੁਝ ਪੂਰਕ ਭੌਤਿਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤ ਕਣ-ਪ੍ਰਵੇਗਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਤਕਨੀਕੀ ਖ਼ਾਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੀ.

ਹੋਰ ਪੂਰਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ. ਇਕੱਲਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਕਾਨੂੰਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰ, ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧ, ਸਪਲਾਈ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ.

ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਸਹੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਸਥਾਗਤ ਬੁੱਧੀ ਕਹਿ ਲਵੋ: ਅਮਲ ਦੀ ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਸਮਾਰਕ ਦਾ ਖ਼ਾਕਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੱਥਰ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨੀਰਸ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ.

ਅਸੀਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਇੱਕ ਅਰਬ ਆਇਨਸਟਾਈਨਾਂ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਪਰ ਇੱਕ ਅਰਬ ਆਇਨਸਟਾਈਨਾਂ ਦੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੱਥਰ ਕੱਢਣ ਅਤੇ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ. ਮੋਹਰੀ ਕਾਢਾਂ ਤਦ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਮ ਦੁਨੀਆ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਚੱਲਦੀ ਹੋਵੇ. ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਦੂਰਬੀਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਪੇਚ ਨੂੰ ਵੇਲਡ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੀਮਾਕਰਤਾ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਰਸ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ. ਤਰੱਕੀ ਇੱਕ ਸੁਚਾਰੂ ਚੱਲਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਉਸਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ.

ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੂਝ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇਗੀ. ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗੇਗਾ.

ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਟਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਇਹ ਕੋਡ ਲਿਖਦੀ ਹੈ, ਅਣਜਾਣ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਖ਼ਾਕੇ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਨਮੂਨੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ. ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਫ਼ਿਲਮਕਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਨਰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਡਾਲਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖੇਡ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੀਵਨ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਯੁੱਗ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਢਕਾਰੀ ਦਾ ਪੂਰਕ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਅਮਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਇਸ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਵੱਧ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਘਾਟ ਫਿਰ ਅਮਲ ਦੀ ਥਾਂ ਪਰਖ ਦੀ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਕੀ ਬਣਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਭਵ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ.

ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਖ਼ਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ. ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਆਪ ਨਵੀਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸੂਝ ਲੱਭਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗਣਿਤ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ. ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਇੱਕ ਖੋਜ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਉਲੀਕਦੀ ਹੈ. ਬੇਮਿਸਾਲ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀਆਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਫ਼ਿਲਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਖਣ ਯੋਗ ਪਰਿਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਵਿਚਾਰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਹਾਇਕ ਢਾਂਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ.

ਅੱਜ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕੀ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਖ਼ੀਰ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ. ਕੱਲ੍ਹ ਇੰਨੇ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ.

ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਨਵੀਂ ਸੂਝ ਨੂੰ ਲਾਹੇਵੰਦ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਪੂਰਕ ਵਧਣਗੇ, ਘਟਣਗੇ ਜਾਂ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣਗੇ. ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਬੌਧਿਕ ਤਰੱਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਬ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਦੋ ਸੰਭਵ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਹੋਰ ਭੌਤਿਕ ਪੂੰਜੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤਾਲਮੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਦੂਜਾ ਹੈ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤ ਇੰਨੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਂ ਮਸ਼ੀਨੀ, ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਰ ਜਟਿਲ ਤਜਰਬਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੀ.

ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੂਰਕ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਲੋੜ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਗੈਲੀਲੀਓ ਦੀ ਦੂਰਬੀਨ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਵੈੱਬ ਲਈ ਇੱਕ ਸਭਿਅਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ. ਬੈੱਲ ਲੈਬਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟੀਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਟ੍ਰਾਂਜ਼ਿਸਟਰ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਜੋੜਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਚਿੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਤਰੱਕੀ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਆਲਮੀ ਸਪਲਾਈ ਲੜੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ. ਹੋਰ ਦੂਰ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਭਿਅਤਾ ਦਾ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਲਗਾਤਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ.

ਪਰ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਸਾਡੀ ਤਕਦੀਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ. ਸੂਝਵਾਨ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਧੇਰੇ ਕੁਸ਼ਲ ਪੂਰਕ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਜੇ ਊਰਜਾ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਕਣ-ਪ੍ਰਵੇਗਕ ਲਈ ਅੜਿੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਘੱਟ ਸਰੋਤਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਵੇਗਕ ਜਾਂ ਊਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਪੂਰਕਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਆਇਨਸਟਾਈਨ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਸਾਪੇਖਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅੰਕੜੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਣਗੇ. ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੈਅ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਗੂਗਲ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਖਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਜਾਂਚ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਪਰਿਕਲਪਨਾਵਾਂ ਚੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ. ਜੇ ਹਰ ਵਾਧੂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਲ ਇੰਨਾ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਗੁਆਉਣਾ ਭਾਰੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ.

ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਏਗਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭਿਅਤਾ ਲਈ ਦੋ ਸੰਭਵ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਬੁੱਧੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਤਰਕ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਮੌਜੂਦਾ ਸਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਸੂਝ ਕੱਢ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਜਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦੇਖ-ਪਰਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇ ਕੇ ਨਵੇਂ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਪਹਿਲਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਗਣਿਤ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਿਸਾਲ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਕਈ ਮੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦਿਮਾਗ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਟਕਦੀ ਖੋਜ ਦੀ ਥਾਂ ਤਰਕ ਦੀ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੇਧ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ.

ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰਿਆ ਅਣਛੋਹਿਆ ਖੇਤਰ ਹੈ. ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਜਿੰਨੇ ਸਬੂਤ ਸਮਝੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ. ਸਾਡੇ ਅੰਕੜਿਆਂ—ਖਗੋਲੀ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਸੂਖਮਦਰਸ਼ੀ ਸਲਾਈਡਾਂ, ਆਨਲਾਈਨ ਟਿੱਪਣੀ ਭਾਗਾਂ—ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਸੀਮਤ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਵਿਗਿਆਨਕ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਈ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਲੁਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਭਰਪੂਰ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਖੋਜ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਉਹ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫ਼ੋਟੌਨ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਵਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਤੀਜਾ ਤਰੀਕਾ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ. ਭੌਤਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ. ਰਸਾਇਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ. ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ. ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਪੁਲਾੜ-ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਅੰਦਰ ਅਸਲ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ. ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਦਿਮਾਗ਼ ਵੀ ਉਸ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਜੋ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ.

ਪਰ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਜਵਾਬ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ. ਪਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ. ਬਿਹਤਰ ਰੀਜ਼ਨਿੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਹਿਮ ਹਨ. ਕੰਪਿਊਟਰੀ ਅਨੁਕਰਣ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਵਾਲ ਹੱਲ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਠੀਕ ਉਸ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣਗੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਹਕੀਕਤ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਆਪਣੇ ਘੱਟ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਖ਼ਾਕੇ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਲੈਣ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣ.

ਖਗੋਲ-ਭੌਤਿਕੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਸੋਚੋ ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਦਿੱਖ ਪਦਾਰਥ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪਰਿਕਲਪਨਾਵਾਂ ਹਨ. ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਯਥਾਰਥਕ ਕੰਪਿਊਟਰੀ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਹਰ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਜਾਂਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਵੰਦ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕੁਝ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਪੂਰਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰ ਇਕਾਈ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮੁੱਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ.

ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵੱਲ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਤਸਵੀਰੀ ਬੁਝਾਰਤ ਜੋੜਨ ਵਰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੌਖਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਨਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਟੁਕੜੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਫਿਰ ਇਹ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਸਵੀਰ ਅਜੇ ਇੰਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਬਾਕੀ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜਨ ਲਈ ਸੇਧ ਮਿਲ ਸਕੇ. ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਕੀ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਲਗਭਗ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਆਵੇਗਾ. ਲਗਭਗ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਖੋਜਾਂ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੋਜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖੀਆਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਾਂ.

ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ. ਮੈਂਡਲੀਵ ਅਣਲੱਭੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਵਰਤੀ ਸਾਰਣੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਮਿਆਰੀ ਮਾਡਲ ਨੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਗਜ਼ ਬੋਸੋਨ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਦਹਾਕਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਆਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਸਾਡੇ ਤਜਰਬੇ ਉਹੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਲੀਕੇ ਗਏ ਸਨ ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਸਣ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਆਸ ਸੀ: ਜੋ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਸੀ.

ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੜੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਭੌਤਿਕ ਵਿਸਤਾਰ ਦੀ ਹੌਲੀ ਚਾਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰੇਗੀ.

ਜੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੇ ਇਹ ਲਾਭ ਹਾਵੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸਭਿਅਤਾ ਕੁਦਰਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕੇਗੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਢਾਂਚੇ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸੰਸਥਾਗਤ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਘੱਟ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ. ਉਸ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਿਖਰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਪਰ ਭੌਤਿਕ ਪਸਾਰਾ ਛੋਟਾ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਛੱਡੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ. ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਉਸੇ ਰਵਾਇਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰੇਗੀ.

ਪਰ ਨਵੇਂ ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਾਭਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਬੁੱਧੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਜਵਾਬ ਲੈਣ ਦੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸਸਤੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਬਿਹਤਰ ਯੰਤਰ ਹੋਰ ਬਾਰੀਕ ਖੋਜ ਦੇ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ. ਤੇਜ਼ ਤਜਰਬੇ ਹੋਰ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਜੇ ਆਇਨਸਟਾਈਨ ਦਾ ਲਗਭਗ ਨਿਰੀ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਸਾਪੇਖਤਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਸ਼ਾਇਦ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਝਲਕ ਦੇਵੇ. ਸਾਡੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਵੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਅਸਰਦਾਰ ਹਨ. ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਹੁਣ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਭੌਤਿਕ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਪਰਖ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪਰ ਇਹ ਡਿਜੀਟਲ ਅਨੁਕਰਣ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਸਕਣ. ਮਸ਼ੀਨ ਵੱਲੋਂ ਹੋਰ ਸੰਭਾਵੀ ਦਵਾਈਆਂ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਜਾਂਚ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਇਕੱਲੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਭੌਤਿਕ ਸਰੋਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰ ਦੀ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਤਿੱਖਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ.

ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦੇਣ. ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦੀ ਭਰ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਉਲੀਕ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਸਦੀ ਬਿਤਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਘੜਨ ਨਾਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਸਥਾਗਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣਾ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਜੇ ਹਰ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸਹਾਇਕ ਢਾਂਚਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਰ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ.

ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਘੱਟ ਸੋਚ ਅਤੇ ਵੱਧ ਉਸਾਰੀ ਦਿਸੇਗੀ. ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਸਵੈਚਾਲਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਕਾਰਖਾਨਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ. ਊਰਜਾ ਉਤਪਾਦਨ ਵਧਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸਭ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਲਈ ਸੰਸਥਾਗਤ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਭੌਤਿਕ ਵਿਸਤਾਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਿਅਤਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ. ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ, ਹੋਰ ਊਰਜਾ, ਹੋਰ ਅੰਕੜੇ.

ਡਾਇਸਨ ਗੋਲਾ ਇਸ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਅਤਿਅੰਤ ਮਿਸਾਲ ਹੈ. ਇਸ ਦਾ ਖ਼ਾਕਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਸਾਧਾਰਨ ਖੋਜਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ. ਇਹ ਖਗੋਲੀ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ.

ਡਾਇਸਨ ਗੋਲੇ ਦਾ ਖ਼ਾਕਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿੱਖੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਹਰਾਓ ਵਾਲੇ, ਨੀਰਸ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਪੱਖੋਂ ਔਖੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਵੇਗਾ.

ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ. ਵਧੇਰੇ ਤਿੱਖੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਹੋਰ ਸਾਰਥਕ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਲਈ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾ ਹੋਵੇ. ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਤੰਤਰ ਬਣਨ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ: ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਹਕੀਕਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਕਨੀਕੀ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨਾ.

ਲਗਭਗ ਸਾਰੀ ਮਸ਼ੀਨੀ ਬੁੱਧੀ ਅਸਾਧਾਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨੀਰਸ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇਗੀ.

ਫਿਰ ਭੌਤਿਕ ਵਿਸਤਾਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਉੱਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੱਦਾਂ ਅਗਲੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਕਿਸੇ ਤਾਰੇ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਬਣਾਉਣਾ ਭੌਤਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਛੇਤੀ ਬਣ ਜਾਣ. ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਰ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਗਲੈਕਸੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਦੂਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ: ਕੋਈ ਪੁਲਾੜ-ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਸੰਕੇਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ. ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਕਫ਼ਾ ਹੋਵੇ. ਹਰ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.

ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਪਣਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਹੋਵੇਗੀ.

ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨਵੀਂ ਸੂਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲਾਹੇਵੰਦ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦੇਣ. ਪਰ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ.

ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਜਾਪਣ. ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਿਆਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਹੋਣ. ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਬਣਾਈਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ. ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵਿਲੱਖਣ ਯੋਗਦਾਨ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ, ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ.

ਦੂਜੀ ਗੱਲ, ਸੰਸਥਾਗਤ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਲਾਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਯਾਨੀ ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈਏ, ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਪਹਿਲੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹੋਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਰੋਬੋਟ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਜਤਾਉਂਦੇ.

ਤੀਜੀ ਗੱਲ, ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਤਾ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ. ਭਾਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਸਕਣ, ਜੇ ਸਾਡੀ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ. ਮਸ਼ੀਨੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਲਾਈ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਾਂਗੇ. ਕੁੱਲ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਅੰਸ਼, ਪਰ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਾਡੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ.

ਕਾਢਕਾਰੀ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਲਪਨਾ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਾਰਨ ਵਾਲੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ.

ਅੱਜ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਮਸ਼ੀਨੀ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਨਿਰਭਰਤਾ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇਗੀ. ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਹਸਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕ ਵੀ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ.

ਸਾਡੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ ਕਿ ਮਹਾਨ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.