Valencia CF

Valencia CF
Naam	Valencia Club de Fútbol, S.A.D.
Bijnaam	Ches Blanquinegros Murciélagos Valencianistas
Opgericht	18 maart 1919
Plaats	Valencia,  Spanje
Stadion	Estadio Mestalla
Capaciteit	49.430
Voorzitter	Kiat Lim
Eigenaar	Peter Lim
Sportief directeur	Braulio Vázquez
Trainer	Javier Aguirre
(Hoofd)­sponsor	TM Real Estate Group
Kledingmerk	Puma
Competitie	Primera División
Website	valenciacf.com
Thuis Uit Alternatief
Geldig voor 2026/27
Portaal    Voetbal

Valencia Club de Fútbol, S.A.D., kortweg Valencia CF, is een Spaanse voetbalclub uit de stad Valencia. De club behoort tot de meest succesvolle voetbalclubs van Spanje en komt sinds 1987 onafgebroken uit in de Primera División. De thuiswedstrijden worden gespeeld in het Estadio Mestalla en de traditionele clubkleuren zijn wit en zwart.

De voornaamste rivaal van Valencia is Levante UD. Wedstrijden tussen beide clubs staan bekend als de Derbi del Turia. Valencia werd zesmaal landskampioen en won acht keer de Copa del Rey. Daarnaast behaalde de club verschillende internationale prijzen.

Geschiedenis

Oprichting

Valencia CF werd op 18 maart 1919 opgericht in de Torino Bar in Valencia. De eerste president en medeoprichter was Octavio Augusto Milego Díaz. De club speelde de eerste jaren in het Algiros stadion, maar verhuisde in 1923 naar het huidige Mestalla, toen nog met een capaciteit van 17.000 toeschouwers. Bij het begin van de landelijke competitie in 1928 werd Valencia ingedeeld in de Segunda Division van het Spaanse voetbal, waarin Valencia zijn eerste wedstrijd speelde op 17 februari 1929, met een 4-2-overwinning op Real Oviedo. In 1931 promoveerde de club naar het hoogste niveau, waar Valencia bleef spelen totdat in 1936 de Liga werd gestopt door de Spaanse Burgeroorlog. Mestalla werd in deze oorlog bijna geheel verwoest door bombardementen.

Spaans succes

In de jaren 40, na het beëindigen van de Burgeroorlog, werd de Primera División weer gestart waar ook Valencia aan mocht deelnemen. Mestalla werd opnieuw ontworpen en gebouwd met een capaciteit van 22.000 toeschouwers in 1939. De eerste grote prijs liet niet lang op zich wachten, in 1941 won Valencia de Copa del Rey van Espanyol en eindigde Valencia 3e in de Liga. Het erop volgende seizoen werd een van de meest succesvolle seizoenen ooit voor Valencia. Voor de eerste keer werd Valencia kampioen van Spanje, met een record van 85 goals in 26 wedstrijden. Valencia-legende Mundo werd topscorer van Spanje met 27 doelpunten. Alleen Atlético Madrid wist te winnen in Mestalla, wat Mestalla een grote reputatie gaf. Na een minder jaar werd Valencia in 43-44 wederom kampioen van Spanje, en wist alleen FC Barcelona te winnen in Mestalla (3-4). De opvolgende jaren, '44, '45 en '46, was Valencia verliezend finalist in de Spaanse beker, alle verloren in het Montjuic Stadion te Barcelona. In 1946 wist Valencia wederom kampioen te worden van Spanje met Mundo weer als topscorer met 27 doelpunten, waarna de Valencianistas moesten wachten tot 1949 voordat Valencia weer een prijs, de Spaanse Copa, won.

Luis Casanova-tijdperk

De jaren 50 waren niet zo succesvol als het decennium ervoor. Valencia verloor de finale van de Copa del Rey in 1951 tegen Barcelona. In 1952 lukt het Valencia Mestalla (ook wel Valencia B) om promotie af te dwingen tot de hoogste divisie, maar dit werd tegengehouden door de bond. Daardoor kwamen er niet 2 Valencia-teams in de Primera División, tot groot ongenoegen van menig Valencianista. Op 20 juni 1954 lukt het Valencia weer om een prijs te pakken; ditmaal werd de Spaanse beker weer gewonnen ten koste van FC Barcelona (3-0), de wraak voor de verloren finale drie jaar eerder. Dit zou de afsluiting zijn van het glorieuze tijdperk onder Luis Casanova, de president die vanaf de begin jaren 40 de club leidde en in 1959 aftrad. Grote spelers in de jaren 50 bij Valencia waren Puchades, Socrates, Fuertes en Quique. Keeper Quique werd legendarisch door de foto na de finale van 1954, waar hij op de lat van zijn doel ging zitten, wat de superioriteit van Valencia verbeeldde. Een andere grote speler was de Nederlander Faas Wilkes, die met zijn dribbelkunsten Mestalla volop liet genieten. Mestalla werd tevens uitgebreid tot 45.000 toeschouwers en werd een van de beste stadions van Spanje. De jaren 50 werden dramatisch afgesloten, nadat in 1957 de stad overstroomde met als gevolg een grote sportieve en economische terugval voor de club.

Europees succes

In 1961 kwam de Braziliaan Waldo naar Valencia CF, en werd een van de topscorers in de geschiedenis van los Ches (de vrienden). Zijn onhoudbare vrije trappen, schoten en spelplezier vervulde Mestalla met enorme vreugde voor het voetbal. Valencia CF begon haar Europese avontuur via de Jaarbeursstedenbeker, een voorloper van de UEFA Cup, spelend en winnend tegen teams als Nottingham Forest FC en SK Rapid Wenen. De Blanquinegras wonnen de Cup 2 keer, in 1962 en 1963, wat de eerste Europese titels voor de club betekende. Succes daarna bleef uit tot 1967 toen Valencia de Spaanse beker, toen nog Generalisimo Cup, won met sterspelers als Waldo en Claramunt.

Di Stefano en Kempes

Na enkele mindere jaren, werd Valencia weer succesvol in de jaren 70. Alfredo Di Stéfano werd trainer van het eerste team en dat bracht hoop voor de Valencianistas. Hij vormde een nieuw team wat voor perfect countervoetbal zou zorgen. In 1971 won Valencia meteen weer het kampioenschap, mede dankzij een 0-2-overwinning op FC Barcelona in Camp Nou. Valencia won het kampioenschap dankzij een solide verdediging, die maar 19 doelpunten tegen kreeg met Abelardo als sluitpost. Na het kampioenschap moest Valencia in de Beker aan de bak, maar verloor de finale van FC Barcelona in een zinderende wedstrijd met 3-4. Grote namen als Johnny Rep kwamen naar Valencia, maar groot succes bleef uit. Na enkele Europese avonturen, een verloren bekerfinale en slechte resultaten kwam er in 1976 een verandering. Mario "el Matador" Kempes kwam naar Valencia en werd twee keer topscorer in Spanje, met 24 en 28 goals in resp. 1977 en 1978. De legendarische quote in Mestalla (ook wel Luis Casanova stadion genoemd in die dagen): "Don't say Kempes, say Goal!" werd in deze jaren veelvuldig geschreeuwd vanaf de tribunes en zijn statistieken zijn tot op vandaag alleen door David Villa geëvenaard. In 1979 won Valencia de Spaanse beker in Madrid door twee goals van Kempes, de absolute ster van Valencia CF en Argentinië. Een jaar later speelde Valencia tegen Arsenal FC in Brussel, voor de Europacup II. Na een 0-0 stand na verlengingen moesten strafschoppen de uitslag bepalen. Uiteindelijk won Valencia en mocht de grootste prijs in haar geschiedenis toegevoegd worden aan de prijzenkast. Tot op vandaag ziet Valencia 1980 nog altijd als meest succesvolle (internationale) seizoen.

Degradatie

Na het succes van 1980, won Valencia het jaar daarop de Europese Supercup, wat in Valencia niet als belangrijke prijs werd gezien. Valencia verloor met 2-1 bij Nottingham Forest, maar won thuis met 1-0 en kreeg de prijs dus mee naar huis. Het jaar erop verloor Valencia haar grootste sterren, Morena en Kempes gingen beiden terug naar hun geboorteland, en lieten Valencia gehavend achter. Ondanks het aantrekken van Frank Arnesen en Roberto Fernandez kon Valencia niet het niveau bereiken van voorgaande jaren. Mede dankzij financiële problemen vielen de resultaten tegen en werd Valencia bijna gedegradeerd naar de Segunda División A in 1983. Dankzij een overwinning op Real Madrid en verliespartijen van concurrenten wist Valencia zich te handhaven, maar in 1986 moest Valencia na 55 jaar op het hoogste niveau toch naar de tweede divisie. Met een schuld van 2 miljard peseta's en tegenvallende prestaties was dit hét dieptepunt uit de geschiedenis van Los Ches. De degradatie betekende voor Valencia een harde klap, maar tevens een ommekeer in de geschiedenis. Door interne reorganisaties en hernieuwde hoop promoveerde Valencia in het jaar 1987 terug naar de Primera División. Mede dankzij de onvoorwaardelijke steun van de alsmaar groeiende supportersgroepen werd Valencia kampioen in de 2e divisie.

Terug naar de top

In de jaren die volgden zou Valencia CF steeds hoog eindigen in de Liga en meedoen aan de Europese toernooien. In 1992 werd door het toenmalige management van president Arturo Tuzon de coach Guus Hiddink gecontracteerd. Ook werd het nieuwe sportcomplex "Ciudad Deportiva de Paterna" geopend door de club. Tuzon bracht Valencia CF nieuw leven door een goed economisch en sportief beleid. Valencia CF zou in de komende jaren spelers als Predrag Mijatović en Gaizka Mendieta hun debuut laten maken, twee van de beste spelers van de jaren negentig voor Valencia CF. Onder het bewind van president Francesco Roig kwam Luis Aragonés in 1995 als coach naar de club. Claudio el Piojo López, Romário en Ariel Ortega kwamen in de jaren daarna naar de stad om in het shirt van Valencia CF te spelen. In 1998 werd Claudio Ranieri als coach gecontracteerd, die in 1999 Valencia CF naar de eerste prijs sinds jaren bracht: de Copa del Rey. Op 26 juni versloeg Valencia CF in de finale Sevilla met 3-0 door twee goals van Claudio López en één beeldschoon doelpunt van Mendieta. Een superteam met spelers als Cañizares, Angloma, Mendieta, Claudio López en Ilie speelden de sterren van de hemel. Tevens werd Mestalla uitgebreid tot grootte van een kleine 53.000 toeschouwers.

De euforie in Valencia werd alleen maar groter. In de lente van 1999 werd Héctor Cúper aangesteld om Claudio Ranieri op te volgen. Zijn meest opmerkelijk aankoop was Kily González, overgekomen van Boca Juniors. Verder werd het team aangevuld met de Spaanse talenten Gerard López en Francisco Farinós. Met dit team wist Cúper eerst de Supercopa te winnen, waarna hij de UEFA Champions League-finale haalde. Op weg naar de finale had Valencia CF overtuigend Lazio Roma in de kwartfinale (5-2, 0-1) en FC Barcelona in de halve finale (4-1, 1-2) uitgeschakeld. In de finale in Parijs werd echter redelijk kansloos met 3-0 verloren van Real Madrid. Een jaar later mocht Valencia CF weer aantreden in de finale met nieuwe spelers als Ayala, Carew, Baraja en Fábio Aurelio. In de eindstrijd tegen Bayern München was de stand na 120 minuten 1-1 na twee benutte strafschoppen voor beide teams, en strafschoppen moesten de uitslag bepalen. Valencia CF miste tweemaal en verloor wederom de finale.

2001-2004: Vernieuwd succes

Na de finales werden enkele sterspelers verkocht en nieuwe spelers gehaald, waarmee moest worden gebouwd aan een machtige Valencia CF dat prijzen kon pakken. Het aantrekken van coach Rafael Benitez luidde de succesvolste jaren van de club in. In 2001/2002 werd Valencia CF kampioen van Spanje met nieuwe spelers als Marchena, De los Santos, Salva Ballesta en Rufete. Na het kampioenschap, het eerste in decennia, volgde een minder jaar, maar in 2003/2004 werd Valencia CF niet alleen kampioen van Spanje, maar won het ook de UEFA Cup. In Göteborg op 20 mei 2004 werd Olympique Marseille verslagen met 2-0 dankzij goals van Mista en Vicente. Honderdduizenden fans van Valencia CF stroomden na het kampioenschap, de UEFA Cup en Europese Supercup-winst naar Mestalla en het gemeentehuis om hun helden te eren, in het jaar wat geldt als het beste jaar ooit in de clubgeschiedenis.

2005–2014: Wisselvallig tijdperk

Na het beste jaar ooit diende coach Benítez zijn ontslag in na onenigheid met het bestuur. Hij werd opgevolgd door Ranieri, die Valencia naar een erbarmelijke zevende plek in de Liga leidde. Hij werd daardoor ontslagen en korte tijd vervangen door Antonio López, zijn oude assistent. López werd na enkele maanden vervangen door de jonge Quique Sánchez Flores. Het seizoen 2005/2006 stond in het teken van herstel na de dramatische situatie onder Ranieri en Valencia eindigde op een wonderbaarlijke derde plek, wat recht gaf op de derde voorronde van de Champions League. Mede door zeer sterke aankopen als David Villa, Miguel, Morientes en Joaquín was Valencia CF in de seizoenen 2005/2006 en 2006/2007 weer een van de sterkste teams in de Primera División. Villa was in seizoen 2005/2006 met 25 goals tweede topscorer van Spanje, achter Samuel Eto'o van FC Barcelona. Ook jongelingen en jeugd-internationals als Raúl Albiol, David Silva en Jaime Gavilán zorgen voor versterkingen bij Valencia CF. Onder het bewind van president Juan Soler is veel geld in de club gestoken. Ook werden de plannen goedgekeurd om met de bouw van Nou Mestalla voor 73.000 toeschouwers te beginnen, maar realisatie liet jaren op zich wachten.

Eind oktober 2007 werd Ronald Koeman benaderd door Spaanse topclub Valencia om per direct de ontslagen Quique Sanchez Flores op te volgen, en accepteerde deze baan. Hij liet PSV achter als koploper in de competitie en meldde al dat "er nog grotere clubs dan Valencia" in Spanje zijn. Zijn begintijd bij Valencia was echter weinig succesvol. Onder zijn leiding werd de ploeg uitgeschakeld voor de Champions League en wist zij zelfs niet te overwinteren in de UEFA Cup. Tot aan de winterstop behaalde Koeman in de competitie slechts één overwinning, en zag zijn ploeg in slechts twee wedstrijden tot scoren komen.

Dramatisch was de 0-3 nederlaag tegen het Barcelona van oud-collega Frank Rijkaard. De eerste witte zakdoeken (oproep tot het vertrek van Koeman) verschenen op de tribunes. Ook nam Koeman na enkele weken de controversiële beslissing clubiconen Cañizares, Albelda en Angulo definitief uit de selectie te verwijderen. Vervolgens benaderde hij een speler van PSV zonder eerst PSV in te lichten en trok Hedwiges Maduro aan van Ajax.

Op 16 april 2008 veroverde Koeman wel de Copa del Rey (Spaanse Beker) door met 3-1 van Getafe CF te winnen. Op 21 april besloot Valencia om Koeman per direct te ontslaan. Unai Emery werd zijn opvolger en stond vier seizoenen aan het hoofd van Valencia. Hierin bereikte hij drie seizoenen op rij de Champions League door driemaal op de derde plaats te eindigen. Vanaf de zomer van 2012 was Mauricio Pellegrino de nieuwe hoofdcoach van Valencia CF, maar door slechte prestaties haalde hij de kerst niet. Ernesto Valverde, oud-coach van onder meer Villarreal CF en Olympiakos, werd in december gepresenteerd als zijn vervanger.

Na het seizoen 2012/2013 stapte Ernesto Valverde op als coach van Valencia om bij zijn jeugdclub Athletic Bilbao te tekenen. Voorzitter Amadeo Salvo stelde de voormalige centrale verdediger van Los Che, Miroslav Đukić, aan als nieuwe coach. Na een teleurstellend seizoensbegin en een negende plaats in de Primera División werd er besloten om Đukić aan de deur te zetten. Voormalig Valencia-spits Juan Antonio Pizzi nam het roer over. Hij leidde de club naar een teleurstellende achtste plaats in de competitie, maar een hoopgevende halve finale in de UEFA Europa League

2014–heden: Eigenaarschap van Peter Lim

Peter Lim is sinds 2014 eigenaar van Valencia CF.

Na jaren van financiële problemen besloot de Fundación Valencia CF, die op dat moment een meerderheid van de aandelen bezat, in 2014 op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar. Op 17 mei 2014 koos de stichting unaniem voor een overnamevoorstel van de Singaporese zakenman Peter Lim, eigenaar van investeringsmaatschappij Meriton Holdings. Zijn onderneming zou 70,4% van de aandelen van Valencia CF verwerven. Na onderhandelingen met Bankia, de belangrijkste schuldeiser van de club, werd op 24 oktober 2014 de definitieve overeenkomst voor de aandelenoverdracht ondertekend. De aandeelhoudersvergadering keurde de toetreding van Meriton Holdings in december van dat jaar goed.

Kort voor de voltooiing van de overname werd Juan Antonio Pizzi als trainer vervangen door Nuno Espírito Santo. Onder Nuno versterkte Valencia zich onder meer met Álvaro Negredo, André Gomes en Enzo Pérez. Het seizoen 2014/15 verliep sportief succesvol: Valencia eindigde als vierde in de Primera División met 77 punten en plaatste zich daarmee voor de UEFA Champions League. In de zomer van 2015 vertrok voorzitter Amadeo Salvo. Ook werd onder anderen Nicolás Otamendi verkocht aan Manchester City, terwijl Aymen Abdennour als vervanger werd aangetrokken.

In het seizoen 2015/16 namen de prestaties af. Valencia plaatste zich via AS Monaco voor de groepsfase van de Champions League, maar werd daarin uitgeschakeld. Na vijf overwinningen in de eerste dertien competitiewedstrijden nam Nuno in november 2015 ontslag. Hij werd opgevolgd door voormalig Manchester United-speler Gary Neville. Onder Neville bleef Valencia negen competitiewedstrijden op rij zonder overwinning. Op 30 maart 2016 werd hij ontslagen en opgevolgd door Pako Ayestarán. Valencia eindigde het seizoen uiteindelijk op de twaalfde plaats.

In de zomer van 2016 vertrokken meerdere belangrijke spelers. André Gomes en Paco Alcácer gingen naar FC Barcelona, terwijl Shkodran Mustafi werd verkocht aan Arsenal. Daartegenover stonden onder anderen de komst van Nani en Ezequiel Garay. Na vier nederlagen aan het begin van het seizoen 2016/17 werd Ayestarán ontslagen. Voormalig bondscoach van Italië Cesare Prandelli werd aangesteld als opvolger, maar stapte eind december na slechts enkele maanden zelf op. Hij verklaarde dat beloofde versterkingen niet waren gekomen. Kort daarna vertrok ook technisch directeur Jesús García Pitarch. Voro nam voor de vijfde maal tijdelijk de leiding over en leidde de ploeg weg uit de degradatiezone. Valencia eindigde opnieuw als twaalfde.

In maart 2017 werd Mateu Alemany benoemd tot algemeen directeur. President Lay Hoon Chan kondigde kort daarna haar vertrek aan en werd opgevolgd door Anil Murthy. Ondanks geruchten over een mogelijke verkoop van de club verklaarde Murthy dat Lim Valencia als een langetermijnproject beschouwde. Voor het seizoen 2017/18 werd Marcelino García Toral als trainer aangesteld.

Onder Marcelino volgde een sportief herstel. Valencia eindigde in 2017/18 als vierde en keerde daardoor terug in de Champions League. Een jaar later werd opnieuw de vierde plaats behaald en bereikte de ploeg de halve finale van de UEFA Europa League. Op 25 mei 2019, in het jaar van het honderdjarig bestaan van de club, versloeg Valencia FC Barcelona met 2–1 in de finale van de Copa del Rey. Het was de eerste grote prijs van de club sinds 2008.

Bestuurlijke onrust en sportieve terugval

Ondanks de resultaten kwam in 2019 een einde aan de samenwerking met Marcelino en Alemany. Marcelino werd op 11 september 2019 ontslagen na meningsverschillen met de clubleiding over onder meer het sportieve beleid. Hij werd vervangen door Albert Celades. In de daaropvolgende maanden vertrokken ook technisch secretaris Pablo Longoria en algemeen directeur Mateu Alemany.

Valencia won in het seizoen 2019/20 zijn groep in de Champions League, voor Chelsea, Ajax en Lille OSC, maar werd in de achtste finales met 8–4 over twee wedstrijden uitgeschakeld door Atalanta Bergamo. In de competitie eindigde de club als negende, waardoor Europees voetbal voor het daaropvolgende seizoen werd misgelopen. Celades werd in juni 2020 ontslagen.

In de zomer van 2020 werd de selectie ingrijpend gewijzigd. Onder anderen Ferran Torres, Dani Parejo, Francis Coquelin en Rodrigo Moreno verlieten de club. Torres vertrok voor een transfersom van aanvankelijk ongeveer 23 miljoen euro naar Manchester City, terwijl Parejo en Coquelin naar Villarreal CF gingen. Daartegenover werden tijdens de zomertransferperiode geen nieuwe spelers definitief aangetrokken. De gang van zaken leidde tot toenemende kritiek op Lim en president Anil Murthy en tot protesten van supporters.

Javi Gracia was voor het seizoen 2020/21 aangesteld als trainer. Hij bood in oktober 2020 zijn ontslag aan nadat beloofde versterkingen waren uitgebleven, maar bleef uiteindelijk aan. De financiële problemen van de club werden versterkt door de coronapandemie en het ontbreken van Europees voetbal. In augustus 2020 werd bovendien gemeld dat Valencia een deel van de salarissen niet onmiddellijk in geld kon voldoen en spelers schuldbekentenissen aanbood. Volgens de jaarrekening moest de club verdere spelers verkopen om de verliezen terug te dringen. Gracia werd in mei 2021 ontslagen, waarna Voro het seizoen afmaakte. Valencia eindigde als dertiende.

Voor het seizoen 2021/22 werd José Bordalás aangesteld. Na bijna twee jaar zonder permanente aankoop voor het eerste elftal werd onder anderen Marcos André overgenomen van Real Valladolid. In de winter kwamen onder meer Ilaix Moriba en Bryan Gil op huurbasis naar Valencia. De club bereikte dat seizoen de finale van de Copa del Rey. Daarin eindigde de wedstrijd tegen Real Betis na verlenging in 1–1, waarna Valencia de strafschoppenserie verloor.

De onvrede onder een deel van de achterban bleef ondertussen bestaan. Tijdens de laatste thuiswedstrijd van het seizoen, tegen Celta de Vigo, bleven duizenden supporters buiten Mestalla uit protest tegen de leiding van de club. Kort daarvoor waren uitgelekte geluidsopnamen van president Anil Murthy gepubliceerd waarin hij onder meer sprak over spelers, media en het stadiondossier. Op 30 mei 2022 maakte Valencia bekend dat Murthy per direct zou vertrekken. De club stelde dat een verandering in de leiding nodig was om het vertrouwen van supporters en de lokale gemeenschap te herstellen.

Seizoen 2024/25: degradatiestrijd en komst van Corberán

In de zomer van 2024 werd het contract van trainer Rubén Baraja verlengd tot medio 2026. De club bleef grotendeels vasthouden aan de koers waarbij spelers uit de eigen jeugdopleiding een belangrijke rol in het eerste elftal vervulden. Doelman Giorgi Mamardashvili, die zich tijdens het Europees kampioenschap van 2024 met Georgië in de kijker had gespeeld, werd in augustus verkocht aan Liverpool FC. Als onderdeel van de overeenkomst bleef hij gedurende het seizoen 2024/25 echter nog bij Valencia.

Valencia begon het seizoen 2024/25 slecht. Daarnaast werd de regio Valencia eind oktober 2024 getroffen door de DANA, waarbij honderden mensen om het leven kwamen en op grote schaal schade ontstond. Vanwege de ramp werden onder meer de competitiewedstrijd tegen Real Madrid en de bekerwedstrijd tegen CP Parla Escuela uitgesteld.

De sportieve resultaten verbeterden vervolgens niet. Na zeventien competitiewedstrijden had Valencia slechts tweemaal gewonnen en stond de club met twaalf punten op de negentiende plaats. Op 23 december 2024 werd Baraja ontslagen. Twee dagen later werd Carlos Corberán, afkomstig van het Engelse West Bromwich Albion, aangesteld als zijn opvolger. Hij tekende aanvankelijk een contract tot medio 2027.

Onder Corberán verbeterden de resultaten en wist Valencia afstand te nemen van de degradatieplaatsen. Een van de opvallendste resultaten was een 1–2-overwinning bij Real Madrid op 5 april 2025, de eerste competitiezege van Valencia in het Estadio Santiago Bernabéu sinds 2008. Valencia sloot de competitie uiteindelijk af op de twaalfde plaats met 46 punten. In de Copa del Rey bereikte de ploeg de kwartfinale, waarin FC Barcelona te sterk was.

Parallel aan de sportieve ontwikkelingen kwam er beweging in het langlopende stadiondossier. Op 10 januari 2025 werden, na ongeveer vijftien jaar stilstand, de bouwwerkzaamheden aan het Nou Mestalla officieel hervat. FCC Construcción werd aangesteld om het stadion af te bouwen, terwijl het ontwerp in handen bleef van Fenwick Iribarren Architects. De ingebruikname werd voorzien voor het seizoen 2027/28.

Ook bestuurlijk vonden veranderingen plaats. Op 5 maart 2025 werd Kiat Lim, zoon van grootaandeelhouder Peter Lim en sinds 2022 lid van de raad van bestuur, benoemd tot president van Valencia CF. Hij volgde Lay Hoon Chan op. Peter Lim bleef via Meriton Holdings grootaandeelhouder van de club. De kritiek onder delen van de achterban op zijn eigenaarschap bleef bestaan.

Na afloop van het seizoen werd de bestuurlijke structuur rond het eerste elftal verder gewijzigd. Op 29 mei 2025 werd de Schotse voetbalbestuurder Ron Gourlay, die eerder onder meer algemeen directeur van Chelsea FC was geweest, benoemd tot CEO of Football. Gourlay kreeg verantwoordelijkheid over het sportieve beleid en werd opnieuw gekoppeld aan Corberán, die hij eerder als trainer had aangesteld bij West Bromwich Albion.

Seizoen 2025/26: bestuurlijke hervormingen

Onder president Kiat Lim, Gourlay en Corberán probeerde Valencia vanaf het seizoen 2025/26 meer continuïteit in de sportieve organisatie aan te brengen. Onder anderen jeugdproducten Javi Guerra en Diego López verlengden hun contract tot medio 2029.

In november 2025 werd onder Gourlay bovendien een nieuwe sportieve organisatiestructuur ingevoerd. Valencia stelde onder meer een nieuwe directeur scouting en aanvullende functionarissen voor spelersontwikkeling en sportieve planning aan. De hervorming moest de scouting en samenstelling van de selectie meer centraal organiseren.

De bestuurlijke veranderingen maakten geen einde aan de kritiek op de familie Lim. Tijdens de algemene aandeelhoudersvergadering in december 2025 werd Kiat Lim door verschillende minderheidsaandeelhouders bekritiseerd en uitgejouwd. Meriton bleef met afstand de grootste aandeelhouder. Kiat Lim verklaarde tijdens de vergadering dat de club structureel en financieel duurzamer moest worden en dat kwalificatie voor Europees voetbal opnieuw een doelstelling moest zijn.

Sportief bleef Valencia gedurende het seizoen in de middenmoot. In de Copa del Rey bereikte de ploeg opnieuw de kwartfinale, waarin Athletic Club de tegenstander was. In de Primera División eindigde Valencia met 49 punten uit 38 wedstrijden als negende. De ploeg won dertien wedstrijden, speelde tienmaal gelijk en verloor vijftienmaal. Op de laatste speeldag werd landskampioen FC Barcelona in Mestalla met 3–1 verslagen, maar de negende plaats leverde geen Europees voetbal op.

Het bestuur sprak na het seizoen opnieuw vertrouwen uit in Corberán. Op 6 juli 2026 werd zijn contract met een jaar verlengd tot medio 2028. De verlenging kreeg publiekelijk steun van zowel Kiat Lim als Gourlay.

Seizoen 2026/27 en nieuwe sportieve crisis

In de zomer van 2026 werd de selectie opnieuw aangepast. Onder anderen Ryunosuke Sato, Aliou Dieng, Pablo Maffeo, Arnau Martínez en Harvey Elliott werden aan de selectie toegevoegd. Enkele maanden eerder had Valencia het contract van hoofdtrainer Carlos Corberán nog verlengd tot medio 2028. De verlenging kreeg de volledige steun van president Kiat Lim en CEO Ron Gourlay, die Corberán beschouwden als de trainer rond wie het sportieve project voor de komende jaren moest worden opgebouwd.

Valencia begon het seizoen echter zeer slecht. Na nederlagen tegen onder meer Deportivo de La Coruña, FC Barcelona en Sevilla FC stond de club na vijf competitiewedstrijden met één punt onderaan in de Primera División. Vooral de 0–5-thuisnederlaag tegen Barcelona, die door president Kiat Lim vanuit Mestalla werd bijgewoond, leidde tot nieuwe protesten onder supporters. Na de daaropvolgende nederlaag bij Sevilla werden de spelers en technische staf bij terugkeer in Valencia eveneens opgewacht door protesterende supporters.

Op 13 september 2026 besloot Valencia daarop tot een ingrijpende reorganisatie van het voetbaldepartement. Zowel Corberán als Gourlay werd met onmiddellijke ingang uit zijn functie gezet. Ook de volledige technische staf van Corberán vertrok. Daarnaast beëindigde de club de samenwerking met de leden van de onder Gourlay opgebouwde sportieve structuur: scoutingdirecteur Lisandro Isei, Hans Gillhaus, Andrés Zamora en Malek Shafei. De ingreep betekende het einde van de sportieve structuur die Gourlay vanaf zijn komst in mei 2025 had opgebouwd. In november 2025 waren Isei, Gillhaus en Zamora nog aangesteld als onderdeel van een nieuwe organisatiestructuur die volgens de club de scouting, spelersontwikkeling en sportieve planning moest moderniseren. Nog op 3 september 2026 had Gourlay publiekelijk zijn transferbeleid, de nieuwe sportieve structuur en het vertrouwen in Corberán verdedigd. Volgens Cadena SER was het vertrouwen van de familie Lim in Gourlay in de voorafgaande weken sterk afgenomen. De clubleiding in Singapore zou na de nederlaag tegen Deportivo de La Coruña vraagtekens hebben gezet bij de informatie die zij vanuit de sportieve leiding ontving. De daaropvolgende zware nederlaag tegen Barcelona en de nederlaag in Sevilla droegen volgens de zender bij aan het besluit om de sportieve leiding te vervangen. Ook Gourlays rol bij de recente contractverlenging van Corberán en kritiek op het transferbeleid werden door de Spaanse media genoemd als factoren bij zijn vertrek. Corberán vertrok na in totaal 72 officiële wedstrijden als hoofdtrainer van Valencia. Hij was in december 2024 aangesteld toen de club in degradatiegevaar verkeerde en had Valencia in zijn eerste maanden naar lijfsbehoud geleid. In juli 2026 was zijn contract nog tot 2028 verlengd. Óscar Sánchez, tot dan toe trainer van Valencia CF Mestalla, werd voorlopig aangesteld als trainer van het eerste elftal. Hij kreeg de leiding in aanloop naar de competitiewedstrijd tegen Deportivo Alavés. Valencia maakte tegelijkertijd bekend op korte termijn een nieuwe structuur voor het voetbaldepartement en een nieuw sportief project te zullen presenteren.

Selectie 2026/27

Nr.	Nat.	Naam	Contract tot	Geboortedatum	Vorige club
Doelmannen
1		Stole Dimitrievski	30 juni 2028	25 december 1993	Rayo Vallecano
13		Cristian Rivero	30 juni 2027	21 maart 1998	Cantera
25		Kayne van Oevelen	30 juni 2027	7 augustus 2003	Ipswich Town FC
Verdediging
3		José Copete	30 juni 2029	10 oktober 1999	RCD Mallorca
4		Mouctar Diakhaby	30 juni 2027	19 december 1996	Olympique Lyonnais
5		César Tárrega	30 juni 2030	26 februari 2002	Cantera
12		Justin de Haas	30 juni 2030	1 februari 2000	FC Famalicão
14		José Gayà	30 juni 2027	25 mei 1995	Cantera
20		Dimitri Foulquier	30 juni 2027	23 maart 1993	Granada CF
21		Jesús Vázquez	30 juni 2028	2 januari 2003	Cantera
22		Arnau Martínez	30 juni 2031	25 april 2003	Girona FC
24		Pablo Maffeo	30 juni 2027	12 juli 1997	Olympiakos Piraeus
36		Iker Córdoba	30 juni 2028	11 november 2005	Cantera
Middenveld
2		Guido Rodríguez	30 juni 2028	12 april 1994	West Ham United
8		Javi Guerra	30 juni 2029	13 mei 2003	Cantera
10		Harvey Elliott	30 juni 2027	4 april 2003	Liverpool FC
15		Aliou Dieng	30 juni 2028	16 oktober 1997	Al-Ahly
18		Pepelu	30 juni 2028	11 augustus 1998	Levante UD
23		Filip Ugrinic	30 juni 2029	5 januari 1999	Young Boys
39		Ryunosuke Sato	30 juni 2031	16 oktober 2006	FC Tokyo
Aanval
6		Umar Sadiq	30 juni 2028	2 februari 1997	Real Sociedad
7		Arnaut Danjuma	30 juni 2028	31 januari 1997	Villarreal CF
9		Hugo Duro	30 juni 2028	10 november 1999	Getafe CF
11		Luis Rioja	30 juni 2027	16 oktober 1993	Deportivo Alavés
16		Diego López	30 juni 2029	13 mei 2002	Cantera
19		Dani Raba	30 juni 2027	29 oktober 1995	CD Leganés
27		David Otorbi	30 juni 2028	16 oktober 2007	Cantera
–		Sergi Canós	30 juni 2027	2 februari 1997	Brentford FC

Bijgewerkt tot en met 13 september 2026.

Erelijst

Competitie	Aantal	Jaren
Internationaal
European Cup Winners' Cup	1x	1980
UEFA Cup	1x	2004
Europese Supercup / UEFA Super Cup	2x	1980, 2004
UEFA Intertoto Cup	1x	1998
Pequeña Copa del Mundo	1x	1966
Jaarbeursstedenbeker	2x	1962, 1963
Nationaal
Primera División	6x	1942, 1944, 1947, 1971, 2002, 2004
Copa Eva Duarte / Copa del Rey	8x	1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1999, 2008, 2019
Supercopa de España	1x	1999
Segunda División	2x	1931, 1987

Clubcultuur

Logo

Het logo van Valencia CF bestaat uit de Senyera, de nationale vlag van de regio Valencia, en de vleermuis. De originele vlag, bestaande uit rood-gele strepen en een blauw vlak met een soort kroon, stamt uit vorige eeuwen toen Valencia nog een koninkrijk was en deel uitmaakte van het Koninkrijk Aragón. De vleermuis staat al eeuwen als symbool voor de stad Valencia, en is in het stadsembleem terug te vinden. De tweede club uit Valencia, Levante UD, heeft een bijna identiek logo met vleermuis en strepen, alleen is het geel verruild voor blauw.

Tenue

De traditionele kleuren van Valencia CF zijn wit en zwart. Sinds de oprichting van de club in 1919 vormt wit de basis van het thuistenue. Traditioneel wordt een wit shirt gecombineerd met een zwarte broek en zwarte kousen, al zijn deze kleuren en combinaties door de jaren heen regelmatig gewijzigd.

Voor de alternatieve tenues heeft de club gedurende haar geschiedenis verschillende kleuren gebruikt. Het zogenoemde Rojo Torino, een donkerrode tot bordeauxrode kleur, geldt als de meest gebruikte alternatieve kleur in de clubgeschiedenis. De eerste gedocumenteerde wedstrijd waarin Valencia deze kleur droeg dateert uit 1928. Ook oranje werd meerdere malen gebruikt in de uit- en derde tenues.

Daarnaast wordt regelmatig gebruikgemaakt van een tenue gebaseerd op de Senyera, de vlag van de Valenciaanse Gemeenschap. Elementen van de Senyera verschenen al in de jaren dertig op alternatieve tenues en werden in de jaren vijftig en zestig gebruikt tijdens oefenwedstrijden. In de jaren zeventig werd de Senyera voor het eerst als officieel wedstrijdtenue gebruikt. Valencia won in 1979 de Copa del Rey in een Senyera-tenue.

In het seizoen 2026/27 bestaat het thuistenue uit een overwegend wit shirt met details in Rojo Torino, gecombineerd met een zwarte broek en zwarte kousen.

Kledingmerken en tenuesponsors van Valencia CF
Periode	Kledingmerk
1980–1982	Adidas
1982–1985	Ressy
1985–1990	Rasan
1990–1993	Puma
1993–2000	Luanvi
2000–2009	Nike
2009–2011	Kappa
2011–2014	Joma
2014–2019	Adidas
2019–heden	Puma
Periode	Sponsor (borst)
1985–1992	Caja Ahorros Valencia
1992–1994	Mediterránia
1994–1995	Cip
1995–1998	Ford
1998–2001	Terra Mítica
2001–2002	Metrored
2002–2003	Terra Mítica
2003–2008	Toyota / Panasonic Toyota Racing
2008–2009	Valencia Experience
2009–2011	Unibet
2011–2014	Jinko Solar
2014–2017	Geen
2017–2019	BLU Products
2019–2021	Bwin
2021–2022	Socios.com
2022–2023	Cazoo
2023–2028	TM Grupo Inmobiliario
Periode	Sponsor (mouw)
2007–2009	Canal Nou
2015–2016	Codere
2017–2019	Sesderma
2019–2023	Sailun Tyres
2023–2027	Divina Seguros
Periode	Sponsor (rug)
2007–2009	Compac Encimeras
2014–2019	Gol Televisión / beIN Sports
2019–2021	Libertex
2021–2022	Samtrade FX
2022–2023	Herrero Brigantina
2023–heden	Geen
Periode	Sponsor (broek)
2017–2019	Alfa Romeo
2019–2027	Škoda

Rivaliteit

In de stad Valencia zijn twee professionele voetbalclubs, Valencia CF en Levante UD. Hoewel de twee clubs "rivalen" zijn, is er een goede band tussen beide clubs en zijn er gezamenlijke projecten. Tussen de supporters is de rivaliteit wel degelijk aanwezig. De Valencianistas worden door de Levante-aanhangers Los Xotos genoemd, wat staat voor de geiten. De Levante-aanhang wordt op zijn beurt weer Las Granotas, wat staat voor de kikkers. Door recent succes van nabijgelegen Villarreal CF in Spanje, wordt Villarreal CF als grote rivaal beschouwd in de Primera División. De derby tussen beiden is ieder jaar weer een spannende wedstrijd doordat beide teams goed gepresteerd hebben de afgelopen jaren.

Staf

Bestuur

De raad van bestuur van Valencia CF bestaat uit zes leden. Kiat Lim is sinds maart 2025 voorzitter van de club, de zoon van eigenaar Peter Lim.

Functie	Naam
Voorzitter	Lim Wee Kiat
Bestuurslid	Khojama Kalimuddin
Bestuurslid	Koh Kim Huat
Bestuurslid	Ong Pang Liang
Bestuurslid	Ng Ser Miang
Bestuurslid	Raymond Cheah

Sportieve staf

Op 13 september 2026 werd de sportieve leiding van Valencia CF ingrijpend gewijzigd. CEO Ron Gourlay, hoofdtrainer Carlos Corberán en hun stafleden verlieten de club. Diezelfde dag werd Braulio Vázquez aangesteld als technisch directeur en kreeg Óscar Sánchez, tot dan toe trainer van Valencia CF Mestalla, voorlopig de leiding over het eerste elftal.

Functie	Naam
Technisch directeur	Braulio Vázquez
Hoofdtrainer	Óscar Sánchez (interim)

Stadion

Mestalla

Mestalla

Zie Estadio Mestalla voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Valencia CF speelde zijn eerste jaren in het Algirós stadion, maar verhuisde in 1923 naar Mestalla. Aanvankelijk bood het stadion plaats aan 17.000 toeschouwers, na uitbreidingen in 1927 groeide dit naar 25.000.

Tijdens de Spaanse Burgeroorlog raakte MEstalla zwaar beschadigd en werd het tijdelijk gebruikt als kamp en opslag. Na renovatie beleefde Valencia CF er in 1941 zijn eerste grote succes. In de jaren 50 volgde een ingrijpende verbouwing, waardoor de capaciteit steeg tot circa 45.500. Na een overstroming in 1957 werd het stadion hersteld en gemoderniseerd.

In de decennia erna bleef Mestalla grotendeels hetzelfde, terwijl de omgeving sterk veranderde. Het stadion ontving internationale wedstrijden en clubs en werd een belangrijk voetbalpodium. Vandaag de dag biedt Mestalla plaats aan 49.430 toeschouwers en staat het bekend om zijn steile tribunes en indrukkende sfeer.

Nou Mestalla

Nou Mestalla in 2013

Zie Nou Mestalla voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De plannen voor een nieuw stadion, Nou Mestalla, werden in 2006 gepresenteerd met een capaciteit van circa 80.000 plaatsen. De bouw startte in 2007, maar werd in 2009 stilgelegd door financiële problemen. Een ongeluk op de bouwplaats in 2008, waarbij vier arbeiders omkwamen, maakte diepe indruk.

Verschillende pogingen om het project te hervatten mislukten, ondanks herontwerpen en steeds kleinere capaciteiten. In 2021 volgde opnieuw een aangepast plan met een capaciteit tussen 43.000 en 50.000 zitplaatsen. Na bijna 16 jaar stilstand werd de bouw in 2025 hervat. Valencia CF mikt nu op opening in het seizoen 2027/28, mede mogelijk gemaakt door een externe financiering van 322 miljoen euro.

Trainingscomplex

Het trainingscomplex van Valencia CF vormt al jaren het kloppend hart van zowel het eerste elftal als de jeugdopleiding. Gelegen net buiten Valencia biedt het een rustige, groenere omgeving waar prestaties, ontwikkeling en professionaliteit samenkomen.

Voor het eerste elftal is het complex ingericht als high-performance omgeving. Spelers beschikken er over meerdere trainingsvelden, moderne fitnessfaciliteiten en medische ruimtes die volledig gericht zijn op topsport.

Parallel daaraan bevindt zich op dezelfde locatie de jeugdopleiding, beter bekend als Valencia CF Academy. Deze staat in Spanje hoog aangeschreven en heeft door de jaren heen veel talent voortgebracht. Wat de opleiding onderscheidt is de sterke combinatie van sport en educatie. Jonge spelers volgen er niet alleen intensieve voetbaltrainingen, maar worden ook begeleid in hun school- en persoonlijke ontwikkeling. Via samenwerkingen met onderwijsinstellingen krijgen zij toegang tot zowel klassikaal als universitair onderwijs, waardoor hun toekomst breder wordt voorbereid dan alleen het voetbal.

De visie achter het geheel is duidelijk: een geïntegreerd ecosysteem waarin talent zich stap voor stap kan ontwikkelen. Door de fysieke nabijheid van eerste elftal en jeugd ontstaan er korte lijnen, voorbeelden om naar op te kijken en een duidelijke route richting het hoogste niveau.

Overzichtslijsten

Eindklasseringen

• 1940 8e
  Primera División
• 1941 3e
  Primera División
• 1942 1e
  Primera División
• 1943 7e
  Primera División
• 1944 1e
  Primera División
• 1945 5e
  Primera División
• 1946 6e
  Primera División
• 1947 1e
  Primera División
• 1948 2e
  Primera División
• 1949 2e
  Primera División
• 1950 3e
  Primera División
• 1951 3e
  Primera División
• 1952 5e
  Primera División
• 1953 2e
  Primera División
• 1954 3e
  Primera División
• 1955 5e
  Primera División
• 1956 6e
  Primera División
• 1957 11e
  Primera División
• 1958 4e
  Primera División
• 1959 4e
  Primera División
• 1960 9e
  Primera División
• 1961 5e
  Primera División
• 1962 7e
  Primera División
• 1963 7e
  Primera División
• 1964 6e
  Primera División
• 1965 4e
  Primera División
• 1966 9e
  Primera División
• 1967 6e
  Primera División
• 1968 4e
  Primera División
• 1969 5e
  Primera División
• 1970 6e
  Primera División
• 1971 1e
  Primera División
• 1972 2e
  Primera División
• 1973 7e
  Primera División
• 1974 10e
  Primera División
• 1975 12e
  Primera División
• 1976 10e
  Primera División
• 1977 6e
  Primera División
• 1978 4e
  Primera División
• 1979 7e
  Primera División
• 1980 6e
  Primera División
• 1981 4e
  Primera División
• 1982 5e
  Primera División
• 1983 15e
  Primera División
• 1984 12e
  Primera División
• 1985 9e
  Primera División
• 1986 16e
  Primera División
• 1987 1e
  Segunda División
• 1988 14e
  Primera División
• 1989 3e
  Primera División
• 1990 2e
  Primera División
• 1991 7e
  Primera División
• 1992 4e
  Primera División
• 1993 4e
  Primera División
• 1994 7e
  Primera División
• 1995 10e
  Primera División
• 1996 2e
  Primera División
• 1997 10e
  Primera División
• 1998 9e
  Primera División
• 1999 4e
  Primera División
• 2000 3e
  Primera División
• 2001 5e
  Primera División
• 2002 1e
  Primera División
• 2003 5e
  Primera División
• 2004 1e
  Primera División
• 2005 7e
  Primera División
• 2006 3e
  Primera División
• 2007 4e
  Primera División
• 2008 10e
  Primera División
• 2009 6e
  Primera División
• 2010 3e
  Primera División
• 2011 3e
  Primera División
• 2012 3e
  Primera División
• 2013 5e
  Primera División
• 2014 8e
  Primera División
• 2015 4e
  Primera División
• 2016 12e
  Primera División
• 2017 12e
  Primera División
• 2018 4e
  Primera División
• 2019 4e
  Primera División
• 2020 9e
  Primera División
• 2021 13e
  Primera División
• 2022 9e
  Primera División
• 2023 16e
  Primera División
• 2024 9e
  Primera División
• 2025 12e
  Primera División
• 2026 9e
  Primera División

• Primera División
• Segunda División

In Europa

Zie Lijst van Europese wedstrijden van Valencia CF voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Valencia CF speelt sinds 1961 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. De edities die Valencia heeft gewonnen zijn dik gedrukt:

• Champions League (12x)

1999/00, 2000/01, 2002/03, 2004/05, 2006/07, 2007/08, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2015/16, 2018/19, 2019/20

• Europacup I (1x)

1971/72

• Europa League (5x)

2009/10, 2011/12, 2013/14, 2015/16, 2018/19

• Europacup II (3x)

1967/68, 1979/80, 1980/81

• UEFA Cup (14x)

1972/73, 1978/79, 1981/82, 1982/83, 1989/90, 1990/91, 1992/93, 1993/94, 1996/97, 1998/99, 2001/02, 2003/04, 2004/05, 2008/09

• UEFA Super Cup (1x)

1980

• Intertoto Cup (2x)

1998, 2005

• Jaarbeursstedenbeker (9x)

1961/62, 1962/63, 1963/64, 1964/65, 1965/66, 1966/67, 1968/69, 1969/70, 1970/71

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid	Datum	Tegenstander	Uitslag	Plaats	Naam	Aantal
Grootste overwinning	23-11-2011	KRC Genk	7-0	Valencia
Grootste nederlaag	02-11-1993	Karlsruher SC	0-7	Karlsruhe
Speler met meeste wedstrijden	06-03-2013				David Albelda	101
Speler met meeste doelpunten	01-04-2010				David Villa	17

UEFA Club Ranking: -- (24-09-2024)

Bekende (oud-)Ches

Spelers

Zie Lijst van spelers van Valencia CF voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

• Aymen Abdennour
• Pablo Aimar
• David Albelda
• Paco Alcácer
• Miguel Ángel Angulo
• Frank Arnesen
• Zakaria Bakkali
• Michy Batshuayi
• João Cancelo
• Santiago Cañizares
• Jasper Cillessen
• Arnaut Danjuma
• Ezequiel Garay
• José Gayà
• Paulo Gazzaniga
• André Gomes
• Andrés Guardado
• Gonçalo Guedes
• Justin de Haas
• Isco
• Joaquín
• Mario Kempes
• Justin Kluivert
• Patrick Kluivert
• Geoffrey Kondogbia
• Claudio López
• Waldo Machado
• Hedwiges Maduro
• Giorgi Mamardashvili
• Juan Mata
• Gaizka Mendieta
• Fernando Morientes
• Shkodran Mustafi
• Álvaro Negredo
• Kayne van Oevelen
• Nicolás Otamendi
• Dani Parejo
• Lyuboslav Penev
• Enzo Pérez
• Johnny Rep
• Rodrigo
• Mathew Ryan
• David Silva
• Roberto Soldado
• David Villa
• Faas Wilkes

Trainers

• Luis Aragonés
• Rafael Benítez
• José Bordalás
• Héctor Cúper
• Unai Emery
• Nuno Espirito Santo
• Guus Hiddink
• Ronald Koeman
• Marcelino
• Claudio Ranieri
• Alfredo Di Stéfano
• Ernesto Valverde

Voorzitters

• 1919–1922: Octavio Milego
• 192200000: Alfredo Aigües
• 192200000: Francisco Vidal Muñoz
• 1922–1924: Ramón Leonarte Ribera
• 192400000: Francisco Romeu Zarandieta
• 1924–1925: Pablo Verdeguer Comes
• 1925–1929: Facundo Pascual Quilis
• 1929–1932: Juan Giménez Cánovas
• 1932–1933: Manuel García del Moral
• 1933–1935: Adolfo Royo Soriano
• 1935–1936: Francisco Almenar Quinzá
• 193600000: Luis Casanova Giner (interim)
• 193600000: Rafael Bau García (interim)
• 1936–1939: Josep Rodríguez Tortajada (interim)
• 1939–1940: Alfredo Giménez Buesa (interim)
• 1940–1959: Luis Casanova Giner
• 1959–1961: Vicente Iborra Gil
• 1961–1973: Julio de Miguel
• 1973–1975: Francisco Ros Casares
• 197500000: Alfredo Corral Cervera (interim)
• 1976–1983: José Ramos Costa
• 198300000: José Barrachina (interim)
• 1983–1986: Vicente Tormo Alfonso
• 198600000: Pedro Cortés García (interim)
• 1986–1993: Arturo Tuzón Gil
• 199000000: José Domingo Ibáñez (interim)
• 1993–1994: Melchor Hoyos Pérez
• 1994–1997: Francisco Roig Alfonso
• 1997–2001: Pedro Cortés García
• 2001–2004: Jaime Ortí Ruiz
• 2004–2008: Juan Bautista Soler
• 200800000: Agustín Morera (interim)
• 2008–2009: Vicente Soriano
• 200900000: Javier Gómez Molina (interim)
• 2009–2013: Manuel Llorente
• 201300000: Vicente Andreu (interim)
• 2013–2015: Amadeo Salvo
• 2014–2017: Lay Hoon Chan
• 2017–2022: Anil Murthy
• 202200000: Khojama Kalimuddin (interim)
• 2022–2025: Lay Hoon Chan
• 2025–heden: Kiat Lim

Referenties

Bronnen, noten en/of referenties

· ·

Valencia – selectie 2026/27

1 Dimitrievski · 2 Rodríguez · 3 Copete · 4 Diakhaby · 5 Tárrega · 6 Sadiq · 7 Danjuma · 8 Guerra · 9 Duro · 10 Elliott · 11 Rioja · 12 De Haas · 13 Rivero · 14 Gayà  · 15 Dieng · 16 López · 18 Pepelu · 19 Raba · 20 Foulquier · 21 Vázquez · 22 Martínez · 23 Ugrinic · 24 Maffeo · 25 Van Oevelen · 39 Sato · Coach: Sánchez (interim)

· ·

Primera División – seizoen 2026/27

Athletic Club · Atlético Madrid · Barcelona · Celta de Vigo · Deportivo Alavés · Deportivo La Coruña · Elche CF · Espanyol · Getafe CF · Levante UD · Málaga · Osasuna · Racing Santander · Rayo Vallecano · Real Betis · Real Madrid · Real Sociedad · Sevilla FC · Valencia CF · Villarreal CF