Jump to content

Adumbratio:Anglica Britannica

E Vicipaedia
(Redirectum de Anglica Britannica)

Haec est adumbratio

Commentatio “Anglica Britannica” hactenus hic paratur. Si tibi placet, adiuva ad paginam scribendam, vel fer sententias tuas in pagina disputationis.

Si pagina tibi videtur adeo iam parata ut ad encyclopaediam moveatur, scribe hic eius novum nomen encyclopaedicum:

Bartholomite novissime emendavit paginam.

Formula:Short description Formula:Redirect

Pagina non protecta (hic monitus removendus est)

Huic paginae est nulla protectio. Fortasse sub protectione caduca olim fuit ac tempus praeteriit, vel fortasse per errorem hic monitus additus est. Sodes, recense paginam et hunc monitum detrahe.

Si putas paginam protectionem requirere, pete a magistratu ut pagina protegatur.

Formula:Use British English Formula:Use dmy dates Formula:Infobox language Formula:Differentiae Anglicae Americanae et Britannicae Anglica BritannicaFormula:Efn est copia varietatum linguae Anglicae in Regno Britanniarum indigenarum, praesertim in Britannia Maiore.[3] Stricte, potest referri specialiter ad Anglicam in Anglia, vel latius ad dialectos collectivas Anglicae per totum Regnum Britanniarum ut umbracula varietas, exempli gratia etiam incorporans Anglicam Scoticam, Anglicam Cambricam, et Anglicam Ultoniensem. Tom McArthur in Oxford Guide to World English agnoscit Anglicam Britannicam participare "omnes ambiguitates et contentiones [cum] verbo 'Britannico' et ideo posse adhiberi et interpretari duobus modis, latius vel strictius, intra ambitum confusum et ambiguum".

Variationes exstant in Anglica formali (tam scripta quam dicta) in Regno Britanniarum. Exempli gratia, adiectivum wee paene solum in partibus Scotiae, Angliae boreo-orientalis, Hiberniae Septentrionalis, Hiberniae, et interdum Eboraci adhibetur, cum adiectivum little alibi praedominet. Tamen, gradus significativus uniformitatis in Anglica scripta intra Regnum Britanniarum exstat, et hoc per vocabulum Anglica Britannica describi posset. Formae Anglicae dictae, autem, multo magis variant quam in plerisque aliis mundi regionibus ubi Anglica dicitur[4] et ideo conceptus uniformis Anglicae Britannicae difficilius ad linguam dictam applicari potest.

Globatim, nationes quae sunt ex-coloniae Britannicae vel membra Consortii Populorum tendunt ad Anglicam Britannicam sequendam,[5] sicut est casus pro Anglica adhibita ab institutis Unionis Europaeae.[6] Nationes Unitae etiam utuntur Anglica Britannica cum orthographia Oxoniensi.[7][8] In Sinis, tam Anglica Britannica quam Americana docentur.[9] Regimen Britannicum active docet et promovet Anglicam circum orbem et operatur in plus quam 100 civitatibus.[10][11][12]

Historia

[fontem recensere]
Conferatur pagina principalis: Historia linguae Anglicae.
      1. Origines

Formula:Further Anglica est lingua Germanica Occidentalis quae ex dialectis Anglo-Frisicis orta est, quae in Britanniam a colonis Germanicis ex variis partibus eorum quae nunc sunt Germania boreo-occidentalis et Nederlandia septentrionalis allatae sunt. Populatio indigena hoc tempore plerumque loquebatur Brittonicam Communem – varietatem insularem Celticae Continentalis, quae a occupatione Romana affecta erat. Hic linguarum grex (Cambrica, Cornubica, et Cumbrica) una cum Anglica in periodum modernam exstiterunt, sed propter eorum distantiam a linguis Germanicis, eorum influxus in Anglicam notabiliter limitatus erat. Tamen, gradus influxus disputatur, et nuper argutum est influxum grammaticum ex Brittonica rationem habere innovationum substantialium quae Anglicam ab aliis linguis Germanicis Occidentalibus distinguunt.[13]

Initio, Anglica Antiqua erat diversus dialectorum grex, varias origines regulorum Anglo-Saxonum Angliae referens. Una harum dialectorum, Saxonica Occidentalis Posterioris, tandem dominari coepit. Originalis Anglica Antiqua deinde a duobus fluctibus invasionis affecta est: primus a loquentibus rami Germanici Scandinavici, qui in partibus Britanniae saeculis octavo et nono consederunt; secundus a Normannis saeculo 11, qui loquebantur Normannica Antiqua et tandem varietatem Anglicam eius nomine Anglo-Normannicam evolverunt. Hae duae invasiones fecerunt ut Anglica quodammodo 'mixta' fieret (quamvis numquam vere lingua mixta in sensu strictissimo verbi; linguae mixtae oriuntur ex cohabitatione loquentium diversarum linguarum, qui hybridam linguam pro communicatione fundamentali evolvunt).

Quo magis idiomatica, concreta, et descriptiva Anglica est, eo magis ex originibus Anglo-Saxonicis derivat. Quo magis intellectualis et abstracta Anglica est, eo magis Latina et Francogallica influxus continet. Exempli gratia, swine (sicut Germanicum Schwein) est animal in agro, ab occupatis Anglo-Saxonibus educatum, dum pork (sicut Francogallicum porc) est animal in mensa, a Normannis occupantibus comestum.[14] Aliud exemplum est Anglo-Saxonicum cū quod 'vacca' significat, et Francogallicum bœuf quod 'bubula' significat.[15]

Cohabitatio cum Scandina viculis resultavit in simplificatione grammatica significanti et ditetione lexica nuclei Anglo-Frisici Anglicae. Posterior occupatio Normannica duxit ad insertionem in nucleum Germanicum strati magis elaborati verborum ex ramo Romano linguarum Europaearum. Hic influxus Normannicus in Anglicam intravit maxime per aulam et regimen. Sic Anglica evolvit in linguam 'mutuantem' magnae flexibilitatis et cum vocabulario amplissimo.

    1. Dialecti

Formula:See also Formula:IPA noticeDialecti et accentus variant inter quattuor regiones Regni Britanniarum, ac intra ipsas regiones.

Principales divisiones normaliter classificatae sunt sicut Anglica Anglica (vel Anglica sicut in Anglia dicta, quae ipsa late dividitur in Anglicam Australem, Anglicam Occidentalem, Anglicam Mediis Terrarum Orientalem et Occidentalem, et Anglicam Borealem), Anglica Ultoniensis (in Hibernia Septentrionali), Anglica Cambrica (non confundenda cum lingua Cambrica), et Anglica Scotica (non confundenda cum lingua Scotica vel Gaelica Scotica). Quisque grex includit amplitudinem dialectorum, quarum aliae notabiliter ab aliis differunt. Variae dialecti Britannicae etiam differunt in verbis quae ex aliis linguis mutuatae sunt.

Circa medium saeculi 15, erant puncta ubi intra 5 dialectos maiores erant fere 500 modi scribendi verbum though.[16]

      1. Investigatio

Post suum ultimum magnum Inquisitum Dialectorum Anglicarum (1949–1950), Universitas Loidensis opus in novo incepto incepit. Mense Maio 2007, Arts and Humanities Research Council concessum Universitati Loidensi ad dialectos regionales Britannicas investigandas dedit.[17][18]

TurmaFormula:Efn perlegit magnam collectionem exemplorum verborum et locutionum regionalium slang revelatorum per inceptum 'Voices' a BBC curatum, in quo publicus invitatus est ut exempla Anglicae adhuc per patriam dictae mitteret. Inceptum BBC Voices etiam collegit centum articulos nuntiorum de quomodo Britanni Anglicam loquuntur – a maledictionibus ad res de scholis linguarum. Haec informatio etiam colligetur et analyzabitur a turma Professoris Johnsonis, tam pro contento quam pro loco unde relata est. "Forsitan inventum notabilissimum in studio Voices est quod lingua Anglica tam diversa est quam umquam, non obstante nostra mobilitate aucta et expositione constanti ad alios accentus et dialectos per televisionem et radiophonium."[18] Cum de concessione anno 2007 dissereret, Universitas Loidensis affirmavit:

se "valde placere" – et quidem, "bene chuffed" – ob acceptum concessum generosum. Universitas, utique, potuisset esse "bostin" si venisset ex Black Country, aut si esset Scouser bene "made up" fuisset super tot spondoolicks, quia, sicut Geordie diceret, £460,000 est "canny load of chink".[19]

      1. Regionalis Anglica

Formula:Expand section Plerique in Britannia loquuntur cum accentu regionali vel dialecto. Attamen, circa 2% Britonum loquuntur cum accentu nomine Pronunciatione Recepta[20] (etiam nota ut 'Anglica Regis', 'Anglica Oxoniensis' vel 'BBC Anglica'[21]), quae essentialiter est regionis expers.[22][23] Derivatur ex mixtura dialectorum Mediis Terrarum et Australium in Londonio in periodo recentiore antiqua dictarum.[23] Frequenter adhibetur ut exemplar pro docenda Anglica ad exteros discentes.[23]

In Australia Meridiana, sunt accentus valde differentes: accentus Cockney a nonnullis orientalibus Londoniensibus dictus est valde differens a Pronunciatione Recepta (RP). Cockney rhyming slang potest (et initio intentum erat) difficilis esse externis ad intelligendum,[24] quamvis amplitudo usus eius saepe exaggeratur.

Londonienses loquuntur cum mixtura accentuum, secundum ethnicitatem, vicinatum, classem, aetatem, educationem et varia alia factora. Anglica Aestuaria in recentibus decenniis eminentiam obtinuit: habet quasdam notas RP et quasdam Cockney.[25] Immigrantes in Britanniam recentibus decenniis plures linguas in patriam attulerunt, et praesertim Londonium. Inquisitiones ab anno 1979 ab Inner London Education Authority inceptae plus quam 125 linguas domestice loqui a familiis puerorum scholarium intra urbem invenerunt.[26] Notabiliter, Anglica Multiculturalis Londoniensis – sociolectus qui saeculo 20 exeunte emersit – dicitur maxime a iuvenibus classis laborantis in partibus multiculturalibus Londinii.[27][28][29]

Cum magna migratio interna ad Northamptonshire in annis 1940, et cum positione inter plures accentuum regiones maiores, comitatus factus est fons variarum accentuum evolutionum. In Northampton, accentus antiquior ab influxu ex Londonio affectus est. Est accentus localiter ut accentus Kettering notus, qui est accentus transitorius inter Medi Terrae Orientales et Angliam Orientalem. Est ultimus accentus Australis Mediis Terrarum qui utitur lato 'a' in verbis sicut bath vel grass (i.e. Formula:Respell vel Formula:Respell). Econtra, crass vel plastic utuntur stricto 'a'. Paucis milibus passuum ad boream-occidentem, in Leicestria, stricta 'a' fit latius generaliter diffusa. In oppido Corby, five miles (8 km) ad boream, invenitur dialectus Corbyitica, quae – dissimilis accentui Kettering – maxime ab accentu Scotico Occidentali afficitur.

Notae

[fontem recensere]

Notae phonologicae propriae Anglicae Britannicae circa pronunciationem litterae R, necnon plosivam dentalem T et quosdam diphthongos huic dialecto proprios versantur.

      1. T-glottalizatio

Olim ut proprietas Cockney habita, in multis formis Anglicae Britannicae dictae, /t/ facta est communiter realisata ut clausura glottalis [ʔ] cum est in positione intervocalica, in processu T-glottalizationis appellato. Media nationalia, in Londonio sita, viderunt clausuram glottalem latius se diffundentem quam olim in terminationibus verborum, not auditum ut "no[ʔ]" et bottle of water auditum ut "bo[ʔ]le of wa[ʔ]er". Adhuc stigmatizatur cum in positionibus medialibus verborum adhibetur, sicut later.[30] Aliae consonantes huic usui in Cockney Anglica subiectae sunt p, sicut in pa[ʔ]er, et k, sicut in ba[ʔ]er.[30]

      1. R-demissio

In plerisque Angliae et Cambriae regionibus, extra West Country et alia comitatus vicina Britanniae, consonans R non pronuntiatur si non sequitur vocalis, sed vocalem praecedentem prolongans. Hoc phaenomenon notum est ut non-rhoticitas. In hisdem regionibus, tendentia existit inserendi R inter verbum in vocali desinens et proximum verbum in vocali incipiens. Hoc vocatur R intrusivum. Potest intelligi ut merger, quia verba quae olim in R desinebant et verba quae non desinebant non amplius diversimode tractantur. Hoc etiam ob influxus Londonienses centricos est. Exempla R-demissionis sunt car et sugar, ubi R non pronuntiatur.

      1. Diphthongizatio

Dialecti Britannicae differunt de extensione diphthongizationis vocalium longarum, cum varietatibus australibus eas late in diphthongos vertentibus, et cum dialectis borealibus normaliter multas earum servantibus. Pro comparatione, varietates Americanae Septentrionales dici possunt intermediae.

        1. Borealis

Vocalis longae /iː/ et /uː/ plerumque servantur, et in pluribus regionibus etiam /oː/ et /eː/, sicut in go et say (dissimiles aliis varietatibus Anglicae, quae eas mutant in [oʊ] et [eɪ] respective). Aliquae regiones eo usque vadunt ut non diphthongizent /iː/ et /uː/ medievales, quae dant modernas /aɪ/ et /aʊ/. Hoc est, exempli gratia, in accentu traditionali Novi Castri super Tynum, 'out' sonabit sicut 'oot', et in partibus Scotiae et Angliae Boreo-Occidentalis, 'my' pronuntiabitur ut 'me'.

        1. Australis

Vocalis longae /iː/ et /uː/ diphthongizantur ad [ɪi] et [ʊu] respective (vel, magis technice, [ʏʉ], cum lingua elevata), ita ut ee et oo in feed et food cum motu pronuntientur. Diphthongus [oʊ] etiam pronuntiatur cum maiore motu, normaliter [əʊ], [əʉ] vel [əɨ].

      1. Nomina collectiva

Tendentia ad concordantiam morphologicam numeri grammatici in nominibus collectivis omittendam fortior est in Anglica Britannica quam in Americana Septentrionali.[31] Hoc significat tractare ea ut pluralia etiam cum grammatice singularia sunt, cum numerus naturalis perceptus praevalet – praesertim cum ad nomina institutionalia et coetus hominum applicatur.

Nomen 'police', exempli gratia, hoc tractamentum patitur:

Police are investigating the theft of work tools worth £500 from a van at the Sprucefield park and ride car park in Lisburn.[32]

Manus athletica similiter tractari potest:

Arsenal have lost just one of 20 home Premier League matches against Manchester City.[33]

Haec tendentia observari potest in textibus tam primis quam saeculo 19 productis. Exempli gratia, Iana Austen, auctrix Britannica, in Capite 4 Superbiae et Praeiudicii, anno 1813 editi, scribit:

All the world are good and agreeable in your eyes.[34]

Attamen, in Capite 16, singularis grammaticus adhibetur:

The world is blinded by his fortune and consequence.

Negationes Aliquae dialecti Anglicae Britannicae utuntur concordantia negativa, etiam nota ut negationes duplices. Potius quam verbum mutare vel forma positiva uti, verba sicut nobody, not, nothing, et never in eadem sententia adhibentur.[35] Dum hoc in Anglica Normali non occurrit, occurrit in dialectis non-normalibus. Negatio duplex involvit duo morphemata diversa: unum quod negationem duplicem inducit, et aliud quod cum puncto vel verbo associatur.[36]

Anglica Britannica Normalis Anglica Normalis in Regno Britanniarum, sicut in aliis nationibus Anglicam loquentibus, late in scholis et per normas sociales pro contextibus formalibus exercetur, sed non ab ulla auctoritate singulari. Exempli gratia, nullum institutum aequivalens Académie française pro Francogallica vel Academia Regia Hispanica pro Hispanica est. Anglica Britannica Normalis notabiliter differt in quibusdam vocabulis, grammatica, et pronuntiationis notis a norma Anglicae Americanae et a quibusdam aliis varietatibus normalibus Anglicae circum orbem. Orthographia Britannica et Americana etiam in minoribus modis differunt.

Accentus, vel ratio pronuntiationis, Anglicae Britannicae normalis – in Anglia australi-orientali fundata – plus quam saeculum nota est ut Pronuntiatio Recepta (RP). Attamen, ob evolutionem linguae et trends sociales mutantes, aliqui linguistae arguunt RP praestigium amittere vel ab alio accentu substitutum esse – uno quem linguista Geoff Lindsey, exempli gratia, vocat 'Anglicam Britannicam Australem Normalem'.[37] Alii scholares suggerunt accentus normales magis regionales in Anglia emergere.[38] Extra Angliam – hoc est in Scotia et Hibernia Septentrionali – RP valde parvam vim exercet, praesertim saeculo 21. RP, dum diu constitutum est ut accentus normalis Anglicae circum globum ob propagationem Imperii Britannici, distinctus est a pronuntiatione normali Anglicae in nonnullis mundi partibus; eminentissime, RP notabiliter contra cum accentibus normalibus Americanis Septentrionalibus.

Ab saeculo 21, dictionaria sicut Oxford English Dictionary, Longman Dictionary of Contemporary English, Chambers Dictionary, et Collins Dictionary commemorant usum actualem usum potius quam conantur praescribere eum.[39] Praeterea, vocabularium et usus cum tempore mutantur: verba libere mutuantur ex aliis linguis et ex aliis varietatibus Anglicae, et neologismi frequentes sunt.

Historia normae Ob rationes historicas ad ortum Londinii saeculo nono referentes, forma linguae in Londonio et Mediis Terris Orientalibus dicta facta est Anglica normalis in Aula, et tandem facta est basis pro usu generaliter accepto in lege, regimine, litteris, et educatione in Britannia. Normalizatio Anglicae Britannicae putatur ex utraque aequatione dialectorum et sensu percepto superioritatis socialis orta esse. Loquens dialectum normalem creavit distinctiones classium: illi qui non loquebantur Anglicam normalem habebantur inferioris classis vel status socialis, et saepe neglegebantur vel habebantur ut parvae intellegentiae.[39] Alia contributio ad normalizationem Anglicae Britannicae fuit introductio preli typographici in Angliam medio saeculo 15. Hoc faciendo, Gulielmus Caxton permisit communem linguam et orthographiam per Angliam multo celeriore rate disseminari.[16]

Samuel Johnson's A Dictionary of the English Language (1755) magnus gradus fuit in reformatione orthographica Anglica, in qua purificatio linguae ad tam sermonem quam orthographiam normalizandam intendebat.[40] Ineunte saeculo 20, auctores Britannici producerant numerosos libros ut duces ad grammaticam et usum Anglicum destinatos, quorum nonnulli satis acclamationis consecuti sunt ut in typis longis temporibus manerent et post aliquot decennia in novis editionibus redivivi essent. Inter eos sunt, eminentissime, Fowleri Modern English Usage et The Complete Plain Words a Equite Ernesto Gowers.[41]

Ductus accuratus de multis aspectibus scribendi Anglicae Britannicae pro editione includitur in stylorum libellis a variis editoribus editis, inter quae The Times diurna, Oxford University Press, et Cambridge University Press. Ductus Oxford University Press originaliter redacti sunt sicut una pagina ampla ab Horatio Henrico Hart et erant, tempore (1893), primi duces sui generis in Anglica. Paulatim amplificati sunt et tandem editi, primum sicut Hart's Rules et, anno 2002, ut pars The Oxford Manual of Style. Comparabilis auctoritate et statura ad The Chicago Manual of Style pro edita Anglica Americana, Manuale Oxoniense est manuale satis exhaustivum pro edita Anglica Britannica, ad quod scriptores consulere possunt in absentia ductuum specificorum a sua domo editoria.[42]

Relatio cum Anglica Consortii Anglica Britannica est fundamentum, et valde similis, Anglicae Consortii.[43] Anglica Consortii est Anglica sicut in civitatibus Consortii dicitur et scribitur, quamvis saepe cum aliqua variatione locali. Hoc includit Anglicam in Australia, Melita, Nova Zelandia, Nigeria, et Africa Australi dictam. Etiam includit Anglicam Asiae Australis in Asia Australi adhibitam, varietates Anglicae in Asia Meridionali, et partes Africae. Anglica Canadensis in Anglica Britannica fundata est sed plus influxum ex Americana habet, et duae saepe simul coniunguntur propter eorum propinquitatem.[44] Anglica Britannica, exempli gratia, est proxima Anglica ad Anglicam Indicum, sed Anglica Indica habet vocabularium additicium, et quaedam verba Anglica diversis significationibus attribuuntur.[45]

Vide etiam Formula:Cols

Anglica Americana

Anglica Australiana

Lingua signorum Britannica

Anglica Canadensis

Comparatio Anglicae Americanae et Britannicae

Anglica in Consortio Populorum

Anglica Hibernica

Anglica Terranovensis

Anglica Nova Zelandica

Anglica Africae Australis Formula:Colend

Notae Adnotata Formula:Notes

Citationes

  1. ↑ "British English; Hiberno-English". Oxford English Dictionary (2 ed.). Oxford, England: Oxford University Press. 1989
  2. ↑ British English, Cambridge Academic Content Dictionary
  3. ↑ Oxford English Dictionary vocabulum applicat ad Anglicam "sicut in Insulis Britannicis dictam vel scriptam; praesertim formae Anglicae in Britannia Maiore usitatae", reservans "Anglica Hibernica" pro "lingua Anglica sicut in Hibernia dicta et scripta".[1] Alii, sicut Cambridge Academic Content Dictionary, eam definiunt sicut "lingua Anglica sicut in Anglia dicitur et scribitur".[2]
  4. ↑ Jeffries, Stuart (27 March 2009). "The G2 Guide to Regional English". section G2, p. 12
  5. ↑ New Oxford Style Manual. Oxford University Press. 2016
  6. ↑ 10.3. Spelling. . Interinstitutional Style Guide (Publications Office of the European Union)
  7. ↑ Six Official UN Languages. . Language and Communications Training (United Nations)
  8. ↑ Spelling. . Department for General Assembly and Conference Management (United Nations)
  9. ↑ Odinye, Sunny (2016). "A study of British and American English for Chinese students". Dezuruigbo Journal
  10. ↑ British Council. . GOV.UK. 19 July 2018
  11. ↑ Learn English Online. . British Council
  12. ↑ "About BBC Learning English"
  13. ↑ English and Welsh, 1955 J. R. R. Tolkien, etiam vide references in Brittonicismi in Anglica
  14. ↑ Linguistics 201: History of English. . Pandora Internet Web Server
  15. ↑ Scott, Tom (14 June 2013), Why You Swear in Anglo-Saxon and Order Fancy Food in French: RegistersFormula:Cbignore
  16. 1 2 Early Modern English (c. 1500 – c. 1800). . The History of English
  17. ↑ Professor Sally Johnson biographia in Universitati Loidensi situ
  18. 1 2 Mapping the English language—from cockney to Orkney, Universitas Loidensis situs, 25 Maii 2007.
  19. ↑ McSmith, Andy. Dialect researchers given a "canny load of chink" to sort "pikeys" from "chavs" in regional accents, The Independent, 1 Iunii 2007. Pagina 20
  20. ↑ "Received Pronunciation"
  21. ↑ BBC Anglica quia haec originaliter erat forma Anglicae in radiophonio et televisione adhibita, quamvis latior varietas accentuum his diebus audiri possit.
  22. ↑ Sweet, Henry (1908). The Sounds of English. Clarendon Press. p. 7
  23. 1 2 3 Fowler, H.W. (1996). "Fowler's Modern English Usage". In R.W. Birchfield. Oxford University Press
  24. ↑ Franklyn, Julian (1975). A dictionary of rhyming slang. London: Routledge and Kegan Paul. p. 9. ISBN 0-415-04602-5
  25. ↑ Crystal, David. Language and time. . BBC - Voices - Your Voice
  26. ↑ Formula:Cite report
  27. ↑ UrBEn-ID | The UrBEn-ID project. . urben-id.org
  28. ↑ "Argot bargy". 2 November 2013
  29. ↑ Ewens, Hannah (24 February 2016). How Is Immigration Changing Language In the UK?. . Vice
  30. 1 2 Trudgill, Peter (1984). Language in the British Isles. Cambridge, England: Cambridge University Press. pp. 56–57. ISBN 0-521-28409-0
  31. ↑ Soanes, Catherine (5 September 2011). A quest for agreement over collective nouns. . OxfordWords (Oxford Dictionaries)
  32. ↑ Police are investigating the theft of work tools in Lisburn, BBC, 8 Ianuarii 2017.
  33. ↑ Arsenal 2-2 Manchester City, BBC, 2 Aprilis 2017.
  34. ↑ Austen, Jane. Pride and Prejudice. . The Project Gutenberg
  35. ↑ Double negatives and usage. . Cambridge Dictionary
  36. ↑ Tubau, Susagna (2016). "Lexical variation and Negative Concord in Traditional Dialects of British English". The Journal of Comparative Germanic Linguistics 19 (2): 143–177
  37. ↑ Lindsey, Geoff (2019). English after RP: standard British pronunciation today. Cham, Switzerland: Palgrave Macmillan. ISBN 978-3-030-04356-8
  38. ↑ Strycharczuk, P., López-Ibáñez, M., Brown, G., & Leemann, A. (2020). "General Northern English. Exploring regional variation in the North of England with machine learning". Frontiers in Artificial Intelligence, 3, 545883.
  39. 1 2 The Standardisation of English. . courses.nus.edu.sg
  40. ↑ The History of English: Spelling and Standardization (Suzanne Kemmer). . ruf.rice.edu
  41. ↑ New edition of The Complete Plain Words will delight fans of no‑frills. . Independent.co.uk. 27 March 2014
  42. ↑ "Style Guide". University of Oxford
  43. ↑ Matthews, R. J. (December 1982). "New Zealand English: A Case Study". World Englishes 2 (2): 75–80
  44. ↑ Tirban, N (2012). "The Major Difference between British and American English in Written and Oral Communication.". Communication, Context, Interdisciplinarity (2012): 985–990
  45. ↑ Dash, Niladri Sekhar (2007). "Indian and British English: A handbook of usage and pronunciation (review)". Language 83 (2): 465

Bibliographia McArthur, Tom (2002). Oxford Guide to World English. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-866248-3 hardback, ISBN 0-19-860771-7 paperback.

Bragg, Melvyn (2004). The Adventure of English, London: Sceptre. ISBN 0-340-82993-1

  • Lindsey, Geoff (2019). English After RP: Standard British Pronunciation Today. Switzerland: Springer Nature. ISBN 978-3030043568 

Peters, Pam (2004). The Cambridge Guide to English Usage. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-62181-X.

Simpson, John (ed.) (1989). Oxford English Dictionary, 2nd edition. Oxford: Oxford University Press.

Nexus externi

Vicimedia Communia plura habent quae ad Anglica Britannica spectant.

Sounds Familiar? Formula:Webarchive – Exempla accentuum regionalium et dialectorum per Regnum Britanniarum in situ 'Sounds Familiar' Bibliothecae Britannicae

Accentus et dialecti ex Archivio Sono Bibliothecae Britannicae

Accentus Anglicae ex Toto Orbe Formula:Webarchive Audi et compara quomodo eadem 110 verba in 50 accentibus Anglicis ex toto orbe pronuntiantur – reproductio instantanea online

The Septic's Companion: Dictionarium Slang Britannicum – dictionarium online slang Britannici, visum alphabetice vel per categoriam

Anglica Britannica Turcica

Formula:Dialecti Anglicae per continentem Formula:Tabula muralis linguae Anglicae officialis Formula:Portal bar Formula:Authority control

Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Adumbratio:Anglica_Britannica&oldid=3972608"