Ուզուսֆրուկտուս
Ուզուֆրուկտուս (լատիներեն՝ ususfructus - օգտագործում և լատիներեն՝ fructus - պտուղ, եկամուտ), Հին Հռոմում ուրիշի գույքի և դրանից ստացված եկամուտների օգտագործման իրավունք՝ նրա ամբողջականությունն ու տնտեսական նշանակությունը պահպանելու պայմանով։ Ուզուսֆրուկտուսը այսպես կոչված, անձնական սերվիտուտներից էր՝ սահմանվում էր որևէ կոնկրետ անձի օգտին՝ ցմահ կամ որոշակի ժամկետով[1]։
Ուզուսֆրուկտուսով փոխանցվող գույքը սեփականացվել և ժառանգվել չէր կարող։
Կիրառում
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Լայնորեն կիրառվել է միջնադարում և հատկապես բուրժուական իրավունքում (օրինակ, Ֆրանսիայում), որտեղ այն դիտվել է որպես ինքնուրույն ընչական իրավունք։
Տես նաև
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Գրականություն
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- Дорн Л. Б. Об узуфрукте по римскому праву. Т. 1. СПб., 1871. Արխիվացված 2011-09-24 Wayback Machine
- Емелькина И. А. Право личного пользования (узуфрукт) в системе ограниченных вещных прав // Вестник Высшего Арбитражного Суда Российской Федерации. 2010. № 1. С. 58—72.
- Антонов Б. А. Формирование института узуфрукта в германском гражданском праве: Автореф. дис. ... канд. юрид. наук. М., 2006.
- Громов С. А. Узуфрукт: юридическая конструкция и вещное право // Вещные права: постановка проблемы и ее решение. Сб. ст. / Рук. авт. кол. и отв. ред. М. А. Рожкова. М.: Статут, 2011. С. 188-231.
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ Институции Гая - Книга 2 О вещах п. 30, 32, 33
 |
Սա անավարտ հոդված է։ Դուք կարող եք օգնել Վիքիպեդիային՝ ուղղելով և լրացնելով այն։ Այս նշումը հարկավոր է փոխարինել համապատասխան թեմատիկ նշումով։ |
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից (հ․ 12, էջ 198)։  |