Edukira joan

Germaine Lubin

Wikipedia, Entziklopedia askea
Germaine Lubin

Irudi gehiago
Bizitza
Jaiotzako izen-deiturakGermaine Léontine Angélique Lubin
JaiotzaParisko 8. barrutia, 1890eko otsailaren 1a
Herrialdea Frantzia
HeriotzaParisko 7. barrutia, 1979ko urriaren 27a (89 urte)
Familia
Ezkontidea(k)Paul Géraldy  (1913ko martxoaren 13a -
Hezkuntza
HeziketaParisko Kontserbatorioa
Collège Sévigné
Hizkuntzakfrantsesa
Jarduerak
Jarduerakopera abeslaria
Genero artistikoaart lyrique (en) Itzuli
Ahots motasopranoa
Musika instrumentuaahotsa
Musicbrainz: a12acece-1e40-44c1-8feb-34ab9607debb Discogs: 868260 Allmusic: mn0002200203 Find a Grave: 127003833 Edit the value on Wikidata

Germaine Lubin (Paris, Frantzia, 1890eko otsailaren 1a – ibidem, 1979ko urriaren 27a) soprano dramatikoa eta kantu-irakaslea izan zen.[1][2][3][4]

Bizitza

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bere garaiko soprano wagneriar frantses handienatzat hartua, Kirsten Flagstad norvegiarraren eta Frida Leiderr alemaniarraren parekoa, ahots ikaragarri eta ederra izan zuen Parisko Operan, non Penelope, Casandra, Marguerite, Charlotte, Louise, Alceste, Elektra, Ariane, Ariadna, Donna, Anna, Iphigenie eta beste interpretazio nabarmenak egin zituen. Bayn, Garn eta Bayreuth jaialdian ere jardun zuen.

Parisko emakume baten eta Guyanako farmazialari baten (Samuel Lubin) alaba zen. Parisko Kontserbatorioan Félia Litvinne eta Suzanne Cesbron-Viseur (aldi berean Pauline Viardot-García eta Victor Maurel-en ikaslea), Lilli Lehmann, Marie Gutheil-Schoder eta Jean Rescalatekin ikasi zuen. Kundry, Brunilda, Isolda, Elsa, Senta, Sieglinda eta Eva pertsonaien interpretazioak oso estimatuak izan ziren, baita Tosca, Sigurd, Mariscala El caballero de la rosa operan eta Beethovenen Fidelio lanean ere bai.

1912an bere debutean Antonia interpretatu zuen Les contes d'Hoffmann (euskaraz: Hoffmannen Ipuinetan) Opera-Comiquean eta 1915ean Palais Garnier-en (Parisko Opera) Marguerite izan zen Fausto operan. Etxe liriko horretan Vincent d'Indy-ren La Légende de Saint Christophe, Henri Sauguet-en La Chartreuse de Parme (euskaraz: Parmako Kartusia) eta Darius Milhaud-en Maximilien mundu mailako estreinaldietan hartu zuen parte. Gabriel Fauréren interprete gogokoena izan zen.

Parisen Richard Straussen Elektra opera estreinatu zuen eta 1930ean bere lehen Tristan e Isolda (frantsesez) eta 1938an (alemanez) Wilhelm Furtwängler alemaniar musikagile eta orkestra-zuzendariak zuzendua. 1940an Parisko Opera ireki zuen berriz —alemaniarrek okupatutako hirian—Alceste, la Mariscala, Fidelio eta Isolda abestu zituen eta 1942an Musee de l'Orangerie-n Arno Breker eskultorearen erakusketa baterako kontzertu batean abestu zuen.

Bigarren Mundu Gerran, Bayreuth-eko Jaialdian abestu zuen (1938an estreinatu zen Kundry pertsonaiarekin), non Adolf Hitlerrek, sarritan bisitaria, entzun zuen Isolda onena zela adierazi zuen. Alemaniar indarrek okupatutako Parisen Herbert von Karajan austriarraren zuzendaritzapean abestu zuen. 1938an Victor de Sabatak eta Franz von Hoesslinek zuzenduta kantatu zuen.

Herbert von Karajan zuzendariarekin 1941ean Parisko Operan.

Abeslaria senarrarengandik banandu zen, Paul Geraldy poetarengandik. Bikoteak seme bakarra izan zuen. Gero, Claude Geraldy, Petain mariskalarekin maitasun-harremana izan zuen. Semea gerran preso hartu zuten.

Bere ibilbidea nazien erregimenarekin kolaboratzeagatik auzipetu zutenean bukatu zen, beste artista batzuk bezala (Alfred Cortot eta Serge Lifar, besteak beste). 1946ko epaiketan ez ziren nahikoak izan haren aldeko alegatuak (frantses asko salbatu eta errefuxiatu zituen, baita juduak ere), eta "dégradation nationale" delakora kondenatua izan zen, jabetza guztiak konfiskatu zizkioten eta "interdiction de séjour" erbesteretzearen aldaera bat jasan zuen. Pasaportea kendu zioten, baina Italiara atzerriratzea lortu zuen.

Azkenik 1950ean birgaitua, errezitaldietan kantatu zuen berriz ere, baina 1953an semeak bere buruaz beste egin zuenean, ez zen eszenatokira itzuli.

Kantu-irakasle

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Parisko kontserbatorioan irakaskuntzan aritu zen, bere dizipuluen artean Régine Crespin izan zen bere roletako batzuetan Udo Reinemann, Suzanne Sarroca eta Joyceline Taillon.

Bibliografia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  • Nicole Casanova, Isolde 39. Germaine Lubin, Flammarion, 1974. (ISBN 2-08-060750 2)
  • The last Prima donnas de Lanfranco Rasponi, 1982.

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. ↑ «Germaine Lubin (Soprano) - Short Biography» www.bach-cantatas.com (kontsulta data: 2026-08-15).
  2. ↑ (Gaztelaniaz) «Germaine Lubin» Los diccionarios y las enciclopedias sobre el Académico (kontsulta data: 2026-08-15).
  3. ↑ (Gaztelaniaz) «Genealogía de Germaine LUBIN» Geneanet (kontsulta data: 2026-08-15).
  4. ↑ (Gaztelaniaz) «Germaine Lubin» Discogs (kontsulta data: 2026-08-15).

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"https://eu.wikipedia.org/w/index.php?title=Germaine_Lubin&oldid=11347735"(e)tik eskuratuta