Edukira joan

Carla Del Poggio

Wikipedia, Entziklopedia askea
Carla Del Poggio

Irudi gehiago
Bizitza
Jaiotzako izen-deiturakMaria Luigia Attanasio
JaiotzaNapoli, 1925eko abenduaren 2a
Herrialdea Italiako Erresuma  1946ko ekainaren 18a)
 Italia  (1946ko ekainaren 18a -
HeriotzaErroma, 2010eko urriaren 14a (84 urte)
Heriotza moduaberezko heriotza: eritasuna
Familia
Ezkontidea(k)Alberto Lattuada  (1945eko apirilaren 2a -  2005eko uztailaren 3a)
Hezkuntza
HeziketaExperimental Centre of Cinematography (en) Itzuli
Hizkuntzakitaliera
Jarduerak
Jarduerakaktorea, antzerki aktorea eta zinema aktorea
Genero artistikoaItaliar neorrealismoa
IMDB: nm0215744 Allocine: 61790 Allmovie: p18320
Discogs: 4102106 Edit the value on Wikidata

Carla Del Poggio, sortzez Maria Luisa Attanasio (Napoli, 1925eko abenduaren 2a - Erroma, 2010eko urriaren 14a) italiar zinema, antzerki eta telebistako aktorea izan zen.[1]

Bizitza

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Carla del Poggio Napolin jaio zen 1925ean,. Italiako armadako koronel baten alaba, Ugo Attanasio (erretiratu ondoren, bigarren mailako aktore gisa aritu zen 1947tik 1967ra) eta Maria Pia Attanasio aktorearen alaba.[2]

Zinea

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

15 urterekin, atzerriko hizkuntzak eta dantza modernoa ikasten ari zela, Erromako Zinemaren Zentro Esperimentalera joaten hasi zen. Vittorio de Sica zuzendariak aukeratu zuen "Maddalena... zero in condotta" filmean debutatzeko. 1943ra arte beste zortzi filmetan agertu zen, "Incontri di notte" filmaren errodajean bere ibilbide eta bizitzarako erabakigarria izan zen topaketara arte; Alberto Lattuada zuzendariarekin, Alberto Moraviaren "Gli indifferenti" eleberriaren zinemarako moldaketa baten protagonista izatea nahi baitzuen. Filma ez zen inoiz egin, baina hilabete batzuk geroago ezkondu ziren, 1945eko apirilaren 2an. Lattuada, bera baino 11 urte zaharragoa zen. Gerra ondorengo garaitik aurrera, bere interpretazio trebetasunak ere erabat aldatu ziren, eta gaitasun dramatiko bikainak erakutsi zituen senarrak zuzendutako filmetan ("Il bandito, Senza pietà eta Il mulino del Po", non Federico Fellini ezagutu zuen), baina baita Giuseppe De Santis ("Caccia tragica" eta "Roma ore 11") eta Pietro Germi ("Gioventù perduta") filmetan ere.

Anna Magnani, Amedeo Nazzari eta Massimo Girotti bezalako aktoreekin aritu zen. 50eko hamarkadan antzezlanetan eta telebistako telesail batzuetan parte hartu zuen. Bere senarrarekin, Federico Fellini zuzendariarekin eta Giulietta Masina aktorearekin batera kooperatiba bat sortu zuen, eta harekin batera, 1950ean "Luci del varietà" Felliniren lehen filma egin zuten , seguru asko pantaila izan zuen paperik nabarmenena: Liliana Antonelli koristarena, zeinak, probintziako hiri askotan vodevil konpainia bikain batekin ibili ondoren, jauzi handia eman baitzuen Milanera joan eta bere Pigmalión berriarekin lehen mailako ikuskizun batean parte hartu zuenean. Hau ere senarrak zuzendutako azken filma izango zen.[3]

Ugo Attanasio bere aitarekin ere aritu zen Guido Brignoneren bi filmetan 1951 eta 1952 artean, "Core 'ngrato" eta "Bufere", eta rol arinagoak antzeztu zituen Georg Wilhelm Pabst-en "Cose da pazzi" (1954) film bitxian. Bertan, Delia Rossi interpretatu zuen, mediku psikotiko batek (Enrico Viarisiok antzeztua) erotzat jotzen du neska lasaia, eta zaharren egoitza batean giltzapetzen du. Bere azken agerpen zinematografikoa Hugo Fregoneseren "I girovaghi" izan zen, Peter Ustinovekin, 1956an.

Antzerkia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Antzerki debuta 1946-1947 denboraldian egin zuen, Margherita Bagni, Leonardo Cortese eta Luigi Almiranterekin batera Kenneth Horneren "Il buon ragazzo" lanean arituz. Handik gutxira, Bagni eta Giulietta Masina, Franco Scandurra, Lea Padovani eta Giuseppe Porelli aktoreekin Moraviaren "Gli indifferi" eleberriaren antzerkirako egokitzapena egin zuen, eta gero Oscar Wilderen "La importancia de llamarse Ernesto" klasikoa. 1955-1956 denboraldian antzerkira itzuli zen, Eduardo De Filipporen "La Scarpettiana" konpainian, Eduardo Scarpettaren "A 'nanassa" komedian antzeztuz, eta, azkenik, Erminio Macariorekin lan egin zuen Giulio Scarnicci eta Renzo Tarabusiren "Tutte donne meno io" antzerkian.

Telebista

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1956an agertu zen lehen aldiz pantaila txikian, Aldo De Benedettiren "Dos docenas de rosas escarlatas" komediaren egokitzapenean, Gianni Santuccio eta Umberto Melnatirekin batera.

Hurrengo hamar urteetan, batez ere, antzerki komedia egokitu batzuetan eta drama batzuetan aritu zen, besteak beste, protagonista gisa, Paola Borboni eta Renato De Carminerekin batera, 1957an Silverio Blasik zuzendutako "Piccolo mondo antico" filmean eta, paper txiki batean, Majanok 1965ean zuzendutako David Copperfield filmean.[4]

1960ko hamarkadaren amaieran, nahiago izan zuen jarduera artistikoa utzi eta familiari ekin.[2]

Heriotza

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

2005eko uztailaren 3an, 60 urtez ezkonduta egon ondoren, Lattuadaren alarguna bihurtu zen, Alzheimer gaitza zuena aspalditik. 2010eko urriaren 14an hil zen Erroman, 84 urte zituela. Hileta elizkizuna urriaren 15eko arratsaldean egin zen Montesantoko Santa Maria Basilikan, Piazza del Popolon.[5][6][7]

Filmografia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Del Poggio En Caccia tragica (1947)
  • "Magdalena, cero en conducta", Vittorio De Sicaren eskutik (1940).[8]
  • "El Hombre en la Calle" ("Gizona Kalean"), Roberto Roberti (1941)
  • "La scuola dei timidi", (Carlo Ludovico Bragaglia) (1941)
  • "Recuerdo de amor" ("Amodiozko oroitzapena"), Vittorio De Sicak (1942).[8]
  • "C'è sempre un ma!", Luigi Zampa (1942)
  • "Violette nei capelli", Carlo Ludovico Bragliak egina (1942).[8]
  • "Incontri di notte", Nunzio Malasomma (1943)
  • "Signorinette", Luigi Zampa (nel ruolo di Renata) (1943).[8]
  • "Tre ragazze cercano marito", Duilio Colettik (1943).[8]
  • "L'angelo e il diavolo", Mario Camerini (1946)
  • "Umanità", Jack Salvatori (1946).[8]
  • "Il bandito" (Alberto Lattuada, 1946).[8]
  • "Ehiza tragikoa" ("Caccia tragica"), Giuseppe De Santisena (1947).[8]
  • "Gioventù perduta", Pietro Germik egina (1947)
  • "Senza pietà", Alberto Lattuada (1948)
  • "Il mulino del Po", Alberto Lattuada (1949).[8]
  • "Cavalcade De Heroes", Mario Costa (1950)
  • "Luces de variedades" ("Barietateen argiak"), Alberto Lattuada eta Federico Felliniren eskutik (1950)
  • "Il sentiero dell'odio", (Sergio Grieco) (1951)
  • "Sigillo rosso" (Flavio Calzavara, 1951)
  • "La ragazza di Trieste" (Les Loups chassent la nuit), Bernard Borderie (1951)
  • "Corazón ingrato" ("Bihotz eskergabea"), Guido Brignonek (1951)
  • "Los lobos cazan por la noche" ("Otsoak gauez ehizatzen") (1952)
  • "Tormento del passato" (Mario Bonnard, 1952).[8]
  • "Roma, hora once 11 en punto", (Giuseppe De Santis) (1952).[8]
  • "Melodías inmortales", Giacomo Gentilomo (1952).[8]
  • "Bufere" (Guido Brignone, 1952)
  • "Cose da pazzi", Georg Wilhelm Pabst (1953).[8]
  • "L'eroe della Vandea (Les Révoltès de Lomanach)", Richard Pottier (1954)
  • "El Secreto de Helene Marimon" ("Helene Marimonen Sekretua"), Henri-rena (1954).[8]
  • "Los vagabundos", Hugo Fregonese (1956)

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"https://eu.wikipedia.org/w/index.php?title=Carla_Del_Poggio&oldid=10580725"(e)tik eskuratuta