| « Demokratio cetere ne iras tre for, ĝi mem ankoraŭ staras sur kristana bordo, en ĝi estas multege da asketa romantikismo, liberala idealismo; en ĝi estas terura povo de detruo, sed se ĝi komencas krei, ĝi perdiĝas en lernejanaj eksperimentoj, en politikaj provoj. Certe la detruo kreas, ĝi malplenigas spacon kaj tio jam estas kreado; ĝi forigas aron da mensogoj kaj tio jam estas vero. Sed mankas efektiva kreivo en demokratio — kaj pro tio ĝi ne estas estonteco. La estonteco estas ekster la politiko, la estonteco ŝvebas super ĥaoso de ĉiuj politikaj kaj sociaj aspiroj kaj prenos el ili fadenojn por sia nova ŝtofo, el kiu estiĝos mortotuko por la pasinta kaj vindoj por la novnaskita. Socialismo kongruas al la nazareta instruo en la Romia imperio. » | | « Демократия, впрочем, и не идет так далеко, она сама еще стоит на христианском берегу, в ней бездна аскетического романтизма, либерального идеализма; в ней страшная мощь разрушения, но как примется создавать, она теряется в ученических опытах, в политических этюдах. Конечно, разрушение создает, оно расчищает место, и это уж создание; оно отстраняет целый ряд лжи, и это уж истина. Но действительного творчества в демократии нет — и потому-то она не будущее. Будущее вне политики, будущее носится над хаосом всех политических и социальных стремлений и возьмет из них нитки в свою новую ткань, из которой выйдут саван прошедшему и пеленки новорожденному. Социализм соответствует назарейскому учению в римской империи. » |