Nico (kantistino)
| Nico | |
|---|---|
_(cropped).jpg) | |
| Persona informo | |
| Naskonomo | Christa Päffgen |
| Aliaj nomoj | Nico • Christa Nico • Nico Otzak |
| Naskiĝo | 16-an de oktobro 1938 en Kolonjo |
| Morto | 18-an de julio 1988 (49-jaraĝa) en Ibizo |
| Mortokialo | bicycle accident (en)   |
| Tombo | Berlino Friedhof Grunewald-Forst (en) |
| Lingvoj | germana • angla • franca • hispana • itala |
| Ŝtataneco | Germanio |
| Alma mater | Instituto de Teatro kaj Kino Lee Strasberg |
| Familio | |
| Amkunulo | Philippe Garrel (mul) (–nekonata valoro) Lutz Ulbrich (en) (–nekonata valoro)Alain Delon (1961–1961) Brian Jones (1965–1965) |
| Infano | Esprima eraro: Neatendita operacisimbolo < |
| Okupo | |
| Okupo | aktoro filmaktoro eksperimenta muzikisto komponisto modelo kantisto muzikisto |
| TTT | |
| Retejo | http://smironne.free.fr/NICO |
Nico [NIko] (naske Christa Päffgen; 16a de Oktobro 1938 – 18a de Julio 1988)[1] estis germana kantisto-kantokomponistino, vortumisto, komponistino, muzikisto, modomanekeno, kaj aktorino kiu iĝis fama kiel Varhola Superstelulo en la 1960-aj jaroj. Ŝi estas konata ĉefe pro kantado ĉe la komenca albumo de Velvet Underground nome, The Velvet Underground & Nico (1967), kaj sia laboro kiel soloa artisto. Ŝi ankaŭ ludis kelkajn rolojn en kelkaj filmoj, kiaj ĉe la plej fama de Federico Fellini nome La Dolce Vita (1960) kaj en tiu de Andy Warhol nome Chelsea Girls (1966).
Biografio
[redakti | redakti fonton]La patro mortiĝis kiel soldato en la Dua Mondmilito kaj ŝi loĝis kun sia patrino en Berlino. Pro sia beleco, ŝi eklaboris tre juna en vendejoj de vestaĵoj, ĉefe interna.
Kariero
[redakti | redakti fonton]Malkovrita kiel 16-jaraĝa fare de fotisto Herbert Tobias dum ambaŭ laboris en Berlino, Tobias renomigis ŝin 'Nico' per adoptita nomo, kiun ŝi uzis dum sia vivo,[2] laŭ sia amiko, filmisto Nikos Papatakis. Ŝi poste translokiĝis al Parizo kaj eklaboris por Vogue, Tempo, Vie Nuove, Mascotte Spettacolo, Camera, Elle, kaj aliaj modogazetoj. Ankoraŭ 17-jaraĝa, ŝi estis dungita de Coco Chanel, sed ŝi ekflugis al Novjorko kaj abandonis la laboron. Dum veturoj, ŝi eklernis la anglan, hispanan kaj francan.
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]
Notoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Talevski, Nick.. (2006) Knocking on Heaven's Door: Rock Obituaries.. Omnibus Press, p. 462. ISBN 1846090911.
- ↑ Prague Post: Life among the ruins; Poignant moments of love and loneliness in postwar Europe
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- Habits of Waste, Pt. 1 Arkivigite je 2011-09-29 per la retarkivo Wayback Machine Evaluation of Nico's early work
- Habits of Waste, Pt. 2 Arkivigite je 2004-10-29 per la retarkivo Wayback Machine Evaluation of Nico's later work
- Nico, the Voice of Disaffected Youth – el National Public Radio
- Nico (BBC Radio 4 Woman's Hour audio item)
- Nico ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
- Nico – In Memoriam Arkivigite je 2016-04-03 per la retarkivo Wayback Machine Video on demand link to 1988 concert documentary