Arabic

edit

Etymology 1.1

edit

    Verb

    edit

    فَقِهَ • (faqiha) I (non-past يَفْقَهُ (yafqahu), verbal noun فِقْه (fiqh))

    1. (intransitive, stative) to understand, to comprehend
      • 609–632 CE, Qur'an, 20:25-35:
        قَالَ رَبِّ ٱشْرَحْ لِي صَدْرِي / وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي / وَٱحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِي / يَفْقَهُوا قَوْلِي / وَٱجْعَل لِّي وَزِيرًا مِّنْ أَهْلِي / هَارُونَ أَخِي / اُشْدُدْ بِهِ أَزْرِي / وَأَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي / كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيرًا / وَنَذْكُرَكَ كَثِيرًا / إِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيرًا
        qāla rabbi šraḥ lī ṣadrī / wayassir lī ʔamrī / waḥlul ʕuqdatan min lisānī / yafqahū qawlī / wajʕal lī wazīran min ʔahlī / hārūna ʔaḵī / ušdud bihi ʔazrī / waʔašrikhu fī ʔamrī / kay nusabbiḥaka kaṯīran / wanaḏkuraka kaṯīran / ʔinnaka kunta binā baṣīran
        (please add an English translation of this quotation)
    2. (intransitive, stative) to be knowledgeable, especially in matters of jurisprudence
    Conjugation
    edit
    Conjugation of فَقِهَ (I, sound, i ~ a, impersonal passive (?), verbal noun فِقْه)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    فِقْه
    fiqh
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    فَاقِه
    fāqih
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَفْقُوه
    mafqūh
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m فَقِهْتُ
    faqihtu
    فَقِهْتَ
    faqihta
    فَقِهَ
    faqiha
    فَقِهْنَا
    faqihnā
    فَقِهْتُمَا
    faqihtumā
    فَقِهَا
    faqihā
    فَقِهْنَا
    faqihnā
    فَقِهْتُمْ
    faqihtum
    فَقِهُوا
    faqihū
    f فَقِهْتِ
    faqihti
    فَقِهَتْ
    faqihat
    فَقِهَتَا
    faqihatā
    فَقِهْتُنَّ
    faqihtunna
    فَقِهْنَ
    faqihna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَفْقَهُ
    ʔafqahu
    تَفْقَهُ
    tafqahu
    يَفْقَهُ
    yafqahu
    نَفْقَهُ
    nafqahu
    تَفْقَهَانِ
    tafqahāni
    يَفْقَهَانِ
    yafqahāni
    نَفْقَهُ
    nafqahu
    تَفْقَهُونَ
    tafqahūna
    يَفْقَهُونَ
    yafqahūna
    f تَفْقَهِينَ
    tafqahīna
    تَفْقَهُ
    tafqahu
    تَفْقَهَانِ
    tafqahāni
    تَفْقَهْنَ
    tafqahna
    يَفْقَهْنَ
    yafqahna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَفْقَهَ
    ʔafqaha
    تَفْقَهَ
    tafqaha
    يَفْقَهَ
    yafqaha
    نَفْقَهَ
    nafqaha
    تَفْقَهَا
    tafqahā
    يَفْقَهَا
    yafqahā
    نَفْقَهَ
    nafqaha
    تَفْقَهُوا
    tafqahū
    يَفْقَهُوا
    yafqahū
    f تَفْقَهِي
    tafqahī
    تَفْقَهَ
    tafqaha
    تَفْقَهَا
    tafqahā
    تَفْقَهْنَ
    tafqahna
    يَفْقَهْنَ
    yafqahna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَفْقَهْ
    ʔafqah
    تَفْقَهْ
    tafqah
    يَفْقَهْ
    yafqah
    نَفْقَهْ
    nafqah
    تَفْقَهَا
    tafqahā
    يَفْقَهَا
    yafqahā
    نَفْقَهْ
    nafqah
    تَفْقَهُوا
    tafqahū
    يَفْقَهُوا
    yafqahū
    f تَفْقَهِي
    tafqahī
    تَفْقَهْ
    tafqah
    تَفْقَهَا
    tafqahā
    تَفْقَهْنَ
    tafqahna
    يَفْقَهْنَ
    yafqahna
    imperative
    الْأَمْر
    m اِفْقَهْ
    ifqah
    اِفْقَهَا
    ifqahā
    اِفْقَهُوا
    ifqahū
    f اِفْقَهِي
    ifqahī
    اِفْقَهْنَ
    ifqahna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m — — فُقِهَ
    fuqiha
    — — — — — —
    f — — — — —
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m — — يُفْقَهُ
    yufqahu
    — — — — — —
    f — — — — —
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m — — يُفْقَهَ
    yufqaha
    — — — — — —
    f — — — — —
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m — — يُفْقَهْ
    yufqah
    — — — — — —
    f — — — — —

    Etymology 1.2

    edit

      Verb

      edit

      فَقَّهَ • (faqqaha) II (non-past يُفَقِّهُ (yufaqqihu), verbal noun تَفْقِيه (tafqīh))

      1. (transitive, causative) to instruct, to teach, especially in fiqh
      Conjugation
      edit
      Conjugation of فَقَّهَ (II, sound, full passive, verbal noun تَفْقِيه)
      verbal noun
      الْمَصْدَر
      تَفْقِيه
      tafqīh
      active participle
      اِسْم الْفَاعِل
      مُفَقِّه
      mufaqqih
      passive participle
      اِسْم الْمَفْعُول
      مُفَقَّه
      mufaqqah
      active voice
      الْفِعْل الْمَعْلُوم
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past indicative
      (perfect)
      الْمَاضِي
      m فَقَّهْتُ
      faqqahtu
      فَقَّهْتَ
      faqqahta
      فَقَّهَ
      faqqaha
      فَقَّهْنَا
      faqqahnā
      فَقَّهْتُمَا
      faqqahtumā
      فَقَّهَا
      faqqahā
      فَقَّهْنَا
      faqqahnā
      فَقَّهْتُمْ
      faqqahtum
      فَقَّهُوا
      faqqahū
      f فَقَّهْتِ
      faqqahti
      فَقَّهَتْ
      faqqahat
      فَقَّهَتَا
      faqqahatā
      فَقَّهْتُنَّ
      faqqahtunna
      فَقَّهْنَ
      faqqahna
      non-past indicative
      (imperfect)
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أُفَقِّهُ
      ʔufaqqihu
      تُفَقِّهُ
      tufaqqihu
      يُفَقِّهُ
      yufaqqihu
      نُفَقِّهُ
      nufaqqihu
      تُفَقِّهَانِ
      tufaqqihāni
      يُفَقِّهَانِ
      yufaqqihāni
      نُفَقِّهُ
      nufaqqihu
      تُفَقِّهُونَ
      tufaqqihūna
      يُفَقِّهُونَ
      yufaqqihūna
      f تُفَقِّهِينَ
      tufaqqihīna
      تُفَقِّهُ
      tufaqqihu
      تُفَقِّهَانِ
      tufaqqihāni
      تُفَقِّهْنَ
      tufaqqihna
      يُفَقِّهْنَ
      yufaqqihna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أُفَقِّهَ
      ʔufaqqiha
      تُفَقِّهَ
      tufaqqiha
      يُفَقِّهَ
      yufaqqiha
      نُفَقِّهَ
      nufaqqiha
      تُفَقِّهَا
      tufaqqihā
      يُفَقِّهَا
      yufaqqihā
      نُفَقِّهَ
      nufaqqiha
      تُفَقِّهُوا
      tufaqqihū
      يُفَقِّهُوا
      yufaqqihū
      f تُفَقِّهِي
      tufaqqihī
      تُفَقِّهَ
      tufaqqiha
      تُفَقِّهَا
      tufaqqihā
      تُفَقِّهْنَ
      tufaqqihna
      يُفَقِّهْنَ
      yufaqqihna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أُفَقِّهْ
      ʔufaqqih
      تُفَقِّهْ
      tufaqqih
      يُفَقِّهْ
      yufaqqih
      نُفَقِّهْ
      nufaqqih
      تُفَقِّهَا
      tufaqqihā
      يُفَقِّهَا
      yufaqqihā
      نُفَقِّهْ
      nufaqqih
      تُفَقِّهُوا
      tufaqqihū
      يُفَقِّهُوا
      yufaqqihū
      f تُفَقِّهِي
      tufaqqihī
      تُفَقِّهْ
      tufaqqih
      تُفَقِّهَا
      tufaqqihā
      تُفَقِّهْنَ
      tufaqqihna
      يُفَقِّهْنَ
      yufaqqihna
      imperative
      الْأَمْر
      m فَقِّهْ
      faqqih
      فَقِّهَا
      faqqihā
      فَقِّهُوا
      faqqihū
      f فَقِّهِي
      faqqihī
      فَقِّهْنَ
      faqqihna
      passive voice
      الْفِعْل الْمَجْهُول
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past indicative
      (perfect)
      الْمَاضِي
      m فُقِّهْتُ
      fuqqihtu
      فُقِّهْتَ
      fuqqihta
      فُقِّهَ
      fuqqiha
      فُقِّهْنَا
      fuqqihnā
      فُقِّهْتُمَا
      fuqqihtumā
      فُقِّهَا
      fuqqihā
      فُقِّهْنَا
      fuqqihnā
      فُقِّهْتُمْ
      fuqqihtum
      فُقِّهُوا
      fuqqihū
      f فُقِّهْتِ
      fuqqihti
      فُقِّهَتْ
      fuqqihat
      فُقِّهَتَا
      fuqqihatā
      فُقِّهْتُنَّ
      fuqqihtunna
      فُقِّهْنَ
      fuqqihna
      non-past indicative
      (imperfect)
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أُفَقَّهُ
      ʔufaqqahu
      تُفَقَّهُ
      tufaqqahu
      يُفَقَّهُ
      yufaqqahu
      نُفَقَّهُ
      nufaqqahu
      تُفَقَّهَانِ
      tufaqqahāni
      يُفَقَّهَانِ
      yufaqqahāni
      نُفَقَّهُ
      nufaqqahu
      تُفَقَّهُونَ
      tufaqqahūna
      يُفَقَّهُونَ
      yufaqqahūna
      f تُفَقَّهِينَ
      tufaqqahīna
      تُفَقَّهُ
      tufaqqahu
      تُفَقَّهَانِ
      tufaqqahāni
      تُفَقَّهْنَ
      tufaqqahna
      يُفَقَّهْنَ
      yufaqqahna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أُفَقَّهَ
      ʔufaqqaha
      تُفَقَّهَ
      tufaqqaha
      يُفَقَّهَ
      yufaqqaha
      نُفَقَّهَ
      nufaqqaha
      تُفَقَّهَا
      tufaqqahā
      يُفَقَّهَا
      yufaqqahā
      نُفَقَّهَ
      nufaqqaha
      تُفَقَّهُوا
      tufaqqahū
      يُفَقَّهُوا
      yufaqqahū
      f تُفَقَّهِي
      tufaqqahī
      تُفَقَّهَ
      tufaqqaha
      تُفَقَّهَا
      tufaqqahā
      تُفَقَّهْنَ
      tufaqqahna
      يُفَقَّهْنَ
      yufaqqahna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أُفَقَّهْ
      ʔufaqqah
      تُفَقَّهْ
      tufaqqah
      يُفَقَّهْ
      yufaqqah
      نُفَقَّهْ
      nufaqqah
      تُفَقَّهَا
      tufaqqahā
      يُفَقَّهَا
      yufaqqahā
      نُفَقَّهْ
      nufaqqah
      تُفَقَّهُوا
      tufaqqahū
      يُفَقَّهُوا
      yufaqqahū
      f تُفَقَّهِي
      tufaqqahī
      تُفَقَّهْ
      tufaqqah
      تُفَقَّهَا
      tufaqqahā
      تُفَقَّهْنَ
      tufaqqahna
      يُفَقَّهْنَ
      yufaqqahna

      Etymology 2

      edit

        Verbal noun of فَقِهَ (faqiha).

        Pronunciation

        edit

        Noun

        edit

        فِقْه • (fiqh) m

        1. (Islam) fiqh, jurisprudence
        2. understanding, insight
        3. verbal noun of فَقِهَ (faqiha) (form I)
        Declension
        edit
        Declension of noun فِقْه (fiqh)
        singular basic singular triptote
        indefinite definite construct
        informal فِقْه
        fiqh
        الْفِقْه
        al-fiqh
        فِقْه
        fiqh
        nominative فِقْهٌ
        fiqhun
        الْفِقْهُ
        al-fiqhu
        فِقْهُ
        fiqhu
        accusative فِقْهًا
        fiqhan
        الْفِقْهَ
        al-fiqha
        فِقْهَ
        fiqha
        genitive فِقْهٍ
        fiqhin
        الْفِقْهِ
        al-fiqhi
        فِقْهِ
        fiqhi
        Descendants
        edit
        • → Afar: fikhi
        • → Azerbaijani: fiqh
        • → English: fiqh
        • → Hausa: fiƙihù
        • → Indonesian: fikih
        • → Japanese: フィクフ
        • → Persian: فقه
        • → Ottoman Turkish: فقه (fıkh)

        Persian

        edit
        Persian Wikipedia has an article on:
        Wikipedia fa

        Etymology

        edit

          Borrowed from Arabic فِقْه (fiqh).

          Pronunciation

          edit
           

          Readings
          Classical reading? fiqh
          Dari reading? fiqh
          Iranian reading? feġh
          Tajik reading? fiqh

          Noun

          edit

          فقه • (fiqh / feġh) (Tajik spelling фиқҳ)

          1. (Islam) fiqh (jurisprudence in the Islamic law, shari'a)
            (The addition of quotations indicative of this usage is being sought:)