Μετάβαση στο περιεχόμενο

Χρήστης:Severus80/Νίκος Σίσκος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Severus80/Νίκος Σίσκος
δεδομένα

Νίκος Σίσκος (Βόλος, 12 Απριλίου 1974)[1] είναι Έλληνας ζωγράφος. Δουλεύει κυρίως με ακρυλικά σε καμβά, συνδυάζοντας στοιχεία σουρεαλισμού και ποπ αισθητικής με αναφορές στην ιστορία της τέχνης.[2][1] Έργα του ανήκουν στη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου και στην Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου.[3][4]

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βόλο.[5] Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τον Δημήτρη Σακελλίωνα και τον Γιώργο Καζάζη. Ήταν υπότροφος της Σχολής την περίοδο 2002–2004 και αποφοίτησε με άριστα το 2006.[5][3] Το 2007 τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, μαζί με υποτροφία για σπουδές στο εξωτερικό.[3][6][7] Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.[3] Έργα του έχουν φιλοξενηθεί στα εξώφυλλα των τευχών 436 (2013) και 986 (2026) της Athens Voice.[7][8] Τον Φεβρουάριο του 2026 μίλησε για την πορεία του στην εκπομπή «Ημερολόγιο Τέχνης» της Ολυμπιάδας Μαρίας Ολυμπίτη στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ.[9]

Θεματολογία και ύφος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη ζωγραφική του Σίσκου κυριαρχούν υβριδικές μορφές, μυθικά πλάσματα και ανδρόγυνα όντα, με αναφορές στα κόμικς, στην εικονογράφηση και στον κινηματογράφο του Τιμ Μπάρτον.[10] Αντλεί συχνά και από την αναγεννησιακή εικονογραφία.[1] Στη σειρά MANimals (2013) οι μορφές του «μένουν πάντα παιδιά» και τα ζώα λειτουργούν ως προεκτάσεις ή alter ego τους, σε έργα που πραγματεύονται την ειρωνεία, τη ματαιοδοξία και την εξουσία.[5] Στη σειρά Dessert (2026) το επιδόρπιο γίνεται έννοια επιθυμίας και παράβασης: μορφές κρατούν γλυκά ανάμεσα σε ζώα και ανοίκεια στοιχεία.[11]

Ο ίδιος έχει αναφέρει ως επιρροές του τον Ντέιβιντ Λιντς, τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, τον Χαγιάο Μιγιαζάκι και τον Κάφκα. Η Athens Voice χαρακτήρισε τον κόσμο της έκθεσης Abnormalities (2022) «queer-pop φανταστική χώρα».[2]

Κριτική υποδοχή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ελευθέριος Άρελης, σε κριτική του για το Abnormalities στο independent.gr, εξέτασε τέσσερα ακρυλικά έργα της έκθεσης. Έγραψε ότι ο Σίσκος ξαναδουλεύει την αναγεννησιακή εικονογραφία, κυρίως τον Αδάμ και την Εύα, με θέματα τη θνητότητα, τη γνώση και τον αισθησιασμό.[1]

Η Δήμητρα Σμυρνή, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Faretra της Ημαθίας (2024), χαρακτήρισε τον ζωγράφο «αντισυμβατικό» και «ανατρεπτικό». Εντόπισε επιρροές από τον Ιερώνυμο Μπος, τον Σαλβαδόρ Νταλί και τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο, με μεγαλύτερη συγγένεια προς τον Μπος.[12]

Ο Νίκος Βατόπουλος, στο κείμενό του για τον κατάλογο της έκθεσης Epic (2015), περιέγραψε τον κόσμο του Σίσκου ως «παλίμψηστο φαντασιώσεων», με αναφορές από τις Μαντόνες της Αναγέννησης έως τους Pierre et Gilles.[3]

Η Έφη Μιχαλάρου, σε κριτική της έκθεσης Πράξη 6 (2024), ξεχώρισε τον καμβά του Σίσκου, «όπου ρεαλισμός και σουρεαλισμός πάλλονται σε ζωντανή ένταση».[13]

Ατομικές εκθέσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2007 – Sinners, Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα[3]
  • 2010 – Les Femmes Fatales, Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα[3]
  • 2013 – MANimals, Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα[5]
  • 2014 – Dreamland, Κέντρο Τέχνης «Τζόρτζιο ντε Κίρικο», Βόλος[3]
  • 2015 – Epic, Ena Gallery, Αθήνα[10]
  • 2022 – Abnormalities, Gallery Genesis, Αθήνα (επιμέλεια: Γιώργος Τζάνερης)[2][1]
  • 2026 – Dessert, Sianti Gallery, Αθήνα (επιμέλεια: Γιώργος Μυλωνάς)[11]

Επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2012 – Ellenico Plurale. Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios, Complesso del Vittoriano, Ρώμη[14]
  • 2016 – Παραμύθια με όνομα (με την Κατερίνα Χαδουλού), Artis Causa, Θεσσαλονίκη[15]
  • 2018 – HEY! Gallery Show #2, Galerie Arts Factory, Παρίσι[16]
  • 2021 – Οι Εξεγερμένοι, Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας[17]
  • 2024 – Black Humour, Sianti Gallery, Αθήνα[18]
  • 2024 – Three Times Absurd, Stand in Line – Art Space, Λευκωσία[19]
  • 2024–2025 – Πράξη 6: Ζωγραφική – Γλυπτική 1970–1975, Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου, Νέα Ιωνία[20][21]
  • 2025 – Ιδιοπροσωπία, Δημοτική Πινακοθήκη Αλίμου[22][23]

Συλλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Αθήνα[3][23][14]
  • Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου, Νέα Ιωνία[4][21]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 3 4 5 Άρελης, Ελευθέριος. «Genesis gallery – Νίκος Σίσκος – Abnormalities». independent.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  2. 1 2 3 Τσιτσόπουλος, Στέφανος (15 Απριλίου 2022). «Νίκος Σίσκος: Στην υπέροχη queer-pop φανταστική χώρα του Abnormalities!». Athens Voice. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 «Σίσκος Νίκος». Συλλογή Σωτήρη Φέλιου. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  4. 1 2 «Σίσκος Νίκος». Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  5. 1 2 3 4 ««MANimals»». Athens Voice. 16 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  6. ↑ «Σίσκος Νίκος». Sianti Gallery. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026.
  7. 1 2 «Paper – 436». Athens Voice. 14 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  8. ↑ «The Paper – 986». Athens Voice. 4 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  9. ↑ «Χρύσα Καψούλη, Νίκος Σίσκος, Ζακλίν Πολενάκη». Ημερολόγιο Τέχνης. ΕΡΤ – Τρίτο Πρόγραμμα. 17 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  10. 1 2 «Siskos Epic: Ατομική έκθεση του Νίκου Σίσκου στην Ena Art Gallery». CultureNow. 20 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  11. 1 2 «Sianti Gallery: Ο ζωγράφος Νίκος Σίσκος προσεγγίζει το επιδόρπιο όχι ως γαστρονομική απόλαυση, αλλά ως έννοια». Parapolitika. 28 Ιανουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  12. ↑ Σμυρνή, Δήμητρα (22 Δεκεμβρίου 2024). «Νίκος Σίσκος, ο αντισυμβατικός & ανατρεπτικός». Faretra.info. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  13. ↑ Michalarou, Efi. «REVIEW: Praxis 6 – George N. Voyatzoglou Collection». dreamideamachine ART VIEW (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  14. 1 2 «Ellenico plurale. Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios». Sinequanon (στα Ιταλικά). 10 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  15. ↑ «Παραμύθια με όνομα: έκθεση της Κατερίνας Χαδουλού και του Νίκου Σίσκου στην Artis Causa». CultureNow. 3 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  16. ↑ Simon, Éric (2 Νοεμβρίου 2018). «Exposition illustration contemporaine: HEY! Gallery Show #2». ACTUART (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  17. ↑ ««Οι Εξεγερμένοι» στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας». ελculture. 19 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  18. ↑ «'Black Humour' at Sianti Gallery». Art Scene Athens (στα Αγγλικά). 12 Οκτωβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  19. ↑ Μυλωνάς, Γιώργος (1 Μαρτίου 2024). «Έλληνες καλλιτέχνες στην Κύπρο». Liberal. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  20. ↑ ««ΠΡΑΞΗ 6: Ζωγραφική – Γλυπτική 1970–1975»: Ομαδική έκθεση στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου». CultureNow. 24 Οκτωβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  21. 1 2 Πράξη 6: Ζωγραφική – Γλυπτική 1970–1975. Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου. 2024. ISBN 978-618-5781-02-6.
  22. ↑ Μυλωνάς, Γιώργος (22 Ιανουαρίου 2025). ««Ιδιοπροσωπία»: Η τέχνη του πορτρέτου στον Άλιμο». HuffPost Greece. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026.
  23. 1 2 Ιδιοπροσωπία. Δήμος Αλίμου. 2025. σελίδες 76–77. ISBN 978-618-86594-7-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι

Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Χρήστης:Severus80/Νίκος_Σίσκος&oldid=11874373"