Καλές τέχνες

Ρέμπραντ, Αυτοπορτραίτο με δύο κύκλους, γύρω στο 1665–1669, λάδι σε καμβά, Οίκος Κένγουντ, Λονδίνο

Καζιμίρ Μάλεβιτς, Μαύρο Τετράγωνο, 1923–29, λάδι σε καμβά, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη

Στις ευρωπαϊκές ακαδημαϊκές παραδόσεις, καλή τέχνη είναι η τέχνη που αναπτύσσεται κυρίως για την αισθητική ή την ομορφιά, η οποία ξεχωρίζει από την εφαρμοσμένη τέχνη η οποία πρέπει επίσης να εξυπηρετεί κάποια πρακτική λειτουργία, όπως η αγγειοπλαστική ή τα περισσότερα μεταλλικά έργα.

Ιστορικά, οι πέντε μεγάλες καλές τέχνες ήταν η αρχιτεκτονική, η γλυπτική, η ζωγραφική η μουσική και η ποίηση. Σήμερα, οι καλές τέχνες θεωρούνται δέκα και περιλαμβάνουν επίσης τις ερμηνευτικές τέχνες (χορός, θέατρο), τον κινηματογράφο, τις τέχνες των μέσων (φωτογραφία, ραδιόφωνο, τηλεόραση), τα κόμικς και τις ψηφιακές μορφές τέχνης (βιντεοπαιχνίδια).

Ένας ορισμός της καλής τέχνης είναι ότι: Η καλή τέχνη είναι «μια εικαστική τέχνη που θεωρείται ότι έχει δημιουργηθεί κυρίως για αισθητικούς και πνευματικούς σκοπούς και κρίνεται για την ομορφιά και τη σημασία της, συγκεκριμένα, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, το σχέδιο, την ακουαρέλα, τα γραφικά και την αρχιτεκτονική». Με αυτή την έννοια, υπάρχουν εννοιολογικές διαφορές μεταξύ των καλών τεχνών και των εφαρμοσμένων τεχνών. Όπως αντιλήφθηκε αρχικά και όπως κατανοήθηκε για μεγάλο μέρος της σύγχρονης εποχής, η αντίληψη των αισθητικών ιδιοτήτων απαιτούσε μια εκλεπτυσμένη κρίση που συνήθως αναφέρεται ως καλό γούστο, η οποία διαφοροποίησε την τέχνη από τη λαϊκή τέχνη και την ψυχαγωγία.

Η λέξη "καλή" δεν υποδηλώνει τόσο την ποιότητα του εν λόγω έργου τέχνης, αλλά την καθαρότητα του επιστημονικού κλάδου σύμφωνα με τους παραδοσιακούς κανόνες της Δυτικής Ευρώπης. Αυτός ο ορισμός αποκλείει αρχικά τις εφαρμοσμένες ή διακοσμητικές τέχνες και τα προϊόντα που θεωρούνταν βιοτεχνίες. Στη σύγχρονη πρακτική αυτές οι διακρίσεις και οι περιορισμοί έχουν καταστεί ουσιαστικά χωρίς νόημα, δεδομένου ότι η έννοια ή η πρόθεση του καλλιτέχνη δίνεται σε υπεροχή, ανεξάρτητα από τα μέσα μέσω των οποίων εκφράζεται αυτός.